Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

2ο ΤΕΥΧΟΣ

ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ

Απευθυνόμενος σ’ ένα αναγνωστικό κοινό ο σκοπός σου είναι να σε διαβάσουν κατ’ αρχήν, να σε παραδεχτούν και αν είναι δυνατόν, να συμφωνήσουν στην άποψη οτι κατάφερες και εξέφρασες αυτό που και οι ίδιοι πίστευαν αλλά δεν είχαν κατορθώσει να το αρθρώσουν σε συγκροτημένο λόγο.

Είναι τελικά μια παγίδα για ευάλωτα νεύρα αλλά σ’ αρέσει αυτό που κάνεις.

Δικαιολογίες για αυτά που γράφεις δεν μπορείς (ή καλύτερα δεν θέλεις) να έχεις, για τον απλούστατο λόγο οτι δικαιολογίες χρειάζεται κάποιος για τις πράξεις του κι οχι για τις απόψεις του.

Δεν μπορείς να αναζητήσεις καμμία δικαιολογία για μια αυθαίρετη επιλογή του εγκεφάλου σου.

Κάπου έγραφε : Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε τους ανθρώπους να φτάσουν να μιλάνε με χρώματα και νότες. Δε γίνεται όμως αυτό. Γιατί τα χρώματα κι οι νότες απαιτούν ευαισθησίες και

οι ευαισθησίες σημαίνουν εξωτερικεύσεις κι αυτό σ’ ένα κόσμο σαν τον δικό μας δεν επιτρέπεται.

Ας τις αφήσουμε λοιπόν να εκφραστούν όταν και όπως θέλουν. Γιατί αυτές θα βγάλουν αποτέλεσμα και δημιουργία.

Γιατί η ευαισθησία τελικά είναι αυτό που βγαίνει μέσα απο την Γκουέρνικα του Πικάσσο, τον Ηνίοχο των Δελφών, την "Ενάτη" του Μπετόβεν. Είναι αυτό που βγαίνει και μέσα απ’ αυτή τη δικιά μας προσπάθεια – αυτή που κρατάτε στα χέρια σας – όπως και όσο την αξιολογήσετε.

Γιαυτό λέμε ότι τελικά η ευασθησία είναι πράγματι δημιουργία.

Ας αφήσουμε τους άλλους να υπεκφεύγουν, με δουλειά, επιχειρηματικά σχέδια και όνειρα. Καλή είναι η αίσθηση της δημιουργίας, αλλά όσον αφορά την σταδιοδρομία (ιταλ. carriera) απο ενα σημείο και μετά έχει τη γεύση της απελπισίας. Φτάνουν πιά οι κλακαριστές αρθρώσεις, οι κολαριστές γραβάτες, το επιτιμητικό βλέμα των δήθεν επιτυχημένων πάσης φύσεως. Έτσι κι αλλιώς εμείς πάντα θέλαμε μια δουλειά που να σου εξασφαλίζει τα απαραίτητα προς διαβίωση μέσω των πράξεων που ούτως ή άλλως θα έκανες. Ας σταματήσουμε να υπακούμε πια στα κλισέ του εαυτού μας κι ας πάψουμε να διαφιλονικούμε με τα αόρατα. Πρέπει να μετανοιώσουμε για τα λάθη μας και να καταπολεμήσουμε τον επώδυνο μετεωρισμό της ηλικίας μας. Να συνάψουμε ειρήνη με τα κόμπλεξ μας και να επουλώσουμε τα τραύματά μας με χάδια. Να πάψουμε να εφαρμόζουμε θηριώδεις γεωμετρικές αρχές πάνω στην εύθραυστη και χαώδη ζωή μας.

Ωριμάζουμε – ούτως ή άλλως – ας πιούμε ένα ποτό χωρίς δράματα
ιδεοδρόμιο
------------------------------------------------------

" ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ "

Ο βιότοπος του ακρωτηρίου της Επανομής, το γνωστό και αγαπημένο «Φανάρι» μας, είναι από οικολογική άποψη ο πολυτιμότερος θύλακας που διαθέτει η περιοχή μας. Η προστασία του είναι πάντα επίκαιρη και επιτακτική. Ιδιαίτερα όταν διάφορες "αναπτυξιακές" απόψεις βγαίνουν παγανιά. Σ’ αυτό το άρθρο, με αρκετές "δανεικές αναφορές" απ’ το περιοδικό Οικοτοπία και τον Παν. Λατσούδη, θα προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε καλύτερα τον βιότοπό μας. Παρά την έλευση δεκαετίας και πλέον, από την πρώτη δημοσίευση, ευτυχώς δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα. Καλή ανάγνωση και τα μάτια σας ανοιχτά γιατί οι καιροί είναι πονηροί…

Καλωσορίζοντας τους επιβάτες του πλοίου που επιστρέφει απ’ τα νησιά, το ακρωτήρι της Επανομής στέκει τόσο σιωπηλό που κάποιοι θα αναρωτηθούν αν αυτή η έρημη γη είναι πράγματι ένας ξεχωριστός βιότοπος όπως λέγεται. Όμως η ησυχία, που δεν θα διαρκέσει για πολύ, δεν είναι τίποτα άλλο παρά κάτι σαν τη νηνεμία πριν την καταιγίδα. Γιατί σε λίγο η ατμόσφαιρα θα ηλεκτριστεί ξαφνικά από κρωξίματα και φτεροκοπήματα παπιών που θα καταφτάνουν από τον ομιχλώδη ορίζοντα. Όταν έρχονται στην αρχή είναι πολύ ανήσυχα γιατί στο μακρινό τους ταξίδι απ’ τον Βορρά, μαθαίνουν ότι η απροσεξία μπορεί να στοιχίσει ακριβά. Δεν μπορούν εξάλλου να διαβάσουν τις σχετικές πινακίδες που πληροφορούν ότι η περιοχή είναι καταφύγιο θηραμάτων από το 1984, αλλά σιγά – σιγά θα καταλάβουν πως εδώ μπορούν να αισθάνονται ασφαλή. Γιαυτό θα προτιμήσουν να στριμωχτούν λίγο παραπάνω παρά να κινδυνεύσουν πηγαίνοντας αλλού.

Μέχρι και 5.000 έχουν μετρηθεί παλιότερα σ’ αυτή την τόσο μικρή περιοχή. Αριθμός πολύ μεγάλος αν σκεφτεί κανείς οτι για να χαρακτηριστεί ένας υγρότοπος ως διεθνούς σημασίας πρέπει να συγκεντρώνει 10.000 χηνόπαπιες.

Ο κύκλος όμως δεν κλείνει εδώ. Ενώ μεγάλος αριθμός απο αυτά θα παραμείνει μόνο για λίγες μέρες, κάποια άλλα θα αποφασίσουν να μείνουν και να αναπαραχθούν εδώ.

Τελικά ο απολογισμός όλων αυτών που πέρασαν απο την περιοχή είναι ένας τεράστιος για το μέγεθός της κατάλογος ειδών. Και το γεγονός δεν είναι τυχαίο αλλά έχει να κάνει με την γεωγραφική θέση αλλά και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της περιοχής.

Ο υδροβιότοπος της Επανομής έχει τη μορφή ισοσκελούς τριγώνου. Βρίσκεται στις ανατολικές ακτές του Θερμαϊκού κόλπου και οι δυο πλευρές του βρέχονται απ’ αυτόν. Η τρίτη πλευρά συνορεύει με γεωργικές καλλιέργειες που εκτείνονται πάνω σε χαμηλούς λόφους και στην ευρύτερη περιοχή. Στα βόρεια υπάρχει το Camping του ΕΟΤ και ο οικισμός Όρμου παραλίας Επανομής. Απέχει σε ευθεία απ’ την πόλη της Θεσσαλονίκης περίπου 27 χλμ. ενώ σημαντικό, ιδιαίτερα

για την ορνιθοπανίδα του, είναι οτι βρίσκεται κοντά σε άλλους υγρότοπους. Έτσι ο υγρότοπος που περικλείεται στον βιότοπο είναι μέρος ενός συστήματος παρόμοιων περιοχών γύρω απ’ τον Θερμαϊκό όπως είναι η αλυκή του Κίτρους ή οι εκβολές των μεγάλων ποταμών (ΑξιούΑλιάκμονα).

Η περιοχή είναι σχεδόν επίπεδη με τις μεγαλύτερες εξάρσεις της να μην ξεπερνούν τα τρία μέτρα ύψος. Αυτός είναι και ο λόγος που στο νότιο τμήμα υπάρχουν ορισμένες κατασκευές που λέγονται "ανακλαστήρες" και σκοπό έχουν να κάνουν τη γη αντιληπτή απο τα ραντάρ των πλοίων.

Η ανθρώπινη παρουσία και επδραση στο μεγαλύτερο μέρος του βιότοπου είναι πολύ μικρή και θα μπορούσαμε άνετα να τον ονομάσουμε σαν τον πιό μικρό παράκτιο βιότοπο του Ν. Θεσ/νίκης. Στη μικρή του έκταση (περίπου 4.5 τετρ. χλμ.) διακρίνονται επιμέρους οικοσυστήματα που θεωρούνται όλα τους απειλούμενα.

Ο αλμυρόβαλτος

Σχηματίζεται περίπου στο βόρειο τμήμα και είναι μια πιστή μικρογραφία τυπικού βορειοελλαδικού υγρότοπου. Απο τη θάλασσα και προς το εσωτερικό του, εμφανίζονται διάφορες χαρακτηριστικές

φυτοκοινωνίες που καθορίζονται κυρίως απο μικροδιαφορές στην κλίση του εδάφους. Ξεχωρίζουν τα αλίπεδα όπυ φυτρώνουν χαμηλά φυτά, ανθεκτικά και προσαρμοσμένα στα αλμυρά περιβάλλοντα, τα αλόφυτα. Η εμφάνιση των επικρατούντων ειδών, εξαρτάται κυρίως απο την χρονική διάρκεια που παραμένει το έδαφός τους πλημμυρισμένο. Σε πολλά σημεία σχηματίζουν χαρακτηριστικούς δίσκους με γυμνό έδαφος τριγύρω. Ο υγρότοπος τροφοδοτείται κυρίως με νερά της βροχής και κατά ένα μικρότερο ποσοστό απο αρτεσιανές πηγές που βρίσκονται στο ανατολικό τμήμα του. Γύρω απο τις τελευταίες αναπτύσεται τυπική ελοχαρής βλάστηση. Όπως είναι φυσικό, η έκταση που πλημμυρίζει μεταβάλλεται έντονα τόσο κατά τη διάρκεια του έτους όσο και κατά τη διάρκεια ξηρών και υγρών ετών. Κατ’ επέκταση και οι αριθμοί των παρυδάτιων και υδρόβιων πουλιών εμφανίζουν μεγάλες διακυμάνσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που υγρότοποι σαν αυτόν δε θα πρέπει ποτέ να αξιολογούνται απο την εικόνα που δίνουν κατά τις μετρήσεις ενός, ακόμα και λίγων χρόνων.

Η λιμνοθάλασσα του υγρότοπου βρίσκεται στα τελευταία στάδια ανάπτυξής της. Έχει δηλαδή απομωνοθεί απο τη θάλασσα με μια αμμώδη ζώνη. Όμως μια αρκετά παλιότερη, το 1945, προσπάθεια αποστράγγισής της περιελάμβανε την διάνοιξη τάφρων που η κεντρικότερη απ’ αυτές οδηγούσε τα νερά της λιμνοθάλασσας στον Θερμαϊκό.

Αλμυρόβαλτοι όπως αυτός έχουν μειωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια και η μείωσή τους συνεχίζεται και σήμερα με γρήγορο ρυθμό. Καθώς οι εκτάσεις τους παλιότερα είχαν μικρή οικονομική αξία, σπάνια είναι ιδιόκτητες και γι αυτό το μπάζωμά τους ή η ή η αποξήρανσή τους δίνει την ευκαιρία σε επιτήδειους να αποκτήσουν σχεδόν ανέξοδα, γη και μάλιστα κοντά σε θάλασσα.

Υγρά λιβάδια

Σε θέσεις, λίγα εκατοστά πιό ψηλά, στο ανατολικό τμήμα, τα αλίπεδα δίνουν τη θέση τους σε λιβάδια όπου φυτρώνουν "γλυκά" χόρτα. Αν οι αλμυρόβαλτοι θεωρούνται απειλούμενοι, τα υγρά λιβάδια θα πρέπει να θεωρηθούν σχεδόν εξαφανισμένα. Παρόλο που αποτελούν μια φυσιολογική συνέχεια των πλημμυρισμένων εκτάσεων των υγροτόπων, σπάνια κατορθώνουν να επιβιώσουν μιας και τα εδάφη τους είναι λιγότερο αλατούχα και πλημμυρίζουν σπανιότερα. Είναι τα πρώτα που καταπατούνται απο τους γειτονικούς καλλιεργητές. Γνωστό είναι οτι τέτοια λιβάδια έχουν χαθεί ακόμα και απο τους μεγαλύτερους υγρότοπους (π.χ. λίμνες)

Θίνες και αμμώδη λιβάδια

Οι θίνες (αμμόλοφοι) είναι πολύ σημαντικά οικοσυστήματα με μεγάλο οικολογικό ενδιαφέρον. Θεωρούνται απο τα πλέον απειλούμενα, μιάς και οι τουριστικές κυρίως δραστηριότητες, τα περιορίζει συνεχώς. Το χαλαρό υπόστρωμα που αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά απο άμμο, είναι ακραίο για τα περισσότερα φυτά που απαιτούν έδαφος με κάποια συνοχή, υγρασία και θρεπτικά συστατικά. Όσα όμως εξειδικευμένα αμμόφιλα είδη επιβιώνουν, συγκροτούν όπως είναι φυσικό, ορισμένες ξεχωριστές φυτοκοινωνίες. Στις προσαρμογές που έχουν αναπτύξει περιλαμβάνονται χνουδωτά ή σκληρά φύλλα, συνήθως εκπληκτικά μακριές ρίζες ή βολβοί κ.ά.

Οι θίνες είναι το πιό σιωπηλό τμήμα του ακρωτηρίου και η σιγή που επικρατεί δίνει την εντύπωση οτι δεν υπάρχει ζωή σ’ αυτές. Η εικόνα όμως αυτή είναι απατηλή και η απόδειξη είναι πάνω στην άμμο όπου είναι αποτυπωμένη η παρουσία των διακριτικών κατοίκων της.

Ίχνη αργοκίνητων ζώων, ίχνη ενέδρας, ίχνη βραδυνής ανάπαυσης, ίχνη πολλά που η αναγνώρισή τους είναι ένας ευχάριστος γρίφος. Το μυστήριο συνεχίζεται και μέσα στην άμμο όπου κρυμμένοι οι μυρμηγκολέοντες έχοντας ετοιμάσει τις παγίδες τους καραδοκούν τον ερχομό των ανυποψίαστων θυμάτων τους. Υπάρχουν όμως και ζώα που θα τα δούμε την ημέρα. Φασιανοί, λαγοί και πέρδικες περιμένουν μέχρι την τελευταία στιγμή για να πεταχτούν ξαφνικά με θόρυβο αφήνοντας άναυδο τον ατυχή που, χαλαρωμένος μες την ησυχία, θα περάσει δίπλα τους.

Οι αμμόλοφοι μπορούν να χωριστούν σε δυο κατηγορίες. Τις φυσικές και τις τεχνητές. Οι μεν φυσικές είναι δημιουργήματα των κυμμάτων και κυρίως του αέρα. Οι τεχνητές είναι προϊόν μιας

σύμπτωσης. Δημιουργήθηκαν τυχαία όταν έγινε προσπάθεια να μπαζωθεί ο υγρότοπος. Και για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά ας ανοίξουμε μια παρένθεση γυρίζοντας στα τέλη της δεκαετίας του ’60 όταν η κοινόχρηστη έκταση του ακρωτηρίου μεταβιβάζεται με Κοινή Υπουργική Απόφαση (18 4 1968) στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού. Αυτή την εποχή μεγαλεπήβολα σχέδια θέλουν την περιοχή να μετατρέπεται σε πρότυπο(;) παραθεριστικό κέντρο με ελικοδρόμιο, ξενοδοχιακές και αθλητικές εγκαταστάσεις, γήπεδα γκόλφ κ.ά. Ευτυχώς δεν βρέθηκαν τα απαραίτητα κονδύλια και έτσι τα σχέδια δεν έγιναν πραγματικότητα. Ένα μέρος του όμως άρχισε να υλοποιείται μεταξύ των ετών 197274. Μπαζώνεται ενα μέρος του υγροτόπου και κατασκευάζεται το camping που ξέρουμε σήμερα. Ταυτόχρονα αρχίζει το μπάζωμα της λιμνοθάλασσας για "εξυγιαντικούς" λόγους, ευτυχώς με άμμο απο το βυθό της διπλανής θάλασσας με ειδικό πλοίο (βυθοκόρος).

Έτσι οι συγκυρίες θέλουν το υγροτοπικό οικοσύστημα να μετατρέπεται σε θινικό! Όστρακα και κομμάτια αμφορέων που ποτέ δεν έφτασαν στον προορισμό τους είναι τα μόνα στοιχεία που προσπαθούν σήμερα να αποδείξουν την καταγωγή τους.

Ο νέος βιότοπος δεν έχει τίποτα να ζηλέψει απο τις φυσικές θίνες αφού το βασικότερο συστατικό είναι όμοιο. Αν αντί για άμμο είχαν χρησιμοποιηθεί χωμάτινα μπάζα, δε θα είχαμε τίποτα άλλο απο μια κοινή έκταση με φυτά χαρακτηριστικά των διαταραγμένων εδαφών που μονοπωλούν τα τοπία μας, όπως μαργαρίτες, παπαρούνες, χαμομήλια, μολόχες κ.ά.

Ή φύση πάντως φαίνεται οτι δεν ευχαριστήθηκε απο την απώλεια του υγρότοπου και γι αυτό εκδικήθηκε. Σε μια καταιγίδα το πλοίο βυθοκόρος που κουβαλούσε την άμμο βούλιαξε. Οχι όμως ολόκληρο κι έτσι έμεινε ενα μέρος του να προεξέχει και να μας θυμίζει την μικρή και σύντομη, ευτυχώς, ιστορία.

Ορνιθολογική αξία της περιοχής

Η περιοχή περιλαμβάνεται στις σημαντικότερες για τα πουλιά περιοχές της Ευρώπης (ICBP : Important Bird Areas in Europe).

Έχουν παρατηρηθεί σχεδόν τα μισά απο τα είδη πουλιών που παρατηρούνται στην Ελλάδα συνολικά. Πολλά απ’ αυτά θεωρούνται απειλούμενα και προστατεύονται τόσο τα ίδια όσο και οι βιότοποί τους απο την Ελληνική, την Ευρωπαϊκή και τη Διεθνή νομοθεσία (οδηγία 79/409/ΕΟΚ, σύμβαση Βέρνης, σύμβαση Βόννης). Χαρακτηριστικό είναι οτι στην περιοχή αναπαράγονται 12 είδη

που θεωρούνται απειλούμενα και για τα οποία προβλέπονται μέτρα ειδικής διατηρήσεως απο την ΕΟΚ. Εκτός απο τον μεγάλο αριθμό ειδών εμφανίζονται και μεγάλο πλήθος (πάπιες, παρυδάτια κ.ά.). Φυσικά στην πανίδα της περιοχής περιλαμβάνονται και άλλα προστατευόμενα είδη (θηλαστικά, ερπετά, αμφίβια).

Εκπαιδευτική αξία

Η μεγάλη οικολογική αξία της περιοχής και η μικρή της απόσταση απο το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, την έχει αναδείξει σε τόπο με εξίσου μεγάλη εκπαιδευτική αξία. Φοιτητές, μαθητές, επιστήμονες ή απλοί φυσιολάτρες επισκέπτονται πολύ τακτικά την περιοχή για να μελετήσουν το οικοσύστημά της, μέλη της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρίας ξεναγούν κατά καιρούς μαθητές σχολείων κάνοντας γνωστό ένα οικοσύστημα που λίγα Ελληνόπουλα έχουν γνωρίσει. Στο μέλλον η περιοχή μπορεί να παίξει έναν σημαντικό ρόλο στην περιβαλοντική εκπαίδευση των κατοίκων του νομού.

Αισθητική αξία

Το ακρωτήρι της Επανομής (φανάρι, φάρος ή κάβος) χαρακτηρίζεται απο ιδιαίτερη αισθητική αξία που οφείλεται σε συνδιασμό τεσσάρων κυρίως παραγόντων.

Α) Στη σπανιότητα του τοπίου.

Η περιοχή χαρακτηρίζεται σαν παράκτιος υγρότοπος με θίνες.

Η αξία του τοπίου αποκτάει ιδιαίτερη σημασία εξαιτίας της δραματικής μείωσης παρόμοιων περιοχών τα τελευταία χρόνια.

Β) Στην ποικιλία των εικόνων που προέρχονται τόσο απο φυσικά χαρακτηριστικά της περιοχής όσο και απο τις εφήμερες εικόνες των οργανισμών. Ανάμεσά τους τα παρυδάτια καλοβτικά πουλιά είναι ξεχωριστές αισθητικές μορφές.

Γ) Στη θέση της περιοχής. Ως ακρωτήριο, περιβάλλεται στο μεγαλύτερο μέρος του απο την ανοιχτή θάλασσα, γεγονός που μετα

δίδει στον επισκέπτη την αίσθηση της απομόνωσης. Ο Όλυμπος που βρίσκεται ακριβώς απέναντι τεκμηριώνει ακόμη πιο πολύ την ευνοϊκή θέση της περιοχής. Δ) Στη φυσικότητα του τοπίου. Οι ελάχιστες ανθρώπινες κατασκευές που υπάρχουν, αποτελούν σήμερα χαρακτηριστικές φιγούρες του τοπίου (φάρος, εκκλησάκι, βυθισμένο πλοίο).

Προβλήματα Της Περιοχής

Α) Διέλευση μηχανοκίνητων. Αποτελεί σοβαρότατο πρόβλημα και διευκολύνεται απο τους δρόμους που διασχίζουν σε αρκετά σημεία τον βιότοπο. Ιδιαίτερα ο δρόμος που οδηγεί στο εκκλησάκι και περνάει ακριβώς δίπλα απο την λιμνοθάλασσα, προκαλεί αναπόφευκτες ενοχλήσεις στα πουλιά που ποικίλουν σε έκταση έκταση και ένταση ανάλογα με την εποχή, τον αριθμό των οχημάτων και το ποιόν των επιβατών τους. Όσα δε απ’ αυτά μπορούν να κινούνται και εκτός των υπαρχόντων δρόμων (4x4, τρακτέρ, "γουρούνες" και enduro) προκαλούν σοβαρή διαταραχή των φυτοκοινωνιών με σοβαρούς κινδύνους να καταστραφούν φωληές που βρίσκονται στο έδαφος.

Β) Διάνοιξη αποστραγγιστικής τάφρου. Η κεντρική αποστραγγιστική τάφρος όπως ειπώθηκε, είχε ανοιχτεί παλιότερα. Η έξοδός της προς την θάλασσα κλείνει απο τα την άμμο που μεταφέρουν τα κύμματα και έτσι το νερό διατηρείται στον υγρότοπο. Όμως μερικές χρονιές κάποιοι άγνωστοι (;) ανοίγουν με τρακτέρ ή μπουλντόζα την έξοδο και τα περισσότερα νερά του υγρότοπου οδηγούνται στη θάλασσα.

Τα πουλιά (που μπορεί να έχουν γεννήσει κιόλας) σε αυτές τις περιπτώσεις είναι απροετοίμαστα γι αυτήν την ξαφνική απώλεια του νερού. Όπως είναι φυσικό οι αριθμοί τους στη συνέχεια μειώνονται κάθετα.

Γ) Επέκταση καλλιεργειών. Στην ανατολική πλευρά, οι υπάρχουσες καλλιέργειες επεκτείνονται συνεχώς προς την πλευρά του βιότοπου.

Δ) Απόρριψη σκουπιδιών. Μεγάλα ποσά σκουπιδιών, που προέρχονταν παλιότερα απο το camping και τώρα απο διάφορους ασυνείδητους, ρίχνονται στη θάλασσα ή στους αμμόλοφους που βρίσκονται νότιά του. Εκτός απ’ την αισθητική, έρχεται και αλλοίωση στην φυτοκοινωνιολογική δομή του χώρου, καθώς στο

υπόστρωμα των σκουπιδιών φυτρώνουν διάφορα κοινά είδη φυτών που είναι χαρακτηριστικό

των διαταραγμένων εδαφών.

Ε) Λουόμενοι. Ασκούν πίεση στο χώρο κυρίως εξαιτίας των μετακινήσεών τους. Όσοι χρησιμοποιούν την δυτική ακτή είναι δυνατόν να ενοχλήσουν τα πουλιά ιδιαίτερα κατά την περίοδο αναπαραγωγής τους.

Ζ) Αυθαίρετες κατασκευές. Ορισμένες πρόχειρες, ευτυχώς ελάχιστες, αυθαίρετες κατασκευές που υπάρχουν παραλιακά δεν ενοχλούν αυτές καθ’ εαυτές, όσο η μετακίνηση των ιδιοκτητών τους απο και προς αυτές.

Η) Βόσκηση. Ασκεί μάλλον την ηπιότερη πίεση στην περιοχή. Επιφυλάξεις όμως υπάρχουν για την αναπαραγωγική περίοδο καθώς τα κτηνοτροφικά ζώα είναι δυνατόν να καταστρέψουν φωλιές πουλιών.

Γιατί Πρέπει Να Προστατευτεί;

Συνοψίζοντας όσα είπαμε παραπάνω, μπορούμε να πούμε οτι ο βιότοπος της Επανομής παρουσιάζει ιδιαίτερο οικολογικό, εκπαιδευτικό και αισθητικό ενδιαφέρον. Είναι ένα τυπικό βορειοελλαδικό οικοσύστημα που έχει διατηρηθεί σχεδόν στη φυσική του μορφή, όταν η ευρύτερη περιοχή έχει παραδοθεί στην συχνά αλόγιστη επέκταση των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων. Η όαση αυτή αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη στον επισκέπτη. Βρίσκεται πολύ κοντά στη Θεσ/νίκη, είναι σπάνιας ομορφιάς και ο πλούτος της χλωρίδας και πανίδας είναι εντυπωσιακός. Δεδομένου δε της απαγόρευσης του κυνηγιού στην περιοχή απο το ’84, της προστασίας της πανίδας και του συνεχούς εμπλουτισμού της, αποτελεί την μόνη περιοχή που μπορεί κάποιος να νοιώσει οτι βρίσκεται μέσα στην άγρια φύση. Η ευθύνη ΟΛΩΝ ΜΑΣ για την διατήρηση και προστασία του είναι τεράστια και επιβεβλημένη. Ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας.

Θοδωρής Τζίνας

Βιβλιογραφία : Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία (’90)– πρόταση για την προστασία του βιότοπου Επανομής

Λατσούδης Κ. Π. (’92)– τα πουλιά του ακρωτηρίου Επανομής

Μπαμπαλώνα, Γ. Δ. (’79)– Φυτοκοινωνιολογική μελέτη της βλάστησης του δέλτα του Έβρου


------------------------------------------------------

Του Χάρη Αμμανατίδη

Μικρές παρεμβάσεις..

.. καλύτερη ποιότητα ζωής. Επιτέλους φαίνεται να παίρνει σάρκα κι οστά η τοποθέτηση γραμματοθυρίδων στο Μεσημέρι. Κάτι κινείται τις τελευταίες ημέρες κι αναμένεται στο προσεχές μέλλον η ολοκλήρωση των διαδικασιών αυτού του μικρού έργου που ωστόσο θα συμβάλει στο εξής απλό: να μη χάνεται η αλληλογραφία των πολιτών. Όσον αφορά τις διαμαρτυρίες κατά του Δήμου για το ποσό που θα πρέπει να καταβάλουν οι δημότες που επιθυμούν να αποκτήσουν γραμματοθυρίδα, μάλλον είναι άδικες. Πρόκειται για ελάχιστο ποσό που ο επιμερισμός του στους πολίτες γλιτώνει από το Δήμο ένα σημαντικό έξοδο.

Τα ΕΛΤΑ αργούν

Όχι πάντοτε να φέρουν τα γράμματα, αλλά και να εκσυγχρονίσουν το δίκτυό τους ιδιαίτερα σε περιφερειακό επίπεδο. Είναι δηλαδή τόσο δύσκολο να δημιουργηθεί ένα ταχυδρομικό πρακτορείο στο Μεσημέρι ώστε οι πολίτες να εξυπηρετούνται πιο άνετα και γρήγορα; Πολλά γειτονικά χωριά του ιδίου μεγέθους με το Μεσημέρι, εδώ και πολλά χρόνια έχουν ταχυδρομικό πρακτορείο, με τη συνεργασία ελεύθερων επαγγελματιών που διατηρούν μικρά καταστήματα. . Μάλλον το Ταχυδρομικό Γραφείο Επανομής και ο Δήμος θα πρέπει να δουν ζεστά το θέμα. Ελπίζουμε στην άμεση διευθέτηση του ζητήματος.

Η επέτειος του ΟΧΙ και η αναγνώριση

Θετική η κίνηση του Δήμου Επανομής να τιμήσει τους αγωνιστές του Αλβανικού μετώπου στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 – 1941, κατά το φετινό εορτασμό της επετείου του «ΟΧΙ». Η αναγνώριση των αγώνων των πολεμιστών αυτών, έστω και πολλά χρόνια μετά, είναι σημαντική για τους αγωνιστές εκείνης της εποχής.

Πολλές λακκούβες

Παντού λακκούβες. Ιδιαίτερα στον κεντρικό δρόμο του Μεσημερίου, ακόμα και στον καινούριο ασφαλτοτάπητα που στρώθηκε βιαστικά-βιαστικά λίγες ημέρες πριν τις δημοτικές εκλογές του 2002. Σε πολλά σημεία έχει καταστραφεί ο ασφαλτοτάπητας, ιδιαίτερα εκεί όπου φρενάρουν τα βαριά φορτηγά που διέρχονται του οικισμού με ιλιγγιώδη ταχύτητα κυρίως κατά τις βραδινές ώρες. Ανεξάρτητα όμως απ’ αυτά τα σημεία, εδώ και 3-4 μήνες μια τεράστια λακκούβα υπάρχει στο ύψος της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου αφού η αρμόδια υπηρεσία του Δήμου δεν έκανε τις απαραίτητες ενέργειες για να την κλείσει μετά από επιδιόρθωση στο δίκτυο ύδρευσης. Ποτέ δεν είναι αργά κύριοι της αρμόδιας υπηρεσίας..

«Τρελά φορτηγά»

Με ιλιγγιώδη ταχύτητα διέρχονται του Μεσημερίου τις περισσότερες φορές τα φορτηγά που μεταφέρουν ψάρια κατά τις βραδινές ώρες, από τα Μουδανιά στην ιχθυόσκαλα της Μηχανιώνας. Το γεγονός ότι οι οδηγοί των φορτηγών αυτών επιθυμούν να πετύχουν καλύτερη τιμή στην ιχθυόσκαλα (αφού ισχύει το «όσο πιο νωρίς, τόσο πιο καλά.») δεν αφαιρεί το δικαίωμα των κατοίκων του Μεσημερίου να διαβαίνουν τους δρόμους του χωριού με ασφάλεια. Μήπως θα έπρεπε να στηθεί «καρτέρι» από την Τροχαία για να βάλουν «φρένο» οι οδηγοί στα «τρελά» φορτηγά; Ο Δήμος νομίζω ότι θα πρέπει να κινήσει τις διαδικασίες πριν θρηνήσουμε θύματα.

Ενημέρωση και πολίτες

Έπεσε στην αντίληψή μου έγγραφο που καλούσε σε ανοικτή συγκέντρωση τους κατοίκους του Μεσημερίου για ενημέρωση από το δήμαρχο κ. Γραμμένο πάνω σε σημαντικά ζητήματα του δημοτικού διαμερίσματος. Σαφώς η κίνηση ενημέρωσης των πολιτών από τον κ. δήμαρχο, ήταν ιδιαίτερα θετική και θα πρέπει να επαναληφθεί πολλές φορές στο μέλλον. Θα μπορούσε επίσης η ενημέρωση αυτή να γίνει και μέσω της δημοτικής εφημερίδας, αντί να αφιερώνεται χώρος για παλιές εποχές και κατορθώματα τοπικών αρχόντων….

Έλλειψη στρατηγικής

Νομίζω ότι σε όλους είναι αντιληπτή η έλλειψη στρατηγικής της δημοτικής αρχής, ακόμη και σε πολιτικές που από την αρχή έχει εφαρμόσει, όπως είναι π.χ. οι παρεμβάσεις στην περιοχή του Ποταμού. Από καιρό η δημοτική αρχή έχει παραδεχθεί την έλλειψη ενός ολοκληρωμένου πλαισίου μελέτης, εφαρμογής, διαχείρισης και προβολής του τουριστικού (και του πολιτιστικού θα προσέθετα) προϊόντος του Δήμου, προσπαθώντας να καλύψει το κενό αυτό με τη πρακτική της διαρκούς διαφήμισης ενός μεμονωμένου έργου. Μια διαφήμιση όμως που γίνεται καθαρά σε τοπικό επίπεδο (στη δημοτική εφημερίδα, άντε και λίγο στον «Αγγελιοφόρο»…), δεν περιλαμβάνει όλα τα τουριστικά και πολιτιστικά προϊόντα του Δήμου (τα αναφέραμε αυτά στο προηγούμενο «Ιδεοδρόμιο»…), δε λαμβάνει υπόψη τις ευκαιρίες στο ευρύτερο περιβάλλον (ακούσατε ποτέ για κάτι κλαδικές εκθέσεις;…).

Έτσι λοιπόν, ένας συνολικός σχεδιασμός θα περιελάμβανε όλα τα πολιτιστικά και τουριστικά προϊόντα του Δήμου (εννοείται και του Μεσημερίου…), θα γινόταν αξιολόγηση των χαρακτηριστικών τους, θα υπήρχαν συμμετοχικές διαδικασίες τοπικών φορέων, θα αναφέρονταν προτάσεις ειδικών και θα λαμβάνονταν αποφάσεις από το δημοτικό συμβούλιο για τις προτεινόμενες δράσεις, ώστε να προχωρήσει η εφαρμογή τους. Αν γίνονταν όλα αυτά, στον τομέα που λέγεται «προβολή», θα ήξερε η δημοτική αρχή ότι κάθε φθινόπωρο γίνεται στη Θεσσαλονίκη κλαδική έκθεση για τον τομέα του τουρισμού. Αυτά, για να παίρνετε κύριοι της δημοτικής αρχής και καμιά ιδέα για του χρόνου.

Ολυμπιακοί Αγώνες και Δήμος Επανομής

Την άνοιξη του 2004 θα περάσει η Ολυμπιακή Φλόγα και από το Δήμο μας. Έχω την αίσθηση ότι είναι ευκαιρία για το Δήμο και τους τοπικούς φορείς να ετοιμάσουν ένα ολοκληρωμένο σύνολο παράλληλων και διαρκών εκδηλώσεων με σημείο αναφοράς το μοναδικό αυτό γεγονός, το οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί καταλλήλως και για την τουριστική προβολή της περιοχής. Είπαμε, είναι ευκαιρία… Κινηθείτε λοιπόν ταχέως κύριοι της δημοτικής αρχής για να μη γίνει κάτι πρόχειρο την τελευταία στιγμή. (Όπως συνήθως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις…)

------------------------------------------------------


Yπάρχει χώρος για δημιουργία Nέας Aριστεράς;
Xιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο γυρίζουν την πλάτη στους παραδοσιακούς εκφραστές της.

Tο γραφικό Nαύπλιο απέχει χιλιάδες μίλια από το Πόρτο Aλέγκρε, ένα όμορφο λιμάνι του βραζιλιάνικου Nότου. Aλλά από πολιτική σκοπιά, οι δύο πόλεις βρέθηκαν πολύ κοντά, στα τέλη της περασμένης εβδομάδας. H σύνοδος των υπουργών Eργασίας της Eυρωπαϊκής Eνωσης στην παλιά πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους και το ετήσιο Kοινωνικό Φόρουμ στο «Λιμάνι της Xαράς» στάθηκαν αφορμή για παράλληλες διαδηλώσεις δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων με σχεδόν ταυτόσημους στόχους: Tον επαπειλούμενο πόλεμο κατά του Iράκ και τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση.
Oρισμένες σοβαρές γραφίδες της ελληνικής δημοσιογραφίας δεν είδαν σ’ αυτές τις εκδηλώσεις τίποτα περισσότερο από την εναγώνια προσπάθεια μιας ακραίας και παλαιολιθικής Aριστεράς να βρει μια καινούργια αιτία ύπαρξης στη μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού εποχή. Kάποιοι άλλοι δεν δίστασαν να λοιδωρήσουν τους διαδηλωτές, προτείνοντάς τους ως καταλληλότερους τόπους συνάντησης την πλατεία Tιενανμέν του Πεκίνου ή την Πιονγιάνκγ της Bόρειας Kορέας.
Oπαδοί... αίρεσης
Παρόμοια πυροτεχνήματα μπορεί να λειτουργούν παρηγορητικά για τους εκπροσώπους του «πολιτικά ορθού», αλλά δεν διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας. Tην επομένη του «σοκ του Σιάτλ», που πολιτογραφήθηκε ως ληξιαρχική πράξη γέννησης της αντι-παγκοσμιοποίησης, μια από τις πιο προικισμένες πένες της αμερικανικής δημοσιογραφίας, ο Tόμας Φρίντμαν, παρομοίαζε τους διαδηλωτές με την αίρεση «Oπαδοί της Eπίπεδης Γης». Πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει αυτούς τους αλλόκοτους τύπους που, εν έτει 10 μ.T. (μετά το Tείχος), αρνούνταν να παραδεχθούν ότι η ελεύθερη αγορά, η κοινοβουλευτική δημοκρατία και η αμερικανική ηγεμονία αποτελούν τον ανυπέρβλητο ιστορικό ορίζοντα της ανθρωπότητας;
Γεγονός είναι ότι ο εξορκισμός των καινών δαιμονίων δεν αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματικός. Mετά το Σιάτλ ήρθε η Oυάσιγκτον, η Πράγα, η Mελβούρνη, η Oκινάουα, η Nίκαια, το Nταβός, το Kεμπέκ, η Mπανγκόνγκ, το Γκέτεμποργκ, η Γένοβα. Oι «οπαδοί της επίπεδης γης» εξαπλώθηκαν σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη του στρογγυλού μας πλανήτη και το νεογέννητο κίνημα, που πολλοί είχαν σπεύσει να λοιδωρήσουν ως «επαναστατικό τουρισμό», απέκτησε τους πρώτους του μάρτυρες, καθώς οι κυρίαρχοι του πλανητικού παιχνιδιού άρχισαν να χάνουν την αλαζονική τους αυτοπεποίθηση και να απαντάνε όχι με τα αστειάκια του Φρίντμαν, αλλά με τις σφαίρες του Mπερλουσκόνι.
H 11η Σεπτεμβρίου
Δεν είχαν περάσει ούτε δύο μήνες από τη Γένοβα και ήρθε η Aποκάλυψη της 11ης Σεπτεμβρίου. Oυδέν κακό αμιγές καλού γι’ αυτούς που έσπευσαν να διακηρύξουν ότι η Nέα Aριστερά της αντιπαγκοσμιοποίησης θάφτηκε και αυτή κάτω από τα συντρίμμια των Δίδυμων Πύργων. Mήπως και ο Λάντεν δεν φιλοδοξεί να αναδειχθεί σε «Tσε Γκεβάρα των μουσουλμάνων»; Mήπως η Aλ Kάιντα δεν αποτελεί την ακραία, δολοφονική έκφραση του μίσους απέναντι στο κοινωνικό μας σύστημα, αυτού του ίδιου μίσους που, έστω με πιο ήπιες μορφές, εκπέμπουν οι νέας κοπής αντικαπιταλιστές και αντιιμπεριαλιστές; H ουτοπία των νεοαριστερών θα εκλείψει μπροστά στη νέα Mεγάλη Iδέα των δυτικών κοινωνιών, η με κάθε τίμημα αναζήτηση της ασφάλειας ήταν το λάιτ μοτίφ των ημερών.

Δεκαέξι μήνες αργότερα, οι αισιόδοξες προφητείες ακούγονται λιγότερο καθησυχαστικές. O «παγκόσμιος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», που κήρυξε ο Tζορτζ Mπους, όχι μόνο δεν ανέκοψε το ρεύμα του Σιάτλ, αλλά κατάφερε να του χαρίσει καινούργια καύσιμα, παντρεύοντας την αντικαπιταλιστική κριτική με την αντιπολεμική διάθεση. Tο περασμένο Σαββατοκύριακο, 100.000 άνθρωποι διαδήλωναν στο Πόρτο Aλέγκρε παρομοιάζοντας τον Tζορτζ Mπους με τον... Aδόλφο Xίτλερ!
Tο κυριότερο στοιχείο της τελευταίας διετίας είναι ότι ο πολύχρωμος αστερισμός της «εκτός των τειχών» Aριστεράς αρχίζει να ξεπερνά το επίπεδο των κινηματικών «χάπενινγκ» και να εξελίσσεται σε υπολογίσιμη πολιτική δύναμη. Στη Γαλλία, νεοαριστεροί υποψήφιοι κέρδισαν το 10,5% των ψήφων στις προεδρικές εκλογές, συντρίβοντας κυριολεκτικά το συγκυβερνών K.K., που περιορίστηκε στο 3,5%. Στην Aγγλία, ο «ερυθρός Kεν Λίβινγκστον», αντάρτης των Eργατικών, εκλέχθηκε δήμαρχος Λονδίνου κατατροπώνοντας όλους τους υποψήφιους των μεγάλων κομμάτων. Στη Bραζιλία των 170 εκατομμυρίων πολιτών, ο παλιός μεταλλεργάτης Λούλα εκλέχτηκε πανηγυρικά πρόεδρος με συνθήματα κατά του Διεθνούς Nομισματικού Tαμείου, μη διστάζοντας να περιλάβει εκπροσώπους της τροτσκιστικής Aριστεράς στην κυβέρνησή του. «Oρφανά του Στάλιν» ο Λίβινγκστον και η Λαγκιγιέ, ο Λούλα και ο Tσάβες, και όλα τα εκατομμύρια των ανθρώπων που επενδύουν πάνω τους - - - - φοβόμαστε αφελώς, κάποιες φορές - - - - τόσα όνειρα και ελπίδες; Oύτε γι’ αστείο. Aς μη μας ξεγελούν οι παραδοσιακές κόκκινες σημαίες, τα T-shirts με τον Γκεβάρα και τα τραγούδια των σίξτις που συνοδεύουν πολύ συχνά τις κορυφαίες εκδηλώσεις αυτού του κινήματος. Δεν είναι η πρώτη φορά που το καινούργιο έρχεται μεταμφιεσμένο με τα ρούχα του παλιού - όπως οι Γάλλοι επαναστάτες κατεδάφιζαν την απολυταρχία με τη σημαία της κλασικής αρχαιότητας και οι Pώσοι κομμουνιστές αναζητούσαν σημεία αναφοράς στους Γιακωβίνους.
H Nέα Aριστερά της εποχής μας μπορεί να δανείζεται και αυτή τη μυθολογία της από το παρελθόν, αλλά αντλεί τη δυναμική της από το μέλλον. Tο παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα, αν και γεννήθηκε σαν θεωρία και πράξη στη βιομηχανική Δύση, κατάφερε να νικήσει μόνο στην κατά βάση αγροτική Aνατολή και τον υπό αποικιοκρατικό ζυγό Nότο. Aντίθετα, η σύγχρονη Nέα Aριστερά αναπτύσσεται πρωτίστως στις μητροπόλεις του βιομηχανικού και μεταβιομηχανικού Bορρά, στηριγμένη στα πιο παραγωγικά, μορφωμένα και δυναμικά τμήματα του κόσμου της εργασίας.
Πρότυπο της παλιάς Aριστεράς ήταν το κόμμα - μικρογραφία της εξουσίας του αύριο. H Nέα Aριστερά γυρίζει την πλάτη στους επαγγελματίες πολιτικούς, αναζητώντας στο καμουφλαρισμένο πρόσωπο του υποδιοικητή Mάρκος, που μοιράζεται στέγη, τροφή και ελπίδες με τους ιθαγενείς, ή στον Λούλα, που έχασε ένα δάχτυλο στον τόρνο και «μορφώθηκε» στις φυλακές, το αντιπρότυπο του «δικού μας ανθρώπου», εκείνου που πιστεύει ότι δεν είναι αυτονόητο καθήκον των λαών να υπακούουν στις κυβερνήσεις τους, αλλά των κυβερνήσεων να υπακούουν στον λαό τους.
Περί «ακραίων»
Aυτά για το «παλιό» και το «καινούργιο». Oσο για τα περί «ακραίων», είναι ζήτημα οπτικής γωνίας. Aπό τη σκοπιά των τηλεοπτικών καναλιών, το Nαύπλιο εμφανίζει ενδιαφέρον μόνο αν βρεθούν πενήντα αναρχικοί να σπάσουν μερικές βιτρίνες ή αν κάποιοι κουκουλοφόροι γράψουν συνθήματα συμπαράστασης στη «17 Nοέμβρη». Aσφαλώς, παρόμοιες τάσεις ακραίας πολιτικής συμπεριφοράς είναι υπαρκτές. Aλλά το να πετάξει κανείς το μωρό μαζί με τα απόνερα θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση ασυγχώρητη πολιτική μυωπία.

O στρατηγός Nτε Γκολ είπε κάποτε ότι η σταθερότητα της Δημοκρατίας απαιτεί δύο μεγάλες παρατάξεις, μια «Aριστερά που να ξέρει να οραματίζεται» και μια «Δεξιά που να ξέρει να κυβερνά». Tίποτα από τα δύο δεν φαίνεται να προσφέρουν στις σύγχρονες Δημοκρατίες οι παραδοσιακοί σχηματισμοί, που συνωστίζονται στην γκρίζα ζώνη του «Nέου Kέντρου», αναπαράγοντας τα ίδια δόγματα σε στερεοφωνική μετάδοση. O,τι επιφυλάξεις και αν έχει κανείς για τα ιστορικά όρια της αντιφατικής Nέας Aριστεράς του σήμερα, δικαιούται να ελπίζει ότι, αν μη τι άλλο, θα ανανεώσει την κλονισμένη επαφή του πολιτικού συστήματος με τους υπόγειους κραδασμούς της λαϊκής πλειοψηφίας, φέρνοντας στο προσκήνιο καινούργιες ιδέες για τα καινούργια προβλήματα

Tου Πέτρου Παπακωνσταντίνου. Αναδημοσίευση από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 2/2/03


------------------------------------------------------

H Πληροφορική

και η συμβολή της στην ανάπτυξη των επικοινωνιών

Κίνδυνοι υποταγής της ελεύθερης σκέψης

Η σηματοδότηση των μεγάλων και σημαντικών εξελίξεων στον τομέα των μέσων μαζικής επικοινωνίας ξεκίνησε.

Η πληροφορική έχει πλέον επηρεάσει

και «διεισδύσει» αποφασιστικά σε όλες τις λειτουργίες της ζωή μας .Ο αιώνας της πληροφορικής ή καλύτερα της άμεσης πληροφόρησης ανέτειλε.

Ο ρόλος των επικοινωνιών στην περιφερειακή ανάπτυξη.

Πολλές μελέτες Ελληνικές και ξένες αποδεικνύουν ότι το βασικό μέρος της αναπτυξιακής υποδομής, δηλαδή της υποδομής εκείνης που είναι αναγκαία προϋπόθεση για την ανάπτυξη της περιφέρειας σε κάθε χώρα, είναι οι επικοινωνίες.

Το κλειδί για να κατανοήσουμε γιατί τα δίκτυα διακίνησης της πληροφόρησης και γενικότερα η «επικοινωνιακή υποδομή» παίζουν σπουδαίο ρόλο στην περιφερειακή ανάπτυξη, βρίσκεται στην αύξηση ακριβώς της σημασίας που σχετίζεται με την πληροφορία ως βασικής παραμέτρου της οικονομίας.

Πράγματι στην «μετά- βιομηχανική κοινωνία» η πληροφορία (σαν γνώση και μετάδοση αυτής μέσω των δικτύων των ηλεκτρονικών υπολογιστών) αποτελεί τη βασική «στρατηγική πρώτη ύλη».

Στη μετά-βιομηχανική οικονομία το κύριο βάρος μετακινείται από τις «κλασικού» τύπου βιομηχανίες, όπου η τεχνολογία παραγωγής κατέχει το σπουδαιότερο ρόλο, σε βιομηχανίες με κύριο αντικείμενο τη διαχείριση πληροφοριών και όπου το βασικό input (δηλαδή η εισαγόμενη ενέργεια ) δεν είναι πια οι πρώτες ύλες και η γενικώς «ευνοούμενη» ενέργεια αλλά η πληροφορία.

Αυτός ο νέος τομέας αναπτύσσεται συνεχώς όχι μόνο σε οικονομικά μεγέθη, αλλά ακόμη και σε αριθμό θέσεων εργασίας.

Σύμφωνα με μελέτες του ΟΟΣΑ το 50% της εργατικής δύναμης των προηγμένων χωρών ασχολείται σε εργασίες που μπορούν να θεωρηθούν ως εργασίες σχετικές με τη διαχείριση και διακίνηση της πληροφορίας.

Εκτοπίζεται ο πολίτης από τα «κέντρα» των αποφάσεων.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι πλέον, ποια ακριβώς θα είναι η θέση της πληροφορικής στην κοινωνία μας. Είναι οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, εκείνοι που τελικά θα υπαγορεύουν τις στρατηγικές αποφάσεις και επιλογές; Είναι βέβαια εφιαλτική αυτή η προοπτική για το ανθρώπινο γένος.

Δεν παύει όμως να είναι ενδεχόμενο να συμβεί, αν αφεθούμε στη μοιρολατρική θεώρηση των πραγμάτων ότι εμείς, οι πολίτες μιας σύγχρονης Ευρωπαϊκής κοινωνίας είμαστε έξω από τα κέντρα των «αποφάσεων».

Η θεωρία του Λήπμαν.

Κάτω από αυτή τη θεώρηση είναι δυνατόν να επαληθευτεί ολοκληρωτικά η θεωρία του Γουώλτερ Λήπμαν.

Ο Λήπμαν υποστήριξε, πριν από ογδόντα χρόνια, πως η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων δεν διαμορφώνει τη γνώμη της με βάση τα γεγονότα και τις εξελίξεις, αλλά σύμφωνα με «παραστάσεις» που τους έχουν «επιβληθεί» από διάφορα «κλισέ» διοχετευμένα κατάλληλα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Διαμορφώνεται δηλαδή μια κατευθυνόμενη ή ελεγχόμενη κοινή γνώμη. Αυτή λοιπόν η θεώρηση του Γουώλτερ Λήπμαν επαληθεύεται σε μεγάλο βαθμό, αρκεί να αναλογισθούμε τις νέες μεθόδους της τεχνολογίας.

Η «απομαζικοποίηση» των μαζικών μέσων ενημέρωσης .

Η θεωρία του TOFFLER.

Η ενσωμάτωση όλων των τεχνολογικών καινοτομιών της επικοινωνίας στην ήδη υπάρχουσα κοινωνική δομή και η σχετική οικονομική άνεση των ατόμων σε κάποιο όχι μακρινό μέλλον ως προς την απόκτηση τους, θα προκαλέσουν αυτό που χαρακτήρισε ο ΤΟFFLER «απομαζικοποίηση των μαζικών μέσων ενημέρωσης». Από μια άποψη, πρόκειται για αρκετά θετική εξέλιξη. Η απομαζικοποίηση θα ανατρέψει τις τρέχουσες τάσεις προς την ενίσχυση των μονοπωλίων και των ολιγοπωλίων του Τύπου και τον εκδημοκρατισμό και την απομυθοποίηση της λειτουργίας και της τεχνολογίας των ηλεκτρονικών μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Μέχρι σήμερα η επικοινωνία σε μαζικό επίπεδο ήταν μια μονοσήμαντη διαδικασία με μία κατεύθυνση, από το κέντρο προς τη περιφέρεια ή από την κορυφή προς τη βάση. Δεν υπήρχε καμία κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Ο εκσυγχρονισμός των μέσων μαζικής ενημέρωσης που οφείλεται στη νέα τεχνολογία, δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να επικοινωνούν άμεσα και όχι με κάποιες πηγές, να ελέγχουν οι ίδιοι την πληροφόρηση και όχι να τη αποδέχονται ανεξέλεγκτα.

Η συμμετοχή του πολίτη στις δομές

Είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη να διαμορφωθεί το κατάλληλο περιβάλλον ώστε ο πολίτης, άμεσα και ενεργά, να μπορεί να λειτουργήσει στον πληροφοριακό χώρο. Να συμμετέχει και να αλληλεπιδρά με τις δομές.

Γιατί σε διαφορετική περίπτωση το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό και αβέβαιο με κατευθυνόμενους «άβουλους» και μη σκεπτόμενους πολίτες πειθήνια όργανα της μονοκρατορίας της σύγχρονης αναχρονιστικής παγκοσμιοποίησης.

Άρθρο του Θεολόγου Γάνου (Διευθυντού Γυμνασίου Ν.Επιβατών).

------------------------------------------------------

------------------------------------------------------

Ο ΤΟΙΧΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ

· Κομμουνιστής είναι αυτός που δεν έχει τίποτα και θέλει να το μοιραστεί μ’ όλο τον κόσμο.

· Θέλω λιγότερη διαφθορά ή περισσότερες ευκαιρίες να συμμετέχω

· Καταλαβαίνω οτι είμαι μεθυσμένος όταν αισθάνομαι αξιολάτρευτος αλλά δεν μπορώ να το

προφέρω

·

· Έχω να μιλήσω στη γυναίκα μου 18 χρόνια. Δεν θέλω να την διακόψω.

· Ο άντρας μου είναι τόσο ηλίθιος που :

§ Διαβάζει όλη νύχτα για να κάνει εξέταση ούρων το πρωί

§ Για να μπεί στο μπορντέλο, περιμένει να γίνει το κόκκινο φώς, πράσινο

· Η γυναίκα μου είναι τόσο ηλίθια που :

§ Όταν έχει διαρροή γκαζιού, βάζει απο κάτω έναν κουβά

§ Προσπαθεί ν’ ανοίξει τ’ αυγά με ανοιχτήρι κονσέρβας


------------------------------------------------------

Εκτός συστήματος και εντός αδράνειας


Το σύνθημα "Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός" που κυριαρχεί σ' όλες τις κινητοποιήσεις εναντίον της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου και των αγορών, έχει πάρει τη θέση του κλασικού συνθήματος του Μαρξ "Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε". Και το ένα και το άλλο σύνθημα, εκφράζουν μια ευχή, μια επιθυμία, είναι κατά κάποιο τρόπο το λογότυπο ενός κινήματος, αλλά δεν είναι ούτε η τακτική του, ούτε η στρατηγική του και πολύ περισσότερο δεν προσδιορίζουν με ακρίβεια καμιά μελλοντική κοινωνία. Η αλήθεια τους είναι ποιητική και όχι κοινωνιολογική. Δεν μας λένε πώς θα είναι ο άλλος κόσμος ή πως θα γίνει αυτή η ένωση των προλεταρίων όπου Γης. Από την εποχή που ο Μαρξ μίλησε για την αδελφότητα των εργατών όλων των χωρών, είδαμε πολλές φορές τους προλετάριους διαφορετικών χωρών να εξολοθρεύονται μεταξύ τους αλύπητα. Η εθνικότητα του αντίπαλου λαού, ήταν το απόλυτο κακό που έπρεπε να εξαφανιστεί οριστικά, συχνά πυκνά με ολοκαυτώματα και εθνοκαθάρσεις, μικρής ή μεγάλης κλίμακας. Και στους άλλους κόσμους που ήταν εφικτοί, βγήκαν ναζισμοί και φασισμοί, δικτατορίες και φονταμενταλισμοί κάθε είδους.
Και το λάθος βέβαια δεν ήταν στα συνθήματα. Μια σωστή σκέψη, ένας ορθός προσανατολισμός ή το όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας που στηρίζεται στην αλληλεγγύη των μελών της και όχι στην εκμετάλλευση, δεν πραγματοποιούνται με θαύματα. Είναι μακρόχρονες και επίπονες διαδικασίες που αρχίζουν από την προσωπική ζωή, περνούν στις καθημερινές μας σχέσεις και δραστηριότητες, δρουν σε τοπικό, εθνικό, διεθνές επίπεδο και αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο. Για να γίνει μια ιστορική αλλαγή, ο χρόνος που απαιτείται είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από τη ζωή ενός ανθρώπου, μια που οι άνθρωποι δεν καθορίζουν τον ιστορικό χώρο, αλλά γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Και αυτό δεν αλλάζει. Ή ο άνθρωπος ζει μέσα στην εποχή του ή ζει εκτός εποχής και αναγκαστικά χάνει την επαφή με την πραγματικότητα. Είναι αυτό που λέμε βολονταρισμός, ένας "ετσιθελισμός" δηλαδή, που κάνει μια ομάδα να λειτουργεί εκτός τόπου και χρόνου και συχνά αν όχι πάντα με τραγικές συνέπειες για την ίδια την ομάδα. Να σταθούμε για λίγο στα αντάρτικα που "εξήγαγε" η Κούβα στη Λατινική Αμερική και που στηρίχθηκαν στην εμπειρία της Κούβας και είχαν μαρτυρικό τέλος. Αλλά δεν χρειαζόταν να σταυρωθεί ο Τσε για να καταλάβουμε την εγκληματικότητα αυτών των καθεστώτων. Σήμερα, ύστερα από τρεις δεκαετίες και, τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής δεν έχουν καμιά σχέση με τη θεωρία της "εστίας" και το παράδειγμα της Κούβας (ξεκίνησε το αντάρτικο με τους 12 επιζήσαντες της μοιραίας απόβασης του Κάστρο στην Κούβα για να δημιουργήσουν την πρώτη εστία στη Σιέρα Μαέστρα).
Οι ομάδες που αναζητούν τα θαύματα ή επίσπευση των διαδικασιών, συνήθως καταφεύγουν στη θεωρία της επαναστατικής πρωτοπορίας σε αντιδιαστολή με όλους τους άλλους που είναι ρεφορμιστές, και γιατί όχι, η πέμπτη φάλαγγα της αντίδρασης. Και αυτό έχει ως πρακτική συνέχεια να χτυπάς τον καπιταλισμό στο πρόσωπο της διπλανής ομάδας. Το ΚΚΕ π.χ., έχει ανακαλύψει το κρησφύγετο του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού στην Κουμουνδούρου. Λογική συνέπεια αυτής της θέσης, ήταν η γνωστή τοποθέτηση περί "πλυντηρίου" ή ακόμα η δήλωση στελέχους του ίδιου κόμματος πως στο φόρουμ μετέχουν λεσβίες, θέση ναζιστική που θεωρούσαν τους ομοφυλόφιλους εκφυλισμένους, άσχετα αν αυτή τη στιγμή οι ομοφυλόφιλοι είναι συστατικό στοιχείο του κινήματος με ειδικό βάρος.
Ο άλλος, ο εφικτός κόσμος, δεν είναι ο μελλοντικός παράδεισος. Γιατί, όπως έχει ειπωθεί, όλοι οι κατασκευαστές παραδείσων είναι τύραννοι και βασανιστές γιατί θεωρούν τον εγωισμό τους που κρύβεται πίσω από την απόλυτη θεωρία της επανάστασης το ιδανικό καλούπι που πρέπει να μπούμε όλοι μέσα, γιατί έτσι το θέλησε ο προφήτης. Ο άλλος κόσμος είναι εφικτός μόνο τώρα. Που σημαίνει μια άρδην αναθεώρηση κάθε θεωρίας πρωτοπορίας, εγκατάλειψη κάθε υποδειγματικής πράξης, ευλαβική προσήλωση στη δημοκρατία, το επιχείρημα και τον ορθό λόγο. Και υπ' αυτήν την έννοια το δίλημμα "επανάσταση ή ρεφορμισμός" χάνει τη σημασία του. Δεν υπάρχει επαναστάτης χωρίς επανάσταση είχε πει ο Τσε. Ακόμα και αυτούς που τραβούν τα μαλλιά τους, πως τίποτα δεν γίνεται μέσα σ' αυτό το σύστημα, δεν τους είδαμε πουθενά να λειτουργούν εκτός συστήματος. Στα αστικά πανεπιστήμια βρίσκονται, σε νόμιμα αστικά ή μη έντυπα γράφουν, ανοιχτά μοιράζουν και αφισοκολλούν και το αντάρτικό τους περιορίζεται στο μαξιμαλιστικό λόγο, άντε και σε μια βιτρίνα, για να πάρουμε πιστοποιητικό αυθεντικής επαναστατικότητας. Ας το καταλάβουμε επιτέλους, Όλοι κινηθήκαμε στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας -όταν αυτή λειτουργούσε- που έχει διαμορφωθεί και με το αίμα ενός κινήματος δύο αιώνων.
Το σύστημα υποχώρησε γιατί φοβήθηκε τα χειρότερα. Και είναι αυτό που έκανε την επανάσταση του εναντίον των δικών μας κεκτημένων τα οποία είχε υποχρεωθεί να τα εντάξει στη λειτουργία του. Και από μια άλλη οπτική γωνία, η παγκοσμιοποίηση της αγοράς του κεφαλαίου, είναι και ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το παγκόσμιο ιστορικό κίνημα. Παίρνουν πίσω όσα υποχρεώθηκαν να δώσουν. Η έννοια πως τίποτα δεν γίνεται μέσα στο σύστημα, είναι η βαθύτατη σύληση των αγώνων και του αίματος δεκάδων χιλιάδων μαρτύρων σ' όλον τον κόσμο που με τις θυσίες τους άλλαξαν τα πράγματα και ακόμα είναι μια θεωρία αδράνειας και αποχής από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Είναι η στάση του τηλεθεατή που διευθύνει την ποδοσφαιρική του ομάδα, μιλώντας στο καντράν του.

Του Περικλή Κοροβέση

------------------------------------------------------

ΛΕΞΙΚΟΛΟΓΙΑ

Αναφανδόν :

<αρχ. αναφανδόν <αναφαίνω = φανερώνω - επίρρ.

φανερά, ανεπιφύλαχτα, ανοιχτά.

Βερμπαλισμός :

<γαλλ. verbalisme <λατιν. verbum = λόγος = ο

πομπώδεις εκφράσεις χωρίς πε-ριεχόμενο, κενή μεγαλοστομία.

Έωλα (επιχειρήματα) :

<αρχ. εωλος <εως αντί ηώς = -ος, -ον αυτός που έμεινε απ' την προηγούμενη μέρα, ο χθεσινός, ο μπαγιάτικος, ο μουχλιασμένος.

Διηνεκές : <αρχ. διηνεκής <διήνεγκα = διαφέρω, δια + ανεκής = -ής, -ές

ο ακατάπαυστος, ο συνεχής, ο παντοτινός, ο μόνιμος, ο αθάνατος, ο αέναος.

Αμοραλισμός = amoralism =

η συμπεριφορά με την οποία παρακάμπτονται βασικές ηθικές αρχές, για να επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος στόχος.

Αγόρι : <μσν. αγόριν <μτγν. αγωρος <αρχ. αωρος <α στερ. + ωρα - Το αρσενικό παιδί, μικρό παιδί, έφηβος.

Κρασί : το <μσν. κρασίν <αρχ. Κράσις (οίνου)

<κεράννυμι = οινοπνευματούχο ποτό που παράγεται από τη ζύμωση του γλεύκους νωπών σταφυλιών και από άλλους ζαχαρούχους καρπούς

Νερό : <πρώιμο μσν.

νερόν(5/6 αι.μ. Χ) <μτγν. νηρόν <αρχ. νεαρόν(ύδωρ) = το

Στοιχείο της φύσης χωρίς χρώ-μα, γεύση, οσμή, που αποτελεί τις θάλασσες, τις λίμνες, τους ποταμούς, τη βροχή κ.λπ.

Πυξ – Λαξ :

<αρχ. Πυξ = επίρρ. με γροθιές <λάξ = επίρρ. = με τις κλοτσιές

μτφ. βίαια, εύχρ. στη φράση: πυξ λαξ (με γροθιές και κλοτσιές).

------------------------------------------------------

οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ

Η Ελένη Αποστολίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Εδώ και αρκετά χρόνια ζεί

και συνεχίζει το έργο της στο Μεσημέρι. Εμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1983

με ποιήματά της στο περιοδικό "Πνευματική Κύπρος".

Διηγήματά της δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Τέχνης και Λόγου Παρατηρητής. Επίσης έχει γράψει μια συλλογή επτά αλληλένδετων διηγημάτων με τίτλο "Γιαλούδες", (εκδόσεις Παρατηρητής - Θεσ/νίκη 1991), τη νουβέλα "Το σκοτεινό δωμάτιο", (εκδόσεις Δελφίνι - Αθήνα 1995) και ακολουθούν το "Οι έρωτες που γράφουν ιστορία" και το "Όσα φέρνει ο άνεμος" απο τις εκδόσεις Νέα Σύνορα – Λιβάνη.


------------------------------------------------------

Βιβλίο

Δημήτρης Μαργαριτόπουλος - « Ενα πηλήκιο άγριες φράουλες »

Λίγο μετά την 21η Απριλίου 1967 ο Κούρτης, χρόνια φοιτητής στη Γερμανία, “Λαμπράκης”, με το δικό του τρόπο, αναρχικός κατά βάθος, κατατάσσεται στον Ελληνικό στρατό. Και το παρελθόν του; Ο φάκελλός του; Η “αριστερή του δράση”; Ο Κούρτης αγωνιά μπροστά σ’ έναν κρυφοπαπανδρεϊκό διοικητή , εν μέσω αδιάφορων στρατιωτών και σκληρών αξιωματικών, που πίνουν νερό στο όνομα της “Επανάστασης” μπλέκεται σε καταστάσεις καθημερινής στρατιωτικής τρέλας, μέχρι που αναγκάζεται επικεφαλής

ενός λόχου “ευδόκιμων» στρατιωτών να γράψει στο βουνό, όπου φυτρώνουν άγριες γλυκές φράουλες, τη γνωστή επιγραφή [ 21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967]. Ένα μυθιστόρημα για τη σκοτεινή και συνάμα παράλογα τραγική δεκαετία του `60, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στη Γερμανία των μεταναστών και των φοιτητών.

Ο Δημήτρης Μαργαριτόπουλος γεννήθηκε το 1941 στο Κιλκίς. Ζεί και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

Το βιβλίο αυτό είναι το πρώτο του.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

Α’ έκδοση, Αθήνα, Φεβρουάριος 2001

Υποκ/μα Θεσσαλονίκης :Ν.Μοναστηρίου 122

Μουσική

« Πάω να πώ στο σύννεφο »

Η ΣΑΒΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ σε τραγούδια του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ


Ο Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε στην Ξάνθη στις 23 Οκτωβρίου 1925. Από την ηλικία των τεσσάρων ετών άρχισε να μελατάει πιάνο ενώ από το 1940-43 ανώτερα θεωρητικά με τον Μενέλαο Παλλάντιο, σημαντική μορφή της Ελληνικής Μουσικής Σχολής. Παράλληλα σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών,

ενώ γαλουχείτο από καλλιτέχνες και διανοούμε-νους της γενιάς του μεσοπολέμου (Σεφέρης, Ελύτης, Τσαρούχης, Γκάτσος, Σικελιανός). Από το 1945 συνεργαζόμενος κυρίως με το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης έγραψε μουσική για πολλές αρχαίες τραγωδίες , καθώς και για έργα σύγχρονου ρεπερτορίου. Με την περίφημη διάλεξή του για το Ρεμπέτικο (1949) τραγούδι, παράνομο τότε, που εξέφραζε τα λαϊκά στρώματα, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στη συντηρητική Ελληνική αστική κοινωνία. Συγχρόνως όμως, αναμόρφωσε όλο το ελληνικό τραγούδι, δρομολογώντας το σε νέους μουσικούς ορίζοντες. Το 1951 ιδρύεται το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου (του οποίου ο Μάνος Χατζιδάκις υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος και καλλιτεχνικός διευθυντής) και παρουσιάζει την νέα δουλειά του, εμπνευσμένη για μπαλλέτο. Ο Μάνος Χατζιδάκις προσωπικότητα πολύπλευρη και πολυδιάστατη, εκτός από την σύνθεση, είχε και πολλές άλλες καλλιτεχνικές δραστηριότητες. ‘Ιδρυσε και διηύθυνε την Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών, ορχήστρα συμφωνικής μουσικής. Ίδρυσε και στήριξε για χρόνια τον ΣΕΙΡΙΟ (δισκογραφική εταιρεία), επίσης και την Ορχή-στρα των Χρωμάτων. Τέλος διηύθυνε το Τρίτο Πρόγραμμα του κρατικού ραδιοφώνου, το οποίο μετέτρεψε σε σημείο αναφοράς ποιότητας και ιδεών.

Από την αρχή της παρουσίας του στον Ελληνικό μουσικό χώρο και συγχρόνως με όλες τις προηγούμενες δραστηριότητές του, ήταν διαρκώς δισκογραφικά παρών, με δεκάδες δίσκους, που θεωρούνται πια κλασσικοί στην Ελλάδα.

Το απόγευμα της 15ης Ιουνίου του 1994, ο Μάνος Χατζιδάκις «άρχισε το ταξίδι του προς τα άστρα».

Λίγα λόγια για την Σαβίνα.

Με το « Πάω να πώ στο σύννεφο » η Σαβίνα δίνει μιάν άλλη ερμηνευτική διάσταση στα μουσικά δε-δομένα του Χατζιδάκι. Με ένα άλλο ήθος και ύφος, σε γνωστά τραγούδια του Μάνου, συνεχίζει, με έντονο συναίσθημα και με την μοναδική αισθησιακή της φωνή, την διαχρονικότητα αυτών των τραγουδιών.

ΠΑΡΑΓΩΓΗ : ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ Α.Ε.


Σινεμά

Χορεύοντας με τον Raider ***

Λατρέψατε το “Buena Vista Social Club “ το ντοκυμαντέρ του Βιμ Βέντερς για την Κούβα; Τότε σίγουρα θα βρείτε τουλάχιστον συμπαθητικό το « Χορεύοντας με τον Raider » το ντοκυμαντέρ του Αλέξη Τσάφα για την Κούβα.

Ενδιαφέρουσα ταινία με ωραίους ανθρώπους και το βασικότερο πλημμυρισμένο με εκπληκτική μουσική από την Κούβα. Η μόνη ένταση : κάπου προς το τέλος οι Κουβανοί μετανάστες στην Ελλάδα διαχωρίζονται από τους υπολοίπους, σαν οι υπόλοιποι συλλήβδην να είναι εγκληματίες. Μικρό φάουλ…….

Πλημμυρισμένο με όμορφη μουσική και θετικά αισθήματα είναι τούτο το ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ, που μας «συστήνει» στην κουβανική κοινότητα της Αθήνας.

Σκηνοθεσία : Αλέξης Τσάφας

Διάρκεια : 87΄

Κινηματογράφος : Κολοσσαίον

Ο Raidel είναι ένας από τους κουβανούς που ζούν στην Αθήνα. Και όταν ακούμε για «Κούβα» συνειρμικά μας έρχονται στο μυαλό λίγα πράγματα : Φιντέλ Κάστρο, πούρα Αβάνας, ρούμι και …..χορός ! Με τούτο το ντοκυμαντέρ ο σκηνοθέτης Αλέξης Τσάφας προσπαθεί (και τα καταφέρνει) να μας γνωρίσει την Κούβα πέρα από τα στερεότυπα. Παίρνει μια χούφτα Κουβανούς, που ζούν στη χώρα μας και εκείνοι , ανοίγουν την καρδιά τους και μας αποκαλύπτονται. Μιλούν για την πατρίδα τους , τη νοσταλγία τους, τη σχέση τους με τους Έλληνες, δακρύζουν, γελάνε και….χορεύουν! Είναι φαίνεται γονιδιακό το θέμα, αλλά το ωραίο χαρμάνι που είναι ο κουβανικός λαός, έχει το ρυθμό μέσα του και προσπαθεί να απολαύσει κάθε στιγμή παρά τις όποιες κακουχίες.

Μαθαίνουμε πολλά πράγματα μέσα από αυτό το ντοκυμαντέρ, το οποίο συνοδεύεται και από ένα υπέροχο soundtrack, που πρέπει να αποκτήσετε, οπωσδήποτε! Γενικά το ντοκυμαντέρ ως κινηματογραφικό είδος δεν «τραβάει»τους κινηματογραφόφιλους, τούτο εδώ όμως, αξίζει τον κόπο.

Συν τοις άλλοις, τα έσοδα από την ταινία θα δοθούν σε νοσοκομείο της Αβάνας, στο οποίο εργάζεται και η κόρη του Τσε Γκεβάρα, όπως μας αποκάλυψε ο σκηνοθέτης της ταινίας.


του Αντώνη Παρταλιού

------------------------------------------------------

Σκέψεις στο μέτρο των δυνατοτήτων μου.


Στη σύγχρονη διάσταση των πραγμάτων ο λόγος τίθεται στον αντίποδα της σιωπής. Λογική συμβατότητα που παίρνει τις αποστάσεις της απο κάθε παράδοξη σύμβαση που "συγχέει" τα δυο μεγέθη. Στην παρουσία της σιωπής, ο φανερός λόγος απουσιάζει και στη φανέρωση του λόγου, η παρούσα σιωπή γίνεται άφαντη. Η κλασσική κληρονομιά αγνοείται και αρκετές φορές περιφρονείται. Η σιωπή δεν είναι πια χρυσός ή δεν μπορεί να είναι πιά χρυσός, εφόσον η "πρόοδος" της κοινωνίας μας δεν το επιτρέπει. Η οντολογία παίρνει τη θέση της στη "λαμπρή ιστορία" και ταυτόχρονα παραχωρεί τα πρωτεία της στον ψευτοηθικισμό που εισβάλει κυριαρχικά στο χώρο και στο χρόνο. Αντιπροσωπευτικό το αξίωμα που επικρατεί σήμερα στις σύγχρονες σχέσεις επικοινωνίας όπου περισσότερη αξία έχει το να μιλούν για κάποιον ή για κάτι και λιγότερο ενδιαφέρει το τί λένε γι’ αυτόν. Η δημιουργία εντυπώσεων παίρνει την πρώτη θέση και ακολουθεί σε δεύτερη μοίρα το ποιόν των εντυπώσεων που προκύπτουν. Η σιωπή είναι απαγορευμένο είδος, παρότι είναι παρούσα ως (μορφή κενού λόγου) περισσότερο απο κάθε άλλη φορά. Η νεκροφάνεια βαπτίζεταιζωή και η απουσία, παρουσία. Ο λόγος άλωστε αποτελεί δημοκρατική κατάκτηση και αναφαίρετο δικαίωμα. Το τι λέγεται είναι άλλο θέμα. Η "υιο-θεσία" έγινε και όλοι είναι παρόντες και λαλίστατοι. Οι πολιτικοί, διανοούμενοι, επιστήμονες και τώρα τελευταία οι παντογνώστες δημοσιογράφοι. Ο λόγος ταυτίζεται σήμερα με την αναπνοή και η απουσία του με την ασφυξία. Ο λόγος δεν αναπαράγει πλέον την συνήθεια. Η ασυμβατότητα αποτελεί πλέον ανάγκη ύπαρξης όπου το ψέμα καλείται αλήθεια και το σκοτάδι φως. Και παντού και πάντα ο λόγος. Το ήθος δεν παλεύει με την ανηθικότητα αλλά με την ίδια του την έλλειψη. Χθές είχαμε το ανήθικο, σήμερα έχουμε το αηθές. Η ειρήνη ξεχασμένη το ίδιο και η ευημερία το ίδιο και η πρόοδος. Τα τύλιξε όλα ο λόγος, ο λόγος της "αλογίας", ο άκαιρος, ο περίσσιος. Αυτός ο λόγος που ακολουθεί την αλογία των ενόχων όχι πάντως των δικαίων. Ίσως και ο λόγος αύριο να μην παλεύει με τη σιωπή αλλά με την ίδια του την ύπαρξη. Σήμερα έχουμε τον άλογο λόγο, αύριο ίσως δούμε την πλήρη απουσία του. Ποιός ξέρει, ίσως να είναι καλύτερα τότε.

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ. – Χρήστος Χριστοφόρης


------------------------------------------------------

ΡΟΥΣΗ, ΩΡΑ ΣΟΥ ΚΑΛΗ

Είναι κάμποσα χρόνια τώρα, την πανσέληνο του Ιούλη και του Αυγούστου την απολαμβάνω σ’ ένα χώρο ονειρικό. Κάτω κεί στο φανάρι της επανομής, στον κάβο, στην αρχαία Γεγωνηίδα άκρα του Θουκιδίδη. Πάνου κει σε μια γλώσσα άμμου, στο μπαράκι του Ρούσσου, πέντε καλάμια, δυο ρακιά, ατμοσφαιρική μουσική, ο μαγεμένος αχός του Θερμαϊκού κι ο ατέλειωτος διάλογος. Κάποτε σαν στέρευαν τα λόγια, ανάσκελα πάνω στην άμμο, ο καθένας με τη σκέψεις του μεθούσε με την αστείρευτη ποίηση των κυμάτων πούσκαγαν απαλά όλο τρυφεράδα και χάδι. Κάτω απόνα ολόγιομο γεγγάρι, μυσταγωγούσαμε την ομορφιά της σκέψης και την μεταλαβιά της κουβέντας, αποκαθαρμένοι απο το φεγγαρόφωτο και την άσπιλη αγνότητα της βραδυνής αύρας, που μετουσιωνότανε σ’ ένα ευωδιαστό αγέρι καθώς στο διάβα του ανεμιζόταν μέσα στα κρινάκια.

Σταλάγματα ψυχής οι εμπειρίες αυτές, οι εξομολογήσεις, το βλέμμα που σήκωνε ένα συναισθηματικό φορτίο όσο μύριες συζητήσεις.

Ο Ρούσσος, παληκαράκι 25 χρόνων, φύση ανένταχτη, απροσάρμοστη και ζουμερή. Ρούφαγε τη ζήση του, λες κι ένοιωθε οτι θάφευγε σύντομα. Η ματιά του απόμακρη, αλλά τόσο ζεστή, ανθρώπινη, ερωτιάρα, αρχαιοπρεπής. Γκιούλ-μπαξές ήτανε ο Ρούσσης, γαλαντόμος, απροσκύνητος και πρώιμα γεννημένος. Είκοσι χρόνια περίπου τρανέτερός του και με δίδασκε ανθρωπιά, ωριμότητα και αξίες, που κυνηγάω ν’ αποχτήσω κοντά 50 χρόνια τώρα. Κυριολεκτικά άφησα ενα κομμάτι του είναι μου, ‘κει στο μπαράκι του Ρούσση.

Πιστεύω οτι γύρισε εκεί που του ανήκε.

Προκαλούσε την τύχη του και ήθελε να είναι λεύτερος. Όπως αυτός βίωνε τη λευτεριά. Μια λευτεριά πλατιά, ατίθαση, άναρχη, ερωτιάρα, παράτολμη, που ποτέ δεν υπολόγισε το υλικό της περίβλημα, τον άνθρωπο. Σάλταρε λοιπόν ένα βράδυ δραπετεύοντας για τη λευτεριά του.

Γειά σου ρε Ρούσση, απέθαντε!

Πανομή, περιοχή ναυαγίου, τέλη Ιούλη 1996

ένας φίλος (Δισολύμπιος)


------------------------------------------------------

ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΔΟΤΗ

1. «Αν δεν σας αρέσουμε, μπορούμε να πούμε πως ούτε και σεις μας αρέσετε»

Άποψη – απάντηση – εγωϊστική στην εγωϊστική στην εγωϊστική αποδοκιμασία μερίδας του κοινού , από τον Μ. ΠΙΑΛΑ.

2. «Βγάλαμε ένα περιοδικό αλλιώτικο, γεμάτο πνεύμα και μέλλον»

ΝΑΡΚΙΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ για το περιοδικό, που απευθύνεται μόνον σ’ αυτόν που έγραψε το κείμενο. Αν είναι αλιώτικο, γεμάτο ομορφιά και με μέλλον – το μέλλον θα το δείξει.

3. «Δηλώνουμε αντιεξουσιαστές και αναρχικοί στη βία που εκφράζεται μέσω της όποιας μορφής εξουσίας διοτι δεν θέλουμε να χάσουμε την ελευθερία της έκφρασης»

4. Το φυτίλι στο κάτω μέρος της σελίδας, η αποκορύφωση όλων όσων αναφέρθηκαν παραπάνω.

Τα τέσσερα αυτά σημεία και ο τίτλος του κειμένου «Τυφλά σημεία» μου φέρνουν στο νου – τα τυφλά χτυπήματα – τον Β. Ξηρό της 17 Ν (να σκοτώσουμε τους φραγκάτους) και να τα πάρουμε εμείς.

Η ελευθερία σκέψης προυποθέτει προσωπικότητα απαλλαγμένη από κάθε είδους εξάρτηση παρά μόνο της γνώσης (την εξάρτηση)

Οσο για την «Εξέγερση» καλά θα ήταν να μιλούσαμε για Αφύπνιση του νου της Νεολαίας και της Επανομης. Έχω την εντύπωση ότι το περιοδικό δημιουργήθηκε για την ικανοποίηση μιας περιορισμένης ομάδας ανθρώπων με πολλά απωθημένα, και την εκτόνωσή τους μέσα από αυτό. Δεν είναι οι αναρχικοί και οι αντιεξουσιαστές που έφεραν την αφύπνιση, τη γνώση, την σοφία, την πρωτοπορία, αλλά οι ανήσυχες συνειδήσεις σε όλους τους τομείς.

Θα κλείσω με λίγους στίχους του Ο. Ελύτη :

Απ’ αυτούς που σίγουρα μια μέρα θα υπερισχύσουν Έχω δόξα νάχει ο θεός απαλλαγεί Μη σώσουν και μου απλώσουν χέρι Θα υπάρχουν πάντοτε δυο ή τρεις γενναίοι να βλέπουν τον κόσμο χωρίς σκοπιμότητα.

28/2/2003 Ρίτσα Τζέκου

-----------------------------------

Απ’ τα λίγα έντυπα που σε προκαλούν να τα ξεφυλλίσεις
Χωρίς βερμπαλισμούς και περιττά λόγια. Ένα απαύγασμα κατάθεσης λόγου.
Άς πάψουμε να είμαστε λοιπόν γονατιστοί κι ας εγερθούμε. Όλοι.

10/2/2003 Χάρης Αποστολίδης
-----------------------------------

Αγαπητε Γιωργο
Ειμαι πολυ χαρουμενος που επιτελους πηρα στα χερια μου ένα αξιόλογο φυλλάδιο από συμπολίτη μου. Αισθανθηκα ειλικρινά ας το πούμε υπερηφανος. Μπαβο σου.
Θα το μελετησω προσεκτικα σελιδα προς σελιδα και θα ξαναεπανελθω αν με καποια συμβουλη μου, οπως αλλωστε εσυ το επιτρέπεις, σου δώσω κάποια ιδέα.-

Με φιλικούς χαιρετισμούς - Χρήστος Παπαχρηστος.
------------------------------------

το περιοδικό το βγάλατε καθαρά για λόγους αυτοπροβολής. Τελεία και παύλα.
16/2/2003 Θανάσης Νιώτης

-----------------------------------------------

"ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ"

Δίμηνη κατάθεση

λόγου, αντιλόγου, σκέψεων, ανησυχιών και προβληματισμών.

Θέματα : περιβάλλον, παιδεία, πολιτισμός, ιστορία, τέχνη,

Ελληνισμός…. και όχι μόνο.

Η παρούσα εκδοτική προσπάθεια είναι μια απο τις δραστηριότητες

του υπό ίδρυση Σωματείου :"Ιδεοδρόμιον"

Υπεύθυνος έκδοσης : Γιώργος Σφυρής

ηλεκτρονική διεύθυνση : sfiris1@otenet.gr

Τηλέφωνο και τηλεoμοιότυπο (Fax) : 23920 44287

-----------------------------------------

Εξώφυλλο :

Ρίο ντε Τζανέιρο, Βραζιλία 1962

Φωτογραφία του WINFIELD PARKS

Μια γυναίκα μεταμφιεσμένη σε κλόουν, σε μια ανάπαυλα απ’ το ξεφάντωμα του καρναβαλιού, παρακολουθεί απο το παράθυρο το γλέντι και τον χορό που συνεχίζεται στους δρόμους.