Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

Παύλος Σιδηρόπουλος - που να γυρίζεις

Γεννημένος στις 27 Ιουλίου του 1948, από γονείς που ανήκαν στην αστική τάξη, ο Παύλος ζει την αντίφαση του αριστερού εργοσταρχιάρχη πατέρα. Ο Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και μέχρι τα εφτά του χρόνια έζησε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του, ο Κώστας Σιδηρόπουλος, είχε έρθει από τον Πόντο και κατέληξε στην Αθήνα, όπου άνοιξε εργοστάσιο παραγωγής χαρτιού για φωτογραφίες, απασχολώντας περίπου είκοσι άτομα. Η μητέρα του, Τζένη, ήταν αδελφή του Ροδάμανθου Αλεξίου. Αρκετές φορές η Γαλάτεια Καζαντζάκη (σύζυγος του Νίκου)είχε πάρει στην αγκαλιά της το μικρό Παύλο σε επισκέψεις της στο σπίτι.

Πέρασαν δεκατέσσερα περίπου χρόνια κιόλας από την ημέρα που ο «πρίγκιπας» του ελληνικού ροκ μετανάστευσε για τη μεγάλη μπάντα του Παράδεισου. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος έφυγε χωρίς να μπορέσει να νιώσει την ικανοποίηση της σποράς που έπιασε. Γιατί είναι κοινό μυστικό ότι το ελληνικό ροκ διανύει την καλύτερη περίοδό του.

Ο Παύλος δεν έφυγε από την ηρωίνη. Η ηρωίνη ήταν το μέσο. Ο θάνατος της μητέρας του ήταν το γεγονός που του στοίχισε αφάνταστα, ήταν το γεγονός που τον ξανάριξε στην πρέζα,

Ο Σιδηρόπουλος, όπως και όλοι οι νεκροί ήρωες του ροκ, άθελά του δημιούργησε ένα μύθο, Ένα μύθο προς εκμετάλλευση. Στο μύθο όμως πάντα ξεχνιέται το ανθρώπινο στοιχείο. Και ο Παύλος, για όσους τον γνώριζαν από κοντά, ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Παράλληλα, όμως, ήταν και ο καλλιτέχνης εκείνος που μίλησε στη γενιά του (και όχι μόνο) με τη σκληρή γλώσσα της πραγματικότητας, χωρίς να πιπιλήσει τα αφτιά με ωραιοποιημένα μηνύματα, που θα τον έκαναν εμπορικότερο.

Η κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά τον θάνατο του Παύλου φαντάζει (και είναι) αρκετά περίεργη, Ο Παυλάκης απέκτησε μεγάλη δημοσιότητα και οι δίσκοι του μπήκαν σε χιλιάδες σπίτια. Τα περιοδικά και γενικότερα τα ΜΜΕ, που πολλές φορές τον λοιδορούσαν, τώρα τον χαϊδεύουν. Ίσως γιατί δεν είναι πια επικίνδυνος.

Το σώμα του Παύλου έπαψε να υπάρχει, υπάρχει όμως το έργο του και θα μιλάει διαχρονικά.

Αντώνης Παρταλιός