Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ για Σινεμά, Βιβλίο, Μουσική

Βιβλίο - Ο Παπαλάγκι
Μιά καταπληκτική μαρτυρία ενός "αγρίου" φύλαρχου απο το νησί Τιαβέα του Ειρηνικού.
Ένας "απολίτιστος", ο φύλαρχος Τουιαβιί, ήρθε στην Ευρώπη στις αρχές του αιώνα μας και κατέγραψε όσα είδε να συμβαίνουν με σκοπό να τα πεί στους υπηκόους του. Ήθελε μ’ αυτόν τον τρόπο να δείξει πόσο ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει αποβεί σε βάρος της ουσιαστικής υπόστασης του ανθρώπου πάνω στη γη όσο αυτός ο άνθρωπος απομα-κρύνεται απο "πρωτόγονες" καταβολές του και να προειδοποιήσει τους ιθαγενείς ότι ο λευκός αποικιοκράτης μπορεί να παρουσιάζεται σαν διαφωτιστής ενώ στην πραγματικότητα είναι διαφθορέας των τελευταίων κατάλοιπων αθώας και γνήσιας ζωής.
Τα λόγια του φύλαρχου μετέφερε και τύπωσε στην Ευρώπη ο Έριχ Σόερμαν που είχε πάει εκεί σαν ιεραπόστολος. Σήμερα επανεκδόθηκαν και κυκλοφορούν σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα στην Γερμανία και Ελβετία.
Παπαλάγκι σημαίνει ο λευκός, ο ξένος, στην κυριολεξία όμως θα πει "αυτός που διαπέρασε τον
ουρανό". Ο πρώτος λευκός ιεραπόστολος που κατέφθασε στη Σαμόα ήρθε με ιστιοφόρο. Οι ιθαγενείς νόμισαν οτι το άσπρο ιστιοφόρο στο μακρυνό ορίζοντα ήταν μια τρύπα στον ουρανό μέσα απο την οποία ο λευκός ήρθε κοντά τους. Οτι δηλαδή διαπέρασε τον ουρανό.
Ποιός είναι ο Παπαλάγκι; Σύμφωνα με τον Έριχ Σόερμαν αυτό το όνομα δίνουν οι "άγριοι" και
"απολίτιστοι" στον σύγχρονο άνθρωπο. Είναι αυτός που χάνει τη ζωή του κάνοντας συνέχεια δουλιές για να βγάλει λεφτά, φοράει ρούχα γιατί ντρέπεται να δείξει το σώμα του, μένει σε πέτρινα "μπαούλα" και δέν ξέρει τον διπλανό του, σκέφτεται απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ γιατί δεν θέλει να θεωρείται κουτός, πηγαίνει στο σινεμά νομίζοντας οτι διασκεδάζει, διαβάζει εφημερίδες δήθεν για ενημέρωση, έχει θεοποιήσει τις μηχανές και το επάγγελμά του, με άλλα λόγια ο Παπαλάγκι είναι ο Ευρωπαίος, ο σύγ-χρονος άνθρωπος. Είναι αυτός που προσπαθεί να γλυτώσει απο την πρσδιορισμένη και περιχαρακωμένη ζωή του δικαιολογόντας την αλλοτριωμένη και υποδουλωμένη καθημερινότητά του.
Μιά καταπληκτική μαρτυρία Εκδόσεις : ΥΨΙΛΟΝ

Μουσική - Μάκης Αμπλιανίτης - "ΒΑΗΑΡ"

Η δημιουργία του BAHAR όπως μας τη διηγείται ο μουσικός παραγωγός Άλκης Βαφιάς απο την LIBRA MUSIC.
Το 1997 μπαίνει για πρώτη φορά στη LIBRA ένας μουσικός του οποίου το όνομα μου ήταν ήδη γνωστό και μου αφήνει ένα ντέμο για να το ακούσω. Δυο χαρακτηριστικά του έχουν εντυπωθεί απο την πρώτη εκείνη συνάντηση στη μνήμη μου : η σεμνότητα και το συμπαθέστατο χαμόγελό του. Ακούγοντας το ντέμο ήμουν σίγουρος πως στο εξής θα αντίκρυζα πολύ συχνά εκείνο το χαμόγελο. Η μουσική του Μάκη με κέρδισε απο την πρώτη στιγμή. Την ίδια εποχή βρίσκομαι να παρακολουθώ μαγεμένος τον Hariprasad Chaurasia αυτόν τον μύθο της ινδικής μουσικής σε μια συναυλία του στην Ελλάδα. Κάποια απ’ τις επόμενες μέρες συναντώ τον Chaurasia σ’ ενα φιλικό σπίτι στο Καπανδρίτι.

Του προτείνω να συνεργαστούμε και ο Chaurasia μου κάνει την μεγάλη τιμή να δεχθεί.
Εκείνη την περίοδο ηχογραφούσαμε το άλμπουμ "ΓΑΙΑ" του Μιχάλη Νικολούδη.
Θυμάμαι ακόμα ενα απόγευμα του Σεπτέμβρη όταν πίνοντας ελληνικό καφέ στο στούντιο, απολαμβά-ναμε με τον Μιχάλη το παίξιμο του Dragan Dautovski, του σημαντικότερου μουσικού στην βαλκανική γκάϊντα.
Τρεις μικρές παράλληλες ιστορίες που μοιάζουν να μην έχουν τίποτα το κοινό. Μέχρι τη στιγμή που γεννήθηκε η ιδέα του "ΒΑΗΑR" και τις ένωσε σαν τα ασύμμετρα κομμάτια του πολύμορφου παζλ που όντας τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, όταν συντίθενται αναδεικνύουν μια τόσο συμπαγή και ολοκληρω-μένη εικόνα. Το "ΒΑΗΑR" έφερε τον Dragan απο τα σκόπια στην Αθήνα. Ταξίδεψε τον Μάκη στην Ινδία, μεταφέροντας στην επιστροφή ως ενθύμιο ένα μικρό πέτρινο ελεφαντάκι που εγκυμονεί ! Πήρε μια ανάσα απο την Αρμενία μέσα απο το ούτι του Haig Yazdjian. Κάλεσε τον Πέτρο Ταμπούρη να χαράξει τη δική του ευδιάκριτη γραμμή με το κανονάκι. Ένωσε σε ενα κοινό μουσικό τόπο την Τάνια Νικολούδη, τον Νίκο Καπηλίδη, τον Βαγγέλη Καρύπη και τον Σόλη Μπαρκή. Το BAHAR μας ταξίδεψε με τη μουσική του. Όμως δεν αρνήθηκε να μας μιλήσει και για το κρυμμένο αστέρι του. Κι όταν ο Μάκης και η Μάγδα έγραψαν τους στίχους, συναντηθήκαμε για να επιλέξουμε τον ερμηνευτή.
Τότε καταλάβαμε πως και οι τρεις ακούγαμε μόνο μια φωνή. Ήταν η φωνή του Μανώλη Λυδάκη. Σε λίγο καιρό η ηχογράφηση του "BAHAR" ολοκληρωνόταν στην Κρήτη.
Αυτή είναι μια απο τις ιστορίες του "BAHAR". Κάθε ένας απο τους συντελεστές του θα μπορούσε να διηγηθεί μια άλλη ιστορία. Μετά απο ένα πλούσιο και επεισοδιακό ταξίδι, το "BAHAR" επέστρεψε στη βάση του. Μα το ξέρω καλά πως αυτό δεν είναι το τέλος του ταξιδιού. Αυτό ήταν μόνο η αρχή.
ΜΑΚΗΣ ΑΜΠΛΙΑΝΙΤΗΣ
Ο Μ. Αμπλιανίτης είναι εμπνευσμένος συνθέτης και ένας απο τους καλύτερους κιθαρίστες στην Ελλάδα σήμερα. Η σχέση του με την μουσική άρχισε στα δεκαπέντε του χρόνια όταν πήρε την πρώτη του κιθάρα. Σπούδασε ανώτερα θεωρητικά αποφοιτώντας απο τις τάξεις της "Φούγκας" και της Ενορχήστρωσης με άριστα. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο "Berklee College Of Music" της Βοστώνης παίρνοντας υποτροφία απο το κολέγιο. Η περίοδος αυτ’ή είναι καθοριστική για την μετέπειτα πορεία του γιατί παράλληλα με τις σπουδές, είχε τη δυανατότητα να παίξει με σημαντικούς μουσικούς της εκεί τζαζ σκηνής. Το 1997 κυκλοφορεί το άλμπουμ "Flame Keeper" με το συγκρότημα "Jazz Crew". Την περίοδο 96-98, συμμετείχε στο ethnic σχήμα των Νικολούδη – Tekbilek, λαμβάνοντας μέρος στις συναυλίες που έδωσε το σχήμα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σημαντική στην πορεία του ήταν η συνεργασία με την "Arts Dance & Music Productions" το Νοέμβρη του ’99. Πρόκειται για τις πολύ πετυχημένες εμφανίσεις του Broadway στην Ελλάδα με αμερικανούς συντελεστές.

Σινεμά - "Ήσυχος Αμερικάνος"

Είναι μια ταινία βασισμένη στο Best Seller του Graham Green που δικαίως θα στρέψει την προσοχή του κόσμου πάνω της.
Ένα ερωτικό – πολεμικό δράμα με τον Μάϊκλ Κέιν να συγκινεί για άλλη μια φορά με την ερμηνία του αλλά και με το πάθος με το οποίο υποστήριξε την ταινία, την οποία η Miramax δεν θα έβγαζε στις ΗΠΑ ως αντιαμερικάνικη.
Σταχυολογώντας μια σκηνή του έργου ακούμε τον δημοσιογράφο (Μάϊκλ Κέιν) να λέει :
"Δεν παίρνω το μέρος κανενός, απλά γράφω αυτά που βλέπω.
Ως πότε όμως κάποιος μπορεί να μένει αμέτοχος ; "
Μια αναφορά στο υπο Γαλλική κατοχή Βιετνάμ γύρω στα 1952
Σκηνοθεσία : Φίλιπ Νόις
Παίζουν : Μάικλ Κέιν, Μπρέντον Φρέιζερ, Ρόντε Σερμπέτζια, Ντο Θι Χα Γιέν
Διάρκεια : 1 ώρα και 41 λεπτά