Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

22-5-1963 : Δολοφονία Γρηγόρη Λαμπράκη

Ήταν 22 Μαΐου του 1963 και ο βουλευτής Γρηγόρης Λαμπράκης εκφωνούσε λόγο σε μια συγκέντρωση οπαδών της οργάνωσης «Φίλοι της Ειρήνης». Έξω στο δρόμο είχαν μαζευτεί αρκετοί παρακρατικοί ακροδεξιοί οι οποίοι αποδοκίμαζαν έντονα τον δημοκράτη βουλευτή. Απέναντι ισχυρή αστυνομική δύναμη, με επικεφαλή τον επιθεωρητή χωροφυλακής Β. Ελλάδας υποστράτηγο Κων. Μήτσου, παραβρίσκεται για την πρόληψη – υποτίθεται – τυχόν επεισοδίων.

Όταν τελείωσε η ομιλία, ο Λαμπράκης αποχωρεί χειροκροτούμενος έντονα από τους οπαδούς του αλλά και αποδοκιμαζόμενος από τους παρακρατικούς. Επιχειρεί να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο που βρίσκεται το ξενοδοχείο που έμενε. Κι ενώ βρισκόταν στη μέση του δρόμου, σχεδόν από το πουθενά, ένα τρίκυκλο με δυο επιβάτες ορμάει με μεγάλη ταχύτητα κατευθείαν πάνω στον βουλευτή. Ο Λαμπράκης πέφτει στο δρόμο πληγωμένος θανάσιμα. Αυτό δεν φαίνεται αρκετό για τους δυο δολοφόνους και ο ένας απ’ αυτούς κατεβαίνει και μ’ ένα λοστό δίνει ένα δυνατό χτύπημα στο ήδη σπασμένο κεφάλι του θύματος.

Η ισχυρή αστυνομική δύναμη δεν κάνει την παραμικρή κίνηση να πιάσει τους δυο δολοφόνους. Απολαμβάνει το συναρπαστικό θέαμα που έχει και συνέχεια …

Το τρίκυκλο του θανάτου, αφού εκτέλεσε την αποστολή του, επιχειρεί να διαφύγει από κάποια πάροδο. Τότε, ένας από το άναυδο πλήθος, ο Μανόλης Χατζηαποστόλου, με κίνδυνο της ζωής του πετάγεται μέσα απ’ την ανθρωπομάζα και πηδάει στο πίσω μέρος του οχήματος ακινητοποιώντας τους δυο δολοφόνους. Το τρίκυκλο ακινητοποιείται στη μέση του δρόμου, το πλήθος φωνάζει και κινείται προς τα εκεί και μόνο τότε η αστυνομία – μη μπορώντας να παίζει πλέον το ρόλο του θεατή – δέχεται να «συλλάβει» τους δυο ήδη ακινητοποιημένους δολοφόνους.

Το μισοπεθαμένο κορμί του Λαμπράκη σφαδάζει ακόμα στην ματωμένη άσφαλτο. Μέσα στο πανδαιμόνιο και σε κείνες τις αγωνιώδεις στιγμές βρέθηκε ένα ιδιωτικό αυτοκίνητο και τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο όπου άφησε την τελευταία του πνοή τέσσερις μέρες αργότερα.

Τα ονόματα των δυο δολοφόνων είναι : Σπύρος Γκοτζαμάνης, που οδηγούσε το τρίκυκλο, μέλος του ακροδεξιού συλλόγου «αγωνιστές και θύματα Εθνικής Αντίστασης» και Μανόλης Εμμανουηλίδης, μέλος της σωματοφυλακής της Φρειδερίκης.

Το συγκλονιστικό έγκλημα της Θεσσαλονίκης, συγκλόνισε όχι μόνο την ελληνική αλλά και την παγκόσμια κοινή γνώμη.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους εκπροσώπους του ελληνικού κοινοβουλίου.

Μεγαλωμένος με στερήσεις, ήταν το δέκατο τέταρτο από τα δεκαοχτώ παιδιά μιας φτωχής οικογένειας στο χωριό Κερασίτσα έξω από τη Σπάρτη. Όλοι τον αγαπούσαν και τον θαύμαζαν από το δημοτικό σχολείο μέχρι και το πανεπιστήμιο Αθηνών που σπούδαζε γιατρός. Αφομοιώνοντας σωστά το αρχαίο ρητό «νους υγιής εν σώματι υγιή» καλλιέργησε παράλληλα τα πνευματικοεπιστημονικά του ενδιαφέροντα με την αγάπη του για τον αθλητισμό.

Έγινε υφηγητής της ιατρικής στο πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά και στον αθλητικό στίβο κράτησε σταθερά επί 15 χρόνια τον τίτλο του βαλκανιονίκη στο άλμα σε μήκος.

Όταν έγινε στην Αθήνα η διεθνή «Μαραθώνια πορεία ειρήνης» ήταν ο μόνος που κατάφερε να σπάσει τα μπλόκα της αστυνομίας και τους κλοιού των τανκς του ΝΑΤΟ και να φτάσει από τον Τύμβο του Μαραθώνα στην Αθήνα απ’ όπου και η πασίγνωστη παγκοσμίως πλέον φωτογραφία του με το πανώ που γράφει ΕΙΡΗΝΗ.

Ο Λαμπράκης ήταν ένας από τους γνησιότερους ιδεολόγους της «Αλλαγής», πίστευε στη δημοκρατία και μισούσε το φασισμό και τη βία. Εκλέχτηκε βουλευτής σαν ανεξάρτητος της αριστεράς σε συνεργασία με την ΕΔΑ και το κύρος του ήταν αναγνωρισμένο απ’ όλες τις παρατάξεις. Οι απλοί άνθρωποι τον λάτρευαν. Ποτέ δε δέχτηκε να πάρει αμοιβή σαν γιατρός από φτωχούς. Το παλάτι όμως, η ολιγαρχία και η ξένη κηδεμονία τον μισούσαν θανάσιμα.

Διαβάστε : 1. “Ζ” του Βασίλη Βασιλικού. - 2. “Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα” του Γιάννη Κάτρη

Ιδεοδρόμιο