Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

3ο ΤΕΥΧΟΣ


Η ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ



Καμία άλλη εποχή, στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, δεν έχει υμνηθεί τόσο πολύ όσο η Άνοιξη.

Γιατί καμία άλλη εποχή δεν κατάφερε να εμπνεύσει με διαστάσεις πλήρους έντασης και τραγωδίας τους δημιουργούς της.

Απο την αρχαία εποχή μέχρι τις μέρες μας, η Άνοιξη και ότι αυτή συμβολίζει με την αναδημιουργία της πλάσης και των ιδεών, με την ανάσταση του κόσμου και του έρωτα, σηματοδότησε το νέο που έρχεται, την πάλη ανάμεσα στο παλιό και το καινούριο, την εγκατάλειψη της μιζέριας και την ελπίδα που τόση ανάγκη έχει ο κόσμος.

Η γενεαλογία των εποχών άλλωστε, είναι συνηφασμένη με τον κύκλο ζωής του ανθρώπου. Γέννηση και θάνατος. Αρχή και τέλος. Γιατί το τέλος είναι η αρχή τηςς αρχής. Εκεί που όλα σκοτεινιάζουν και το φως χάνεται μέσα στα θλιβερά μπουντρούμια της πολιτικής, της ζωής, του έρωτα, εκεί που τα εφιαλτικά πλοκάμια τυλίγουν την τελευταία ανάσα, εκεί στο τέλος, γεννιέται η εκτυφλωτική λάμψη, ο ζωοδότης ήλιος, το ανέσπερο ποτάμι της ελπίδας.

Αυτή τη χαρά, τη δημιουργία, την ανάταση θέλουμε να μοιραστούμε και να μεταδώσουμε στους αναγνώστες μας. Στους ανθρώπους που παλεύουν με τα καθημερινά τους προβλήματα. Σ’ αυτούς που γίνονται δέκτες των πιό άθλιων ειδήσεων του κόσμου, που πατάνε το κουμπί της τηλεόρασης να ξεφύγουν για λίγο και βομβαρδίζονται με πολέμους, δολοφονίες, νέα οικονομικά μέτρα. Στα παιδιά που ψάχνουν μια θέση στον ήλιο και τους γονείς που αγωνιούν για το Αύριο. Στους εργαζόμενους που πρέπει να εξασφαλίσουν τον επιούσιο της οικογένειας. Σ’ όλους αυτούς που ψάχνουν και ψάχνονται, είναι αφιερωμένες οι επόμενες σελίδες.

Απ’ την "Σονάτα του Σεληνόφωτος" του ανεπανάληπτου Γιάννη Ρίτσου, μέχρι την "Χαμένη Άνοιξη" του Τσίρκα ή ακόμα και την ηρωϊκή έξοδο του Μεσολογγίου, το ζητούμενο είναι το ίδιο :

Η αέναη αναζήτηση της Αλήθειας και της Αξιοπρέπειας.

Η εποχή αυτή προσφέρεται για απολογισμούς, προγραμματισμό και συγκρίσεις. Κλείστε τον διακόπτη της μνήμης και θα αισθανθείτε την ασύγκριτη διαφορά. Γιατί όσα συμβαίνουν είναι μέσα μας κι ότι γεννιέται βγαίνει απ’ τα σπλάχνα μας.


---------------------------------------------------

ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

– ΕΛΛΟΓΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ


Άν θα θέλαμε να ορίσουμε τον 20ό αιώνα, θεωρώ οτι θα του δίναμε τον χαρακτηρισμό του πλέον αιματοβαμμένου αιώνα εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζουμε για την ανθρώπινη ιστορία. Βεβαίως κατά τον αιώνα αυτόν συνέβη και η μεγαλύτερη πρόοδος της τεχνολογίας, η ανθρώπινη γνώση εκτινάχθηκε στα ύψη με ασύλληπτους ρυθμούς και η τεχνολογία έγινε πλέον τόσο εξειδικευμένη που εμείς οι απλοί άνθρωποι την εκλαμβάνουμε ως κάτι εντελώς εξωπραγματικό. Όμως το ξαναλέω, ο 20ός αιώνας ήταν αιώνας πολέμων, κοινωνικών αλλαγών, ανακατατάξεων και κυρίως απωλείας ανθρωπίνων ζωών. Η δε τελευταία δεκαετία του, σημαδεύτηκε απο ένα γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας. Την κατάρευση της Σοβιετικής αυτοκρατορίας. Αυτό που το 1917 άρχισε ως μια ελπίδα των ανθρώπων – αυτών τουλάχιστον που πίστεψαν στα λεγόμενα του Μαρξισμού – και δεν ήταν λίγοι αυτοί, κατέληξε ένα καθεστώς αρτηριοσκληρωτικό, ανελαστικό, ανεδαφικό που οι άνθρωποι που το υπέστησαν, το πέταξαν απο πάνω τους ως ασήκωτο βάρος. Έτσι συνέβη αυτό που ονομάστηκε «κατάρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού» θλιβερά κατάλοιπα του οποίου παραμένουν ως εστίες και εξαιρέσεις για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Απο την άλλη μεριά άρχισαν οι πανηγυρισμοί αυτών που τον πολέμησαν, στάθηκαν απέναντί του και θεώρησαν τον αγώνα εναντίον του καθήκον τους. "Νενικήκαμεν".

Έχω την αίσθηση όμως οτι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Οτι βέβαια ο υπαρκτός σοσιαλισμός έχασε, είναι δεδομένο. Η ερώτηση όμως που προβάλλει αμείλικτη είναι η εξής : Απο τι αντικαταστάθηκε ή απο τι τείνει να αντικατασταθεί. Και εδώ βέβαια αρχίζουν τα προβλήματα, οι αντιρρήσεις, οι αμφιβολίες και οι συγκρούσεις. Και βέβαια όλα αυτά σε ένα φόντο πλανητικό, όπου πλέον δεν υπάρχει το δίπολο που θα μπορούσε να φέρει – όπως το έκανε άλλωστε – την ισορροπία.

Κατά την διάρκεια αυτού του αιώνα που πέρασε, συγκρούσθηκαν δυο μεγάλες δυνάμεις που καθε μιά προσπαθούσε να κερδίσει την παγκόσμια κυριαρχία επιβάλλοντας το δικό της κοινωνικο – οικονομικό πρότυπο. Νίκησε η ισχυρότερη. Το εάν είναι η μεγαλύτερη, αυτό είναι υπό συζήτηση. Νίκησε η ισχυρότερη οικονομικά, αυτή που είχε καλύτερους τρόπους αξιοποίησης των στρατιωτικών, οικονομικών και κοινωνικών της πόρων. Διότι και ο κομμουνισμός της ΕΣΣΔ και ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ, επικράτησαν ο καθένας στο κομμάτι του πλανήτη που επηρρέαζαν, βασιζόμενοι σε οικονομικές κυρίως δυνάμεις. Δεν είναι τυχαίο που αυτά τα συστήματα αναπτύχθηκαν σε δύο ισχυρές χώρες. Άν ο ιμπεριαλισμός εμφανίζονταν ως κοινωνικο – οικονομικό μοντέλο στη Δανία π.χ. και ο κομμουνισμός στην Αλβανία, μόνον ως φαιδροί και γραφικοί θα εκλαμβάνονταν οι ακολουθούντες αμφότερους. Δεν ήταν δυνατά τα συστήματα που έκαναν δυνατά τα κράτη αυτά. Ήταν τα ίδια τα κράτη που ανέδειξαν, προώθησαν και προσπάθησαν να επιβάλλοιν τα συστήματά τους ως καλύτερα.

Τώρα όμως αυτά ήδη άρχισαν να τρεμοσβήνουν στην αχλύ της ιστορίας. Σήμερα υπάρχει μόνο η Αμερική και αυτό δίνει την ψευδαίσθηση της Νίκης της Δύσεως έναντι της Ανατολής. Βγαίνουν διάφοροι και – μη έχοντες με τι άλλο να τα βάλουν – μιλούν για συγκρούσεις των πολιτισμών νομίζω όμως πως πρόκειται για συγκρούσεις ερήμην του πολιτισμού ή περί του τέλους της Ιστορίας οι μη έχοντες Ιστορία.

Αυτό που κυριαρχεί στον προβληματισμό των ανθρώπων που σκέπτονται, είναι το μέλλον του πλανήτη. Είναι ίσως η μοναδική φορά που η χώρα που ηγείται πλέον αδιαφιλονίκητα όλου του κόσμου δεν έχει το πολιτιστικό υπόβαθρο να αντέξει το βάρος τέτοιας ηγεσίας.

Αυτό που προωθείται απο τις "δεξαμενές γνώσης" των ΗΠΑ και που σερβίρεται ως καινούριο προϊόν σε απαστράπτουσα σελοφάνη, ονομάζεται "Νέα τάξη Πραγμάτων" ή "Παγκοσμιοποίηση". Βεβαίως ούτε καινούριο είναι ούτε η λυδία λίθος που μετατρέπει τα πάντα σε χρυσό. Ο νεοφιλελευθερισμός του διαφωτισμού του 15ου & 16ου αιώνα, ντυμένος με καινούριο κοστούμι είναι. Η άποψη μου είναι ότι η παγκοσμιοποίηση των αγορών, η χαλάρωση ή η πτώση των συνόρων, ο πολυ-πολιτισμός ούτε καινούρια είναι ούτε τη λύση έδωσαν ή θα δώσουν τώρα ξανά.

Αυτό που πολύ συνοπτικά λέμε Δύση εννοώντας όλο το σύστημα αξιών που καθιερώθηκαν ως δυτικός πολιτισμός και που τώρα προβάλλει ως η μοναδική οδός προς την οποία προσβλέπουν – όσοι προσβλέπουν – για λύσεις στα οξυνόμενα προβλήματα του πλανήτη, έχει να αποδείξει κάτι πολύ δύσκολο :

Έχοντας πλέον νικήσει στην πάλη με το "αντίπαλον δέος" πρέπει να μας αποδείξει όλους εμάς οτι η ουτοπία την οποία επαγγέλονταν, είναι και εύκολη να πραγματωθεί αλλά και το σπουδαιότερο : να μας λύσει τα προβλήματα. Ίδωμεν!

Στέλιος Σατραζάνης


---------------------------------------------------

ΠΕΡΙ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥΣΑ ΜΟΥ, ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΣΤΑ ΙΣΙΑ

ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΞΑΚΟΥΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ;

ΚΙ Η ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΤΗ ΔΟΞΑ ΓΝΩΡΙΣΕ ΠΕΡΙΣΣΙΑ

ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ ΜΕΣ ΤΑ ΚΑΛΛΗ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΤΗΣ;

Ω! ΕΛΛΑΔΑ. ΧΩΡΑ ΜΑΓΙΚΗ, ΓΗ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

ΣΩΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΗΡΑΚΛΕΙΤΟ, ΠΑΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙΣ!

ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ ΑΝΕΒΑΣΕΣ ΤΗΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

ΕΘΑΨΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Ω! ΕΛΛΑΔΑ, ΥΠΟΥΛΗΣ ΑΔΕΣΠΟΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ

ΣΕ ΞΕΠΟΥΛΑΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΑΚΑΜΑΤΗΣ.

ΦΑΤΣΕΣ ΑΠΡΟΣΩΠΕΣ, ΜΕ ΜΑΣΚΕΣ ΣΟΦΙΑΣ

ΑΦΗΝΙΑΖΟΥΝΕ ΣΕ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΒΙΑΣ.

ΑΦΟΥ ΣΕ ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΑΝ, ΣΕ ΤΕΜΑΧΙΣΑΝ

ΜΕΤ ΤΡΟΠΟ ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΣΕ ΔΙΑΛΥΣΑΝ.

ΔΙΑΙΡΕΙΝ, ΒΑΣΙΛΕΥΕ, ΞΑΝΑ Η ΕΞΟΥΣΙΑ

ΤΗΝ ΑΥΤΑΡΧΙΑ ΒΑΦΤΙΣΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

ΜΕ ΖΗΛΟ ΑΝΟΙΞΕ ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ ΑΝΙΑΣ

ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΘΛΙΑΣ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ.

ΠΩΣ Ν’ ΑΡΕΣΕΤΕ : " Η ΝΕΑ ΣΗΜΑΙΑ ",

ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΤΕ ΟΜΟΡΦΟΙ, ΟΠΩΣ ΜΙΑ ΝΕΑ

ΠΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ : "ΕΛΑ",

Ω! ΕΛΛΑΔΑ! ΠΑΝΣΟΦΗ ΚΟΡΗ ΤΕΜΠΕΛΑ!

ΜΑ ΝΑ, ΕΝΩΘΗΚΑΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

ΠΟΥ ΑΠ’ ΑΚΡΗ Σ’ ΑΚΡΗ ΤΗΣ, ΣΤΑΖΕΙ ΣΙΡΟΠΙ.

ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΕΣΕΙΣ ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ,

ΤΟ ΝΑ ΕΥΡΩ, Ν’ ΑΞΙΖΕΙ ΟΣΟ ΜΙΑ ΔΡΑΧΜΗ.

ΤΗΝ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ ΞΑΝΑ ΕΧΤΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

ΚΙ ΗΤΑΝ ΟΛΟΛΑΜΠΡΗ ΘΕΑ, ΕΞΩΤΙΚΙΑ

ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΤΑΡΤΑΡΑ ΤΟΥ ΑΔΗ

ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΑΡΠΑ ΜΑΓΙΚΙΑ.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΠΗΡΑΝΕ ΦΩΤΙΑ :

"ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΘΑ ‘ΧΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΙΑ"

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΖΑ Μ’ ΕΝΟΧΗ,

"ΣΠΕΙΡΕ ΝΑ ΘΕΡΙΣΕΙΣ. ΜΕΣ ΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ"

ΝΙΚΟΣ ΝΙΖΑΜΗΣ ΤΑ ΕΓΡΑΨΕ,

ΣΤΟ ΘΕΡΜΑΪΚΟ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ, ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΚΙ ΕΧΕΙ ΣΠΙΤΙΚΟ.

ΝΙΚΟΣ ΝΙΖΑΜΗΣ

ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ 13 – ΠΕΡΑΙΑ


---------------------------------------------------

Εκπαιδευτική πολιτική στη Γαλλία για τους μειονοτικούς πληθυσμούς


Το 1981 στη Γαλλία , με απόφαση του υπουργού παιδείας Alain Savary θεσπίστηκε η λειτουργία των ζωνών εκπαιδευτικής προτεραιότητας (ΖΕΡ).

Αυτός ο θεσμός συνδέθηκε με την ανάπτυξη ενός καινούργιου τρόπου σκέψης που αφορούσε τη σχολική φοίτηση των μειονοτικών πληθυσμών. Η πολιτική λειτουργίας των ΖΕΡ είναι : Δώστε περισσότερα σ’αυτούς που έχουν λιγότερα, ώστε να υπάρχουν ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση.

Έτσι σε υποβαθμισμένες γειτονιές , όπου υπάρχει ανεργία, φτώχεια, χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και βέβαια υψηλό ποσοστό μεταναστών, ένα σύνολο σχολείων από το νηπιαγωγείο ως και το Γυμνάσιο και εν μέρει το Τεχνικό Λύκειο, της περιοχής εντάσσονται σε μία ζώνη ΖΕΡ..

Εδώ υπάρχει μια αυτόνομη μορφή δουλειάς

( σ’ ένα κατά τα άλλα συγκεντρωτικό εκπαιδευτικό σύστημα ),που συνοδεύεται από επιπλέον μέσα, αυξημένο προυπολογισμό,περισσότερες θέσεις προσωπικού ,αρτιότερη υλικοτεχνική υποδομή, με την παρακίνηση αναζήτησης παιδαγωγικών δράσεων, που θα ανταποκρίνονται στις μαθησιακές δυσκολίες των παιδειών. Αυτά

τα σχολεία προορίζονται να λειτουργήσουν και σαν πηγή καινοτόμων μεθοδολογιών διδακτικής για όλο τον εκπαιδευτικό χώρο. Βασικός στόχος είναι η μείωση της σχολικής αποτυχίας των μαθητών των ΖΕΡ σένα εξεταστικό σύστημα ίδιο

για όλους τους μαθητές της Γαλλίας.

Ο θεσμός περνάει από διάφορες φάσεις τοπικά και χρονικά. Αλλού εμφανίζεται επιτυχημένος αλλού όχι. Δέχεται κριτικές θετικές και αρνητικές κυρίως ως προς την αντιστοιχία κόστους αποτελέσματος.

Καταγράφονται στην πορεία του σαν αντικειμενικές δυσκολίες η κινητικότητα εκπαιδευτικών και μαθητών αλλά και η διαδοχή υπουργών που δεν είναι το ίδιο ένθερμοι υποστηρικτές του θεσμού.

Παρόλα αυτά ο θεσμός ΖΕΡ συνεχίζει να υπάρχει και σήμερα εξελισσόμενος κι αυτός , προσαρμοζόμενος στις νέες ανάγκες.Τώρα τα σχολεία ΖΕΡ περιβάλλονται από ένα ευρύτερο δίκτυο σχολείων με τα οποία συνεργάζονται ( REP) ώστε να αποφευχθεί η γκετοποίηση.

Στη δεκαετία του 90 εμφανίζονται οξυμένα προβλήματα επικίνδυνων συμπεριφορών, βία μέσα και έξω από το σχολείο, τρομοκρατία, ναρκωτικά που βέβαια συνδέονται με την περιθωριοποίηση, τον κοινωνικό αποκλεισμό. Οπότε υπάρχει στροφή στην πρόληψη εναντίων επικίνδυνων συμπεριφορών, την ένταξη όλων των παιδιών μέχρι την ηλικία των 16 σε κάποιο πρόγραμμα σχολικής μορφής μέσα στο σχολείο ή περιφερειακά του σχολείου ταυτόχρονα με ένα επαγγελματικό προσανατολισμό.

Ταυτόχρονα, μετά από προβληματισμούς για το ρόλο του σχολείου μέσα στο κοινωνικό του περιβάλλον (γειτονιά ), αποφασίζεται ένα άνοιγμα του, που θα επιτρέψει την ανάπτυξη καινούργιων μορφών παιδαγωγικών δραστηριοτήτων μέσα και έξω από το σχολείο σε συνεργασία – αλληλεπίδραση με άλλους φορείς που εντάσσονται στο κοινωνικό του περιβάλλον, όπως κέντρα υγείας , αθλητισμού, επαγγελματικού προσανατολισμού, ψυχικής υγιεινής, πολιτικής αγωγής, ραδιοφωνικούς σταθμούς, συλλόγους πολιτιστικούς και κυρίως συλλόγους όπου εμπλέκονται οι γονείς. Το σχολείο ΖΕΡ πρέπει να γίνει χώρος πολιτισμικού ανοίγματος και κοινωνικοποίησης όχι μόνο των παιδιών αλλά και των οικογενειών τους και αυτή η προσπάθεια θα πρέπει να ενταχθεί στο γενικότερο στόχο της αναβάθμισης της γειτονιάς. Και ενώ αυτά τα σχολεία φαίνεται να μη πετυχαίνουν ιδιαίτερα τον αρχικό τους στόχο, τη βελτίωση στο γνωστικό επίπεδο, εμφανίζουν θετικά αποτελέσματα ως προς τη συμπεριφορά.

Ο τωρινός Υπουργός Παιδείας Jack Lang διαβεβαιώνει τη σημαντικότητα που αποδίδεται από το Υπουργείο του στην πολιτική των ΖΕΡ/REP (μήνυμα 131100).

Όλα αυτά φαίνονται ωραία και ενδιαφέροντα όμως θα αναρωτηθεί κανείς πόσο αποτελεσματικά μπορεί να είναι όταν συνεχίζει να υπάρχει η ανεργία και η φτώχεια;

Όταν αναζητώντας δουλειά απόφοιτοι σχολείων υποβαθμισμένων περιοχών βρίσκουν κλειστές πόρτες και μόνο για το γεγονός ότι κατοικούν σ΄ αυτές τις περιοχές και έχουν ένα επίθετο ξένης προέλευσης. Και πόσο πειστικά είναι τα μεγάλα λόγια (αναρτημένα σε κέντρα αγωγής) που αναφέρονται στο δικαίωμα του καθενός να επιλέγει τη θρησκεία που θέλει αλλά κλείνουν τις πόρτες του σχολείου σε κοπέλες με το μουσουλμανικό φουλάρι.

Πάντως θα πρέπει να σταθούμε κριτικά αλλά θετικά σε μια τέτοια προσπάθεια που λειτουργεί με τη μία ή την άλλη μορφή σε όλες τις χώρες της Ε.Ε και να της δώσουμε μια ολοκληρωμένη μορφή και στην Ελλάδα όπου γίνονται κάποιες ενέργειες πρόχειρα, αποσπασματικά και κατά τρόπο ασύνδετο. Τα παιδιά των μεταναστών και άλλων μειονοτικών πληθυσμών είναι το ίδιο έξυπνα και ικανά με τα δικά μας αλλά δεν ευνοούνται από το περιβάλλον στο οποίο υποχρεώνονται να ζουν. Χρειάζονται λοιπόν ιδιαίτερη φροντίδα.

Σ. Βασιλειάδου - Εκπαιδευτικός


---------------------------------------------------

Η ενημέρωση και ο κίνδυνος αποπροσανατολισμού



Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων δεν διαμορφώνει τη γνώμη της με βάση τα γεγονότα και τις εξελίξεις αλλά σύμφωνα με ΄΄παραστάσεις΄΄ που τους έχουν ΄΄επιβληθεί΄΄ από διάφορα ΄΄κλισέ΄΄ διοχετευμένα κατάλληλα από τα Μ.Μ.Ε. Διαμορφώνεται δηλαδή μια κατευθυνόμενη ή ελεγχόμενη κοινή γνώμη.

Αντικειμενική ενημέρωση;

Αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τα μαθαίνουμε με το σύστημα πληροφόρησης της κοινής γνώμης. Με τα άρθρα, σχόλια και φωτογραφίες των εφημερίδων αλλα κυρίαρχα με τις εκπομπές του Ραδιοφώνου και της Τηλεόρασης, το internet και άλλους τρόπους λιγότερο σημαντικούς.

Το θέμα και συγχρόνως το πρόβλημα δεν είναι το τι μαθαίνουμε ή το τι βλέπουμε, ακούμε ή διαβάζουμε αλλα η αναζήτηση της αλήθειας. Η ενημέρωση της κοινής γνώμης πολλές φορές είναι στρεβλή γιατί συχνά συγκρούεται σε πολιτικά, προσωπικά ή οικονομικά συμφέροντα μιας κάποιας ολιγαρχίας με αποτέλεσμα να έρχεται στο φως της δημοσιότητας, ή στον αέρα της εκπομπής η μισή αλήθεια, ή κάποια αλήθεια που σπάνια ικανοποιεί.

Γίνονται αγώνες για την αντικειμενική ενημέρωση και γίνονται σχέδια και νομοσχέδια, αλλά όλα αυτά προσπαθούν να περιορίσουν το κακό. Γιατί το κακό υπάρχει, η πλάνη υπάρχει και ο αποπροσανατολισμός είναι η υπαρκτή πραγματικότητα.

Ατομική προσπάθεια

Ο καθένας στο πόστο του στοχεύει για το γενικότερο καλό. Τη ποιότητα ζωής και την πλατειά – αντικειμενική ενημέρωση των πολλών. Δεοντολογικά όλοι πρέπει να θέλουν την βελτίωση! Ο αρθρογράφος, ο σχολιαστής γενικά ο Δημοσιογράφος. Όλοι ανεξαιρέτως αρκεί να μην έχουν παρωπίδες κομματικές, συμφέροντα προσωπικά ή πολιτικά, φανατισμό ή υστεροβουλία. Η άμιλλα και ο ανταγωνισμός στο προσκήνιο. Στις ελεύθερες οικονομικά κοινωνίες, η καλύτερη διαφήμιση επιβάλλεται!

Η οργανωμένη επιχείρηση κερδίζει! Η καλύτερη εκπομπή έχει ακροαματικότητα.

Στη δίνη της παγκοσμιοποίησης

Άλλοτε είχαμε τους δύο κόσμους με της τεράστιες ιδεολογίες τους. Σήμερα δεν υπάρχουν κόσμοι αλλά άνθρωποι συχνά χωρίς ιδεολογία με πολλά περίεργα συμφέροντα με ή χωρίς κομματικές παρωπίδες.

Οι άνθρωποι αυτοί σ’ όλο τον κόσμο, σε όλους τους χώρους, διαπιστώνουν ότι έχουν ευθύνη, δικαιώματα και υποχρεώσεις. Θέλουν καλύτερη ζωή, καλύτερες συνθήκες, περισσότερη Ελευθερία, λιγότερο κομματισμό. Θέλουν ποιότητα ζωής και σωστή Πληροφόρηση. Ποτέ ιστορικά δεν έχει καταγραφεί τόσο μεγάλη ανασφάλεια. Μια σιωπηλή άρνηση. Μια ισοπέδωση. Η διανόηση, το συναίσθημα, το βαθύ περιεχόμενο έχουν περάσει στη σφαίρα της ουτοπίας.

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε. Η Ολιγαρχία της διοίκησης των κοινωνιών με στόχο το κέρδος, ποδοπατεί το κάθε τι. Καταστρέφει και αυτοκαταστρέφεται. Θέλει ανθρώπους πιόνια, ανθρώπους υπηρέτες, ανθρώπους δούλους που να υπακούουν τυφλά στις εντολές κάποιου «Μεγάλου» που ανελίχθηκε στη «κορυφή».

Η ολιγαρχία αυτή αντί να φωτίσει το Λαό, τον παρακινεί σε εφήμερες μικροχαρές και λύσεις. Τον παραπλανεί σε πολιτικά «σοκάκια» και τον δεσμεύει σε κοινωνικά αδιέξοδα.

Ωμή και γυμνή αλήθεια.

Είναι φυσιολογικό και λογικό και μαθηματικά αδιαμφισβήτητο ότι οι λίγοι εξυπηρετούν λιγότερους. Δεν μπορούν, δε θέλουν να εξυπηρετήσουν τις μάζες, γιατί όπως λέει ο Λαός: «όταν θα ξυπνήσουν οι πολλοί, θα ζημιωθούν οι λίγοι».

Έτσι βλέπουμε πολύ συχνά τα Μ.Μ.Ε. να ασχολούνται με θέματα άσχετα με τα προβλήματα της εποχής. Η τηλεόραση να παρασύρει το θεατή σε άθλημα και θέαμα. Μια αόρατη και ασύλληπτη λογοκρισία καλυπτόμενη στα περιθώρια και πλαίσια των γνωστών δημοκρατικών διαδικασιών δεν επιτρέπουν στην αλήθεια να εμφανιστεί γυμνή. Αλλά για να μάθει ο Λαός το τι συμβαίνει γύρω του, πρέπει να δει και να γνωρίσει ωμή και γυμνή την αλήθεια, όπως ακριβώς την ομορφιά.!

Άρθρο του Θ. Γάνου

---------------------------------------------------

ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΣΕ ΣΤΑΣΙΜΑ ΝΕΡΑ


Δεν γνωρίζω τι ακριβώς εντύπωση έκαναν οι πρώτες προσπάθειες κάποιων ανθρώπων να εκφράσουν δημοσίως τις σκέψεις που τους ταλανίζουν καθημερινώς. Ήτανα πάντως μια προσπάθεια. Μιά κραυγή θα έλεγα καλύτερα. Μια κραυγή για όλα αυτά που καθημερινώς περνούν απο τη σκέψη μας, όμως είτε δεν τολμούμε να τα φωνάξουμε, είτε τα λέμε σε χώρους και αριθμούς ατόμων περιορισμένους. Εμείς τολμάμε! Τολμάμε και φωνάζουμε. Δεν ξέρω άν η φωνή μας ήταν αρεστή απ’ όσους την διάβασαν. Εξ άλλου δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μας. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ πρόθεσή μας να γίνουμε αρεστοί. Πρόθεσή μας είναι και θα είναι να ταρακουνήσουμε, να δώσουμε "μια γροθιά στο στομάχι". Για να ξυπνήσουν κάποιοι άνθρωποι και να συνειδητοποιήσουν πως δεν είναι μόνοι τους. Υπάρχουν κι άλλοι που σκέφτονται το ίδιο μ’ αυτούς και θα πρέπει κάποια στιγμή να ενωθούν πολλές φωνές. Θέλουμε την βοήθεια αυτών των ανθρώπων. Είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν με όσα καταγράφονται στις σελίδες του – άς μου επιτραπεί η έκφραση – περιοδικού. Εξ άλλου δεν είμαστε αγέλη προβάτων που βελάζουν τον ίδιο σκοπό, έστω και με διαφορετικό τόνο φωνής. Αρχή μας ως λειτουργία είναι το : "τίς αγορεύειν βούλεται".

Ο καθένας ανάλογα με το πως βλέπει τα πράγματα, πως θέλει να τα εκφράσει, τι τον ενοχλεί και τι όχι. Διάλογος ανοιχτός χωρίς περιορισμούς και χαϊδέματα αυτιών. Η κοσμοθεώρηση του καθενός θα είναι σεβαστή ανεξαρτήτως του ποιά είναι αυτή η κοσμοθεώρηση. Αρκεί να έχει κάτι να πεί. Κάτι να καταθέσει ενώπιον όλων. Μας ενδιαφέρει ο πολίτης του τόπου μας και όχι μόνο. Μας ενδιαφέρει πρωτίστως ο συμπολίτης μας και όχι τόσο ο συνδημότης μας. Θεωρούμε τα γενικότερα προβλήματα της ζωής μας ως μείζονος σημασίας. Όχι ότι παραβλέπουμε τα τοπικά. Όμως θεωρούμε οτι υπάρχουν άλλοι τρόποι και τόποι για να εκφραστούν αυτά.

Έτσι λοιπόν, αρχίζουμε μια προσπάθεια. Ευελπιστούμε να έχει μακρά πορεία και μεγαλύτερη συμμετοχή. Θέλουμε τις γνώμες κι άλλων. Όχι ως σχόλια – ευμενή ή όχι – προφορικώς και κατ’ ιδίαν. Θέλουμε γνώμες να κατατεθούν θαρραλέα και με υπευθυνότητα. Με επιχειρήματα βάσιμα κι οχι έωλα.

Θέλουμε να γίνουμε μια πέτρα που πέφτει σε λιμνάζοντα ύδατα.

Θέλουμε οι κύκλοι που θα δημιουργήσει η πέτρα αυτήν, να πλατύνουν πολύ.

Θέλουμε όλους εσάς.

Στέλιος Σατραζάνης


---------------------------------------------------

Μ’ αυτές τις δυο σελίδες φιλοδοξούμε να κάνουμε την ανάγνωσή σας λίγο πιό χαρούμενη.

Γιατί τα παρακάτω θα πρέπει να σας προκαλούν το γέλιο, αυτήν τη φυσική ιδιομορφία που ξεχωρίζει τον άνθρωπο απ’ τα ζώα, τους πολιτικούς, τους δικηγόρους, τους α/κούς και πολλούς άλλους που δεν προφταίνουμε να προσβάλλουμε τώρα..


---------------------------------------------------

Εωράκαμεν τους ληστάς

Η αναφορά που ακολουθεί ανήκει στον Ιωάννη Πετράκη, υπαστυνόμο του Κιλκίς, ο οποίος στις 7 Απριλίου 1923 αναφέρει στο τοπικό αστυνομικό τμήμα εγγράφως :

«Λαμπυριζούσης και σελαγιζούσης της σελήνης παρά λίμνην Δοϊράνης, εωράκαμεν τους ληστάς. Κράζων δε "σταθήτε ρε πούστηδες, γαμώ το σταυρό σας" και απαντησάντων "κλάστε μας τ’ αρχίδια", απέδρασαν».

Οποιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις του παρόντος ΔΕΝ είναι συμπτωματική.


-------------------------------------------------------------


§ Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν, τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα.

§ Αυτό που μ’ ανησυχεί περισσότερο στο μέλλον, είναι οτι όσο πάει και πλησιάζει.

§ Θεέ μου, χάρισέ μου αρετή και εγκράτεια. Αλλά όχι ακόμα.

§ Τα τρία καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι : ένα ποτό πρίν και ένα τσιγάρο μετά . . .

§ Φυσικά και καπνίζω. Είναι πιό υγιεινό απο το να αναπνέω.

§ Είμαι πόντιος ομοφυλόφιλος. Πηγαίνω με γυναίκες.

§ Η γή είναι επίπεδη (Τάξη του 1492)

§ Μάθημα για τον επαγγελματικό προσανατολισμό. «Μεταναστεύστε».

§ Μην τα περιμένετε όλα απο την αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας.

§ Ψηφίστε αυτόν που υπόσχεται λιγότερα, για να απογοητευτείτε λιγότερο.

§ Μη πας να ψηφίσεις. Έτσι κι αλλιώς αυτοί θα βγουν.

§ Οι πελάτες που θα δίνουν διαταγές, θα εκτελούνται αμέσως ! ! !

-------------------------------------------------------------


ΛΕΞΙΚΟΛΟΓΙΑ


Ακτιβισμός (γαλλ. Activisme)

= η φιλοσοφική άποψη ότι η αλή-θεια εξακριβώνεται από το αποτέ-λεσμα.

Μινιμαλισμός (minimalistic)

= Ακραίος αντικομμουνισμός, κομμουνιστοφοβία, αθέμιτες μέθο-δοι αντιμετώπισης του κομμου-νισμού και γενικά της Αριστεράς.

Πασιφισμός = πολιτική θεωρία αλλά και πολιτική κίνηση που αποβλέπει στην κατάργηση του πολέμου και τη στερέωση αδιά-κοπης ειρήνης.

Φονταμενταλιστές = Ζηλωτές, υποστηρικτές θεμελιωδών αρχών με πάθος

Ασκαρδαμυκτί = (επίρ) χωρίς να ανοιγοκλείνω τα μάτια, τάχιστα.

Αέναος = αυτός που τρέχει πά-ντοτε, αστείρευτος, ανεξάντλητος, ακένωτος, παντοτινός, αιώνιος, αθάνατος, ακατάλυτος, άφθαρτος.

Άνθρωπος - Homus = σύνθετη απο το άνω και το θρώσκω που σημαίνει υψώνομαι προς τα πάνω. Προίκα του ο έναρθρος κι ορθός λόγος, το ιδεατό και το ουτοπικό όραμα.

Ανθρωπισμός Humanismus

= Απο το εξανθρωπίζω δηλ. απο-κτώ διανοητικές συμπεριφορές, καλλιέργεια, ευγένεια ψυχής, αισ-θητική, τεχνική του συνυπάρχειν και του ακούειν.

Aμερικάνος άνθρωπος = Homus Americaniencis = Εκ των Ευρω-παίων μακελάρηδων που διαγου-μίσαν τη νέα Γη, που σφάξαν και ρημάξαν φύση κι ανθρώπους. Απο-κυήματα κι απολιθώματα του με-σοζωϊκού αιώνα και της κρητιδικής περιόδου, τότε που κυριαρχούσαν τα ερπετά

Οίησις = η αλαζονεία, η έπαρση,

η υπερηφάνεια, ο κομπασμός, η υπεροψία.

Φλεγματικός = απαθής, ψύχραι-μος, ατάραχος, ασυγκίνητος.

Μισαλλοδοξία = intolerance

= το μίσος ενάντια στους αλλό-θρησκους ή σ' όσους ακολουθούν διαφορετικές αρχές απο τις του μισαλλόδοξου.

-------------------------------------------------------------


Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ


Τα δεινά για την ιερή πόλη του Μεσολογγίου άρχισαν σχετικά νωρίς. Ήδη τον Οκτώβρη του 1822, τα "φουσάτα" κι οι ορδές του Κιουταχή και του Ομέρ Βρυώνη, 8.000 άντρες περίπου, στρατοπέδευσαν κι έζωσαν την πόλη ασφυκτικά. Έτσι άρχισε η πρώτη πολιορκία. Απέναντί τους η φρουρά της πόλης διέθετε 2.000 μόλις, αλλά έμπειρους και ικανούς πολεμιστές, που αποκρούουν όλα τα γιουρούσια των Τουρκαλβανών μ’ επιτυχία. Αποκαρδιωμένος ο Κιουταχής απο την δυναμική αντίσταση των Ελλήνων πολεμιστών, λύνει την πολιορκία της πόλης, μετά απο άκαρπο αγώνα 2 μηνών, την 31.12.1822.

Το Μεσολόγγι της εποχής είναι μιά πόλη που ευημερεί. Διαθέτει ναυπηγείο κι ένα μεγάλο εμπορικό στόλο που προσπορίζει πλούτο και ευμάρεια στους κατοίκους του. Η πλούσια αστική τάξη (Τρικούπης, Καψάλης, Ραζηκότσικας) με την άνεση που την διακρίνει, στολίζει την πόλη με πανέμορφα αρχοντικά, χωρίς να υστερεί στην συνεισφορά της στον Αγώνα. Λειτουργούν 2 σχολές όπου διδάσκονται μεταξύ άλλων Αρχαία Ελληνικά και Ξένες Γλώσσες, που συνέχισαν τη λειτουργία τους μέχρι την πτώση της πόλης. Υπάρχουν ακόμη και λειτουργούν 2 δικαστήρια καθώς και 2 εφημερίδες, η τρίγλωσση "TELE-GRAPHO GRECO" και τα "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ" του Ελβετού φιλέλληνα Ι. Μάγερ, γεγονός που δείχνει περίτρανα το πολιτιστικό επίπεδο των κατοίκων του. Το ηθικό των κατοίκων υψηλό, το πατριωτικό φρόνημα στο ζενίθ και η αυταπάρνηση και θέληση για αγώνα για την ελευθερία το γνώρισμά τους. Όλα όμως έδειχναν πως πολύ γρήγορα το Μεσολόγγι θα δεχόταν ένα "νέο γύρο" εχθρικών επιθέσεων και προσβολών. Τα καθιστούσαν ανέφικτα η επίκαιρη θέση του, συνδετικός κρίκος της αντίστασης των Ελλήνων ανάμεσα στη Ρούμελη και το Μορηά.

Τα χρόνια 1823 & 1824 αναλώθηκαν στη συστηματική οχύρωση της πόλης. Όλοι μπορούσαν να προβλέψουν την μπόρα του πολέμου που ολοένα πλησίαζε. Με εντολή της Διοίκησης, ο μηχανικός Μ. Κοκκίνης ανάλαβε την οχύρωση της πόλης. Μεγαλώνει και βαθαίνει την τάφρο, οικοδομεί νέα κανονοστάσια, όπου στήνονται 48 νέα κανόνια και 4 βομβοβόλα, δίπλα στα ήδη υπάρχοντα. Ο οχυρωμένος αυτός περίβολος σε σχήμα επτάγωνο, ήταν λιθόκτιστος αλλά πολύ ανθεκτικός και αποτελεσματικός, ένα μικρό θαύμα της πολεμικής αρχιτεκτονικής, που τελειώνει στις 30.5.1825.

Ο "φράχτης" αυτός – όπως περιφρονητικά ονόμαζε τα τείχη ο Ιμπραήμ – άντεξε έναν ολόκληρο χρόνο τα "γιουρούσια" των Τουρκαλβανών και Αιγυπτίων και δέχτηκε 100.000 οβίδες περίπου. Εν τω μεταξύ ένα ιστορικό γεγονός μεγάλης σημασίας και παγκόσμιας εμβέλειας συμβαίνει στο Μεσολόγγι. Στις 4.1.1824, φτάνει στην ταλαιπωρημένη πόλη, ο λόρδος Γκόρντον Μπάϋρον (Βύρων), όπου γίνεται δεκτός με μεγάλες τιμές και ενθουσιασμό απο το πλήθος και διορίζεται τιμητικά αρχιστράτηγος. Η άφιξή του αναπτερώνει το ηθικό των κατοίκων, νοιώθουν πλέον πως δεν είναι μόνοι στον αγώνα τους και ενισχύει – συγχρόνως – το ρεύμα του φιλελληνισμού, της Ευρώπης κυρίως, προς την Ελλάδα. Πρώτο μέλημά του να ενισχύσει τον αγώνα με 5.000 λίρες, με δάνεια και δωρεές και δεύτερο να συμφιλιώσει και να ομονοήσει τους πολιτικούς και τους οπλαρχηγούς που οι αντιθέσεις και διχογνωμίες τους οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια σ’ εμφύλιο πόλεμο. Ίσως η προσφορά του Λόρδου Βύρωνα στον τομέα της συμφιλίωσης ήταν σπουδαιότερη απο τη γενναία οικονομική συνεισφορά του μέχρι του τέλος του. Ένα τέλος που, αλλοίμονο, δεν ήταν μακρυά. Φύση ασθενική και με κλονισμένη την υγεία του, πάλεψε με τον θάνατο, ο οποίος τον απάντησε στις 19 Απριλίου, ημέρα της λαμπρής. Το πένθος υπήρξε πανελλήνιο.

Στις 11.4.1825 τα πρώτα τουρκικά στρατεύματα κάνουν την εμφάνισή τους απέναντι απο το Μεσολόγγι, στο Αιτωλικό. Επικεφαλής ο Κιουταχής με 12-13.000 στρατό, κανόνια και ιππικό. Οι επανηλλημένες και πολυάνθρωπες επιθέσεις του, συντρίβονται πάνω στα οχυρώματα του Μεσολογγίου. Μέσα στην πόλη βρίσκεται η φρουρά με 3.300 άντρες, 1.500 πολίτες αλλά και 5.000 γυναικόπαιδα που με ηρωϊκή αυταπάρνηση συμπαραστέκονται τους άντρες στον αγώνα, βοηθούν τους τραυματίες, κουβαλούν πέτρες και χώμα και κλείνουν τις ρωγμές στις πολεμίστρες, κι όταν χρειαστεί ζώνονται τ’ άρματα κι αγωνίζονται πλάϊ στους πολεμιστές. Η Διαμάνταινα, η Πιτούλαινα, η Γυφτογιάνναινα και άλλες ηρωίδες, δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα απ’ τη δόξα της Μπουμπουλίνας και της Μ. Μαυρογένους.

Στις 12 του Δεκέμβρη 1925 κάνει την εμφάνισή του και ο φοβερός Ιμπραήμ μ’ ένα ασκέρι 10.000 Τουρκοαιγυπτίων και αναλαμβάνει τη διεύθυνση των επιχειρήσεων συνεπικουρούμενος απο Γάλλους αξ/κούς, εκπαιδευτές και συμβούλους του στρατεύματός του. Πρώτη του κίνηση, ν’ αποκόψει την πόλη απο κάθε ανεφοδιασμό. Ο Γ. Σαχτούρης, με φόρτωμα 5 πλοίων, σπάει την πολιορκία. Αλλοίμονο! Είναι η τελευταία φορά.

Μάταια ο ηρωϊκός Μιαούλης προσπαθεί να σπάσει τον κλοιό. Τα 20 Τουρκικά πλοία που έχουν ζώσει το Μεσολόγγι απ’ τη θάλασσα, σφίγγουν τον κλοιό και κανονιοβολούν ασταμάτητα τις οχυρώσεις των Ελλήνων στα μικρά νησάκια της λιμνοθάλασσας. Οι Τούρκοι παράλληλα με τις εχθροπραξίες, δεν παύουν να στέλνουν πρεσβείες για συμβιβασμό και παράδοση της πόλης. Όλες απορρίπτονται. Μικρή ανάσα στις δύσκολες στιγ-μές, η ολιγομελής ομάδα αγωνιστών με τους Βέϊκο, Βλαχόπουλο και Γ. Ράγγο, που κατορθώνει να ενισχύσει την δοκιμαζόμενη πόλη. Πέφτει το νησάκι Βασιλάδι, "κλειδί" στην κυριαρχία της λιμνοθάλασσας και λίγο μετά, η Κλείσοβα. Τεράστιες οι απώλειες των εχθρών, αλλά και των αγωνιστών που ολοένα οι γραμμές τους αραιώνουν, χωρίς ελπίδα αναπλήρωσης. Η κυβέρνηση του Κουντουριώτη προκλητικά κωφεύει σε κάθε αγωνιώδη επίκληση των αγωνιστών για συμπαράσταση και βοήθεια. Περιδεής και παράλυτη παρακολουθεί τα τεκταινόμενα, καλώντας με εγκυκλίους (!) τους Έλληνες να βοηθήσουν τους πολιορκημένους. Αυτή ήταν η ενίσχυσή της στον αγώνα.

Ο ακούραστος Μιαούλης, την 1η του Απρίλη, προσπαθεί άλλη μια φορά να φτάσει στην από-κλεισμένη πόλη κι άλλη μια φορά αποτυγχάνει. Είναι το ψυχορράγημα πριν από το τέλος. Στην πολιορκημένη πόλη δεν έχει μείνει ζωντανό αφάγωτο. Αλόγια και γαϊδούρια, σκύλοι και γάτοι, χόρτασαν προσωρινά την πείνα των ελεύθερων πολιορκημένων που σα ζωντανά φαντάσματα, μεσ’ τα χαλάσματα των σπιτιών τους, δεν έχουν τη δύναμη ούτε να θάψουν τους νεκρούς τους. Ελπίδα καμμιά! Σωτηρία από πουθενά!

Και τότε η αδάμαστη Ελληνική ψυχή παίρνει την ηρωϊκή απόφαση : Έξοδος ! 11 του Απρίλη, Κυριακή των Βαϊων. Στο σπίτι του Κίτσου Τζαβέλα πάρθηκε η μεγάλη απόφαση και δόθηκαν οι απαραίτητες οδηγίες. Ο ιστορικός Κασομούλης ήταν ο γραμματικός και προήδρευε ο Γιάννης Παπαδιαμαντόπουλος, πρόεδρος της διευθυντικής επιτροπής.

Το σχέδιο προέβλεπε την έξοδο των πολιορκημένων, χωρισμένων σε 3 σώματα, μ΄επικεφαλής το Θανάση Ραζηκότσικα, το Νότη Μπότσαρη και τον Δημήτρη Μακρή. Οι τραυματίες, οι γέροντες και οι ανήμποροι, οχυρώθηκαν στα πιό γερά σπίτια, με άφθονα πυρομαχικά. Και μετά ο αποχωρισμός. Η στιγμή συγκινητική. Η συναισθηματική φόρτιση μεγάλη.

"Καλό βόλι σύντροφε" - "καλή αντάμωση στον άλλο κόσμο" η αντιφώνηση.

Όμως ο "εφιάλτης" παραμόνευε. Εξωμότης Έλληνας πρόδωσε το σχέδιο στον Ιμπραήμ που με τη σειρά του έστησε ενέδρα στους εξοδούχους. Στις 9 το βράδυ με συννεφιά άρχισε η έξοδος απ’ τ’ ανατολικά, μα εκεί τους περίμεναν ακροβολισμένοι οι Τούρκοι και τους θέριζαν. Οι απόξω Έλληνες πούχε συμφωνηθεί να χτυπήσουν τους Τούρκους, δεν έρριξαν, ανεξήγητα, ούτε μπαταριά. Αργότερα συνέδραμαν μα ήταν αργά. Το πιό αξιόμαχο τμήμα της φρουράς, μαχόμενο πάντα, κατόρθωσε να φτάσει στο Ζυγό – Δερβέκιστο – Πλάτανο και τελικά με πλοία στο Ναύπλιο.

Το σώμα με τα γυναικόπαιδα ήταν το πιό άτυχο. Ενώ προχωρούσε, με κόπο βέβαια και με απώλειες, κραυγή απ’ το πουθενά αντήχησε : "πίσω στις τάπιες". Αυτό ήταν. Ακολούθησε τέτοιος πανικός που οι Τούρκοι κουράστηκαν να σφά-ζουν. Όσοι σώθηκαν γύρισαν στην πόλη, όπου η αντίσταση βάσταξε 2 μέρες ακόμη. Άπειρα τα ολοκαυτώματα. Ο γερο – Χρήστος Καψάλης παίρνει μαζί του εκατοντάδες εχθρούς καθώς τινάζει στον αέρα την πυριτιδαποθήκη. Το ίδιο κάνει και ο παπα – Διαμαντής κι ακολουθούν πλήθος οχυρωμένα σπίτια σ’ όλη την πόλη. Όλεθρος. Χαλασμός. Η πόλη είναι ένας σωρός ερειπίων που σκεπάζουν ευλαβικά δεκάδες αγωνιστές με τις οικογένειές τους, που δεν υποτάγησαν, δεν λιποψύχησαν, δεν "προσκύνησαν" τους πασσάδες.

Το ολοκαύτωμα του Μεσολογγίου, που όμοιό του δε συναντάμε στην παγκόσμια ιστορία, φώτισε τον δίκαιο αγώνα των Ελλήνων, αφύπνησε συνειδήσεις στην Ευρώπη και Αμερική και προώθησε το Ελληνικό πρόβλημα, όσο δε θα μπορούσε καμμιά Ελληνική..νίκη.

Νίκος Γ. Δεβλέτογλου - Εκπαιδευτικός


-------------------------------------------------------------


ΘΑΝΑΤΟΣ - ΑΝΑΣΤΑΣΗ


Ουδέποτε ένας "θνητός" παρέμεινε αθάνατος, ουδέποτε ξέφυγε απο τον κοινό κανόνα, ουδέποτε συνέβη το θαύμα να ζεί δια παντός και να μην εξαφανιστεί ποτέ, φτάνοντας στο όριο ή οδεύοντας προς το άπειρο, ταυτιζόμενος δηλαδή με την αιωνιότητα. Γιατί το απόλυτο είναι άλλης τάξεως απο τη ζωή.

Ο άνθρωπος πεθαίνει απλά και αινιγματικά, όπως έζησε. Στον πόλεμο, σε τροχαία ατυχήματα, σε σεισμούς ή πεθαίνει επειδή τα όργανά του εξαντλήθηκαν ή επειδή τέλος πάντων έφτασε το τέλος του. Παρόλα αυτά για την ανθρώπινη προσωπικότητα και τον εκμοντερνισμένο ατομισμό μας, η καινοτομία του τέλους σφυροκοπεί νοσηρά τον ορθολογισμό. Αυτή η ασθένεια του χρόνου που είναι υστερόποινη, οικεία όσο και απόξενη, ταλαιπωρεί δαιμονικά το μέσα μυαλό καθώς δεν υπάρχει τρόπος να δοθεί μια εξήγηση, μια ερμηνεία που θα έφερνε μια συμβατική έστω συμφιλίωση.

Άν ζούμε για να πεθάνουμε, βιώνοντας το χρόνο σαν "όχι ακόμα", τότε αυτό το αόριστο και απολύτως εγγυημένο μέλλον, όπου συγκλίνουν όλα τα μέλλοντα, γιατί παραμένει τόσο εξόριστο και δεν υπάρχει κάποιος θύλακας να το δεχτεί;

Γιατί αυτό το τόσο φυσιολογικό συμβάν αφυπνίζει στους ανθρώπους τόση περιέργεια, τόση φρίκη;

Αφότου υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν, γιατί ο θνητός δεν εθίστηκε σ’ αυτό το φυσιολογικό συμβάν;

Γιατί εκπλήσεται κάθε φορά που ένας ζωντανός πάει "στον αγύριστο", λες και είναι κάτι πρωτοφανές; Γιατί; Γιατί; . . .

Ύστερα απο τις σκέψεις που έκανα για την αντίθεση ή την ταύτιση του θανάτου με τη ζωή, ας γυρίσουμε πίσω στην αρχή. «Αναστάσεως ημέρα και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει και αλλήλους περιπτυξώμεθα . .» και άφησα τη φαντασία μου να ταξιδέψει σε μια μελλοντική εποχή. Σε μια αληθινή συναδέλφωση των λαών στο όνομα της αναστάσιμης αγάπης του Χριστού, αντί για την οικονομική και εμπορική παγκοσμιοποίηση που επιδιώκει η εποχή μας.

Η Ανάσταση, το κέντρο της λειτουργικής ζωής της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας, η λύτρωση, η απελευθέρωση απο τη δουλεία της αμαρτίας, απο την αιχμαλωσία των παθών.

Εδώ λοιπόν, στην ανάσταση ως επανάκτηση της "ψυχοσωματικής ενότητας της ανθρώπινης οντότητας", ως αποκατάσταση "εις το αρχαίον κάλλος" που σημαίνει πλήρη αρμονία της ψυχής με το σώμα, θα μπορέσει να ικανοποιήσει ο άνθρωπος την προαιώνια επιθυμία του για αθανασία.

Όχι στην απεριόριστη παράταση ζωής που υπόσχεται η πανίσχυρη επιστήμη, έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στην παντοδυναμία του ανθρώπου. Με τίποτα η Ανάσταση δεν είναι ένα θέμα που αφορά την επιστήμη, είναι ένα δόγμα που απαιτεί την πίστη του ανθρώπου και που χαρακτηρίζει ιδιαίτερα την Ορθόδοξη εκκλησία, την «Εκκλησία της Αναστάσεως». Έτσι που να επικεντρώνει τη λειτουργική της ζωή στην κατ’ εξοχήν εορτή της Ορθοδοξίας, στο Πάσχα, ως «εορτήν εορτών και πανήγυριν πανηγύρεων».

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Χρήστος Χριστοφόρης

-------------------------------------------------------------


ΠΑΙΔΕΙΑ.

Ξεκινώντας στο Λύκειο . . . – ΧΗΜΕΙΑ – ΦΥΣΙΚΗ

Πολλοί μαθητές της Α’ Λυκείου – ίσως και της Β’ σαν άμεση συνέχεια – κατά τα μέσα της σχολικής χρονιάς, αισθάνονται ότι : για να είσαι καλός μαθητής στη Χημεία ή τη Φυσική πρέπει να μπορείς να αποστηθίσεις χιλιάδες πράγματα όπως : τους τύπους πολυατομικών ιόντων, τους αριθμούς οξείδωσης δεκάδων μετάλλων και αμετάλλων, ιζήματα και αέρια, τύπους ευθυγράμμων κινήσεων, μονάδες μέτρησης

Αλίμονο, αν δεν ξέρει ο μαθητής, πώς γράφεται το υπερχλωρικό νάτριο ή δεν καταφέρνει να σημειώνει και να αναλύει σωστά όλες τις δυνάμεις που αναπτύσσονται σε ένα σώμα το οποίο κινείται σε πλάγιο επίπεδο.

Αλίμονο, άν δεν καταφέρνει να βγάλει το (εκπληκτικής σπουδαιότητας) συμπέρασμα, αν η αντίδραση διπλής αντικατάστασης, γίνεται ή δεν γίνεται ;

Αλίμονο, αν δεν μπορεί να λύσει τη σχέση της ευθύγραμμης ομαλής επιταχυνόμενης για το διάστημα ( x = ½ at2 ) ως προς τον χρόνο t.

Με τέτοια σημαντικά πράγματα κρίνεται η ικανότητα των μαθητών στη Χημεία και τη Φυσι-κή. Όποιος δεν καταφέρνει να τα μάθει (μάλλον να τα αποστηθίσει του ζητάνε), δεν του επιτρέπεται επιστημονική σταδιοδρομία.

Συνεπώς δεν πρέπει να μας ενοχλεί το γεγονός οτι για τους περισσότερους μαθητές, η Χημεία και η Φυσική είναι δύσκολα μαθήματα τα οποία χάνουν την ομορφιά και τη σπουδαιότητά τους πίσω από ένα εξίσου σημαντικό μάθημα, όπως είναι τα μαθηματικά, αλλά με συντελεστή βαρύτητας πολύ μεγαλύτερο για τις πανελλήνιες εξετάσεις απο αυτών των δυο άλλων μαθημάτων.

Το αποτέλεσμα το έχουμε αντιληφθεί τα δυο τελευταία χρόνια και είναι : Στροφή των παιδιών προς την τεχνολογική ή θεωρητική κατεύθυνση και όχι προς την θετική.

"Να σημειωθεί οτι τα ακριβώς παραπάνω στοιχεία είναι πανελλαδικά και ΔΕΝ αναφέρονται στο δικό μας χώρο και σχολείο μόνο".

Πολλοί καθηγητές αφιερώνουν το ένα τρίτο της σχολικής χρονιάς (2 μήνες) στην ονομα-τολογία, στις δύσκολες αντιδράσεις χημείας και στις δύσκολες ασκήσεις φυσικής. Συνεπώς τα δύο τρίτα (τουλάχιστον) απ’ τους μαθητές της Α’ Λυκείου (ίσως και της Β’) δεν ακούν βασικά θέματα όσον αφορά τους "χημικούς υπολογισμούς" και την "αναγνώριση δεδομένων και ζητουμένων" μέσα απο ένα πρόβλημα φυσικής. Ας σημειωθεί οτι δεν έχουν ακούσει γι’ αυτά ούτε απ’ το γυμνάσιο. Θα προαχθούν λοιπόν στη Β’ και στη Γ’ τάξη του Λυκείου και θα απορούν όλοι, γιατί να μη μπορούν να λύσουν τόσο "εύκολες ασκήσεις" σαν αυτές που μπαίνουν στις πανελλήνιες εξετάσεις . .

Ποιός μπορεί να είναι ο στόχος λοιπόν για τους μαθητές της Α’ Λυκείου; Στόχος εφικτός με ικανοποιητικό υπόβαθρο για οποιαδήποτε γνώση Χημείας και Φυσικής για τις επόμενες τάξεις του Λυκείου μπορεί να αποτελέσουν τα εξής :

Για τη Χημεία : « Τα σύμβολα και τα σθένη δέκα μετάλλων :

(K, Na, Ag, Zn, Ca, Ba, Mg, Al, Fe, Cu)

Και δέκα αμετάλλων :

(F, Cl, Br, I, H, O, N, C, S)

« Τους τύπους τριών οξέων : (HCl, H2SO4, HNO3) Και τεσσάρων βάσων : (KOH, NaOH, Ca(OH)2, NΗ3

«Πλήρης αναφορά στη Στοιχειομετρία.

Γαι τη Φυσική : « Ορισμοί των μεγεθών, σύμβολα, τύποι, μονάδες μέτρησης.

Εξάσκηση στην αναγνώριση και μετάφραση δεδομένων και ζητουμένων, κατάταξη αυτών σε μια άσκηση όσο απλή ή δύσκολη κι αν είναι.

Τα παιδιά είναι έξυπνα. Άν κατανοήσουν το μηχανισμό, θα μπορούν να τον εφαρμόσουν και σε άλλες περιπτώσεις όποτε και όπου τους χρειαστεί. Εύστοχο παράδειγμα αποτελεί το παρακάτω : Στο παιδί μας δεν θα αγοράσουμε 60 ζευγάρια παπούτσια για να μάθει να δένει τα κορδόνια. Δοκιμάζει 60 φορές με τα ίδια παπούτσια. Αν μάθει, θα δένει τα κορδόνια σε κάθε παπούτσι . . .

Τέλος για να κλείσει ευχάριστα αυτή η μικρή αναφορά στα μαθήματα της Χημείας και της Φυσικής της πρώτης τάξης Λυκείου, θα αναφέρω μερικά ονόματα χημικών στοιχείων και την προέλευση αυτών, στοιχεία που ακούμε συνέχεια στην καθημερινότητά μας, χωρίς να γνωρίζουμε τις ελληνικές ρίζες τους :

· Οξυγόνο : οξύ + γίγνεσθαι.

Θεωρούσαν (λάθος) ότι ήταν το πρώτο συστατικό των οξέων.

· Άζωτο : στερητικό (α) + ζωή.

Δε συντηρεί τη ζωή, σε αντίθεση με το άλλο βασικό συστατικό του αέρα, το οξυγόνο.

· Υδρογόνο : ύδωρ + γίγνεσθαι.

Απ’ αυτό δημιουργείται το νερό.

· Φώσφορος : φως + φέρειν.

Φωτίζει στο σκοτάδι.

Όλα τα παραπάνω είναι αφιερωμένα στα παιδιά που προσπαθούν και καταβάλλουν αγώνα για τη μόρφωσή τους. Απλά χρειάζονται βοήθεια. Απο..όλους.

Και τέλος :

Ο νόμος του Vile για τους εκπαιδευτικούς :

"Κανένας δεν σε προσέχει ως τη στιγμή που θα κάνεις λάθος"

Θεόφιλος Μάρτσης

-------------------------------------------------------------


ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ : Τι είναι, Σε ποιούς αρέσει, Ποιούς ενοχλεί.


Το χάρισμα του εκδότη του περιοδικού να εξακολουθεί να ονειρεύεται σε χαλεπούς καιρούς, η θέλησή του να κυνηγά και να πραγματοποιεί τα όνειρά του, το μεράκι και η ευαισθησία που τον διακρίνουν σ’ όλους τους τομείς των δραστηριοτήτων του, στάθηκαν αφορμή της έκδοσης του "Ιδεοδρομίου". Ενός περιοδικού που μέσα στους λίγους μόλις μήνες ζωής πού έχει, απόκτησε θερμούς φίλους και φανατικούς εχθρούς. Ενός περιοδικού που μετά το πρώτο κιόλας τεύχος «βομβαρδίστηκε» απο ενυπόγραφες γραπτές και λεκτικές κριτικές, με θέσεις, απόψεις και προτάσεις. Θέσεις, απόψεις και προτάσεις ανθρώπων διαφορετικής μόρφωσης, επαγγελματικής ενασχόλησης και πολιτικής προέλευσης και αφορούσαν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων : πολιτικοφιλοσοφικού, οικονομικού, πολιτιστικού και οικολογικού ενδιαφέροντος.

Το "Ιδεοδρόμιο" δεν εκδόθηκε για λόγους αυτοπροβολής ή εκτόνωσης αποθημένων ή ικανοποιήσεις πολιτικών βλέψεων του εκδότη του και των ανθρώπων που γράφουν σ’ αυτό. Το "Ιδεοδρόμιο" εκδόθηκε γιατί φιλο-δοξούσε να λειτουργήσει σαν καθράφτης της ψυχής του κάθε αναγνώστη του χωριστά κι ύστερα να κεντρίσει αν είναι δυνατόν, την θέλησή του να αντισταθεί δε κάθε τι που προσβάλει και υποβαθμίζει την προσωπικότητά του, την αισθητική του, τη ζωή του, το μέλλον το δικό του, των παιδιών του και του τόπου του, την συνείδησή του, την ελευθερία της σκέψης και του λόγου του, την εθνική και ατομική του υπερηφάνεια.

Προσωπικά πιστεύω πως πέτυχε άνετα μέχρι στιγμής τον πρώτο του στόχο. Κατάφερε απο την πρώτη κιόλας στιγμή της έκδοσής του, να λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά και να ξεσκεπάσει τους βαθιά κρυμμένους μέσα μας φόβους και αδυναμίες. Μέσα απο τα δύο του επίσης τεύχη, κατάφερε επίσης να αναγνωριστεί απο τους πραγματικά ελεύθερους απο κάθε «εξάρτηση» πολίτες, ως ένα βήμα ελευθερίας που προσπαθεί να συμβάλλει θετικά στο δημόσιο διάλογο και προληματισμό.

Το ζητούμενο για τους ανθρώπους αυτούς, διαβάζοντας το "Ιδεοδρόμιο" δεν είναι η συμφωνία ή η διαφωνία με τις θέσεις και τις απόψεις των αρθρογράφων του αλλά την καλύτερη κατανόηση των επιχειρημάτων της άλλης άποψης, της διαφορετικής απ’ τη δική τους. Οι άνθρωποι αυτοί με το πνεύμα ελευθερίας και την έλλειψη δογματισμού που τους διακρίνει, βλέπουν το "Ιδεοδρόμιο" σαν μια ακόμη πηγή ενημέρωσης που τους βοηθά είτε να τεκμηριώσουν καλύτερα τις απόψεις τους είτε ίσως στο να ανασκευ-άσουν κάποιες απ’ αυτές. Οι πολίτες αυτοί με τον ανοιχτό ορίζοντα σκέψης, μαθημένοι να συζητούν ισότιμα με όλους, να λειτουργούν φανερά κι απροκάλυπτα μέσα στην κοινωνία στην οποία ζούν και εργάζονται, αποτελούν πομπούς ενημέρωσης και προβληματισμού των συμπολιτών τους, προτείνουν μέτρα και λύσεις για θέματα που απασχολούν το κοινωνικό σύνολο, προάγουν την πρόοδο, την δημοκρατία, αποτελούν το ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας μας. Αυτοί οι ενεργοί πολίτες λοιπόν, υποδέχθηκαν με χαρά την προσπάθεια του εκδότη και είναι πρόθυμοι να στηρίξουν και να δυναμώσουν αυτό το νέο, εύθραυστο και αβοήθητο περιοδικό, το "Ιδεοδρόμιο".

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά, η σκοτεινή πλευρά του φεγ-γαριού. Απαράβατος φυσικός κανόνας είναι οτι όπου υπάρχει δράση, υπάρχει και αντίδραση. Στην περίπτωση του "Ιδεοδρομίου" μάλιστα η αντίδραση είναι δυσανάλογα μεγάλη. Γιατί άραγε; Ποιούς ενοχλεί;

Τι φοβούνται κάποιοι απο την έκδοση ενός μικρού περιοδικού;

Ποιές μάσκες κινδυνεύουν να πέσουν απο την ύπαρξη ενός ελεύθερου και ανεξάρτητου βήματος όπως αυτό του "Ιδεοδρομίου";

Οι πρώτοι που ενοχλήθηκαν σφόδρα είναι διάφοροι τοπικοί κομματικοί παράγοντες. Άνθρωποι ταμπουρωμένοι πίσω απο κομματικές γραμμές, άνθρωποι που εκφράζουν μόνο ένα μέρος της κοινωνίας, το δικό τους κομμάτι – κόμμα, άνθρωποι που διεκδικούν το αλάθητο και την κατοχή της αλήθειας, άνθρωποι που εκπαιδεύτηκαν να κλείνουν τ’ αυτιά τους στους πάντες και ν’ ακούν μόνο τους εκάστοτε ηγέτες – καθογηγητές τους. Άνθρωποι συνηθισμένοι σ’ εκβιαστικές λογικές και ψευτοδιλήμματα, άνθρωποι που αρθρώνουν έναν ξύλινο λόγο εναντιώθηκαν απο την πρώτη στιγμή στην έκδοση του περιοδικού. Ασκούν υπέρμετρα σκληρή και άδικη κριτική, κάνουν ευθείες επιθέσεις στα άτομα που το στηρίζουν, μιλούν για έλλειψη στόχων και προπτικών, για συγκαλυμμένες και ανομολόγητες φιλοδοξίες του εκ-δότη και των συν αυτώ και γενικώς «εξ ιδίων κρίνουν τα αλλότρια». Φοβούνται – με το δίκιο τους βέβαια – οτι κάθε προσπάθεια που δεν ελέγχουν και δεν ποδηγετούν, οτι κάθε προσπάθειαανεξάρτητης ενημέρωσης και αφύπνισης της κοινωνίας στρέφεται ευθέως εναντίον των μικροκομματικών τους συμφερόντων, στρέφεται ευθέως εναντίον της δίψας τους για δύναμη και εξουσία, στρέφεται ευθέως εναντίον της ανάγκης τους για αυτοπροβολή και αυτοβεβαίωση. Στο πλευρό τους βρίσκεται επίσης και μιά άλλη μερίδα ανθρώπων, οι λεγόμενοι «πολίτες του καναπέ» που αποστασιοποιημένοι απο τις προσδοκίες και ανησυχίες των συμπολιτών τους, ταμπουρωμένοι πίσω απ’ τον μικρόκοσμό τους, απαξιώνουν συστηματικά με τον κενό τους λόγο κάθε προσπάθεια αναβάθμισης και καλυτέρευσης της κοινωνίας μας, πιστεύοντας οτι μ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουν να κρύψουν τις αδυναμίες τους, την ένδοια των επιχειρημάτων τους και την μετριότητά τους.

Σήμερα η τοπική αλλά και η Ελληνική κοινωνία γενικότερα, βρίσκεται μπροστά σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ήρθε η ώρα που πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στην άμεση απαίτηση των δικαιωμάτων μας σαν Ελεύθεροι Έλληνες πολίτες ή στο σταδιακό χάσιμο της πολιτιστικής και εθνικής μας ταυτότητας. Προσπάθειες με στόχους ανάλογους μ’ αυτούς του "Ιδεοδρομίου" γίνονται πολλές σε κάθε γωνιά της χώρας μας αλλά δεν αποτελούν απο μόνες τους τη λύση του προβλήματος. Η λύση είναι ο αφυπνισμός και η ενεργοποίηση των ελεύθερων ανθρώπων ώστε να διεκδικήσουν μαζί και με αξιώσεις ότι τους ανήκει. Ας σκεφτούμε όλοι σοβαρά τις ευθύνες μας και άς κάνουμε την αυτοκριτική μας.

Μόνο τότε θα αποχτήσει νόημα η ευχή :

ΚΑΛΗ...ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Μαυροσκάς Βασίλης


οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

Γεννήθηκε στην Επανομή το 1976. Ζεί στην Επανομή και εργάζεται ως ελεύθερη επαγγελματίας φωτογράφος, περισσότερο στη Θεσσαλονίκη (τηλ: 6974 743962).

Το έργο της είχαμε την ευκαιρία να το δούμε στις πολιτιστικές εκδηλώσεις των "Αργυρίων" το 2000 .

Έλαβε μέρος σε αρκετές εκθέσεις φωτογραφίας, τις κυριότερες και παραθέτουμε :

· 1η Ομαδική έκθεση το 1996 με την E.S.P.

· 2η Ομαδική έκθεση το 1997 με την E.S.P.

· 3η Ατομική έκθεση το 2000 στα πλαίσια των "Αργυρίων" (Επανομή)

· 4η Ομαδική έκθεση το 2001 με Νέους Έλληνες Φωτογράφους στην

Αθήνα, στη γκαλερί "Αγκάθι".

· 5η Ατομική έκθεση το 2002 στη ΦΩΤΟΣΥΓΚΥΡΙΑ στο Καφέ "De Facto".

-------------------------------------------------------------


" ΚΑΥΤΕΣ ΝΕΡΟΚΟΥΒΕΝΤΕΣ "


Το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας της γης έχει νερό. Αυτό για μερικούς σημαίνει οτι το νερό στον πλανήτη είναι τόσο που δεν χρειάζεται να ανησυχούμε. Δυστυχώς όμως το νερό που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος για ύδρευση, άρδευση και οποιαδήποτε άλλη οικιακή κατανάλωση, προέρχεται μόνο απο το λεγόμενο "γλυκό νερό" που καλύπτει μόλις το 2% του νερού του πλανήτη.

Το νερό αυτό γίνεται κάθε χρόνο ακόμα πιό λίγο με αποτέλεσμα να εμφανίζεται το πρόβλημα της λειψυδρίας κυρίως για τους εξής λόγους :

α . Αύξηση της κατανάλωσης β . Υπερπληθυσμός

γ . ΚΑΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ των αποθεμάτων νερού δ . καταστροφή του πράσινου

ε . Ρύπανση των επιφανειακών και υπόγειων νερών με φυτοφάρμακα, λιπάσματα και άλλα χημικά

στ . Ανεπαρκής εκμετάλεευση των βροχοπτώσεων.

Οι παραπάνω κυρίως λόγοι αλλά και άλλοι εξ’ ίσου σημαντικοί, επιβάλλουν να δούμε το πρόβλημα του νερού με μεγαλύτερη προσοχή.

Όπως είναι γνωστό, το νερό που χρησιμοποιούν οι κάτοικοι της Επανομής για άρδευση αλλά και για οικιακή και ατομική χρήση, το προμηθεύονται απο υπόγεια νερά της περιοχής μετά απο άντληση. Το υπόγειο αυτό νερό σχηματίζει μιά υπόγεια υδάτινη λεκάνη το λεγόμενο υδροφόρο ορίζοντα. Δυστυχώς απο μετρήσεις που έγιναν βρέθηκε οτι ο υδροφόρος ορίζοντας κάθε χρόνο χαμηλώνει τη στάθμη του και αυτό το διαπιστώνουν καλύτερα οι αγρότες της περιοχής που πρέπει να αντλήσουν το νερό κάθε φορά απο μεγαλύτερο βάθος.

Ποιές όμως οι συνέπειες αυτού του φαινομένου;

Κατά κύριο λόγο το νερό λιγοστεύει, ενώ οι ανάγκες μεγαλώνουν με συνέπεια η έλειψη του νερού να κάνει την εμφάνισή της σε λίγα χρόνια. Το νερό όμως που μένει και λιγοστεύει γίνεται κάθε φορά και χειρότερο ποιοτικά για τους εξής κυρίως λόγους :

1ο Κάθε φορά που πέφτει ο υδροφόρος ορίζοντας, νερό της γειτονικής θάλασσας (Θερμαϊκός) λόγω μεγαλύτερης πίεσης εισχωρεί μέσα στο "γλυκό νερό" αλλοιώνοντας την ποιότητά του και κάνοντάς το υφάλμυρο.

2ο Το νερό για να φτάσει στον υδροφόρο ορίζοντα πρέπει να κάνει μεγαλύτερο "δρομολόγιο" απο την επιφάνεια του εδάφους μέχρι κάτω. Αυτό έχει ως συνέπεια να εμπλουτίζεται το καθοδικό αυτό νερό με υλικά που βρίσκει στο δρόμο του. Ως γνωστό το νερό είναι άριστος διαλύτης και στην πορεία του διαλύει διάφορα πετρώματα. Έτσι γεμίζει με υλικά που το κάνουν "σκληρότερο" γιατί περιέχει περισσότερα άλατα, κυρίως ασβεστίου και μαγνησίου, που δημιουργούν και τις λεγόμενες πέτρες στα νεφρά. Σα να μην έφτανε αυτό, τα χωράφια της Επανομής είναι γεμάτα με λιπάσματα, φυτοφάρμακα, ζιζανιοκτόνα, παρασιτοκτόνα και τα πάσης φύσης ρυπογόνα και καρκινογόνα σκευάσματα της χημικής βιομηχανίας. Όλα αυτά τα βλαβερά προϊόντα είναι υδατοδιαλυτά και επομένως όταν βρέχει ή όταν οι αγρότες ποτίζουν τα χωράφια τους, ένα μεγάλο μέρος του νερού μαζί με υλικά διαλυμένα σ’ αυτό φτάνει στον υδροφόρο ορίζοντα. Δυστυχώς απ’ την περιοχή αυτή οι Επανομίτες πρέπει να αντλήσουν το νερό για να το οδηγήσουν μέσα στο σπίτι. Δεν φτάνει όμως αυτό. Το νερό οδηγείται μέσα στο σπίτι με ΑΜΙΑΝΤΟΣΩΛΗΝΕΣ που για τον πολιτισμένο κόσμο της Ευρώπης ο αμίαντος με αυστηρό νόμο έχει απαγορευτεί εδώ και πολλά χρόνια απο την σπιτική χρήση. Κάθε φορά που σπάει ένας σωλήνας ύδρευσης απο αμίαντο φαίνεται ότι έχει γίναι και λεπτότερος. Αυτό σημαίνει οτι το νερό με τα υλικά που κουβαλάει "τρώει" σιγά-σιγά σα "γυαλόχαρτο" απο μέσα τον αμιαντοσωλήνα. Έτσι στη βρύση του κάθε νοικοκυριού φτάνει νερό που έχει μαζί με τα άλλα προηγούμενα υλικά και αμίαντο. Απο το σπάσιμο τώρα του αμιαντοσωλήνα μπαίνουν λόγω πίεσης και άλλα υλικά που υπάρχουν γύρω, στην διαδικασία της αποκατάστασης της ζημιάς.

Με τα παραπάνω που ανέφερα καταλαβαίνει ο κάθε κάτοικος της Επανομής τι "κοκταίηλ" φτάνει στο σπίτι του μαζί με το πολύτιμο νερό. Απο πρόσφατες μετρήσεις που έγιναν στο νερό της κυρίως δεξαμενής βρέθηκε οτι το νερό της Επανομής ανήκει στα "ελαφρώς σκληρά" νερά με περιεκτικότητα σε άλατα, σε νιτρικά, φωσφορρικά, καλιούχα, βενζοϊκά, ναφθενικά και άλλα παράγωγα. Βέβαια κανένας θάνατος δεν αποδόθηκε στο νερό της Επανομής με επίσημα έγγραφα όπως ελέχθη κάποτε απο "επίσημα χείλη". Οι αναλύσεις που κάνει ο Δήμος στα εργαστήρια της Σουρωτής δείχνουν οτι το νερό είναι "βιολογικά καθαρό" και δεν έχει μέσα καθόλου κολοβακτηρίδια και άλλα μικρόβια. Αναρωτήθηκε άραγε κανείς τι θα μπορούσε να ζήσει μέσα σ’ αυτό το βρώμικο και επικίνδυνο νερό;

Έτσι λοιπόν καταλήγουμε στο συμπέρασμα οτι οι Επανομίτες πρέπει να οδηγούνται σε μια "έμμεση αυτοκτονία" όταν πίνουν το νερό που οι ίδιοι ξέρουν οτι μολύνουν με τις δραστηριότητές τους. Θα μπορούσαμε να πούμε στους αγρότες να μη ρίχνουν λιπάσματα, φυτοφάρμακα, ζιζανιοκτόνα και οτιδήποτε έχει σχέση με την καλλιέργεια; Θα μπορούσαμε όμως να τους ενημερώσουμε για τη σωστή και λογική χρήση αυτών των προϊόντων. Όπως θα μπορούσαμε να πούμε στους πολίτες να μην πετάνε σκουπίδια όπουδήποτα. Όπως θα μπορούσαμε να πούμε στους επαγγελματίες που χρησιμοποιούν νερό στη δουλιά τους (π.χ. πρατηριούχοι πετρελαιοειδών με τα πλυντήρια) να ανακυκλώνουν το νερό με κάποια κίνητρα που θα τους δώσει η δημοτική αρχή (χωρίς φυσικά να εννοούμε μείωση της τιμής του νερού). Θα μπορούσε η δημοτική αρχή να κάνει έργα υποδομής και πρώτα απ’ όλα ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΑΙ ΒΡΩΜΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΜΕ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΥΓΙΕΙΝΟ. Θα μπορούσε η δημοτική αρχή, μέχρι να γίναι το κεντρικό αποχετευτικό δίκτυο, να μαζεύει τα νερά απο τους "βόθρους" και να τα ανακυκλωνει για νερό άρδευσης. Τέλος θα μπορούσε ο κάθε Επανομίτης να περιορίσει τη σπατάλη νερού και να φροντίζει για το δικό του καθαρό νερό.

Ο Επανομίτης.

-------------------------------------------------------------


ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Για τη Ρίτσα Τζέκου :

Είναι πράγματι θετικό να τολμάς τη δημόσια κριτική. Είναι θετικό, γιατί προσφέρεις. Προσφέρεις σ’ αυτόν που δέχεται την κριτική – απ’ τον καθένα πάντα επιθυμητή – αλλά και σ’ όλους τους αποδέκτες της άποψής σου, της θέσης σου, στους αναγνώστες του "Ιδεοδρομίου" , στην περίπτωση αυτή.

Γιατί τους κάνεις κοινωνούς μιάς άλλης θέσης, της δικής σου θέσης. Σωστή ή λαθεμένη αυτό μετράει λιγότερο. Αλλά είναι και γενικότερα καλό. Είναι προσφορά στη διαλεκτική. Όμως και οι κρίνοντες κρίνονται. Και θάλεγα πως πέρα απο τα όποια αδύνατα – και αλλοίμονο αν δεν υπήρχαν τέτοια – είναι άδικο να μην αναγνωρίσει κανείς την πρόθεση, την αγαθή, την ανιδιοτελή πρόθεση του εκδότη ν’ ανοίξει ένα παράθυρο επικοινωνίας, ένα παράθυρο πολιτισμού στον χώρο μας – και ξέρουμε πως υπάρχει ανάγκη μεγάλη για ένα τέτοιο παράθυρο – και είναι δίκαιο και γώ το κάνω και τον συγχαίρω γιαυτό αλλά και για την φανερή προσπάθεια, αγωνία θάλεγα, το περιεχόμενο – μη ελεγχόμενο έτσι κι αλλοιώς – να ανταποκρίνεται σ’ αυτή την πρόθεση, το όραμα θα τολμούσα να πω.

Γιατί βρίσκω σκληρό να λές πως το περιοδικό «δημιουργήθηκε για την ικανοποίηση ομάδας ανθρώπων με απωθημένα . . .». Ποιοί ανήκουν σ’ αυτήν την ομάδα; Ο εκδότης είναι ένας. Υπονοείς τους συγγραφείς; Πού το στηρίζεις αυτό; Νοιώθω προσωπικά να με προσβάλεις. Διότι κατά τύχη δεν συμπεριλαμβάνομαι σ’ αυτούς. Γιατί ένοιωσα την ανάγκη κάτι να γράψω και γω. Και δεν θάταν, έτσι πιστεύω, απο την ανάγκη για «εκτόνωση».

Βρίσκω πράγματι τη θέση σου σκληρή. Βέβαια με την θέση σου αυτήν διαφωνείς με τον Κο Νιώτη που θεωρεί οτι το περιοδικό βγήκε «καθαρά για λόγους αυτοπροβολής». Μια άλλη άποψη ίσως πιο κοντά στην αλήθεια. Γιατί δεν υπάρχει έτσι κι αλλοιώς, επώνυμη κοινωνική εκδήλωση χωρίς το στοιχείο της προβολής. Και η δική του η παρέμβαση εξ’ άλλου, περιέχει αναγκαστικά το στοιχείο αυτό. Αυτονόητο. Και κατανοητό. Η ανάγκη για το "μπράβο του Δήμου". Η ψυχολογία το έχει ερμηνεύσει.

Και κάτι τελευταίο : γράφεις «την αφύπνιση την φέρνουν οι ανήσυχες συνειδήσεις . .» Μπορείς να τις περιγράψεις; Θα συμφωνήσεις πως η θέση αυτή δεν είναι σαφής. Θα χαιρόμουνα με μια σχετική ανάλυση και θα μπορούσα να συμμετέχω σε μια συζήτηση, με πολλή ευχαρίστηση.

Σινάκος Ζαχαρίας


---------------------------------------------------

ΕΛΠΙΔΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Καλώς ορίσατε ελπίδες του κόσμου μας και του αυριανού. Ήρθατε την κατάλληλη ώρα. Την ώρα που σας χρειαζόμασταν. Την ώρα που η Γη χρειάζεται καινούριες σημαίες, ιδέες, τραγούδια, συνθήματα.

Την ώρα που η οικουμένη γέμισε με συμβιβασμένους, ψεύτες, δειλούς, υπηρέτες, διπρόσωπους,

Σας περιμέναμε σαν τη λαχτάρα του άρρωστου για γιατρικό, σαν την ελπίδα του ερωτευμένου για αγάπη.

Σαν την λαχτάρα της Ειρήνης και της Αλήθειας που μόνη τους ελπίδα για να μην πεθάνουν είστε εσείς.

Εσείς που γεννηθήκατε από ανθρώπους που δεν τους νοιάζει σε τι κόσμο θα ζήσετε. Από ασυνείδητους και συμβιβασμένους που δηλητηριάζουν αέρα, θάλασσες και ιδέες. Από φιλοτομαριστές και "ωχαδερφιστές".

Γι αυτό μπείτε μπροστά και αφήστε εμάς. Ξεπεράστε μας. Παλέψτε και οικοδομήστε έναν κόσμο καλύτερο. Πλουσιότερο σε ηθικές αξίες και Ανθρώπους.

Μια κοινωνία, όπου ξυπνάς, ζεις και κοιμάσαι σαν Άνθρωπος.

Και μη φοβάστε προπαντός. Να μη φοβάστε ούτε τα λάθη σας. Γιατί απ’ τα λάθη μαθαίνεις.

Χωρίς λάθη δεν θα υπάρχει τίποτα για να διορθώστε.

Προσπαθήστε μόνο να είστε ενωμένοι. Έτσι κι αλλιώς ο κάθε κόσμος που υποδέχεται τις νέες γενιές είναι σκληρός κι αμείλικτος. Θέλει να θάψει κάθε τι το καινούριο. Θέλει να φτιάξει ότι του μοιάζει. Θέλει μια κοινωνία γεμάτη υπηρέτες και φερέφωνα.

Γι αυτό παλέψτε. Παλέψτε για το Δίκαιο και τη Δικαιοσύνη. Μια δικαιοσύνη που καθημερινά ποδοπατείται, ξεφτιλίζεται και διαστρεβλώνεται. Και κάντε σημαία σας την Ευθύνη.

Μόνο τότε θα έχει ελπίδα ο κόσμος, όταν δεν θα υπάρχουν ανεύθυνοι, αμέτοχοι και "πολίτες" χωρίς την ευθύνη αυτού του υπέροχου τίτλου.

Κι αν σας στεκόμαστε εμπόδιο, γκρεμίστε μας.

Καλώς ήρθατε ελπίδες του κόσμου μας.

ιδεοδρόμιο


---------------------------------------------------

Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΩΝ "ΔΗΘΕΝ"


Με όσα συμβαίνουν γύρω μας σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο, όλοι πια έχουμε κατανοήσει πως η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ βρίσκεται στην ΕΝΤΑΤΙΚΗ. Θαρρώ πως "ο απαραίτητος ορός της" για να συνέλθει είναι η ελευθερία λόγου και έκφρασης και η στηλίτευση όλων των ΦΕΛΛΩΝ που επιπλέουν.

Η δημοκρατία έχει άμεση σχέση με την πολυ-φωνία, τον πλουραλισμό και τον διαλεκτισμό. Όταν ένα θέμα εξεταστεί "περίοπτα" δηλαδή από όλες τις δυνατές οπτικές γωνίες, αυξάνονται οι πιθανότητες για ορθότερη λύση, για προσέγ-γιση της αλήθειας.

Και μες στην πολυφωνία και τον προβληματισμό ανήκει και το περιοδικό ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ . . . Και βέβαια, είναι φυσικό να μη συμφωνούμε με όλα, συγχρόνως όμως είναι επιτακτική ανάγκη να ακούγονται πολλά και διάφορα, αλληλοσυμπλη-ρούμενα ή αλληλοσυγκρουόμενα, γιατί μόνο έτσι θα αφυπνιστούμε και θα κατασταλάξουμε ΚΡΙΤΙΚΑ και θα κινητοποιηθούμε πνευματικά με έμπρακτη δυναμική. Αυτό όμως προϋποθέτει αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου, που είναι θεμελιώδης αρχή για πρόοδο. Για να δε-χτούμε, να "καταδεχτούμε" όμως τη διαφορε-τικότητα των άλλων σ’ όλους τους τομείς, θα πρέπει να ξεπεράσουμε τον ΕΓΩΪΣΜΟ ΜΑΣ. Και εδώ εντοπίζεται η αδυναμία μας, που την "καμουφλάρουμε" με το ύφος των δήθεν σπουδαίων, επιφανών, πνευματικών, προοδευτι-κών ανθρώπων και "σνομπάρουμε" κάθε τι το ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΩ ΜΑΣ. Ας ρίξουμε όλοι κάτω κάτι από το ΕΓΩ ΜΑΣ κι ας στηρίξουμε ένα περιοδικό του τόπου μας, για να γίνει-ΠΙΟ-ΑΞΙΟΛΟΓΟ.

Επανομή 2-4-2003 - Αγγέλη Φρειδερίκη - Εκπαιδευτικός


---------------------------------------------------

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ του Αντώνη Παρταλιού
για ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - ΠΟΙΗΣΗ - ΜΟΥΣΙΚΗ - ΣΙΝΕΜΑ

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ - Ο ΠΟΝΟΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΥΝΑΜΗ


ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ να γράφεις πράγματα για τον εαυτό σου,όταν μάλιστα το κάνεις για πρώτη φορά και αποφασίζεις να εκθέσεις τη μεγαλύτερη δυσκολία της ζωής σου,προκειμένου να περάσεις ένα πολύ σημαντικό μήνυμα :πως,είτε είσαι άτομο με ειδικές ανάγκες είτε όχι,οι δυνατότητες να εκπληρώσεις όνειρα ζωής είναι απεριόριστες όταν παλεύεις με όλες σου τις δυνάμεις για να ζήσεις.Το δικό μου όνειρο ήταν το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας.

Θαρρώ πως έγινε πραγματικότητα,γιατί ο σεβασμός που νιώθω για το δώρο που ονομάζεται ζωή μου έδωσε τη θέληση,το κουράγιο και την αυτοπεποίθηση που χρειάστηκα.

Το μοιράζομαι μαζί σας και μ' ένα χαμόγελο ψυχής σας βεβαιώνω πως η ζωή είναι ωραία.

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Πέτρος Παπαδόπουλος ζεί στα Γιάννενα,όπου και γεννήθηκε το 1977. Δε φοίτησε σε κάποιο σχολείο,γιατί η σπάνια πάθησή του-προϊούσα μυϊκή δυστροφία τύπου Dusen-δεν το επέτρεπε.

Έμαθε να διαβάζει μόνος του γιατί το ήθελε πολύ.Η δύναμη και η θέληση για ζωή είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του.

Αυτά τον όπλισαν με υπομονή κάθε φορά που έπρεπε να αναμετρηθεί με την ασθένειά του.Και χάρη σ' αυτά δεν έχει σταματήσει στιγμή να αισιοδοξεί και να κάνει όνειρα.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΧΛΙΑΣ-Ελληνική Λογοτεχνία

πρώτη έκδοση από τις εκδόσεις ΚΟΧΛΙΑΣ, Αθήνα - Σεπτέμβρης 2002


Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΑΘΗΝΩΝ

ΚΑΙ Η ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Το Βυζάντιο είχε ασφαλώς την κοσμική και λαϊκή του μουσική. Γνωρίζουμε για τις γιορτές στις αυλές των αυτοκρατόρων αλλά δεν έχουμε στοιχεία για τις σχέσεις της αυλής με συνθέτες κοσμικής μουσικής. Αντίθετα γνωρίζουμε για τις στενές σχέσεις αυτοκρατόρων και πρωτοψαλτών. (Όπως π.χ. μεταξύ του Αλεξίου του Α΄ του Κομνηνού και του Ιωάννη Κουκουζέλη τον 12ο αιώνα).

Ο χαρακτήρας του Βυζαντίου - που το ένα σκέλος του είναι η εκκλησιαστική εξουσία - καθόρισε σαν κορυφαία έκφραση της μουσικής τέχνης την Εκκλησιαστική, δηλ. την υψηλή ψαλτική τέχνη. Ο μονοφωνικός χαρακτήρας της ελληνικής μουσικής (βυζαντινής και δημοτικής), οδήγησε στην τελειότητα της φωνητικής μουσικής και τα μουσικά όργανα βοηθούσαν σ'αυτό.

Πάντως η εκκλησιαστική μουσική ουδέποτε συνοδευόταν από μουσικά όργανα σε κοσμικές συναυλίες. Σήμερα, χάρις στην ανοιχτή αντίληψη του Σίμωνος Καρά που συνέδεσε θεωρητικά την έντεχνη εκκλησιαστική μουσική με το δημοτικό τραγούδι και για λόγους διαστηματικούς επέβαλλε σχεδόν την χρησιμοποίηση ελληνικών μουσικών οργάνων (ταμπουράς ή λαούτο με κινητούς μπερντέδες) στην εκμάθηση της βυζαντινής μουσικής, δημιουργήθηκε μία σειρά μουσικών που μπορούσαν να εκφράσουν απόλυτα ορθά τα βυζαντινά μέλη με τα ελληνικά όργανα.

Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΑΘΗΝΩΝ ιδρύθηκε το 1990 από τον Γιώργο Λυκούρα και τον Μανώλη Καρπάθιο. Οργανοπαίκτες στο ούτι και στο κανονάκι αντίστοιχα, μαθητές στη σχολή του Σίμωνα Καρά, γνώστες της βυζαντινής μουσικής, πλαισιώθηκαν σε πρώτη φάση από μουσικούς άλλων σχολών (Σπ.Περιστέρη, Βασ. Νόνη), τους Γιώργο Κουφογιαννάκη (βιολί), Ανδρέα Γιακουμάκη (λύρα πολίτικη, κρητική), τον Γιώργο Τζάβλα (κανονάκι) κ.ά.

Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΑΘΗΝΩΝ παράλληλα χρησιμοποίησε δεξιοτέχνες παραδοσιακούς μουσικούς (που μόνον αυτοί πατάνε καλά τα βυζαντινά - όπως συχνά λένε οι μουσικοί) με τους οποίους συνεχίζει να συνεργάζεται. (Πέτρος-Λουκάς Χαλκιάς, Στ. Κουκουλάρης, Νίκος Χατζόπουλος, Βασ. Σαλέας κ.ά).

Σήμερα συνεργάζεται με άριστους μουσικούς που γνωρίζουν την Ελληνική και ανατολική μουσική όπως ο Σωκράτης Σινόπουλος (πολίτικη λύρα) και η Σύλβια Κουτρούλη (νέϋ).

Επειδή η Ελληνική μουσική είναι μονοφωνική, τά όργανα (ούτι, κανονάκι, λύρες, ταμπουράδες, βιολί ακόμα και το κλαρίνο) μιμούνται εύκολα τη μελωδία του ψάλτη.

Η μεταφορά όμως του μέλους στα όργανα αναγκάζει σε διαφοροποιήσεις (όχι φυσικά στην διαστηματική) αλλά στον ρυθμό και την ρυθμική αγωγή των μερών.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΥΚΟΥΡΑΣ

Ο Γιώργος Λυκούρας γεννήθηκε στη Μεσσήνη το 1949.

Μετά από σπουδές ευρωπαϊκής μουσικής, στράφηκε στην ελληνική μουσική. Φοίτησε επί οκτώ χρόνια κοντά στον

Σίμωνα Καρά και διετέλεσε μέλος της ορχήστρας του (1980-1988).

Το 1990 μαζί με τον Μανώλη Καρπάθιο ιδρύει την Βυζαντινή Ορχήστρα Αθηνών, ένα σύνολο που αποδίδει την

έντεχνη παραδοσιακή μουσική οργανικά.

Είναι συνθέτης, παίζει ούτι και ταμπουρά. Επίσης είναι ερευνητής της αρχαίας και βυζαντινής μουσικής, καθώς και

Ιδρυτής της πολιτιστικής εταιρείας "Συρτός".

Διπλωματούχος πολιτικός μηχανικός Ε.Μ.Π. (1973).

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΡΠΑΘΙΟΣ

Ο Μανώλης Καρπάθιος γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά η καταγωγή του είναι από την Κάλυμνο.

Μετά από σπουδές στην κιθάρα με τον Γεράσιμο Μηλιαρέση,συνέχισε με την μελέτη της ελληνικής μουσικής στην σχολή του Σίμωνα Καρά.

Ιδρυτής μαζί με τον Γιώργο Λυκούρα της Βυζαντινής Ορχήστρας Αθηνών έχει διευθύνει σειρά αξιόλογων έργων και έχει εκδόσει και επιμεληθεί παραγωγές της εταιρείας "Συρτός".

Παίζει κανονάκι και ταμπουρά.


ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΟΡΓΑΝΑ - Ούτι


Το ούτι είναι Αραβικής προέλευσης μουσικό έγχορδο όργανο, (al oud = ξύλο). Έχει μεγάλο αχλαδόσχημο ηχείο, κοντό και φαρδύ χέρι, χωρίς μπερντέδες, κεφαλή που σχηματίζει σχεδόν ορθή γωνία με το χέρι και στριφτά κλειδιά, που ρυθμίζονται από τα πλάγια.

Το ηχείο του είναι λίγο μεγαλύτερο από του λαούτου. Οι διαστάσεις του είναι : μήκος κατά μέσο όρο, 87 εκ. από τα οποία τα 20 είναι της κεφαλής, με δέκα-έντεκα κλειδιά, και πλάτος του ηχείου (της σκάφης) 37 εκ.

Για την κατασκευή του χρησιμοποιούν ξύλα σκληρά, όπως : έβενο, παλισάνδρο, σφεντάμι, οξιά, τριανταφυλλιά, μαόνι, καρυδιά ή κυπαρίσσι


---------------------------------------------------

ΓΙΑ ΤΟ "ΣΥΡΜΑ"


Το έντυπο αυτό, αυτολογοκρίνεται και προειδοποιεί : Δεν ξεκίνησε σαν παιδικό απωθημένο.

Προχώρησε και μας πήρε μυαλό και σώμα. Είναι ο ξέφραγος χώρος διακίνησης ιδεών, λόγου και θέσεων. Είναι η επίθεση στο μυαλό και στο λόγο. Ένας φίλος που δεν λείπει ποτέ κι είναι πάντα κοντά μας. Δεν βιαιοπραγεί, δεν αποχωρεί αλλά αντιστέκεται. Αντιστέκεται, καταθέτει και δεν έχει ανάγκη αναγνώρισης. Είναι ο άσωτος υιός που δεν έφυγε ποτέ. Αναλαμβάνει την ευθύνη της επίθεσης. Δεν έχει ημερομηνίες ή ραντεβού με κάποιους, ροκάρει χωρίς τη μπρίζα, χωρίς χάρτες διαδρομής.

Έτσι τεμπέλικα λοιπόν εξερευνά πόλεις και ψυχές. Ταξιδιώτης στις αβάσταχτες όψεις του χρόνου.

Στόχοι, σκοπός και γραμμή, ένα ακόμα "σύρμα" χωρίς σύρματα.

Πάντως εμείς οι Ιδεοδρόμιοι, αγαπάμε τα ζώα και προπάντων τις νυφίτσες, πίνουμε χαρούμενα τ’ αθώο νεράκι κι όταν πετάμε τον αητό την Καθαροδευτέρα, μυρίζουμε τα λουλούδια.

Πάμε για τα χίλια "σύρματα" - Παρταλιός Αντώνης


Τα τρία πρώτα τεύχη απ’ το περιοδικό "σύρμα"

Φίλοι και συνοδοιπόροι ΚΟΥΡΑΓΙΟ. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία (και ειδικά η της έκφρασης)...


---------------------------------------------------

Προς μια γενική θεωρία του Αναρχοφεμινισμού


Οι άνθρωποι που γνωρίζουν τις θεωρίες του κοινωνικού αναρχισμού και του αναρχοφεμινισμού ανεξαιρέτως εντυπωσιάζονται από τις ομοιότητές τους. Και οι δύο θεωρίες βλέπουν την κοινωνική ανισότητα ριζωμένη στις θεσμοποιημένες εξουσιαστικές σχέσεις. Και οι δύο δίνουν έμφαση στην ανάγκη της αλλαγής αυτών των σχέσεων ως προϋπόθεση για την απελευθέρωση. Και οι δύο εργάζονται για την πραγμοποίηση της προσωπικής αυτονομίας μέσα στο πλαίσιο της κοινότητας.
Οι εργασίες συγγραφέων όπως οι Elaine Leeder, L. Susan Brown, Peggy Kornegger, Carol Ehrlich, Neala Schleuning, and Jane Meyerding πλέκονται με εξαιρετικό τρόπο ενώ ταυτόχρονα προωθούν μια αναρχοφεμινιστική θέση, και καθεμιά μοναδικά παλεύει με τις διαφορές ανάμεσα σε αυτή τη θέση και άλλες ποικιλίες του φεμινισμού. Από εδώ πρέπει να ξεκινήσουμε. Νομίζω ότι πρέπει να κοιτάξουμε τις βασικές θέσεις των φεμινιστικών θεωριών και να παρατηρήσουμε πώς οι άνθρωποι κατέληξαν να υποστηρίζουν αυτές και όχι άλλες.
Όλες οι φεμινιστικές θεωρίες αρχίζουν από μια βάση παρατηρήσεων σχετικά με τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Οι επόμενες τρεις προτάσεις αποτελούν την κεντρική ιδέα αυτών των παρατηρήσεων.
Οι κοινωνικοί ρόλοι που αποδίδονται σε γυναίκες και άντρες προσδιορίζονται κυρίως κοινωνικά.
Η διάκριση σε βάρος των γυναικών αφορά σε όλους τους κοινωνικούς τομείς- προσωπικό, κοινωνικό, επαγγελματικό και πολιτικό.
Οι γυναίκες θεωρούνται ως αντικείμενα και ως αντικείμενα παρενοχλούνται και δέχονται σεξουαλικές επιθέσεις. Με δεδομένες αυτές τις παρατηρήσεις, οι φεμινίστριες κατέληξαν στα ακόλουθα:

Γυναίκες και άντρες είναι ίσοι.
Οι φιλελεύθερες φεμινίστριες ζητούν την επιβεβαίωση της ισότητάς τους μέσω της αλλαγής των υπαρχουσών σχέσεων εξουσίας. Ο σκοπός τους είναι να εκμηδενίσουν τις διακρίσεις, δηλαδή τις θεσμοποιημένες μεθόδους διαφοροποιητικής αντιμετώπισης. Ο σκοπός τους δεν είναι να αλλάξουν τις βασικές δομές της κοινωνίας. Επιπλέον, δεν αιτούνται χωριστά για τις γυναίκες ως τάξη ή για μια γυναικεία κουλτούρα. Ο σκοπός τους είναι να αποκτήσουν ισότητα στην πρόσβαση στην εξουσία.
Το γυναικείο κίνημα είναι διασπασμένο όσον αφορά τα προβλήματα των υπαρχουσών ανισοτήτων ανάμεσα στις γυναίκες, κυρίως όσον αφορά θέματα κοινωνικής τάξης, εθνικότητας και χρώματος του δέρματος. Τόσο ιδεολογικά όσο και από την οπτική της οργάνωσης ενός κινήματος, αυτοί οι διαχωρισμοί αποδείχτηκαν τόσο δύσκολοι για το φεμινιστικό κίνημα όσο δύσκολοι ήταν και για την υπόλοιπη κοινωνία. Για μερικές φεμινίστριες αυτοί οι διαχωρισμοί δεν έγιναν αντιληπτοί ως θέματα, ενώ για άλλες, θεωρήθηκαν υποδεέστεροι του αγώνα για την εξουσία. Όμως άλλες, κυρίως ριζοσπάστριες φεμινίστριες διασπάστηκαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας κατά την οποία θέματα ταξικά, εθνικότητας και χρώματος θα ενσωματώνονταν στο γυναικείο κίνημα.
Για τις ποικιλίες των ριζοσπαστριών φεμινιστριών (οι αναρχικές ανήκουν εδώ σε αυτό το σημείο) υπάρχουν επιπλέον αρχές που διαμορφώνουν τις θεωρίες τους. Κεντρική σε όλες τις ριζοσπατικές προοπτικές είναι μια επιμονή στη συνέπεια μέσων και σκοπών, κυρίως όσον αφορά στην καθημερινή ζωή.

Το προσωπικό είναι το πολιτικό.
Η "πολιτική" ορίζεται σαν μια προέκταση πέρα από το στενό χώρο των γεγονότων που αναφέρονται στην τυπική κυβέρνηση. Η πολιτική εμπλέκει όλα όσα κάνουμε στην καθημερινή μας ζωή, καθετί που μας συμβαίνει και κάθε ερμηνεία μας για αυτό.
Επειδή οι κουλτούρες διαχωρίζουν τους ανθρώπους με βάση το φύλο, οι γυναίκες έχουν μια σειρά από εμπειρίες που είναι διαφορετικές από αυτές των αντρών. Ακόμα και παρόμοιες εμπειρίες θα έχουν διαφορετικές σημασίες. Η συνέπεια είναι ότι γυναίκες και άντρες έχουν αναπτύξει ξεχωριστές υποκουλτούρες. Η αναγνώριση αυτής της πολιτισμικής διαφοράς εκφράζεται σε μια άλλη αρχή της φεμινιστικής θεωρίας.
Υπάρχει μια ξερωριστή αναγνωρίσιμη γυναικεία υποκουλτούρα σε κάθε κοινωνία.
Τα ξεχωριστά στοιχεία αυτής της κουλτούρας είναι συνήθως αυτά που επικεντρώνονται στις δραστηριότητες που αφορούν στην συντήρηση, όπως οι δουλειές του σπιτιού ή η οικιακή γεωργία, και τις δραστηριότητες που αφορούν διαπροσωπικές σχέσεις, όπως η ανατροφή, η συμπονετικότητα και η αλληλεγγύη. (Κάποιες ποικιλίες της φεμινιστικής σκέψης περιλαμβάνουν και την πνευματικότητα.)
Οι περισσότερες ριζοσπαστικές φεμινίστριες πιστεύουν ότι τα στοιχεία των γυναικείων κουλτούρων είναι προτιμότερα από τα αντίστοιχα αντρικά της κυρίαρχης κουλτούρας. Μερικές ριζοσπάστριες φεμινίστριες συνειδητά σταματούν σε αυτό το σημείο, επιλέγοντας να ζουν και να δουλεύουν, αν αυτό είναι ευφικτό, μέσα σε μια κοινότητα γυναικών. Μερικές, υποστηρίζοντας την ανωτερότητα της γυναικείας κουλτούρας, και συχνά και την ανωτερότητα των γυναικών, έχουν υποστηρίξει ότι μια κοινωνία που θα ελέγχεται από γυναίκες δε θα έχει τα καταπιεστικά χαρακτηριστικά των πατριαρχικών κοινωνιών. Κάποιες από αυτές έχουν αναπτύξει μητριαρχικές θεωρίες περελθοντικών και μελλοντικών κοινωνιών.
Όπως όλες οι πολιτικές θεωρίες, ο ριζοσπαστικός φεμινισμός έχει μια βάση αρχών για το πώς θα επιτευχθεί η αλλαγή. (Πολλές από αυτές έχουν εκφραστεί στο δοκίμιό μου "Χτίζοντας μια επαναστατική μεταβατική κουλτούρα" (Social Anarchism, 4, 1982). Κεντρικά σημεία στη φεμινιστική μεταβατική κουλτούρα είναι δύο προϋποθέσεις:
Το άτομο που δουλεύει συλλογικά με άλλους είναι ο τόπος της αλλαγής.
Εναλλακτικοί θεσμοί χτισμένοι σε αρχές συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας είναι οι οργανωτικές φόρμες για αυτή την αλλαγή.
Η κοινωνική αλλαγή με νόημα δεν έρχεται από άτομα που εργάζονται μόνα τους. Η αλλαγή έρχεται μέσα από την οργάνωση των ανθρώπων σε μια κατάσταση αλληλοβοήθειας και συνεργασίας. Σύμφωνα με αυτό, οι ριζοσπαστικές φεμινίστριες και οι κοινωνικοί αναρχικοί έχουν χτίσει έναν εντυπωσιακό αριθμό οργανώσεων και δικτύων: δίκτυα πληροφόρησης, κλινικές, θεατρικές ομάδες, εναλλακτικά σχολεία, μη κερδοσκοπικές επιχειρήσεις, κοινοτικά κέντρα και πολλά άλλα. Οι οργανώσεις που φτιάχτηκαν από τις ριζοσπαστικές φεμινίστριες συχνά αναπτύσσονται στη βάση αναρχικών αρχών, αν και, όπως δέιχνει η Peggy Kornegger στο δοκίμιό της "Αναρχισμός: Ο φεμινιστικός Σύνδεσμος", αυτή η εξέλιξη είναι συνήθως προαισθηματική. Αντίθετα, για την αναρχοφεμινίστρια η σχέση είναι ρητή. Η ελευθερία είναι μια σημαντική έννοια του ριζοσπαστικού φεμινισμού, αν και δεν αρθρώνεται συχνά και ρητά. Μια κρίσιμη αρχή δίνει έμφαση σε αυτό που ορισμένοι αναρχικοί ονομάζουν "αρνητική" έννοια της ελευθερίας. Είναι μια αρχή που διεκδικεί την ανάγκη για μια κοινωνία που θα οργανωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε οι άνθρωποι να μην αντιμετωπίζονται ούτε να χρησιμοποιούνται ως αντικείμενα για οποιοδήποτε σκοπό.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να είναι ελεύθεροι από εξαναγκασμούς, από βία στο μυαλό και στο σώμα τους. Ίσως ένας λόγος για τον οποίο κάτι τέτοιο δεν αρθρώνεται στις ριζοσπαστικές φεμινιστικές θεωρίες είναι γιατί αυτό που στην ουσία σημαίνει, προχωράει πέρα από τα όρια αυτών των θεωριών, προς έναν αναρχικό φεμινισμό. Όπως λέει η L. Susan Brown στο "Πέρα από το Φεμινισμό: Αναρχισμός και Ανθρώπινη Ελευθερία" ("Beyond Feminism: Anarchism and Human Freedom"):
Όπως κάποια μπορεί να είναι φεμινίστρια και να αντιτεθεί στην εξουσία, είναι επίσης δυνατό, και όχι ασυνεπές, για κάποια φεμινίστρια να εναγκαλιστεί τη χρήση εξουσίας και να συνηγορήσει υπέρ της κυριαρχίας χωρίς να παραιτείται από το δικαίωμα να είναι φεμινίστρια. Το να είσαι ελεύθερος από τον εξαναγκασμό σημαίνει να ζεις σε μια κοινωνία όπου οι θεσμοθετημένες μορφές εξουσίας, κυριαρχίας και ιεραρχίας δεν υπάρχουν πια. Για τους αναρχικούς η εξουσία είναι το κύριο ζήτημα.
Κανείς δεν πρέπει ούτε να υπόκειται ούτε να ασκεί εξουσία σε άλλους.
Οι αναρχικοί αποκηρύσσουν το έθνος-κράτος και εργάζονται για να το απονομιμοποιήσουν και να το διαλύσουν. Οι κρατικοί διευθυντές είναι αυτοί που υποστηρίζουν το δικαίωμα να ορίζουν τη νόμιμη αρχή, συμπεριλαμβανομένης και της αρχής να δομούν σχέσεις εξουσίας, και τα δικαιώματα μονοπώλησης των κινητοποιήσεων της αστυνομίας και των στρατιωτικών δυνάμεων. Οι ριζοσπάστριες φεμινίστριες εργάζονται για να καταργήσουν την πατριαρχία. Η κατάργηση της πατριαρχίας είναι η κατάργηση του κράτους έτσι όπως υπάρχει σήμερα. Οι αναρχοφεμινίστριες πηγαίνουν πιο πέρα από τις ριζοσπάστριες φεμινίστριες: εφιστούν την προσοχή στο ότι το κράτος είναι εξ ορισμού αθέμιτο, βασίζεται σε μια αυθαίρετη νομιμοποίηση. Γι΄αυτό το λόγο οι φεμινίστριες δεν πρέπει να εργάζονται μέσα στα εκλογικά όρια του κράτους ούτε θα έπρεπε να θέλουν την αντικατάσταση των αντρικών κρατών από γυναικεία κράτη. Μερικές ριζοσπάστριες φεμινίστριες υποστηρίζουν, όπως είπα προηγουμένως, ότι μια κοινωνία που θα ελέγχεται από γυναίκες δε θα έχει τα καταπιεστικά χαρακτηριστικά της πατριαρχικής κοινωνίας. Οι αναρχοφεμινίστριες απαντούν ότι η ίδια η δομή του κράτους δημιουργεί τις ανισότητες. Ο αναρχισμός είναι η μόνη πιθανή μέθοδος κοινωνικής οργάνωσης που θα αποτρέψει την ανακεφαλαίωση των κοινωνικών ανισοτήτων.
Οι αναρχοφεμινίστριες γνωρίζουν ότι άλλες ριζοσπάστριες συχνά αναγκάζονται να μάθουν από την πικρή εμπειρία: η ανάπτυξη νέων μορφών οργάνωσης σχεδιασμένων ώστε να απαλλαχθούν από την ιεραρχία, την αυθεντία και την εξουσία απαιτεί νέες κοινωνικές δομές. Επιπλέον, αυτές οι δομές πρέπει να χτιστούν προσεχτικά και να τροφοδοτούνται συνεχώς, έτσι ώστε οι οργανώσεις να λειτουργήσουν ομαλά και αποτελεσματικά, και έτσι ώστε νέες άτυπες ελίτ να μην προκύψουν. Αν υπάρχει κάποια υποκείμενη αρχή δράσης αυτή είναι ότι χρειαζόμαστε να καλλιεργήσουμε τις συνήθειες της ελευθερίας έτσι ώστε να τις ζούμε διαρκώς στις καθημερινές μας ζωές.
Η Elaine Leeder δείχνει στο δοκίμιό της "Ας μας δείξουν οι μητέρες μας το δρόμο" ("Let Our Mothers Show the Way"), ότι οι αναρχοφεμινίστριες ήταν αυτές που προέκτειναν τα σύνορα της ανδροκρατούμενης αναρχικής σκέψης. Σίγουρα, σεξιστές αναρχικοί υπήρχαν και τότε, όπως και τώρα, αλλά, όπως λέει η Susan Brown, μόνο αναιρώντας το δικό τους αναρχισμό".


από Howard J. Erlich 11:43μμ, Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2003
(Τροποποιήθηκε 1:09μμ, Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2003)
Κοινωνικός Αναρχισμός: Προς μια γενική θεωρία του Αναρχοφεμινισμού

| <<>>
Bibliography

Τα δοκίμια που αναφέρονται στο κείμενο από τις Brown, Ehrlich, Kornegger, and Leeder εμφανίζονται όλα στο Howard J. Ehrlich, ed., Reinventing Anarchy, Again (Edinburgh and San Francisco: AK Press, 1994). library.nothingness.org


---------------------------------------------------


Ω, οι γυναίκες!


Μέσ' στους αιώνες μιλούν οι ίδιες για τον εαυτό τους. Οι άνδρες; Για τα ελάχιστα που μπόρεσαν να καταλάβουν για 'κείνες... Μητέρα, κόρη, σύζυγος, ερωμένη· ω, οι γυναίκες!

«Η ομορφιά μιας γυναίκας είναι η πιο καλή συστατική επιστολή» Αριστοτέλης. Η γυναίκα είναι θηλυκό κατασκεύασμα και για όπλο της έχει τα δάκρυα» Ευριπίδης. «Η γυναίκα έπρεπε να ονομαστεί αστάθεια και όχι γυναίκα» Σέξπιρ.

«Οταν μια γυναίκα είναι τίμια, την εκτιμούν και δεν την πλησιάζουν. Οταν δεν είναι τίμια, την πλησιάζουν και δεν την εκτιμούν» Καντ.

«Τα πλούτη κάνουν τη γυναίκα αλαζονική, η ομορφιά ύποπτη κι η ασχήμια μισητή» Βολταίρος.

«Η γυναίκα πρέπει να είναι σαν μια καλή ταινία τρόμου: όσο περισσότερο χώρο αφήνει για τη φαντασία μας τόσο καλύτερα» Α. Χίτσκοκ. «Κάποτε οι κοπέλες κοκκίνιζαν όταν τις ντρόπιαζες, τώρα ντρέπονται όταν κοκκινίζουν» Σεβαλιέ. «Οι γυναίκες είναι πιο έξυπνες από τους άντρες επειδή ξέρουν λιγότερα και καταλαβαίνουν περισσότερα» Τζ. Στίβενς.

«Οι γυναίκες συνήθως βλέπουν χωρίς να κοιτάζουν, ενώ οι άνδρες κοιτάζουν χωρίς να βλέπουν. Οι γυναίκες παίζουν με την ομορφιά τους, όπως παίζουν τα παιδιά με το μαχαίρι τους: στα τελευταία πληγώνονται» Β. Ουγκώ «Εάν συνάντησες μια κακή γυναίκα, ν' απομακρυνθείς απ' αυτήν για να μην καταστρέψεις την ζωή σου, αν συνάντησες καλή γυναίκα, ν' απομακρυνθείς για να μην καταστρέψεις τη ζωή της» Ν. Βέκσιν.

«Η γυναίκα θέλει πολλά από έναν άνδρα. Ο άνδρας θέλει μόνο ένα! Από πολλές γυναίκες» Κ. Μελιχάν. «Αν η γυναίκα δεν έχει δίκιο, να της ζητήσεις συγγνώμη» Γαλλική ρήση.

«Το να βρει μια γυναίκα σύζυγο είναι τέχνη. Το να τον κρατήσει είναι εργασία» Σ.ντε Μπολιβάρ. «Η γυναίκα κρύβει από τον άνδρα το παρελθόν της, ο άνδρας από τη γυναίκα το μέλλον της» Αγνώστου. «Εάν μια γυναίκα αρκείται στα λεφτά, τότε σίγουρα δεν έχει επαρκή φαντασία» Α. Μπράιτερ.

«Κανέναν δεν μπορείς να κρατήσεις δίπλα σου την ημέρα, μ' εκείνο που έγινε τη νύχτα» Σάλι Στένφορντ. «Εάν ο σύζυγος βλέπει δύο ποδοσφαιρικούς αγώνες στη σειρά, τότε πρέπει να αναγνωριστεί νομικά νεκρός» Ερμα Μπόμπεκ. «Ανεξάρτητη γυναίκα είναι εκείνη η οποία δεν βρήκε κανέναν άνδρα που θα ήθελε να είναι εξαρτημένος απ' αυτήν» Σ. Γκιτρί. «Η γυναίκα είναι εκείνο το καρφάκι στο οποίο ο αστείος κρεμάει τις πλάκες του, ο κήρυκας της διδαχές του, ο γκρινιάρης τις γρουσουζιές του, ο αμαρτωλός τις δικαιολογίες του» Χ. Ρόουλεν.

«Τα γυναικεία δάκρυα είναι η συνέχεια της συζήτησης με άλλα μέσα» Μ. Μαστρογιάνι. «Το καλύτερο στολίδι μιας κοπέλας είναι η σεμνότητα και το διαφανές φόρεμα» Ε. Σβαρτς. «Εκανα μεγάλο λάθος όταν τοποθέτησα τη γυναίκα μου πάνω στο βάθρο. Τώρα απ' εκεί δεν μπορεί να φτάσει στο πάτωμα για να το καθαρίσει» Αγνώστου. «Οι γυναίκες χαλάνε οποιαδήποτε σχέση, όταν προσπαθούν να την παρατείνουν για πάντα» Ο. Ουάιλντ.

«Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας μου με τις γυναίκες; Με την υπηρέτρια συμπεριφέρομαι σαν με την κυρία, αλλά με την κυρία, σαν με την υπηρέτρια» Τζ. Μπράμελ. «Για να μη βαρεθείς το περιεχόμενο πρέπει συχνότερα ν' αλλάζεις τη συσκευασία. Γι' αυτό οι γυναίκες με προθυμία υποτάσσονται στη μόδα» Ν. Κόβαρντ.

«Οι γυναίκες αγαπάνε τους σιωπηλούς άνδρες, γιατί νομίζουν πως εκείνοι τις ακούνε»... Σ. Γκιτρί.


---------------------------------------------------

"ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ"

Δίμηνη κατάθεση
λόγου, αντιλόγου, σκέψεων, ανησυχιών και προβληματισμών.
Θέματα : περιβάλλον, παιδεία, πολιτισμός, ιστορία, τέχνη,
Ελληνισμός…. και όχι μόνο.
Η παρούσα εκδοτική προσπάθεια είναι μια απο τις δραστηριότητες του υπό ίδρυση Σωματείου :"Ιδεοδρόμιον" Υπεύθυνος έκδοσης : Γιώργος Σφυρής ηλεκτρονική διεύθυνση : sfiris1@otenet.gr
Τηλέφωνο και τηλεoμοιότυπο (Fax) : 23920 44287
για άρθρα, προτάσεις, παρατηρήσεις, κακίες, συνδρομές και διαφημίσεις
(σημ.: Δε δεχόμαστε μυνήσεις)
Σημείωση : τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν
μόνο την άποψη του υπογράφοντα.