Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ

8-8-2003 : Έφυγε ο συγγραφέας της ανθρωπιάς και της ελπίδας – έφυγε ο «αιώνιος έφηβος»

«Η ζωή είναι βέβαια να τη ζεις, όχι να τη ταριχεύεις με τυπογραφικό μελάνι. Αν συναρμολογούμε την αυτοβιογραφία μας σε μερικές ψυχρές σελίδες, ηχεί ως προμήνυμα προαναγγελθέντος θανάτου, φυσικού αλλά και πνευματικού και ψυχικού». Ο Αντώνης Σαμαράκης κατόρθωσε και να τη ζήσει τη ζωή του με την ένταση και το πάθος που του χάρισε το χαρακτηρισμό «ο αιώνιος έφηβος» και να την περιγράφει με τυπογραφικό μελάνι χωρίς βεβαίως να την ταριχεύει. Η πορεία αυτή ξεκινάει στις 16/8/1919 στην Αθήνα με τη γέννησή του. Ήδη στα 11 του χρόνια, μαθητής του 12ου Δημ. Σχολείου, γράφει ποιήματα. Μια σοβαρή αδενοπάθεια τον καθηλώνει για μήνες στο κρεβάτι κι έτσι περνά τον καιρό του διαβάζοντας με πάθος Έλληνες και ξένους συγγραφείς. Όταν ξεπερνά το πρόβλημα της υγείας του, γράφεται στο γυμνάσιο του Βαρβάκειου. Σχεδόν ταυτόχρονα γίνεται μέλος της αριστερής οργάνωσης «Κοινωνική Αλληλεγγύη». Πιό έντονες από τις πολιτικές του ανησυχίες είναι και οι λογοτεχνικές. Το 1933 δημοσιεύει στο περιοδικό «Ξεκίνημα» το ποίημά του «Ο Θάνατος». Από το Βαρβάκειο αποφοιτά με άριστα και προσλαμβάνεται στο Υπουργείο Εργασίας. Θα παραιτηθεί ένα χρόνο αργότερα μη μπορώντας ν’ αντέξει το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά. Το 1937 γράφεται στη Νομική σχολή των Αθηνών. Τελειώνει το Πανεπιστήμιο το 1941 και για να ζήσει αναγκάζεται να δουλέψει εργάτης στη λαχαναγορά. Η γνωριμία του με το Μάρκο Αυγέρη τον κάνει να αποφασίσει να γίνει μέλος του ΕΑΜ. Το 1943 συμμετέχει στη μεγάλη αντιναζιστική διαδήλωση, όπου συλλαμβάνεται και οδηγείται στην Ασφάλεια. Εκεί ξυλοκοπείται άγρια. Ένα χρόνο αργότερα συλλαμβάνεται ξανά στην Καρδίτσα, που βρισκόταν για υπόθεση της Αντίστασης αλλά κατορθώνει να ξεφύγει και κρύβεται μέχρι την απελευθέρωση σε μια αποθήκη έξω απ’ την Αθήνα.

Το πρώτο του βιβλίο «Ζητείται Ελπίς» εκδίδεται το 1954, τότε που τα μεγάλα οράματα και οι ελπίδες είχαν ανάγκη από μια ανάλογη λογοτεχνική υποστήριξη. Το τυπώνει με δικά του έξοδα γι αυτό δουλεύει και τα βράδυα σαν διορθωτής κειμένων. Νοέμβριο του 1959 κυκλοφορεί το μυθιστόρημά του «Σήμα Κινδύνου», Νοέμβριο

του ’61 η συλλογή διηγημάτων « Αρνούμαι» για την οποία θα βραβευθεί με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος. Νοέμβριο του ’65 θα κυκλοφορήσει «Το Λάθος» που θα κάνει μεγάλη αίσθηση και θα τιμηθεί με το Βραβείο των Δώδεκα και αργότερα και στη Γαλλία με το Μέγα Βραβείο Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Το 1970 η χούντα του απαγορεύει την έξοδο από τη χώρα «δια λόγους δημοσίας τάξεως και δημοσίου συμφέροντος». Ήδη απο το 1963, ζεί μετην Ελένη Κουρεμπανά η οποία θα μείνει σύντροφος και συνοδοιπόρος του μέχρι τέλους.

«Σήμα Κινδύνου», «Ζητείται Ελπίς», «Λάθος», «Αρνούμαι». Ακόμα και οι τίτλοι των βιβλίων του είχαν δύναμη επικοινωνίας, ήταν ξεκάθαρα, ευκολοδιάβαστα μηνύματα που άνοιγαν δρόμους και εμψύχωναν

Νοέμβριο όπως συνήθιζε, του 1973, κυκλοφορεί η συλλογή «Το Διαβατήριο» κι ένα χρόνο αργότερα ο σκηνοθέτης Fleischmann γυρίζει σε ταινία «Το Λάθος» που γνωρίζει μεγάλη και διεθνή επιτυχία. Μεγάλη επιτυχία γνωρίζει επίσης και με τη βράβευσή του απο τη διοργάνωση Europalia για το σύνολο του έργου του.

Συνεχίζει βέβαια να γράφει και το ’92 κυκλοφορεί η συλλογή «κόντρα», το ’96 μια εκδοχή της αυτοβιογραφίας του, το ’98 το μυθιστόρημα «Εν Ονόματι» και 2000 το «1919» που είναι και το τελευταίο του δημοσιευμένο γραπτό.

Ο χαρακτηρισμός «πολυβραβευμένος» δεν είναι ικανός να περιγράψει το πλήθος των διακρίσεων και των τιμών που είχε δεχτεί ο Αντώνης Σαμαράκης. Μια άλλη σημαντική πτυχή της προσωπικότητάς του ήταν η αγάπη του για τα παιδιά. Σαν πρεσβευτής Καλής Θέλησης της UNESCO για τα παιδιά του κόσμου, είχε ταξιδέψει μέχρι και την Αιθιοπία προσφέροντας ό,τι μπορούσε. Κι ας μη ξεχνάμε ότι υπήρξε ένας από τους εμπνευστές και θερμότατους υποστηρικτές του θεσμού της «Βουλής των Εφήβων».

Ας τον θυμόμαστε νεότερο και ακμαιότατο όπως και κατάφερνε πάντα να φαίνεται χάρη στο τεράστιο χιούμορ και τη ζωντάνια που διέθετε.

"Ιδεορδρόμιο"