Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

5ο ΤΕΥΧΟΣ


Αλίμενοι στοχασμοί

«Θα περιμένω, σε παραλία ερημική, τ’ άγριο κύμα να μου φέρει τη ματιά σου». Μπορεί ένα πετράδι ή ένα φιλί ή ένα όνειρο. Ή όλα αυτά μαζί. Αντικατοπτρισμοί απ’ τη «Μυθολογία» του Χατζιδάκι. Αφορμή για αλίμενους διαλογισμούς. Πλάι στο βράχο, κύματα–στιγμές που ξελογιάστηκαν, αφρισμένα οράματα που αλάργεψαν για να λογαριαστούν στο πέλαγο της ζωής. Σκέψεις λαξεμένες, κατάβαθες φωνές της ψυχής, απο θαλασσινές σπηλιές πολεμικά τραγούδια. Ενάλιες επιθυμίες, ρέμβη και ρίγος της θύμησης, αδάμαστοι φτερουγισμοί, απλωμένα πανιά που ψάχνουν απάγκιο στην τρικυμία. Μνήμες διαβατάρικες, χτύποι ταξιδιάρικοι. Ζωή σαν το κύμα, μιά μπουνάτσα και μιά αντάρα, γαλάζιοι χρωματισμοί, αφρισμένη απεραντοσύνη, μαρτυρία της γέννησης, της αυγής. Σελαγισμός της ελπίδας μας εκεί που το κύμα γλυκοφιλεί το βότσαλο. Ελύτειο σάλπισμα. Παντιέρες για νέες σταυροφορίες ανεμίζουν άγρυπνοι καραβοκύρηδες. Εμβατήρια του λογισμού που άφησαν πίσω τα μουράγια της λύπης και των στεναγμών και ξανοίχτηκαν για μακρινούς ορίζοντες. «Θα μηνύσω στα γυμνά καλοκαίρια την πιό σίγουρη στιγμή της πλώρης που χαρούμενη σκίζει τις υγρές ελπίδες καλών ανθρώπων» λέει ο ποιητής. Νιότη που φτεροκοπά, αλαργεύει και σκορπιζει τη μοναξιά. Χίμαιρες, αναφιλητά, οπτασίες, καθαρμοί αναχωρητές. Θρήνοι, σινιάλα, σειρήνες, της πλωριάς γοργόνας το τραγούδι. Καημοί, όνειρα, πολυκύμαντη ευτυχία.

Ζωοδότρα θάλασσα, αποθυμιά. Αρχιπέλαγος των θαυμάτων. Δοξολογία των αέρηδων, ευωδιές απο θυμιάματα, απόδειπνοι ψαλμοί του μπάτη, του Ζέφυρου, του φλοίσβου. Σεφέρειο ανθογυάλι της ψυχής μας.


-------------------------------------------------

"ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ"

Δίμηνη κατάθεση

λόγου, αντιλόγου, σκέψεων, ανησυχιών και προβληματισμών.

Θέματα : περιβάλλον, παιδεία, πολιτισμός, ιστορία, τέχνη,

Ελληνισμός…. και όχι μόνο.

Η παρούσα εκδοτική προσπάθεια είναι μια απο τις δραστηριότητες

του υπό ίδρυση Σωματείου :"Ιδεοδρόμιον"

Υπεύθυνος έκδοσης : Γιώργος Σφυρής

ηλεκτρονική διεύθυνση : sfiris1@otenet.gr

Τηλέφωνο και τηλεoμοιότυπο (Fax) : 23920 44287

για άρθρα, προτάσεις, παρατηρήσεις, κακίες, συνδρομές και διαφημίσεις

(σημ.: Δε δεχόμαστε μυνήσεις)

Σημείωση : τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν

μόνο την άποψη του υπογράφοντα.

Συνεργάτες :

1) Γιάννης Μπονοβόλιας 2) Αντώνης Παρταλιός 3) Στέλιος Σατραζάνης

5) Χρήστος Χριστοφόρης 6) Γιώργος Μαρδάς 7) Χρήστος Παπαχρήστος

8) Επανομίτης 9) Χάρης Αμμανατίδης
Επιμέλεια κειμένων : Αγγέλη Φρειδερίκη (εκπαιδευτικός)


-------------------------------------------------


KAI ΟΙ ΜΥΓΔΟΝΕΣ; ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΑΝ;

Του Γιώργου Μαρδά

Όταν έρθει η ώρα για να πέσει το ολόγιομο φεγγάρι μέσα βαθιά στη δύση του, τότε η νύχτα είναι περασμένη και θέλω - τότε ακριβώς - να σεργιανίζω στα απόμερα στενά δρομάκια της αραιοκατοικημένης περιοχής που διαμένω, εκεί κοντά στον Όρμο της…Απανομής, εκεί όπου ακούγεται μέσα στη σιγαλιά του σκότους να σκάει απαλά το κύμα του γιαλού, και θέλω - τότε ακριβώς - να αφήνω τη σκέψη μου να ανακατεύει την προγονική παράδοση με την αναγνωρισμένη εθνική μας ιστορία και να θυμάμαι, έχοντας μέσα μου μύριες απορίες, πως υπήρξαν κάποιες εποχές -αρχαίες- που μετακινούνταν εύκολα και άλλαζαν τους χώρους διαμονής τους, οι διάφορες πρωτόγονες ανθρώπινες φυλές, εκτοπίζοντας - ίσως βάναυσα πολλές φορές - διάφορα άλλα φύλα, που είχαν με το χρόνο χάσει το δυναμισμό τους.

Με την ίδια καλή διάθεση, ακολουθώντας κι απόψε την πορεία της σχεδόν ολόγιομης σελήνης, βάδισα δυτικά και βρέθηκα στο αδιέξοδο εκείνο, που με οδήγησε στο βράχο.

-Ως εδώ, ψιθύρισα και γύρισα να φύγω.

-Μπα!… Φεύγεις; Μα γιατί;

Ακούστηκε να λέει μια γνώριμη από… πολύ παλιά φωνή. Όμως δε μπόρεσα ακριβώς να ξεχωρίσω, αν ήταν η φωνή του… Ηρόδοτου ή του… Θουκυδίδη. Μα αυτό τι σημασία έχει; Μου ήταν αρκετό που θα είχα απόψε μια τόσο σπάνια συντροφιά. Και ίσως εκείνες οι σκέψεις, που έκανα πριν, να ήταν η αιτία που η πανάρχαια φωνή, ολοζώντανη, συνέχισε:

-Κάπου εδώ γύρω, ξέρεις, σταμάτησαν κάποτε οι Μύγδονες! Και…

Προσπάθησε να συνεχίσει να μιλάει, μα σηκώθηκα απότομα και με θέρμη, επειδή γνώριζα το θέμα, μίλησα ορμητικά, κάπως έτσι:

-Ναι!… Θυμάμαι!… Θυμάμαι, πως κάποιος λαός που είχε αυτή την ονομασία, πριν από αιώνες, ξεκίνησε από την παγωμένη Θράκη και βρήκε ζεστασιά κάπου εδώ κοντά, σε κάποια παράλια του κόλπου του Θερμαϊκού.

Κι ενώ το κύμα έπαιζε στην αμμουδιά, εγώ συνέχισα να ουρλιάζω:

-Και ήταν όλοι τους εξαντλημένοι από την πολύμηνη πορεία τους, και από την αντίσταση που προφανώς συνάντησαν στο πέρασμά τους, και από τις διάφορες κακουχίες - πείνα, δίψα, κούραση, αρρώστια, καιρικές συνθήκες - μα όμως τα κατάφεραν!…

-Και πρόκοψαν!… Συμπλήρωσε τη ροή του λόγου μου η αρχαία… γνώριμη φωνή!

Κι εγώ ο άμοιρος, ξετρελαμένος από χαρά και έκπληξη μαζί, μα και αγωνιώδη προσμονή, γιατί θα άκουγα από «πρώτο χέρι» λόγια σπάνια και απαλλαγμένα από υποκειμενικότητες, λογοκρισίες και εθνικές υπεροψίες, κάθισα πάνω στην πέτρα και προσπάθησα να στείλω τα μάτια μου σε εκείνη την κατεύθυνση απ’ όπου έρχονταν ο λόγος του παλιού Ιστορικού.

Μα δεν έβλεπα τίποτα!…

Και δεν άκουγα τίποτα άλλο!…Παρά μονάχα τον ανεπαίσθητο ήχο που προκαλούσε ο φλοίσβος απ’ το κύμα, όταν εκείνο έρχονταν να απλωθεί τρυφερά στην αμμουδιά επάνω.

-«Ναι!» Συλλογίστηκα τότε. «Αυτός ο ήχος δε βγαίνει μέσα από το κύμα, όπως νόμιζα, μα είναι η ίδια η φωνή του Παλιού Ιστορικού!…»

Και «έστρωσα» πρόθυμα την ακοή μου, για να δεχτώ την ιστορική αλήθεια, φοβούμενος μη λάχει και χάσω τον ειρμό των λόγων του.

-…Και πρόκοψαν, συνέχισε να λέει η φωνή, γιατί «τότε» εκείνοι οι πρωτόγονοι άνθρωποι στήριζαν την επιτυχία του σκοπού τους μονάχα στην ομοψυχία!… Γιατί ήταν ενωμένοι, σα μια γροθιά!… Γιατί είχαν στόχο να στερεωθεί πρώτα η κοινωνία τους και μέσα από την κοινή προκοπή να πάρει ο καθένας το μερίδιό του!… Γιατί απέφευγαν να τσαλαβουτούν ο καθένας όπως ήθελε ή όπως τον βόλευε!… Γιατί ο καθένας κρατούσε τις κοινές αρχές, που είχαν θεσπίσει!… Γιατί ο καθένας σέβονταν τον άλλον!…

Όταν ξάφνου άστραψε εκεί απέναντι στον Όλυμπο και το φευγαλέο φέγγος αιχμαλώτισε νου και βλέμμα, τότε χάθηκαν αρχαία λόγια και αρχαίες όψεις και, αφήνοντας τους Μύγδονες, γύρισα στα…«τωρινά μας».

Και «είδαν» τα μάτια μου απίθανες σκηνές από το «χτες»!…

Και «είδαν» τα μάτια μου τραγικές εικόνες από το «σήμερα»!…

Και «είδαν» τότε τα μάτια μου την ανθρώπινη τρέλα να καλπάζει παντού: Μέσα στους δρόμους αυτού εδώ του υπέροχου τόπου, και μέσα στα εμπορικά καταστήματα, και μέσα στις τράπεζες, και μέσα στα γραφεία του Ταχυδρομείου, και μέσα στα γραφεία του Δήμου, και μέσα στα γραφεία της Αστυνομίας, και μέσα στις αίθουσες των ιδιωτικών και των δημόσιων ιατρείων… Παντού!…Ναι!… Παντού!… Και όλοι οι κανόνες εδώ είχαν ολότελα ανατραπεί! Και όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που είχαν «πιάσει» αυτά εδώ τα «πόστα» και που πρόθυμα έδωσαν ΟΡΚΟ, πως θα υπηρετήσουν ταπεινά τον πολίτη, τώρα είχαν όλοι φορέσει την… πορφυρή χλαμύδα του Καίσαρα, κάρφωσαν στο μέτωπό τους το ύφος του Καίσαρα, και με το βλέμμα του Καίσαρα - και μόνο με το απλανές βλέμμα του Καίσαρα(!) - απαντούσαν στο κάθε ΖΩΤΙΚΟ αίτημα του απλού πολίτη, που τολμούσε(!) με ταπεινότητα, αλλά και με δέος να υποβάλει! …Και είδαν τότε με περίσσια λύπη τα μάτια μου, τον απλό πολίτη - που καλλιεργούσε αγροτικά προϊόντα, για να τα δώσει με ευχαρίστηση σ’ αυτούς που «κάθονται» - να τον εκμεταλλεύονται και να τον ταλαιπωρούν με βαναυσότητα!…

…Και είδαν τότε, με περίσσια λύπη, τα μάτια μου τον «ΑΡΜΟΔΙΟ» αδιάφορα να «κόβει» βόλτες πάνω-κάτω ανάμεσα στο πλήθος των «δικών του» και να απολαμβάνει την ποθητή… «αρμοδιότητά» του!

Τότε ήταν που θέλησα να τον φωνάξω και να του πω:

-Εσύ, «ΑΡΜΌΔΙΕ», οφείλεις φυσικά να ελέγχεις! Έτσι δεν είναι; Πού είσαι λοιπόν; Γιατί δεν

το κάνεις; Φοβάσαι; Κρίμα!…

-Εσύ, «ΑΡΜΟΔΙΕ», τι είχες υποσχεθεί δημόσια λίγο πριν; Θυμάσαι;

-Εσύ, «ΑΡΜΌΔΙΕ», γιατί θέλεις, με την ανυπαρξία σου (!) να μας πείσεις πως δεν υπάρχουν πλέον απόγονοι των Μυγδόνων;

-Μα τότε!… Τότε, πες μας, τι απέγιναν οι Μύγδονες;

Δεν έκανα όμως τίποτα από όλα αυτά, γιατί συλλογίστηκα:

-«Για ποιο λόγο; Ποιος θα καταχωρήσει αυτά τα θλιβερά γεγονότα στην Ιστορία;

Ο..Ηρόδοτος;..Ή..ο..Θουκυδίδης;»


-------------------------------------------------

ΗΘΕΛΕ ΜΟΝΑΧΑ ΕΞΙ!!!

Άναψα μια δάδα και στις δέκα ακριβώς του Αύγουστου, στις έξη του απομεσήμερου έτρεχα λαχανιασμένα για να βρω το Παρελθόν! Το παρελθόν! Μα εκείνο δεν ήταν πουθενά! Και τότε - και πάλι με λαχανιασμένους πνεύμονες - φώναξα δίχως πνοή:

-Μάνα!…

Μα η μάνα δε μιλούσε!…Κι απλώθηκε η σιγή της Νέκρας!… Η σιγή του Θανατά!… Κι όλα ένα γύρω ξαφνικά λουλούδιασαν!… Κι όλα ένα γύρω πήραν μύρο από σπάνια μυρωδικά, που μοναχά αέρινες κατάλευκες φτερωτές φιγούρες, όταν θέλουν, στέλνουν τέτοια στους αιθέρες για να απορεί ο Γήινος!… Κι όλα ένα γύρω έπλεαν ανάμεσα στις ομορφιές!…

Και τότε ένα χέρι απλωμένο, δίχως να δειλιάζει, έδειχνε στα απορημένα βλέμματά μου ένα κατάλευκο κλειδί, εκεί σιμά στον τοίχο κρεμασμένο, που ταίριαζε απόλυτα στην αντικρινή από ατσάλι πόρτα, που έγραφε επάνω της: «ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΟΥ».

Την άνοιξα αλαφιασμένος, και είδα να είναι «ξύπνια» εκεί η «κοιμισμένη» και να σφαδάζει μέσα στου τοκετού την άκρατη οδύνη…

Μέσα στην άκρατη του τοκετού οδύνη!…

Και την ξανάδα για δεύτερη φορά σ’ αυτήν την ίδια φάση…

Μέσα στην άκρατη του τοκετού οδύνη!…

Και των ματιών μου τα κοιτάγματα γοργά κινήθηκαν για να προλάβουν και να αρπάξουν όσα μπορέσουν γεγονότα από εκεί, πριν με βιάση επιστρέψουν στην ακινησία της απόλυτης σιγής, που μοναχά την έλυνε κάποιος αχνός λυγμός, δίχως φυσικά να αποκλείεται αυτός να βγαίνει απ’ τη ψυχή του βρέφους του τοκετού του πρώτου ή του άλλου.

Και να και πάλι εδώ βαθιά η «κοιμισμένη» να είναι μέσα σε ζωντανεμένη κίνηση και με το χέρι απλωμένο να προσπαθεί να πάρει - κι ας το ήξερε πως δεν ήταν μπορετό - λίγο απ’ το πόνο, ή λίγη απ’ τη θερμασιά, ή λίγη απ’ τη στενοχώρια του βρέφους, του παιδιού, του έφηβου, του ανθρώπου του μεγάλου, ως την ώρα που είπε:

-Όλους σας αγαπώ!…

Και ύστερα έκλεισε τα μάτια της!…

-Ήθελε μονάχα έξη για να γίνει αιωνόβια!… Ψιθύρισε κάποιος συγγενής.

-«Πλήρης ημερών!…» Είπε κάποιος άλλος με περίσσιο θαυμασμό.

Και ο Χρόνος - εκείνη την ημέρα - ροκάνιζε ανελέητα το χρόνο!…

Και όλο σίμωνε η ύστατη στιγμή!…

Και να ένας λυγμός ακόμα μέσ’ από ψυχές βγαλμένος!…

Και να το χέρι ΤΩΡΑ σκύβει και πιάνει λίγη Γης! Λίγη γης που επάνω της περπάτησε! Που επάνω της ξαπόστασε! Που επάνω της ίσως έσταξε μια σταγόνα απ’ το αίμα της! Που επάνω της ίσως κύλησε κάποιο δάκρυ της! Λίγη Γης που μέσα της εντέλει η «κοιμισμένη» παραχώθηκε!…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΔΑΣ…

-------------------------------------------------

ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.

ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Του Στέλιου Σατραζάνη


Λίγες μόνο μέρες πέρασαν από τη λήξη αυτού που ονόμασαν «πόλεμο στο Ιράκ» και το γεγονός αποτελεί πιά παρελθόν. Ήδη στα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης αποτελεί πια μια απο τις ειδήσεις που μας σερβίρουν. Τα ίδια Μέσα φροντίζουν να μας τροφοδοτούν συνεχώς με νέο υλικο ώστε να είμαστε συνεχώς απασχολημένοι. Δεν πρέπει να υπάρχει κενό στην «ενημέρωσή» μας. Το μυαλό πρέπει συνεχώς να βομβαρδίζεται με εναλασσόμενες εικόνες ώστε να μη του μένει χρόνος για να σκεφτεί. Η σκέψη είναι επικίνδυνο πράγμα. Όχι γι αυτόν που σκέφτεται βέβαια.

Τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο. Στα έκθαμβα μάτια μας συνωθούνται παρελαύνοντας ετερόκλητες εικόνες. Απο τη μια υπουργοί που χρηματίζονται, καλλιτέχνες που ασχημονούν, κληρικοί που δεν τηρούν τους όρκους τους, εκπαιδευτικοί που μόνο με την παδεία δεν ασχολούνται, γιατροί που δωροδοκούνται. Κι όλοι αυτοί παρέα με τους «ήρωες» των λεγόμενων τηλε- παιχνιδιών που προσπαθούν να μας κεντρίσουν την περιέργεια ή το ενδιαφέρον πρίν, ως πομφόλυγες – κοινώς σαπουνόφουσκες – εισέλθουν στην (προηγούμενη) ανυπαρξία τους. Όλα αυτά φίρδην-μίγδην ώστε να τρελαθεί ο εγκέφαλός μας, να μη μπορεί να εμπεδώσει κάτι, να ξεχνά αμέσως αυτό που είδε, να μη θυμάται τι άκουσε στις ειδήσεις». Να ξεχάσει και τ’ όνομά του που λέει μια διαφήμιση (ναι δεν είναι τυχαίο αυτό που λέει η διαφήμιση).

Και όλα αυτά «για την πληρέστερη ενημέρωση του πολίτη μέσα στη δημοκρατική χώρα» που βιώνουμε την ύπαρξή μας. Τα πάντα βορά στην αδηφάγο ενημέρωση που αντί να μας ενημερώνει γεμίζει τις τσέπες των ιδιοκτητών των καναλιών με ματωμένο χρήμα. Εποχή κανιβαλισμού! Τίποτα δε σέβονται οι «ενημερωτές» και εν ονόματι της δημοκρατίας.

Είναι όμως τα πράγματα έτσι όπως μας τα λένε; Πράγματι σ’ αυτή τη χώρα που ζούμε και θέλει να λέγεται δημοκρατική, εν ονόματι της πλήρους ελευθερίας του λόγου, της έκφρασης, των «ανθρωπίνων» δικαιωμάτων, τα ΜΜΕ δικαιολογούν το ρόλο τους;

Ο Νόαμ Τσόμσκι γράφει : "σε κείνο που επί των ημερών μας αποκλήθηκε ολοκληρωτικό κράτος ή στρατιωτικό κράτος η επιβολή της γνώμης αυτών που εξουσιάζουν είναι εύκολη. Απλώς κρατάτε ένα ρόπαλο πάνω απο τα κεφάλια τους και εάν παρεκκλίνουν τους το κοπανάτε στο κεφάλι. Αλλά καθώς η κοινωνία γίνεται όλο και πιό ελεύθερη και δημοκρατική, χάνετε αυτή την ικανότητα. Συνεπώς πρέπει να στραφείτε στη τεχνική της προπαγάνδας. Η λογική είναι σαφής. Η προπαγάνδα για τη δημοκρατία είναι ό,τι το ρόπαλο για ένα ολοκληρωτικό κράτος 1".

Τα ΜΜΕ σφιχταγκαλιασμένα με τους εξουσιαστές – όποιοι κι αν είναι αυτοί – παίζουν καλά το παιχνίδι τους. Γι αυτούς, εμείς είμαστε το «ζαλισμένο κοπάδι». Δεν ξέρουμε τι θέλουμε, δεν ξέρουμε πως να ζητήσουμε κάτι, δεν ξέρουμε το συμφέρον μας. ΑΥΤΟΙ ΞΕΡΟΥΝ και αν ΕΜΕΙΣ δε το καταλαβαίνουμε πρέπει αυτοί να μας ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ. Διότι αυτοί και ξέρουν και μπορούν. Έχουν κάνει τη δουλειά αυτή επιστήμη. Χρησιμοποπιούν ανούσια συνθήματα κενού περιεχομένου που αν τα σκεφτείς δε σου λένε τίποτα απολύτως ή λένε κάτι εντελώς λογικό και αυτονόητο που δε περιμένεις να σου το πεί κάποιος άλλος.

Λένε «θέλουμε ειρήνη» σα να σου αποκαλύπτουν το μυστικό του σύμπαντος. Χρησιμοποιούν τον τρόμο παίζοντας με τις ψυχές και τα συναισθήματά μας. Δημιουργούν εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν (ο χασάπης Μιλοσεβιτς, ο σατανάς Μπίλ Λάντεν, ο κακούργος καταπιεστής Σαντάμ Χουσεϊν). Παραποιούν την Ιστορία λέγοντάς μας μισή ή μέρος της αλήθειας. Αν π.χ. βομβαρδίζουμε το Ιράκ αυτό γίνεται γιατί υπερασπιζόμαστε το Ιράκ εναντίον κάποιου, δηλαδή των Ιρακινών, εφ’ όσον δεν υπήρχε κάποιος άλλος εκεί πλην των Ιρακινών. Αυτό είναι αναγκαίο να γίνει η επίσημη και κατανοητή εικόνα. Και όταν έχεις τον έλεγχο στα ΜΜΕ και στο εκπαιδευτικό σύστημα και οι ειδήμονες συμμορφώνονται, τότε μπορείς να κάνεις τον κόσμο να «καταλάβει». Μας επιτρέπουν να έχουμε μια επιλεκτική αντίληψη των πραγμάτων έτσι που να καταλαβαίνουμε ό,τι θέλουν αυτοί, όταν το θέλουν και όπως το θέλουν. Η κρατική προπαγάνδα, όταν υποστηρίζεται από τις μορφωμένες τάξεις και καμμία εκτροπή δεν επιτρέπεται από αυτή, μπορεί να έχει μεγάλα αποτελέσματα. Αυτό ήταν ένα μάθημα που έμαθε ο Χίτλερ και πολλοί άλλοι και εφαρμόζεται μέχρι και σήμερα.

Η κρατική προπαγάνδα μέσα απο τηλεοπτικά δίκτυα – που οι άδειές λειτουργίας τους είναι κλειδωμένες στα συρτάρια του Υπουργείου Τύπου και που τα χρέη τους επισείονται ως μπαμπούλες κάθε φορά που τολμήσουν να παραστρατήσουν συναινούντων και των «διανοουμένων», της «πνευματικής ηγεσίας», της «πολιτικής ηγεσίας» μας αποκλείει από κάθε δυνατότητα διαφυγής. Και καλά όλοι οι άλλοι. Αλλά ο πνευματικός άνθρωπος, οι διανοούμενοι, οι «προοδευτικοί»; Τους περισσότερους απο αυτούς τους βλέπουμε και δε πιστεύουμε στα μάτια μας. Δυστυχώς γι αυτούς μετά το ναυάγιο του Σοβιετικού «παραδείσου», τα εξημερωμένα κατάλοιπα της πάλαι ποτέ «Αριστεράς» ενστερνίστηκαν τον «παράδεισο» της Δύσης και χωρίς πολλά – πολλά απάλλαξαν τον «αριστερό αντιφασισμό» με τον φιλελεύθερο «αντιολοκληρωτισμό». Θα διαψευσθούν για δεύτερη φορά ΑΝ η οικουμενική επικράτηση της δυτικής οικονομίας και ηθικής δε συνεπιφέρει τη πραγμάτωση του «παραδείσου», αλλά αντίθετα σηματοδοτήσει τρομακτικούς αγώνες κατανομής της «λείας» και καταστροφές πλανητικού βεληνεκούς. Και μείς θα αισθανθούμε προδομένοι για όλους αυτούς τους προοδευτικούς. Γιατί η προδοσία είναι η μοίρα τους, αν με τον όρο «προδοσία» εννοήσουμε πέρα απο την υπόκλιση μπροστά στον εκάστοτε νικητή, και τη διάσταση ανάμεσα στον διακηρυγμένο σκοπό της στράτευσής τους και στη μακροπρόθεσμη έκταση των ιστορικών εξελίξεων.

Έτσι λοιπόν σφιχτά αγκαλιασμένοι όλοι μαζί, πολιτική εξουσία, ΜΜΕ και «πνευματική ηγεσία», μας κλείνουν σε έναν ασφυκτικό κλοιό από τον οποίο δε μπορούμε να ξεφύγουμε. Στις σύγχρονες κοινωνίες όπου ο καθένας καθισμένος μπροστά στην οθόνη μιας τηλεόρασης, με ένα τηλεχειριστήριο στο χέρι, δέχεται τον καταιγισμό των ψεύτικων «ειδήσεων» που του παρέχονται σε υπερβολικές δόσεις, βυθισμένος στην άβυσσο της μαζικής κατανάλωσης την οποία απαιτεί η μαζική παραγωγή, σε μια κοινωνία όπου έχουν χάσει την έννοιά τους λέξεις όπως : αστός, προλετάριος, αστική δημοκρατία, σοσιαλισμός, πολιτική ή οικονομία, το αίσθημα της μοναξιάς είναι αδυσώπητο. Αισθανόμαστε μόνοι μας. Δε γνωρίζουμε τι σκέφτονται οι άλλοι σαν εμάς. Και εκεί παίζεται όλο το παιχνίδι. Στην εντύπωση που έχουμε ότι μόνο εμείς καταλαβαίνουμε τι γίνεται και πως είναι άνευ ουσίας η οποιαδήποτε διαμαρτυρία και διότι θα είμαστε «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Όλα αυτά βέβαια είναι αποτέλεσμα αυτού που και προηγουμένως ελέχθη : Η προπαγάνδα παίζει το ρόλο της μαγκούρας στα δημοκρατικά καθεστώτα. Η προπαγάνδα που έκανε το 80% του αμερικανικού λαού να είναι υπέρ του πολέμου του Ιράκ. Δέσμιο το αμερικάνικο κοινό στη παραπληροφόρηση των ΜΜΕ, όπου η αλήθεια κρύβεται κάτω απο τόνους ψέμματος. Όπου τα συμφέροντα των πολυεθνικών εταιρειών βαφτίστηκαν εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Όπου ο εξανδραποδισμός του Ιρακινού λαού μετονομάστηκε σε «επιβολή δημοκρατικού καθεστώτος με ατομικά δικαιώματα». Κι αν αυτό έγινε στις ΗΠΑ, τι γίνεται στη χώρα μας ; Ήδη υπάρχουν κι εδώ «συνετές» φωνές που μας προειδοποιούν ότι είναι αναγκαίο να ξεπεράσουμε «αρρωστημένες αναστολές» για χρήση στρατιωτικής βίας και άλλες «δημοκρατικές παρεκκλίσεις» σε κάθε περίπτωση. Είναι γενικός κανόνας. Διαλέγετε το θέμα που προτιμάτε : Μ. Ανατολή, διεθνή τρομοκρατία, Λατινική Αμερική, Βαλκάνια. Η εικόνα του κόσμου που παρουσιάζεται στην κοινή γνώμη, έχει μόνο μια απόμακρη σχέση με την πραγματικότητα. Αυτά όλα όχι σ’ ένα ολοκληρωτικό κράτος αλλά σε συνθήκες δημοκρατίας και ελευθερίας. Αν θέλουμε να κατανοήσουμε τι γίνεται γύρω μας πρέπει αυτά τα πράγματα να τα πάρουμε σοβαρά υπ’ όψιν. Τουλάχιστον όσοι ενδιαφερόμαστε σοβαρά για το ποιόν της κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε.

Δε γνωρίζω αν η ανάγνωση των ανωτέρω προκάλεσε κάποια απαισιοδοξία. Πάντως καμμία απαισιοδοξία δεν είναι νοητή χωρίς ρητή ή σιωπηρή αναφορά σε μια καλύτερη πραγματικότητα που κάποτε υπήρξε ή κάποτε θα υπάρξει. Και από την άλλη, καμμία αισιοδοξία δε μπορεί να θεωρηθεί εύλογη αν δεν αναφέρεται στην υπερνίκηση των υφισταμένων κακώς κειμένων. Γιατί αν αποδεχτούμε την ανθρώπινη πραγματικότητα όπως ήταν ή εξακολουθεί να είναι δίχως τη παραμικρή επιθυμία για κάποιες αλλαγές και δίχως να τρέφουμε κανένα φόβο και καμμιά ελπίδα ως προς τις ενδεχόμενες μεταβολές της, τότε γίνεται περιττή κάθε απαισιοδοξία ή αισιοδοξία. Αυτό όμως θα σήμαινε το «πάγωμα» του κόσμου κάτω από τα μάτια μιάς άπειρης, πάνσοφης διάνοιας όμως η ανθρώπινη πραγματικότητα – ευτυχώς – υπάρχει και ζεί από τους φόβους και τις ελπίδες, από τις θετικές και αρνητικές αξιολογικές κρίσεις που συνδέονται ουσιωδώς με την ίδια και δεν είναι απλώς αποτελέσματα αλλά και κινητήρια αιτία των εσωτερικών μετατοπίσεων και μεταστροφών της.

Βιβλιογραφία : 1) Ν. Τσόμσκι : ΝΕΑ ΤΑΞΗ. ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ

2) Π. Κονδύλης : ΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ


-------------------------------------------------

Τό παλαιόν τοπωνύμιον "Ζουμπάτ"

Τό πάλαι ποτέ τοπωνύμιο τού Τριλόφου : Ζουμπάτι, Ζουμπάετς, ζομβάτες ή Ζομπάτ, είναι βουλγαρογενής προέλευσης. Η ορθογραφική του απόδωση στήν βουλγαρική είναι : "boat" προφέρεται δε με χείλια ανοιχτά και δόντια προτεταμένα. Κυριολεκτικά σημαίνει ο δοντάς, ο οδοντωτός, ο δοντιάρης και μεταφορικά ο φίλερις, ο φιλόνεικος, ο εριστικός. Πιθανόν το τοπονύμιον Ζουμπάτ ν’ απέδιδε τό ανάγλυφο τής λοφογραμμής, νότια – νοτιανατολικά τού οικισμού πού έμοιαζε μ’ οδόντωση. Σήμερα οι οικοδομικές δραστηριότητες στό σημείο εκείνο, αλλοίωσαν τό γήϊνο ανάγλυφο, οπότε δέν έχουμε σαφή εικόνα.

Στά νότια τού οικισμού υπάρχει μιά θέση πού λέγεται : η τούμπα τού «Σιγκούνη». Σιγκούνια, λέγανε παλιά, τίς περίτεχνες και πλουμιστές ζώνες πού φόραγαν στήν μέση οι νιές. Στήν αρχαία Μακεδονική ντοπιολαλιά, σιγκούνιον λάγανε τό ακόντιο, τό δόρυ! *

Τελικά πιά αθέατη σχέση υπάρχει στόν τόπο, στήν ιστορία καί τούς ανθρώπους ;

Οι γηγενείς, άν γνώριζαν τόν αρχιτέκτονα Παιονίδη καί τό έργο του, θά ήταν πολύ περήφανοι γιά τό παλιό σχολειό πού διασώθηκε τυχαία ΣΤΌΝ Τρίλοφο. Σήμερα τό τρώει η υγρασία καί η αδιαφορία τών ιθυνόντων. Παρ’ όλα αυτά πρόκειται γιά μνημείο πρώτης τάξεως !

Ποιός θά μπορούσε νά μιλήσει γιά τά λαγκάδικα καί τά ρέματα τής περιοχής, γιά τόν κουραδόλακα, πού τού ρουσαλιού τό Σάββατο, τό μεσονύχτι, ακούγονται τά παγανά μέ ζουρνάδες καί νταούλια νά ροβολούν κατά τό βυζαντινό λιμανάκι τού Κλωπά.

* Sigounnos = ακόντιο, δόρυ

Η καθημερινή ζωή τήν εποχή τού Μ. Αλεξάνδρου – σελ. 45 – PAUL FOR – Εκδόσεις Παπαδήμα


-------------------------------------------------

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ στην Επανομή

-------------------------------------------------

ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΚΠΙΚΡΑΝΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΕΛΙΩΝ

Οι επιτραπέζιες ελιές, ανάλογα με τη κατάστασή τους κατά το χρόνο συλλογής τους, δηλαδή ανάλογα με την ωριμότητά τους, διακρίνονται σε τρείς κατηγορίες, στις πράσινες, στις μαύρες και στις ξανθές ελιές. Η κατηγορία των πράσινων ελιών περιλαμβάνει ελιές που το χρώμα τους κυμαίνεται από το πράσινο μέχρι το πρασινοκίτρινο ή και το αχυροκίτρινο. Η κατηγορία των μαύρων ελιών περιλαμβάνει ελιές που το χρώμα τους κυμαίνεται από το βαθύ καστανό, το ιώδες, μέχρι το μελανοϊώδες. Τέλος η κατηγορία των ξανθών ελιών περιλαμβάνει ελιές που το χρώμα τους κυμαίνεται από το ξανθό μέχρι το καστανό. Από τον πράσινο ελαιόκαρπο παρασκευάζονται πολλοί τύποι πράσινων επιτραπέζιων ελιών, ένας δε απ’ αυτούς είναι και οι πράσινες ελιές Ισπανικού τύπου. Οι πράσινες ελιές Ισπανικού τύπου καταναλώνονται σε μεγάλες ποσότητες σε όλο το κόσμο. Υπολογίζεται οτι η διεθνή παραγωγή ξεπερνά τους 100.000 τόνους κάθε χρόνο. Από την ποσότητα αυτή, πάνω από το 60% παρασκευάζει η Ισπανία και την υπόλοιπη ποσότητα παρασκευάζουν οι άλλες ελαιοπαραγωγικές χώρες. Η Ελλάδα παρασκευάζει περίπου το 10 – 12% το χρόνο. Η τεχνολογία που ακολουθείται για τη Παρασκευή πράσινων επιτραπέζιων ελιών κατά το Ισπανικό σύστημα, ακολουθεί τρία στάδια (εκπίκρανση, πλύσιμο, ζύμωση)

Εκπίκρανση και παράγοντες που επιδρούν σ’ αυτήν

Η εκπίκρανση (ξεπίκρισμα) των πράσινων ελιών γίνεται με υδατικό διάλυμα καυστικού νατρίου (καυστική σόδα). Στο διάλυμα αυτό τοποθετείται ο πράσινος ελαιοκαρπός και παραμένει εκεί μέχρι να διεισδύσει το διάλυμα αυτό σχεδόν μέχρι το κουκούτσι. Στην όλη πορεία της εκπίκρανσης υπεισέρχονται πολλοί παράγοντες που επιδρούν στην ποιότητα των ελιών που θα παρασκευαστούν και συγκεκριμένα στη συνεκτικότητα (σκληρή ή μαλακή ελιά), στη γεύση, στο χρώμα και στη μυρουδιά. Κύριος σκοπός της επεξεργασίας αυτής είναι η διάσπαση (υδρόλιση) της πικρής ουσίας του καρπού, της ελαιοπικρίνης, σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Η έντονη πικρή γεύση του ελαιοκάρπου, οφείλεται στην ελαιοπικρίνη. Αυτή υδρολύεται και από τα οξέα και από τα αλκάλια. Οι σπουδαιότεροι παράγοντες που επιδρούν στην εκπίκρανση των ελιών είναι η περιεκτικότητα σε καυστικό νάτριο του αλκαλικού διαλύματος και η θερμοκρασία. Όμως επιδρούν ακόμα στην εκπίκρανση η ποικιλία, το μέγεθος του καρπού, η ωριμότητα κ.λ.π. Όσο αυξάνεται η περιεκτικότητα στο διάλυμα του καυστικού νατρίου (0,6% - 3%) τόσο ελαττώνεται ο χρόνος της εκπίκρανσης ενώ παράλληλα το καυστικό νάτριο επιδρά και στην ποιότητα των παρασκευαζόμενων ελιών. Η θερμοκρασία (15ο – 20ο C) επίσης παίζει βασικό ρόλο στην εκπίκρανση του ελαιοκάρπου. Αυξανόμενης της θερμοκρασίας, ελαττώνεται ο χρόνος της εκπίκρανσης, αυξάνεται δηλαδή η ταχύτητα διείσδυσης του καυστικού νατρίου στο σάρκωμα του καρπού. Η ταχύτητα της εκπίκρανσης όμως είναι αντιστρόφως ανάλογη με την ποιότητα του ελαιοκάρπου που θα προκύψει

Πλύσιμο και παράγοντες πού επιδρούν κατά το πλύσιμο

Το πλύσιμο που γίνεται μετά την εκπίκρανση του ελαιοκάρπου έχει σκοπό να απομακρύνει το διάλυμα του καυστικού νατρίου που καλύπτει τον καρπό, και την αφαίρεσή του καυστικού νατρίου που έχει προσροφηθεί μέσα στο σάρκωμα. Αυτό γίνεται με προσθήκη νερό στον καρπό και ανανέωση αυτού κατά τακτά χρονικά ίσα διαστήματα. Ο χρόνος για τη διαδικασία αυτή εξαρτάται κυρίως απ’ τη θερμοκρασία. Όσο αυξάνεται η θερμοκρασία του νερού, τόσο ελαττώνεται ο χρόνος. Ο χρόνος επίσης εξαρτάται και από το μέγεθος του καρπού, από τη συνεκτικότητα του σαρκώματος, από την περιεκτικότητα αυτού σε καυστικό νάτριο κ.λ.π. Μετά την απομάκρυνση του αλκαλικού διαλύματος από τον εκπικρισμένο ελαιόκαρπο, γεμίζονται τα δοχεία ξανά με καθαρό νερό. Εδώ πρέπει να σημειωθεί οτι κάθε έκθεση του καρπού στον ατμοσφαιρικό αέρα, σκουραίνει το χρώμα του.

Ζύμωση του πράσινου ελαιόκαρπου. Παράγοντες που επιδρούν στη ζύμωση

Μετά το δεύτερο στάδιο της επεξεργασίας του ελαιόκαρπου, δηλαδή το στάδιο του πλυσίματος, ακολουθεί το τρίτο στάδιο, δηλαδή το στάδιο της ζύμωσης. Στο στάδιο αυτό ο καρπός τοποθετείται σε διάλυμα άλμης (αλατόνερο), περιεκτικότητας σε αλάτι περίπου 7% κατά βάρος, μέσα στο οποίο γίνεται γαλακτική ζύμωση και γι αυτό το λόγο τα δοχεία της ζύμωσης πρέπει να κλείνουν αεροστεγώς για να αποφεύγονται άλλου είδους ζυμώσεις. Κατά το διάστημα της γαλακτικής ζύμωσης ή και ύστερα, κατά τη συντήρηση, ο ελαιόκαρπος προσβάλλεται πολλές φορές από διάφορες αλλοιώσεις και ασθένειες. Οι σπουδαιότεροι παράγοντες που επιδρούν στη ζύμωση των πράσινων ελιών, είναι η θερμοκασία, η περιεκτικότητα του διαλύματος σε αλάτι, το pH (πε χά) καθώς και η χημική σύσταση του διαλύματος. Κάθε ένας απ’ τους παραπάνω παράγοντες, ασκεί την ατομική του επίδραση στη ζύμωση, η πορία όμως της ζύμωσης καθορίζεται με την αλληλεπίδραση όλων των παραπάνω παραγόντων. Η καλύτερη περιεκτικότητα του υδατικού διαλύματος καυστικού νατρίου για την εκπίκρανση είναι 1% μέχρι 1,2%, γιατί σ’ αυτές τις περιεκτικότητες έχουμε τα καλύτερα αποτελέσματα. Η όλη διαδικασία κρατάει περίπου έξι (6) μέρες.

Πώς γίνεται η διαδικασία της εκπίκρανσης του πράσινου ελαιόκαρπου στην Ελλάδα (βιομηχανική ελιά).

Μετά τη προσκόμιση του πράσινου ελαιόκαρπου στα εργοστάσια επεξεργασίας και το ποιοτικό έλεγχο, τοποθετείται ο καρπός στις δεξαμενές για εκπίκρανση με διάλυμα καυστικού νατρίου. Με τη διείσδυση του καυστικού νατρίου ως το επιθυμητό σημείο, το στάδιο της εκπίκρανσης έχει τελειώσει και τό διάλυμα απομακρύνεται απ τη δεξαμενή με στρόφιγγα με ταυτόχρονη πρόσθεση νερού από τη κορυφή της. Στη χώρα μας ο αριθμός των εκπλύσεων κυμαίνεται απο 3 μέχρι 5, σε διάστημα απο 24 μέχρι 36 ώρες περίπου

Τα παραγόμενα απόβλητα από την έκπλυση

Τα απομακρυνόμενα αλκαλικά διαλύματα έχουν μια περιεκτικότητα σε καυστικό νάτριο απο 0,7% μέχρι ίχνη. Τα αλκαλικά υγρά επίσης έχουν μια μικρή περιεκτικότητα σε οργανικές ουσίες που προέρχονται από το σάρκωμα (ζάχαρα, χρωστικές ουσίες, παράγωγα απ’ τη διάσπαση της ελαιοπικρίνης). Έχει υπολογιστεί ότι για κάθε 10 τονους ελαιόκαρπου, τα απόβλητα ξεπερνούν τους 80 τόνους. Τα απόβλητα αυτά πρέπει να εξουδετερωθούν και να μη φύγουν στο περιβάλλον γιατί προκαλούν μεγάλη ζημιά στο έδαφος και στα υπόγεια νερά και οικοσυστήματα.

Βιβλιογραφία : Ζ’ Πανελλήνιο συνέδριο Χημείας

Ο Επανομίτης


-------------------------------------------------

Εκτός συστήματος και εντός αδράνειας



Το σύνθημα "Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός" που κυριαρχεί σ' όλες τις κινητοποιήσεις εναντίον της πα-γκοσμιοποίησης του κεφαλαίου και των αγορών, έχει πάρει τη θέση του κλασικού συνθήματος του Μαρξ "Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε". Και το ένα και το άλλο σύνθημα, εκφράζουν μια ευχή, μια επιθυ-μία, είναι κατά κάποιο τρόπο το λογότυπο ενός κινήματος, αλλά δεν είναι ούτε η τακτική του, ούτε η στρατηγική του και πολύ περισσότερο δεν προσδιορίζουν με ακρίβεια καμιά μελλοντική κοινωνία. Η αλήθεια τους είναι ποιητική και όχι κοινωνιολογική. Δεν μας λένε πώς θα είναι ο άλλος κόσμος ή πως θα γίνει αυτή η ένωση των προλεταρίων όπου Γης. Από την εποχή που ο Μαρξ μίλησε για την αδελφότητα των εργατών όλων των χωρών, είδαμε πολλές φορές τους προλετάριους διαφορετικών χωρών να εξολο-θρεύονται μεταξύ τους αλύπητα. Η εθνικότητα του αντίπαλου λαού, ήταν το απόλυτο κακό που έπρεπε να εξαφανιστεί οριστικά, συχνά πυκνά με ολοκαυτώματα και εθνοκαθάρσεις, μικρής ή μεγάλης κλίμακας. Και στους άλλους κόσμους που ήταν εφικτοί, βγήκαν ναζισμοί και φασισμοί, δικτατορίες και φονταμεντα-λισμοί..κάθε..είδους.
Και το λάθος βέβαια δεν ήταν στα συνθήματα. Μια σωστή σκέψη, ένας ορθός προσανατολισμός ή το όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας που στηρίζεται στην αλληλεγγύη των μελών της και όχι στην εκμετάλλευση, δεν πραγματοποιούνται με θαύματα. Είναι μακρόχρονες και επίπονες διαδικασίες που αρχίζουν από την προσωπική ζωή, περνούν στις καθημερινές μας σχέσεις και δραστηριότητες, δρουν σε τοπικό, εθνικό, διεθνές επίπεδο και αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο. Για να γίνει μια ιστορική αλλαγή, ο χρόνος που απαιτείται είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από τη ζωή ενός ανθρώπου, μια που οι άνθρωποι δεν καθο-ρίζουν τον ιστορικό χώρο, αλλά γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Και αυτό δεν αλλάζει. Ή ο άνθρωπος ζει μέσα στην εποχή του ή ζει εκτός εποχής και αναγκα-στικά χάνει την επαφή με την πραγματικότητα. Είναι αυτό που λέμε βολονταρισμός, ένας "ετσιθελισμός" δηλαδή, που κάνει μια ομάδα να λειτουργεί εκτός τόπου και χρόνου και συχνά αν όχι πάντα με τραγικές συνέπειες για την ίδια την ομάδα. Να σταθούμε για λίγο στα αντάρτικα που "εξήγαγε" η Κούβα στη Λα-τινική Αμερική και που στηρίχθηκαν στην εμπειρία της Κούβας και είχαν μαρτυρικό τέλος. Αλλά δεν χρειαζόταν να σταυρωθεί ο Τσε για να καταλάβουμε την εγκληματικότητα αυτών των καθεστώτων. Σήμερα, ύστερα από τρεις δεκαετίες και, τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής δεν έχουν καμιά σχέση με τη θεωρία της "εστίας" και το παράδειγμα της Κούβας (ξεκίνησε το αντάρτικο με τους 12 επιζήσαντες της μοιραίας απόβασης του Κάστρο στην Κούβα για να δημιουργήσουν την πρώτη εστία στη Σιέρ. Μαέστρα).
Οι ομάδες που αναζητούν τα θαύματα ή επίσπευση των διαδικασιών, συνήθως καταφεύγουν στη θεωρία της επαναστατικής πρωτοπορίας σε αντιδιαστολή με όλους τους άλλους που είναι ρεφορμιστές, και γιατί όχι, η πέμπτη φάλαγγα της αντίδρασης. Και αυτό έχει ως πρακτική συνέχεια να χτυπάς τον καπιταλισμό στο πρόσωπο της διπλανής ομάδας. Το ΚΚΕ π.χ., έχει ανακαλύψει το κρησφύγετο του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού στην Κουμουνδούρου.

Λογική συνέπεια αυτής της θέσης, ήταν η γνωστή τοποθέτηση περί "πλυντηρίου" ή ακόμα η δήλωση στελέχους του ίδιου κόμματος πως στο φόρουμ μετέχουν λεσβίες, θέση ναζιστική που θεωρούσαν τους ομοφυλόφιλους εκφυλισμένους, άσχετα αν αυτή τη στιγμή οι ομοφυλόφιλοι είναι συστατικό στοιχείο του κινήματος..με..ειδικό..βάρος.
Ο άλλος, ο εφικτός κόσμος, δεν είναι ο μελλοντικός παράδεισος. Γιατί, όπως έχει ειπωθεί, όλοι οι κατασκευαστές παραδείσων είναι τύραννοι και βασανιστές γιατί θεωρούν τον εγωισμό τους που κρύβεται πίσω από την απόλυτη θεωρία της επανάστασης το ιδανικό καλούπι που πρέπει να μπούμε όλοι μέσα, γιατί έτσι το θέλησε ο προφήτης. Ο άλλος κόσμος είναι εφικτός μόνο τώρα. Που σημαίνει μια άρδην αναθεώρηση κάθε θεωρίας πρωτοπορίας, εγκατάλειψη κάθε υποδειγματικής πράξης, ευλαβική προσήλωση στη δημοκρατία, το επιχείρημα και τον ορθό λόγο. Και υπ' αυτήν την έννοια το δίλημμα "επανάσταση ή ρεφορμισμός" χάνει τη σημασία του. Δεν υπάρχει επαναστάτης χωρίς επανάσταση είχε πει ο Τσε. Ακόμα και αυτούς που τραβούν τα μαλλιά τους, πως τίποτα δεν γίνεται μέσα σ' αυτό το σύστημα, δεν τους είδαμε πουθενά να λειτουργούν εκτός συστήματος. Στα αστικά πανεπιστήμια βρίσκονται, σε νόμιμα αστικά ή μη έντυπα γράφουν, ανοιχτά μοιράζουν και αφισοκολλούν και το αντάρτικό τους περιορίζεται στο μαξιμαλιστικό λόγο, άντε και σε μια βιτρίνα, για να πάρουμε πιστοποιητικό αυθεντικής επαναστατικότητας. Ας το καταλάβουμε επιτέλους, Όλοι κινηθήκαμε στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας -όταν αυτή λειτουργούσε- που έχει διαμορφωθεί και με το αίμα ενός κινήματος δύο αιώνων.
Το σύστημα υποχώρησε γιατί φοβήθηκε τα χειρότερα. Και είναι αυτό που έκανε την επανάσταση του εναντίον των δικών μας κεκτημένων τα οποία είχε υποχρεωθεί να τα εντάξει στη λειτουργία του. Και από μια άλλη οπτική γωνία, η παγκοσμιοποίηση της αγοράς του κεφαλαίου, είναι και ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το παγκόσμιο ιστορικό κίνημα. Παίρνουν πίσω όσα υποχρεώθηκαν να δώσουν. Η έννοια πως τίποτα δεν γίνεται μέσα στο σύστημα, είναι η βαθύτατη σύληση των αγώνων και του αίματος δεκάδων χιλιάδων μαρτύρων σ' όλον τον κόσμο που με τις θυσίες τους άλλαξαν τα πράγματα και ακόμα είναι μια θεωρία αδράνειας και αποχής από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Είναι η στάση του τηλεθεατή που διευθύνει την ποδοσφαιρική του ομάδα, μιλώντας στο καντράν του.


άρθρο του Περικλή Κοροβέση απο το Indymedia


--------------------------------------------------

Yπάρχει χώρος για δημιουργία Nέας Aριστεράς;

Xιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο γυρίζουν την πλάτη στους παραδοσιακούς εκφραστές της.

Tο γραφικό Nαύπλιο απέχει χιλιάδες μίλια από το Πόρτο Aλέγκρε, ένα όμορφο λιμάνι του βραζιλιάνικου Nότου. Aλλά από πολιτική σκοπιά, οι δύο πόλεις βρέθηκαν πολύ κοντά, στα τέλη της περασμένης εβδομάδας. H σύνοδος των υπουργών Eργασίας της Eυρωπαϊκής Eνωσης στην παλιά πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους και το ετήσιο Kοινωνικό Φόρουμ στο «Λιμάνι της Xαράς» στάθηκαν αφορμή για παράλληλες διαδηλώσεις δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων με σχεδόν ταυτόσημους στόχους: Tον επαπειλούμενο πόλεμο κατά του Iράκ και τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση.
Oρισμένες σοβαρές γραφίδες της ελληνικής δημοσιογραφίας δεν είδαν σ’ αυτές τις εκδηλώσεις τίποτα περισσότερο από την εναγώνια προσπάθεια μιας ακραίας και παλαιολιθικής Aριστεράς να βρει μια καινούργια αιτία ύπαρξης στη μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού εποχή. Kάποιοι άλλοι δεν δίστασαν να λοιδωρήσουν τους διαδηλωτές, προτείνοντάς τους ως καταλληλότερους τόπους συνάντησης την πλατεία Tιενανμέν του Πεκίνου ή την Πιονγιάνκγ της Bόρειας Kορέας.
Oπαδοί...αίρεσης
Παρόμοια πυροτεχνήματα μπορεί να λειτουργούν παρηγορητικά για τους εκπροσώπους του «πολιτικά ορθού», αλλά δεν διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας. Tην επομένη του «σοκ του Σιάτλ», που πολιτογραφήθηκε ως ληξιαρχική πράξη γέννησης της αντιπαγκοσμιοποίησης, μια από τις πιο προικισμένες πένες της αμερικανικής δημοσιογραφίας, ο Tόμας Φρίντμαν, παρομοίαζε τους διαδηλωτές με την αίρεση «Oπαδοί της Eπίπεδης Γης». Πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει αυτούς τους αλλόκοτους τύπους που, εν έτει 10 μ.T. (μετά το Tείχος), αρνούνταν να παραδεχθούν ότι η ελεύθερη αγορά, η κοινοβουλευτική δημοκρατία και η αμερικανική ηγεμονία αποτελούν τον ανυπέρβλητο ιστορικό ορίζοντα της ανθρωπότητας;
Γεγονός είναι ότι ο εξορκισμός των καινών δαιμονίων δεν αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματικός. Mετά το Σιάτλ ήρθε η Oυάσιγκτον, η Πράγα, η Mελβούρνη, η Oκινάουα, η Nίκαια, το Nταβός, το Kεμπέκ, η Mπανγκόνγκ, το Γκέτεμποργκ, η Γένοβα. Oι «οπαδοί της επίπεδης γης» εξαπλώθηκαν σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη του στρογγυλού μας πλανήτη και το νεογέννητο κίνημα, που πολλοί είχαν σπεύσει να λοιδωρήσουν ως «επαναστατικό τουρισμό», απέκτησε τους πρώτους του μάρτυρες, καθώς οι κυρίαρχοι του πλανητικού παιχνιδιού άρχισαν να χάνουν την αλαζονική τους αυτοπεποίθηση και να απαντάνε όχι με τα αστειάκια του Φρίντμαν, αλλά με τις σφαίρες του Mπερλουσκόνι.
H..11η..Σεπτεμβρίου
Δεν είχαν περάσει ούτε δύο μήνες από τη Γένοβα και ήρθε η Aποκάλυψη της 11ης Σεπτεμβρίου. Oυδέν κακό αμιγές καλού γι’ αυτούς που έσπευσαν να διακηρύξουν ότι η Nέα Aριστερά της αντιπαγκοσμιοποίησης θάφτηκε και αυτή κάτω από τα συντρίμμια των Δίδυμων Πύργων. Mήπως και ο Λάντεν δεν φιλοδοξεί να αναδειχθεί σε «Tσε Γκεβάρα των μουσουλμάνων»; Mήπως η Aλ Kάιντα δεν αποτελεί την ακραία, δολοφονική έκφραση του μίσους απέναντι στο κοινωνικό μας σύστημα, αυτού του ίδιου μίσους που, έστω με πιο ήπιες μορφές, εκπέμπουν οι νέας κοπής αντικαπιταλιστές και αντιιμπεριαλιστές; H ουτοπία των νεοαριστερών θα εκλείψει μπροστά στη νέα Mεγάλη Iδέα των δυτικών κοινωνιών, η με κάθε τίμημα αναζήτηση της ασφάλειας ήταν το λάιτ μοτίφ των ημερών.

Δεκαέξι μήνες αργότερα, οι αισιόδοξες προφητείες ακούγονται λιγότερο καθησυχαστικές. O «παγκόσμιος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», που κήρυξε ο Tζορτζ Mπους, όχι μόνο δεν ανέκοψε το ρεύμα του Σιάτλ, αλλά κατάφερε να του χαρίσει καινούργια καύσιμα, παντρεύοντας την αντικαπιταλιστική κριτική με την αντιπολεμική διάθεση. Tο περασμένο Σαββατοκύριακο, 100.000 άνθρωποι διαδήλωναν στο Πόρτο Aλέγκρε παρομοιάζοντας τον Tζορτζ Mπους με τον... Aδόλφο Xίτλερ!
Tο κυριότερο στοιχείο της τελευταίας διετίας είναι ότι ο πολύχρωμος αστερισμός της «εκτός των τειχών» Aριστεράς αρχίζει να ξεπερνά το επίπεδο των κινηματικών «χάπενινγκ» και να εξελίσσεται σε υπολογίσιμη πολιτική δύναμη. Στη Γαλλία, νεοαριστεροί υποψήφιοι κέρδισαν το 10,5% των ψήφων στις προεδρικές εκλογές, συντρίβοντας κυριολεκτικά το συγκυβερνών K.K., που περιορίστηκε στο 3,5%. Στην Aγγλία, ο «ερυθρός Kεν Λίβινγκστον», αντάρτης των Eργατικών, εκλέχθηκε δήμαρχος Λονδίνου κατατροπώνοντας όλους τους υποψήφιους των μεγάλων κομμάτων. Στη Bραζιλία των 170 εκατομμυρίων πολιτών, ο παλιός μεταλλεργάτης Λούλα εκλέχτηκε πανηγυρικά πρόεδρος με συνθήματα κατά του Διεθνούς Nομισματικού Tαμείου, μη διστάζοντας να περιλάβει εκπροσώπους της τροτσκιστικής Aριστεράς στην κυβέρνησή του. «Oρφανά του Στάλιν» ο Λίβινγκστον και η Λαγκιγιέ, ο Λούλα και ο Tσάβες, και όλα τα εκατομμύρια των ανθρώπων που επενδύουν πάνω τους – φοβόμαστε αφελώς, κάποιες φορές – τόσα όνειρα και ελπίδες; Oύτε γι’ αστείο. Aς μη μας ξεγελούν οι παραδοσιακές κόκκινες σημαίες, τα Tshirts με τον Γκεβάρα και τα τραγούδια των σίξτις που συνοδεύουν πολύ συχνά τις κορυφαίες εκδηλώσεις αυτού του κινήματος. Δεν είναι η πρώτη φορά που το καινούργιο έρχεται μεταμφιεσμένο με τα ρούχα του παλιού όπως οι Γάλλοι επαναστάτες κατεδάφιζαν την απολυταρχία με τη σημαία της κλασικής αρχαιότητας και οι Pώσοι κομμουνιστές αναζητούσαν σημεία αναφοράς στους Γιακωβίνους.
H Nέα Aριστερά της εποχής μας μπορεί να δανείζεται και αυτή τη μυθολογία της από το παρελθόν, αλλά αντλεί τη δυναμική της από το μέλλον. Tο παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα, αν και γεννήθηκε σαν θεωρία και πράξη στη βιομηχανική Δύση, κατάφερε να νικήσει μόνο στην κατά βάση αγροτική Aνατολή και τον υπό αποικιοκρατικό ζυγό Nότο. Aντίθετα, η σύγχρονη Nέα Aριστερά αναπτύσσεται πρωτίστως στις μητροπόλεις του βιομηχανικού και μεταβιομηχανικού Bορρά, στηριγμένη στα πιο παραγωγικά, μορφωμένα και δυναμικά τμήματα του κόσμου της εργασίας.
Πρότυπο της παλιάς Aριστεράς ήταν το κόμμα μικρογραφία της εξουσίας του αύριο. H Nέα Aριστερά γυρίζει την πλάτη στους επαγγελματίες πολιτικούς, αναζητώντας στο καμουφλαρισμένο πρόσωπο του υποδιοικητή Mάρκος, που μοιράζεται στέγη, τροφή και ελπίδες με τους ιθαγενείς, ή στον Λούλα, που έχασε ένα δάχτυλο στον τόρνο και «μορφώθηκε» στις φυλακές, το αντιπρότυπο του «δικού μας ανθρώπου», εκείνου που πιστεύει ότι δεν είναι αυτονόητο καθήκον των λαών να υπακούουν στις κυβερνήσεις τους, αλλά των κυβερνήσεων να υπακούουν στον λαό τους.
Περί..«ακραίων»
Aυτά για το «παλιό» και το «καινούργιο». Oσο για τα περί «ακραίων», είναι ζήτημα οπτικής γωνίας. Aπό τη σκοπιά των τηλεοπτικών καναλιών, το Nαύπλιο εμφανίζει ενδιαφέρον μόνο αν βρεθούν πενήντα αναρχικοί να σπάσουν μερικές βιτρίνες ή αν κάποιοι κουκουλοφόροι γράψουν συνθήματα συμπαράστασης στη «17 Nοέμβρη». Aσφαλώς, παρόμοιες τάσεις ακραίας πολιτικής συμπεριφοράς είναι υπαρκτές. Aλλά το να πετάξει κανείς το μωρό μαζί με τα απόνερα θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση ασυγχώρητη πολιτική μυωπία.

O στρατηγός Nτε Γκολ είπε κάποτε ότι η σταθερότητα της Δημοκρατίας απαιτεί δύο μεγάλες παρατάξεις, μια «Aριστερά που να ξέρει να οραματίζεται» και μια «Δεξιά που να ξέρει να κυβερνά». Tίποτα από τα δύο δεν φαίνεται να προσφέρουν στις σύγχρονες Δημοκρατίες οι παραδοσιακοί σχηματισμοί, που συνωστίζονται στην γκρίζα ζώνη του «Nέου Kέντρου», αναπαράγοντας τα ίδια δόγματα σε στερεοφωνική μετάδοση. O,τι επιφυλάξεις και αν έχει κανείς για τα ιστορικά όρια της αντιφατικής Nέας Aριστεράς του σήμερα, δικαιούται να ελπίζει ότι, αν μη τι άλλο, θα ανανεώσει την κλονισμένη επαφή του πολιτικού συστήματος με τους υπόγειους κραδασμούς της λαϊκής πλειοψηφίας, φέρνοντας στο προσκήνιο καινούργιες ιδέες για τα καινούργια..προβλήματα

Tου Πέτρου Παπακωνσταντίνου. Αναδημοσίευση από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ


------------------------------------------------------

Η μοναξιά (απ’ το "Ιδιώνυμο" της Κατερίνας Γώγου)

Η μοναξιά ... δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια της συννεφένιας γκόμενας.

Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα κουνώντας τα γοφιά της, στις αίθουσες συναυλιών και στα παγωμένα μουσεία.

Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλιών "καλών" καιρών και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς, μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.

Δεν ανοίγει τα πόδια με πνιχτά γελάκια, βοϊδίσιο βλέμα, κοφτούς αναστεναγμούς κι ασορτί εσώρουχα.

Η μοναξιά, έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά και μετριέται πιάτο – πιάτο μαζί με τα κομάτια τους στον πάτο του φωταγωγού. Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά, Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά. Κάτω απ’ όλους τους καιρούς, με ιδρωμένο κεφάλι.

Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας, κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια, κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής, βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία, είναι επισκεπτήριο στις φυλακές, ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτεςς, πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα στα σκλαβοπάζαρα της γης – εδώ κοντά είν’ η Κοτζιά – ξυπνήστε πρωί, ξυπνήστε να τη δείτε.

Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα, το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους και τα τελευταία ατέλειωτα χιλιόμετρα στην ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ – ΚΕΝΤΡΟΝ στα γαντζωμένα κρέατα απ’ τη Βουλγαρία.

Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο που ξεπουλάν τη φάρα της, χορεύει ξυπόλητη ζεμπέκικο, κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της, ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.

Η μοναξιά, η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω. Είναι τσεκούρι στα χέρια μας που πάνω απ’ τα κεφάλια σας γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει . . . .


----------------------------------

ΕΝΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙ (του Νίκου Νιζάμη)

ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΜΑΝΤΑΤΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΩ

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΩΝ ΗΜΟΥΝ ΠΑΛΙΚΑΡΙ

ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΩ

ΕΔΕΣΑ ΣΤΗ ΠΛΑΤΗ ΜΟΥ ΠΑΤΡΙΩΣΑΜΑΡΙ

ΔΥΝΑΜΩΝΟΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΧΑΡΕΙΣ ΜΑΓΚΕΣ

ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΑΝ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑΤΑΓΕΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΣΑΝ

ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΑΥΡΩΝΑΝ, ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ ΤΡΑΒΟΥΣΑΝ

ΚΑΙ ΜΑΣ ΔΙΠΛΟΠΑΛΟΥΚΩΣΑΝ ΣΤΗΣ ΧΙΟΥ ΤΙΣ ΠΛΑΓΙΕΣ

ΣΤΑ ΒΙΑΣΤΙΚΑ ΜΑΣ ΖΥΜΩΣΑΝ, ΣΑΝ ΤΙΣ ΨΩΜΟΜΑΓΙΕΣ

ΑΜΕΣΩΣ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΑΝΤΡΙ

ΔΥΟ ΟΜΩΣ ΚΡΥΦΟΓΕΛΑΓΑΝ ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΔΕΝΤΡΙ

ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΣΠΙΟΥΝΟΙ ΤΡΙΣΕΥΤΙΧΙΣΜΕΝΟΙ

ΜΑ ΑΛΛΟΙ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΟΙ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΛΥΣΙΔΑ

ΚΙ Η ΚΑΘΕ ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΙΔΡΩΝΕΙ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ

ΕΠΑΝΩ ΣΕ ΛΑΣΠΟΝΕΡΑ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ

ΦΕΥΓΑΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ, ΣΑ ΓΟΠΕΣ ΤΟΥΣ ΠΑΤΟΥΣΑΝ

ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΓΕΝΝΑΙΟΤΑΤΗ, ΒΑΦΤΙΖΑΝ ΤΗ ΜΑΡΙΔΑ

ΕΝΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ, ΟΣΟΙ ΑΓΡΥΠΝΟΥΣΑΝ

(ΔΕ ΤΙΜΑΣ, ΜΑ ΤΙΜΩΡΕΙΣ) ΑΕΝΑΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

ΚΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΓΕΙΟΙ, ΠΕΡΙΣΣΕΙΑ ΠΟΝΗΡΟΙ

ΘΕΡΙΖΟΥΝΕ, ΑΛΕΘΟΥΝΕ ΣΠΟΡΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗ

ΚΡΥΦΑ ΟΜΩΣ ΠΑΝΟΥΡΓΑ, ΔΙΠΛΑ ΕΙΝΑ ΑΥΣΤΗΡΟΙ

ΑΜΕΣΩΣ ΞΕΚΛΗΡΙΖΟΥΝΕ ΚΑΙ ΤΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

ΠΑΡΑΤΑΩ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ

ΠΡΙΝ ΑΛΛΗΛΟΣΚΟΤΩΘΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΝΟΜΟ

ΣΤΡΑΤΙΟΘΥΣΙΑΣΤΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ

ΞΕΓΡΑΦΟΜΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΑΠ’ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ Τ’ ΑΡΧ . . . .ΕΙΑ


----------------------------------------------------


ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ

8-8-2003 : Έφυγε ο συγγραφέας της ανθρωπιάς και της ελπίδας – έφυγε ο «αιώνιος έφηβος»


«Η ζωή είναι βέβαια να τη ζεις, όχι να τη ταριχεύεις με τυπογραφικό μελάνι. Αν συναρμολογούμε την αυτοβιογραφία μας σε μερικές ψυχρές σελίδες, ηχεί ως προμήνυμα προαναγγελθέντος θανάτου, φυσικού αλλά και πνευματικού και ψυχικού». Ο Αντώνης Σαμαράκης κατόρθωσε και να τη ζήσει τη ζωή του με την ένταση και το πάθος που του χάρισε το χαρακτηρισμό «ο αιώνιος έφηβος» και να την περιγράφει με τυπογραφικό μελάνι χωρίς βεβαίως να την ταριχεύει. Η πορεία αυτή ξεκινάει στις 16/8/1919 στην Αθήνα με τη γέννησή του. Ήδη στα 11 του χρόνια, μαθητής του 12ου Δημ. Σχολείου, γράφει ποιήματα. Μια σοβαρή αδενοπάθεια τον καθηλώνει για μήνες στο κρεβάτι κι έτσι περνά τον καιρό του διαβάζοντας με πάθος Έλληνες και ξένους συγγραφείς. Όταν ξεπερνά το πρόβλημα της υγείας του, γράφεται στο γυμνάσιο του Βαρβάκειου. Σχεδόν ταυτόχρονα γίνεται μέλος της αριστερής οργάνωσης «Κοινωνική Αλληλεγγύη». Πιό έντονες από τις πολιτικές του ανησυχίες είναι και οι λογοτεχνικές. Το 1933 δημοσιεύει στο περιοδικό «Ξεκίνημα» το ποίημά του «Ο Θάνατος». Από το Βαρβάκειο αποφοιτά με άριστα και προσλαμβάνεται στο Υπουργείο Εργασίας. Θα παραιτηθεί ένα χρόνο αργότερα μη μπορώντας ν’ αντέξει το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά. Το 1937 γράφεται στη Νομική σχολή των Αθηνών. Τελειώνει το Πανεπιστήμιο το 1941 και για να ζήσει αναγκάζεται να δουλέψει εργάτης στη λαχαναγορά. Η γνωριμία του με το Μάρκο Αυγέρη τον κάνει να αποφασίσει να γίνει μέλος του ΕΑΜ. Το 1943 συμμετέχει στη μεγάλη αντιναζιστική διαδήλωση, όπου συλλαμβάνεται και οδηγείται στην Ασφάλεια. Εκεί ξυλοκοπείται άγρια. Ένα χρόνο αργότερα συλλαμβάνεται ξανά στην Καρδίτσα, που βρισκόταν για υπόθεση της Αντίστασης αλλά κατορθώνει να ξεφύγει και κρύβεται μέχρι την απελευθέρωση σε μια αποθήκη έξω απ’ την Αθήνα.

Το πρώτο του βιβλίο «Ζητείται Ελπίς» εκδίδεται το 1954, τότε που τα μεγάλα οράματα και οι ελπίδες είχαν ανάγκη από μια ανάλογη λογοτεχνική υποστήριξη. Το τυπώνει με δικά του έξοδα γι αυτό δουλεύει και τα βράδυα σαν διορθωτής κειμένων. Νοέμβριο του 1959 κυκλοφορεί το μυθιστόρημά του «Σήμα Κινδύνου», Νοέμβριο

του ’61 η συλλογή διηγημάτων « Αρνούμαι» για την οποία θα βραβευθεί με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος. Νοέμβριο του ’65 θα κυκλοφορήσει «Το Λάθος» που θα κάνει μεγάλη αίσθηση και θα τιμηθεί με το Βραβείο των Δώδεκα και αργότερα και στη Γαλλία με το Μέγα Βραβείο Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Το 1970 η χούντα του απαγορεύει την έξοδο από τη χώρα «δια λόγους δημοσίας τάξεως και δημοσίου συμφέροντος». Ήδη απο το 1963, ζεί μετην Ελένη Κουρεμπανά η οποία θα μείνει σύντροφος και συνοδοιπόρος του μέχρι τέλους.

«Σήμα Κινδύνου», «Ζητείται Ελπίς», «Λάθος», «Αρνούμαι». Ακόμα και οι τίτλοι των βιβλίων του είχαν δύναμη επικοινωνίας, ήταν ξεκάθαρα, ευκολοδιάβαστα μηνύματα που άνοιγαν δρόμους και εμψύχωναν

Νοέμβριο όπως συνήθιζε, του 1973, κυκλοφορεί η συλλογή «Το Διαβατήριο» κι ένα χρόνο αργότερα ο σκηνοθέτης Fleischmann γυρίζει σε ταινία «Το Λάθος» που γνωρίζει μεγάλη και διεθνή επιτυχία. Μεγάλη επιτυχία γνωρίζει επίσης και με τη βράβευσή του απο τη διοργάνωση Europalia για το σύνολο του έργου του.

Συνεχίζει βέβαια να γράφει και το ’92 κυκλοφορεί η συλλογή «κόντρα», το ’96 μια εκδοχή της αυτοβιογραφίας του, το ’98 το μυθιστόρημα «Εν Ονόματι» και 2000 το «1919» που είναι και το τελευταίο του δημοσιευμένο γραπτό.

Ο χαρακτηρισμός «πολυβραβευμένος» δεν είναι ικανός να περιγράψει το πλήθος των διακρίσεων και των τιμών που είχε δεχτεί ο Αντώνης Σαμαράκης. Μια άλλη σημαντική πτυχή της προσωπικότητάς του ήταν η αγάπη του για τα παιδιά. Σαν πρεσβευτής Καλής Θέλησης της UNESCO για τα παιδιά του κόσμου, είχε ταξιδέψει μέχρι και την Αιθιοπία προσφέροντας ό,τι μπορούσε. Κι ας μη ξεχνάμε ότι υπήρξε ένας από τους εμπνευστές και θερμότατους υποστηρικτές του θεσμού της «Βουλής των Εφήβων».

Ας τον θυμόμαστε νεότερο και ακμαιότατο όπως και κατάφερνε πάντα να φαίνεται χάρη στο τεράστιο χιούμορ και τη ζωντάνια που διέθετε.

"Ιδεορδρόμιο"



----------------------------------------------------

ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΙΟ
ΕΛΕΝΗ ΜΠΕΝΤΙΛΑ - ΚΑΚΑΡΑΤΣΙΟΥ

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε Οικονομικά, εργάσθηκε στην Εθνική Τράπεζα. Ασχολήθηκε με την φωτογραφία ερασιτεχνικά, διακρίθηκε σε διαγωνισμούς και συμμετείχε σε εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Έγραψε τρία βιβλία που ε

κδόθηκαν το 1998, 1999 και 2001 με τους τίτλους αντίστοιχα :
1) ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΟΥ, 2) TO ΒΑΖΟ ΜΕ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ &
3)ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΕΓΑΛΩΣΑΝ ΠΙΑ. 
Ζεί με την οικογένειά της στον Τρίλοφο.



----------------------------------------------------


----------------------------------------------------

Οι Μπερμπερίνοι, οι Μπαμπουϊνοι κι οι τσιμτσίδες οδηγοί !

*************************************************

Φοβεροί και τρομεροί υπήρξαν, οι Μπερμπερίνοι πειρατές. Λιμαίνονταν, κούρσευαν, σφάζανε καί ρημάζανε. Στόν τόπο μας αφήκαν την κατάρα της δρεπανοκυττάρωσης, πού ευρύτερα είναι γνωστή ως Μεσογειακή αναιμία. Στατιστικά είναι βέβαιο, ότι κάμποσα γονίδιά τους, ενσωματώθηκαν & χειμάζονται ναρκωμένα στήν καθ’ ημάς γεννετική χάρτα. Τούς τελευταίους χρόνους λοιπόν, σοβεί μιά πρωϊούσα, αναβίωση τής συλλογικής γονιδιακής μνήμης των Μπερμπερίνων κουρσάρων. Από τό Τσάγεζι τούΠηνειού ίσαμε τ’ αντίστοιχο του Νέστου μπήγουν ανάλγητα, αναίσθητα κι ανιστόρητα Φοίνικες. Να προσβάλουν κατάφωρα την αγριελιά, τ’ αρμυρίκι & την Μακία του τόπου μας.

Ν’ απορρίπτουν τόν Κότινο, τα κυπελόμορφα δρύϊνα Μακεδονικά στεφάνια, τούς κισσόμορφους και δαφνοσκέπαστους Διόνυσους & Βάκχους, τούς Σάτυρους και τούς Σειληνούς !

Πιά κατάρα μας βαραίνει λοιπόν, αλγεινά να βιώνουμε τήν ιδιωτία τών τοπικών αρχόντων πού ανερμάτιστα κι εντελώς αναίσθητα νά προσβάλουν τίς καταβολές μας, παραβλέποντας τίς προαιώνιες καλλιεργητικές συνήθειες τών προγόνων μας πού αντάμα μέ τήν χλωρίδα καί πανίδα τού τόπου, επιβίωσαν . . . . .

Κάποιοι άγνωστοι σύντροφοί μας, οντότητες τού γυαλού καί τής άμμου. (Δισολύμπιος)


----------------------------------------------------

Μια σειρά καταστροφών

Πολλά και αναπάντητα "Γιατί".

Του Χρήστου Παπαχρήστου - Ζωγράφου – Λαογράφου


Συνεχίζοντας το «μια σειρά καταστροφών» όπως εκείνη του Αϊ Γιώργη στο προηγούμενο "Ιδεοδρόμιο", ένας άλλος χώρος που υπέστη περίεργες καταστροφές, είναι το ΜΕΤΟΧΙ. Πριν όμως αναφερθούμε σ’ αυτό, πρέπει να γνωστοποιηθεί, ότι οι εργασίες αποκατάστασης – αναπαλαίωσης του Αϊ Γιώργη, προχωρούν αρκετά ικανοποιητικά, παρά το γεγονός βέβαια ότι το «παραγκούδι» ακόμα παραμένει δίπλα στο καμπαναριό.

Στο βιβλίο «ΓΕΦΥΡΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΑΣ» το 1997, σε τέσσερις σελίδες, που σε περίληψη αναφέρονται παρακάτω, είχαν επισημανθεί, είχαν καταγγελθεί, είχαν καταγραφεί επώνυμα περίεργες καταστροφές που παρέμειναν αναπάντητες μέχρι σήμερα. Βλέπετε εμείς οι Επανωμίτες είμαστε λαλίστατοι για τα καλά μας καρπούζια, τα βραστά ρεβίθια, το τσίπουρο ή τα επανωμίτικα ψάρια (λες και έχουν ταυτότητα και ΑΦΜ) – και καλά κάνουμε σε τελική ανάλυση – μα το κακό είναι ότι δεν αξιοποιούμε μια πολιτιστική κληρονομιά, μιας ιστορίας που συνδέει το τόπο αυτό δεκάδες αιώνες με όποια ονομασία κι αν είχε.

Το Μετόχι είναι ένα μνημείο ή αν θέλετε ένα παλιό κληροδότημα, αναξιοποίητο, εγκαταλειμμένο και παράδοξα σε μικρό χρονικό διάστημα κατεστραμμένο. Δεσπόζει σ’ ένα εξαίρετο εξωτερικό χώρο – όπου εν έτη 2003 το σκουπιδαριό «πάει σύννεφο» – και θα μπορούσε με κατάλληλη διαμόρφωση και μια μικρή δαπάνη (όταν όμως αυτή γίνεται από φορέα που έχει μεράκι και ερωτισμό για τα πολι-τιστικά δρώμενα) να γίνει χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων όπως συναυλιών, έντεχνης μουσικής, βυζαντινών χορωδιών (τι καλύτερο μέρος !), θεάτρου, χορευτικών συγκροτημάτων κ.λ.π.

Πρέπει και επιβάλλεται επιτέλους να ανεβεί το πνευματικομορφωτικοκαλλιτεχνικό επίπεδο της πόλης μας.

Είναι καιρός πλέον να παρουσιάσουμε σε κατάλληλο χώρο σοβαρές εκδηλώσεις με πανελλαδική προβολή και όχι μόνο, γιατί οι σαρδέλες και οι πρόχειρες κακομιμούμενες εκδηλώσεις υποβαθμίζουν ένα τόπο με τόση ιστορία και λαογραφία.

Τέλος ελπίζω πως η νέα Δημοτική αρχή, που με τόσο μεράκι ξεκίνησε να δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς οργάνωσης και προπάντων νοικο-κυρέματος, θα επιδείξει ευαισθησία στον υποβαθμισμένο πολιτιστικό τομέα και θα πράξει ό,τι είναι αναγκαίο, ώστε να αποδοθεί ο χώρος του Μετοχίου στην πολιτιστική Επανωμή και το κυριότερο, να βρεθούν οι χαμένες εικόνες.

Έτος 1997 – Απόσπασμα βιβλίου – Σελ. 25

Η παρουσία της Επανωμής είναι εξίσου έντονη και στη βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδο. Από τις ανασκαφές που έγιναν και από τα ευρήματα αυτών, μπορούμε εκ του ασφαλούς να υποστηρίξουμε μια τέτοια θέση. Μάλιστα αυτή η γόνιμος Γη ή επανωμή ή όπως αλλιώς ονομαζόταν τότε, ήταν διασκορπισμένη και χτισμένη πάνω σε λόφους αρχής γενομένης από τις Τούμπες και μέχρι τη περιοχή Χατζή Μπαλλή (προς το βορρά) απ’ όπου συνόρευε με τη Θεσσαλονίκη (Καλαμαριά). Βέβαια στόχος του συγκεκριμένου βιβλίου δεν είναι να μελετήσει την ιστορία της Επανωμής αλλά τη λαογραφία αυτής, αντιπαραθέτοντας κάποιες φορές το χθες με το σήμερα. Ίσως όμως θα ήταν εύλογο στο σημείο αυτό να τονιστεί η αξία όλων αυτών των ευρημάτων (νομίσματα, κοσμήματα κ.λ.π.) που καταμαρτυρούν την παρουσία του χωριού μας και στους βυζαντινούς χρόνους. Θα ήταν ευχής έργο αν όλα αυτά τα ευρήματα αντί να βρίσκονται στα χέρια κάποιων ιδιωτών όπως φημολογείται, να κοσμούσαν την αίθουσα κάποιου λαογραφικού μουσείου, βοηθώντας έτσι την αρχαιολογική υπηρεσία αλλά και την ιστορία της Επανωμής. Το θέμα των ευρημάτων και κυρίως αυτών της βυζαντινής εποχής είναι τεράστιο και δε θα μπορούσε να εξαντληθεί στις σελίδες αυτού του βιβλίου. Όμως ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ θα μας προβληματίζει πάντα και θα απασχολεί ιδιαίτερα κάποιους περισσότερο ευαισθητοποιημένους με τα «κοινά». Για παράδειγμα στις παρακάτω φωτογραφίες απεικονίζονται κάποια Από τα απομεινάρια ενός παρελθόντος (βυζαντινού και μεταβυζαντινού). Ποια είναι όμως η δική μας προσπάθεια διάσωσής τους; Είναι λυπηρό να τα βλέπουμε έτσι εγκαταλειμμένα, ερημωμένα, περιφρονημένα και σε άθλια κατάσταση. Και το τραγικό είναι ότι υπήρχε μια σχετική λειτουργικότητα μέχρι πριν 33 χρόνια. (βλ. σχετική φωτο.) . . . Πάντως ποτέ δεν υπήρξε μια οργανωμένη προσπάθεια από κάποιον πολιτιστικό φορέα. Ίσως γιατί τα μεράκια ορισμένων υπηρεσιών διήρκησαν τόσο λίγο, όσο λίγες ήταν και οι πέτρες που τοποθετήθηκαν για την αναστύλωση πριν περίπου από

μια δεκαετία. Είναι λυπηρό όμως να αφήνουμε αναξιοποίητο ένα τέτοιο μνημείο, χωρίς καμία απολύτως φροντίδα, ενώ κάθε φαινομενικό ενδιαφέρον που επιδεικνύεται κατά καιρούς, να δημιουργεί μια καινούρια καταστροφή. . .

Μετόχι 1962 – υπήρχε σχετική λειτουργικότητα

Είναι καιρός πλέον να αρχίσει μια οργανωμένη προσπάθεια από τους επίσημους δημοτικούς φορείς ή ακόμη από ομάδες ιδιωτών ώστε να κληροδοτήσουμε στους απογόνους μας μια κάποια πολιτιστική «προίκα» αλλά και να περισώσουμε ως πολιτιστικά κέντρα τα μόνα στοιχεία που αποδεικνύουν την ύπαρξή μας στο παρελθόν. Για να αξιοποιηθούν όμως τα ευχολόγια, θα πρέπει να δοθούν απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα που είναι καίρια και που πρέπει απαραίτητα για την οποιαδήποτε κίνησή μας παραπέρα. Ξανατονίζουμε πριν απ’ όλα ότι στόχος του βιβλίου είναι να δημιουργήσει κάποια ερωτηματικά στους αναγνώστες του και όχι να θίξει κάποια πρόσωπα. Θεωρούμε λοιπόν ότι είναι απαραίτητο να τεθούν τα εξής ερωτήματα :

1) Γιατί σταμάτησε η ανακαίνιση του Μετοχίου αμέσως

μόλις υποτίθεται ότι άρχισε; Σε ποια γραφειοκρατικά γρανάζια μπερδεύτηκε και γιατί αυτό το μεράκι που επιδείχτηκε κάποια στιγμή, μετατέθηκε σε άλλες ανασκαφές και έρευνες; Ποιος τέλος πάντων είναι ο κατάλληλος για να μας δώσει μια υπεύθυνη απάντηση; Διότι κάποιος ή κάποιοι γνωρίζουν τι ακριβώς έφταιξε και εν πάση περιπτώσει αν είναι οικονομικό το πρόβλημα, να βοηθήσουμε.

2) Η εκκλησία του Μετοχίου που ήταν χτισμένη στο χώρο που απεικονίζεται και στις φωτογραφίες, λειτουργούσε πριν από 23 χρόνια. Κάποιοι από εμάς τους μεγαλύτερους τη θυμόμαστε και οι γεροντότεροι σίγουρα τη θυμούνται καλύτερα. Τι έφταιξε όμως και «έπεσε» τόσο απότομα; Πώς γκρεμίστηκε και τι απέγιναν τα αντικείμενα που υπήρχαν μέσα σ’ αυτήν; Χρειάστηκε πολύς χρόνος και μεγάλη προσπάθεια και επιμονή για να μιλήσουν κάποιοι γνώστες του θέματος . . . Από τις μαρτυρίες αυτές λοιπόν προέκυψε ότι τα αντικείμενα της εκκλησίας παραδόθηκαν στο μοναστήρι της Αγίας Αναστασίας με την υπόσχεση ότι θα επιστραφούν αμέσως μόλις ξαναλειτουργήσει η εκκλησία (αυτό το επιβεβαιώνει πρώην πρόεδρος της κοινότητας). Και αν όντως είναι έτσι, πόσα αντικείμενα παραδόθηκαν, με ποιο πρωτόκολλο παράδοσης και με ποιους όρους επιστροφής; Αυτά επιβάλλεται να γίνουν ευρέως γνωστά διότι το δυνατό θρησκευτικό φρόνημα των Επανωμιτών σίγουρα δε θα άφηνε μια τέτοια εκκλησία να ερημωθεί έως να γκρεμιστεί αν δεν υπήρχαν ειδικοί λόγοι και άλλα συμφέροντα.

3) Το μοναστήρι αυτό τέλος, έχει μια περίοδο ζωής 400 χρόνων. Είναι παράλογο να δεχτούμε τόσο εύκολα το γεγονός ότι γκρεμίστηκε και αχρηστεύτηκε σε μια δεκαετία. Πως; Γιατί; Πέραν του γεγονότος ότι υπήρξε πρόθεση αποκατάστασης. Ας αναλογισθούν λοιπόν κάποιοι τις ευθύνες τους. Εμείς οι δημότες της Επανωμής σίγουρα θα βοηθήσουμε τα μέγιστα. . . .


----------------------------------------------------

Έλλειμμα στρατηγικής, οράματος ή γνώσεων; (Ή μήπως στο ίδιο έργο θεατές;)

Η χάραξη στρατηγικής μιας δημοτικής αρχής, ακόμη και σ’ ένα μικρό δήμο όπως το δικό μας, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πόσο μάλλον όταν τα προβλήματα είναι πολλά, οι οικονομικοί πόροι δυσεύρετοι, οι απαιτήσεις των πολιτών και των φορέων πολλές. Η εκάστοτε εκλεγμένη δημοτική αρχή –κοινοτική παλαιότερα- καλείται να αναλύσει την κατάσταση, να ιεραρχήσει τα προβλήματα και τις ανάγκες, να βάλει στόχους, να χαράξει αυτό που λέμε στρατηγική πορεία. Πόσο όμως αυτό συμβαίνει στον τόπο μας; Αν δει κανείς τα προβλήματα που χρονίζουν, την έλλειψη βασικών υποδομών αλλά ακόμη και την έλλειψη μελετών ώστε τα έργα να αποκτούν ωριμότητα και να μπορούν να έχουν προϋποθέσεις επιλεξιμότητας σε κοινοτικά και εθνικά προγράμματα, τότε βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι κάτι δεν πάει καλά. Είτε δεν υπάρχει στρατηγικός στόχος, ή αν υπάρχει, λείπουν οι γνώσεις ώστε να μεταμορφωθεί ο στόχος σε λειτουργικό αποτέλεσμα, είτε δεν υπάρχει από τους τοπικούς άρχοντες όραμα. Γιατί για κάποιους δημοτικούς άρχοντες, ο στόχος μπορεί να είναι μια καλή διαχείριση. Για άλλους, να πετύχουν να βάλουν ένα φωτεινό σηματοδότη σε έναν εθνικό δρόμο ώστε να υπάρχει ασφαλής διέλευση των οδηγών του οικισμού. Άλλοι πάλι, μπορεί να μην έχουν καν έστω κι έναν μικρό στόχο. Κινούνται με τη λογική «ότι βρέξει ας κατεβάσει». Συνήθως, από την εμπειρία όλων μας, όταν βρέχει σε έναν χώρο που δεν είναι κατάλληλα προετοιμασμένος, τότε δημιουργούνται προβλήματα, καταστροφές. Οι ελπίδες και οι πόροι για την τοπική αυτοδιοίκηση, ολοένα λιγοστεύουν. Π.χ. στο Μεσημέρι δεν έχει εκτελεστεί ούτε ένα έργο στο πλαίσιο των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων στις αρχές του ’80, ομοίως ούτε δείγμα έργου μέσω του Α΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης αμέσως μετά. Κι αφού φτάσαμε στα μέσα της δεκαετίας του ’90 (1994), κι αφού όλοι οι δήμαρχοι και κοινοτάρχες άρχισαν να παίρνουν μυρωδιά τη βροχή των χρημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο Μεσημέρι –κι αλλού βεβαίως- κρατούσαμε ομπρέλα. Έτσι, αφήσαμε τελείως ανεκμετάλλευτο το Β’ ΚΠΣ, (1994-1999) όπου πάρα πολλοί ΟΤΑ κατάφεραν να εντάξουν αρκετά έργα. Διότι δούλεψαν με μεθοδικότητα, έβαλαν στόχους, εκπόνησαν μελέτες, «έσπρωξαν» πλαγίως την κατάσταση.

Φτάνουμε αισίως στο Γ’ ΚΠΣ (2000-2006) και στον ενιαίο πλέον δήμο: μία από τα ίδια. Δεν υπάρχει στρατηγι-κή, δεν υπάρχει γνώση των μέτρων του ΠΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας, ή των τομεακών Επιχειρησιακών Προγρα-μμάτων. Έτσι, δεν υπάρχει εκ των προτέρων προετοιμασία. Όταν φτάνει το χρονικό σημείο που τα διάφορα μέτρα προκηρύσσονται, «καληνύχτα μας». Δεν προλαβαίνουμε τίποτα. Κι αυτό διότι δεν υπάρχει στόχος, στρα-τηγική, προγραμματισμός, αποτελεσματικότητα. Ένα ερώτημα σ’ αυτήν τη διοίκηση, στην προηγούμενη, στις παλαιότερες:

- «Τι προγραμματίσατε γι’ αυτόν τον τόπο, ώστε να υπάρχει ωριμότητα, εσείς ή η επόμενη διοίκηση να βρει κάτι έτοιμο και να προχωρήσει στην κατάθεση υποψηφιότητας για την υλοποίηση κάποιου βασικού έργου υποδομής;»

- «……………» Το απόλυτο τίποτα…. **

Μια από τα ίδια λοιπόν χθες, σήμερα και απ’ ότι φαίνεται κι αύριο…. Στο ίδιο έργο θεατές.

«Κουράγιο συνδημότες, το Δ’ ΚΠΣ είναι κοντά!!!!»

** Η νέα δεξαμενή υλοποιήθηκε από το Ειδικό Πρόγραμμα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όπου οι πόροι είναι σχεδόν «μοιρασμένο» για κάθε ΟΤΑ, για το δε πρόγραμμα «Ελλάδα 2004» η κατανομή έγινε με παρόμοιο τρόπο.

Χάρης Αμμανατίδης, - Χωροτάκτης – Πολεοδόμος


-----------------------------------------------------------

δημοτικα... ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ.

· Συμπεριφορά

Φαίνεται ότι ο δήμαρχος δε μπορεί να συγκρατήσει τον οξύθυμο χαρακτήρα του και οδηγείται σε ακραίες συμπεριφορές. Προ μηνών, προκάλεσε την έκπληξη παρευρισκομένων σε γνωστή ταβέρνα του Μεσημερίου,

όταν εξαπέλυσε «επίθεση» με ακατονόμαστες εκφράσεις στο πρόσωπο του γράφοντα. Ακόμη και στενοί του συνεργάτες δεν μπορούσαν να τον συγκρατήσουν. Πολλοί πολίτες αλλά και συνεργάτες του, έχουν γίνει μάρτυρες τέτοιων συμπεριφορών. Η υπομονή και η ευγένεια όμως του κόσμου κάποτε τελειώνουν.

· Γκρίνια

Γκρίνια και φασαρία κάθε χρόνο τέτοια εποχή με τα ποτίσματα στα χωράφια από τις δημοτικές γεωτρήσεις στο Μεσημέρι. «Όχι εγώ έχω σειρά, όχι φταίει ο υπάλληλος του δήμου» και άλλα τέτοια τραγελαφικά που φέρνουν σε δύσκολη θέση τον υπάλληλο του δήμου που καταβάλει προσπάθειες να ισορροπήσει την κατάσταση. Πόσα χρόνια ακόμη θα περάσουν ώστε να καταρτιστεί ένας κανονισμός λειτουργίας που θα είναι σαφής, κατανοητός, λειτουργικός και θα προβλέπει λύσεις για όλες τις κατααστάσεις; Κύριοι του Τοπικού Συμβουλίου αναλάβετε τις ευθύνες σας και μην ρίχνετε τις ευθύνες στον υδραυλικό, που όλο το καλοκαίρι αναλαμβάνει χρέη δικαστή, εννίοτε και κατηγορούμενου. Ο άνθρωπος δεν φταίει σε τίποτα...

· Οικισμός Β κατηγορίας

Από τους πρώτους 8 μήνες της θητείας της νέας δημοτικής αρχής, τα έργα και ο

προγραμματισμός λείπουν από το Μεσημέρι. Παντελής απουσία του Δήμου, ακόμη και σε σχεδόν ολοκληρωμένα έργα.

Όπως πχ με τη νέα δεξαμενή, που προωθήθηκε και σχεδόν ολοκληρώθηκε κατά τη θητεία της προηγούμενης δημοτικής αρχής. Οκτώ μήνες δεν ήταν αρκετοί για τη νέα διοίκηση, για να ολοκληρώσει το έργο συνδέοντας απλά το νέο δίκτυο με τη νέα δεξαμενή. Έργο που θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί αμέσως, ώστε οι κάτοικοι του Μεσημερίου να απολαμβάνουν καθαρό νερό και με επάρκεια. Κάτι που δεν ισχύει σε απόλυτο βαθμό σήμερα. Φαίνεται ότι για τη νέα διοίκηση το Μεσημέρι είναι Β κατηγορίας οικισμός.. Να λέμε όμως και την υπόλοιπη αλήθεια, ο δήμαρχος δεν φαίνεται να έχει τη βοήθεια των συμβούλων του που προέρχονται από το Μεσημέρι. Προφανώς, οι ευθύνες –τουλάχιστον προς το παρόν- δεν θα πρέπει να τις επωμίζεται εξ’ ολοκλήρου ο δήμαρχος. Ας ελπίσουμε, ότι οι Μεσημεριώτες σύμβουλοι επιτέλους θα τα βρουν μεταξύ τους –γιατί από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα- και θα προωθήσουν ζητήματα του χωριού, μιας και είναι λογικό στον τόπο που ζει κανείς να γνωρίζει λίγο καλύτερα τα ιδιαίτερα προβλήματα σε σχέση με το γειτονικό οικισμό.

· Αντιδράσεις

Ποικίλες αντιδράσεις προκαλεί σε πολλούς Μεσημεριώτες το θέμα με τη δεξαμενή. Οι προτεραιότητες του δημάρχου είναι μάλλον σε έργα που εξ αρχής θα τα υλοποιεί η νέα διοίκηση, ώστε να τα χρεώνεται θετικά η ίδια. Αν πχ άμεσα δινόταν σε χρήση η νέα δεξαμενή, δε θα μπορούσε να κάνει εκτενέστατο αφιέρωμα στη «δημοτική» (μάλλον ιδιωτική) εφημερίδα ευλογώντας τα γένια του αφού όλοι γνωρίζουν ότι είναι έργο της προηγούμενης δημοτικής αρχής. Ακούσαμε όμως ότι το έργο ολοκληρώνεται αυτές τις ημέρες. Ίδωμεν.

· «Παραλήρημα»

Απολαύσαμε στο προηγούμενο τεύχος της δημοτικής εφημερίδας το «παραλήρημα» της δημοτικής αρχής για το «έργο του αιώνα», την τοποθέτηση αναψυκτηρίων και λοιπού εξοπλισμού στον Ποταμό. Δε γνωρίζουν βέβαια οι της δημοτικής αρχής, ότι το πολύ το «Κύριε ελέησον» το βαριέται και ο παπάς. Φανταστείτε δηλαδή τι έχει να γίνει αν τοποθετηθεί άσφαλτος σε κανέναν αγροτικό δρόμο: θα παρουσιάζεται το έργο σαν να πρόκειται για το νέο «Ελ. Βενιζέλος». Στη θέση των αεροπλάνων, το Zetor του μπαρμπα-Μήτσου.... Για ξεκαβαλήστε ολίγον συνδημότες μας.....

· Καραμέλα

Η «καραμέλα» του χρεωμένου δήμου, συντήρησε ακλώνητο το νέο σχήμα διοίκησης και το δήμαρχο για τους πρώτους έξι μήνες. Για να δούμε όμως τώρα τι θα γίνει που αυτή η άτυπη ασυλία έχει τελειώσει.

· «Μουρμούρες»

Άρχισαν ήδη οι πρώτες «μουρμούρες» στελεχών της δημοτικής αρχής για τον τρόπο διοίκησης αλλά και για τη συμπεριφορά του δημάρχου. Στενός συνεργάτης του δημάρχου εμφανίζεται να λέει σε φίλους και γνωστούς ότι η διοίκηση έχει χάσει ήδη την εμπιστοσύνη του κόσμου λόγω αυτής της συμπεριφοράς και των διαδικασιών που τηρεί ο δήμαρχος. Πολύ σύντομα όμως κατά πως φαίνεται, οι διαμαρτυρίες θα γενικευτούν και θα γίνουν «επώνυμες».

· Κουίζ Ι

Ποιος εκλεγμένος επιθυμεί διακαώς να γίνει «βασιλιάς στη θέση του βασιλιά» από την αρχή του 2003;

Η απάντηση σε κάποια καφενεία….

· Κουίζ ΙΙ

Ποιος νεοεισερχόμενος στο χώρο της τοπικής πολιτικής σκηνής, ξεκίνησε από τώρα την προσπάθεια για τις δημοτικές εκλογές του 2006, ορμώμενος από τη γενική δυσφορία του κόσμου για το νυν δήμαρχο; Η απάντηση μάλλον δεν θα αργήσει..

· Μετανιωμένοι

Μετανιωμένοι εμφανίζονται αρκετοί πρώην στενοί συνεργάτες του δημάρχου για τη στήριξη που του παρείχαν στις προηγούμενες εκλογές. Βασικά δεν μας ενδιαφέρουν οι προσωπικές σχέσεις του δημάρχου αλλά οι επιπτώσεις των πράξεων του στον τόπο μας.

· Φήμες;;;

Ακούγεται ότι κάποιοι δημοτικοί σύμβουλοι είναι έτοιμοι για «αποστασία» αν δεν ικανοποιηθούν –άκουσον άκουσον- οικονομικά τους αιτήματα. Προς αυτήν την κατεύθυνση έχουν πιέσει πολύ έντονα το δήμαρχο. Ελπίζουμε ότι αυτό απλώς είναι «Ράδιο Αρβύλα» και δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Εμείς πάντως το αναφέρουμε με κάθε επιφύλαξη, αφού η φήμη αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί από κανέναν. Ας είναι μόνο φήμη.

Το μέλλον θα δείξει...

· Αλαλούμ, «καφενείο» κι άλλα

Οκτώ μήνες πέρασαν από την ανάληψη των καθηκόντων του Τοπικού Συμβουλίου Μεσημερίου κι έχει συνεδριάσει μόλις μία φορά!!! Αυτό λέγεται είτε έλλειψη δημοκρατικής συνείδησης, είτε έλλειψη συναίσθησης ευθυνών κι υποχρεώσεων, είτε έλλειψη στοιχειώδους αντίληψης των καταστάσεων και της λειτουργίας τους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

· Το «καλάμι»

Όχι, δεν πρόκειται για το γνωστό που χρησιμοποιείται στο ψάρεμα. Πρόκειται για άλλο «καλάμι» το οποίο συντροφεύει πολιτικούς, πολιτικάντηδες, παρατρεχάμενους κι άλλους του είδους. Συνειρμικά κι εντελώς τυχαία, μου έρχεται στο μυαλό κάποιος τοπικός άρχων που δηλώνει δεξιά κι αριστερά ότι η ενασχόλησή του με τα κοινά τον ζημιώνει οικονομικά κι ότι εν ολίγοις θα πρέπει να του ήμαστε και υποχρεωμένοι. Σιγά ρε μάστορα!!!

του Χάρη Αμμανατίδη

----------------------------------------------------

Δημοτική Εφημερίδα Δήμου Επανομής :

ένας προσωπικός μηχανισμός προβολής του δημάρχου….


Η προηγούμενη δημοτική αρχή, είχε μια συγκεκριμένη και κατασταλαγμένη άποψη για τον τρόπο λειτουργίας της δημοτικής εφημερίδας του δήμου μας: προβολή των έργων του δήμου, των εκδηλώσεων των τοπικών φορέων, αναφορά ιατρικών θεμάτων και φυσικά προώθηση των απόψεων του δημάρχου και της πλειοψηφίας. Έλλειπε παντελώς η «άλλη άποψη», αυτή της αντιπολίτευσης, έλλειπε η αναφορά των προβλημάτων του τόπου, έλλειπε η κριτική των πεπραγμένων της δημοτικής αρχής. Είτε συμφωνεί κάποιος μ’ αυτήν την τακτική, είτε όχι, η πολιτική της ομάδος πλειοψηφίας του κ. Οικονομίδη, ήταν ξεκάθαρη.

Προσωπικά, αυτή η αντίληψη με βρίσκει αντίθετο: η δημοτική εφημερίδα θα πρέπει να λειτουργεί κατ’ αρχάς ως μηχανισμός προβολής των προβλημάτων του τόπου, να είναι χώρος παράθεσης προτάσεων για τη λύση των προβλημάτων, καθώς επίσης και να αποτελεί βήμα διαλόγου για τους φορείς, τους πολίτες, την αντιπολίτευση. Εννοείται, ότι μέσα από τη δημοτική εφημερίδα θα προβάλλεται επαρκώς το έργο της δημοτικής αρχής και οι απόψεις γενικότερα της ομάδος πλειοψηφίας.

Με την εκλογή του κ. Γραμμένου ως δημάρχου του δήμου μας, η ταύτιση των απόψεών μας για τον τρόπο λειτουργίας της δημοτικής εφημερίδας, βρήκε πρόσφορο έδαφος για τη συνεργασία μιας ομάδας ανθρώπων που είχαν τον ίδιο σκοπό: να κάνουν τη δημοτική εφημερίδα δυναμικό κομμάτι του δήμου μας, σύμφωνα με τις γενικές αρχές που προαναφέρθηκαν.

Δυστυχώς, ήταν ελάχιστο το διάστημα αυτής της συνεργασίας, αφού μόλις ένα τεύχος ήταν προϊόν των αρχών και κατευθύνσεων που είχαν από κοινού συμφωνηθεί.

Ο κ. Γραμμένος, με τρόπο προσβλητικό, αποφάσισε να άρει την κοινή συμφωνία, θέτοντας άλλους όρους στο «παιχνίδι». Έτσι, αφού άλλαξε γνώμη αρκετές φορές για τον τρόπο λειτουργίας και τους μόνιμους συνεργάτες της εφημερίδος, αποφάσισε –δίχως να στείλει μια επιστολή- να θέσει εκτός τους «αντιρρησίες». Φυσικά οι «αντιρρησίες» ουδεμία θέληση είχαν να συνεργαστούν με αυτούς τους όρους, αφού ο δήμαρχος είχε ήδη αθετήσει το συμφωνημένο πλαίσιο συνεργασίας.

Ο προβληματισμός μου όμως δεν αφορά την τακτική του δημάρχου σε σχέση με το πρόσωπό μου και την προσωπική εμπλοκή στην ομάδα εργασίας που είχε συσταθεί, αλλά στη γενικότερη στάση του κ. Γραμμένου απέναντι στο δήμο, στους πολίτες, στην εφημερίδα. Με τρόπο απολυταρχικό, ενίοτε αυταρχικό και προσβλητικό, εκτιμά ότι με την εκλογή του στη θέση του δημάρχου έχει το δικαίωμα να κάνει ότι θέλει. Εξειδικεύοντας την κριτική για τη στάση του κ. Γραμμένου για την εφημερίδα, μάλλον έχει γίνει –δυστυχώς- ένα βήμα πίσω. Η δημοτική εφημερίδα έγινε ξανά ο προσωπικός μηχανισμός προβολής του δημάρχου. Και απ’ ότι φαίνεται, αυτό είναι μόνο η αρχή…

Χάρης Αμανατίδης

(Σημείωση – υπενθύμιση : Για τα ενυπόγραφα άρθρα την ευθύνη έχει ο υπογράφοντας )

----------------------------------------------------

1. ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΤΟΙΚΩΝ – ΦΙΛΩΝ ΠΑΡΑΛΙΑΣ – ΟΡΜΟΥ ΕΠΑΝΟΜΗΣ « ΓΙΓΩΝΙΣ ΑΚΡΑ»


ΕΚΛΟΓΕΣ – ΝΕΟ Δ.Σ.

Πρόεδρος :

Αντιπρόεδρος :

Γραμματέας :

Ταμίας :

Μέλος :

Μέλος :

Μέλος :

Μέλος :

Μέλος :

ΦΕΣΤΕΡΙΔΗΣ Γεώργιος

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ Τούλα

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Σοφία

ΚΟΕΜΤΖΟΠΟΥΛΟΥ Φιλίτσα

ΑΣΤΕΡΙΑΔΗΣ Στράτος

ΤΣΙΤΙΝΗΣ Γεώργιος

ΣΑΡΒΑΝΗΣ Χρήστος

ΚΑΒΑΡΔΙΝΑΣ Ιωάννης

ΜΑΝΟΣ Δημήτριος

Θεωρώντας οτι η ανάπτυξη της Επανομής πρέπει να ξεκινήσει απο τον τουριστικό πλούτο της – που είναι οι μεγάλες και όμορφες παραλίες της – το νέο Δ.Σ. σε συνεργασία με το Δήμαρχο αλλά και όλο το Δημοτικό Συμβούλιο Επανομής θα προσπαθήσει να αναπτύξει και να κάνει ακόμα πιό γνωστό και προσιτό, το Δήμο Επανομής σε όλους τους πολίτες. Για το λόγο αυτό, έχει ξεκινήσει ήδη μια σειρά εκδηλώσεων για την αναβάθμιση του τόπου μας.


2. ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΒΙΟΤΕΧΝΩΝ ΕΠΑΝΟΜΗΣ


Α) Στις 27/7/2003 πραγματοποιήθηκαν εκλογές για την ανάδειξη νέου διοικητικού

Συμβουλίου. Τα αποτελέσματα ήταν τα εξής :

  1. ΣΦΥΡΗΣ ΘΑΝΑΣΗΣ
  2. ΜΑΡΚΟΣ ΑΣΤΕΡΙΟΣ
  3. ΜΗΤΤΑ ΕΛΕΝΗ
  4. ΜΠΑΜΠΑΤΣΗ – ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΔΗ ΑΛΕΚΑ
  5. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ

Αναπληρωματικοί :

  1. ΑΝΤΩΝΑΚΟΥΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
  2. ΝΑΚΟΣ Π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
  3. ΜΠΟΥΤΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Το νέο Δ.Σ. με τη φωνή του προέδρου Σφυρή Θανάση υποσχέθηκε οτι θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να μπορέσει να προβάλλει και να μεγαλώσει το Σύλλογο που τόσα χρόνια προβλήματα αντιμετωπίζει.

Β) 10/8/2003

Στην προσπάθεια του Συλλόγου Επαγγελματοβιοτεχνών Επανομής να πλησιάσει και να αυξήσει το αγοραστικό κοινό του Δήμου, δημιουργήθηκε μια μικρή εκδήλωση την Κυριακή 10/08/2003 στην είσοδο της πόλης και μοιράστηκαν αναψυκτικά και νερά στους επισκέπτες ταυτόχρονα μ’ ένα ενημερωτικό φυλλάδιο που τους υπενθύμιζε την άμεση ανάγκη της διατήρησης της φυσικής ομορφιάς του τόπου μας.

Τα αναψυκτικά ήταν μια ευγενική προσφορά της εταιρίας «Σουρωτή» την οποία και ευχαριστούμε δημόσια.


----------------------------------------------------

Ania Meulenbelt

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

Μιά προσωπική αφήγηση

Χωρίς άλλοθι

«Βιάζομαι. Τώρα που σταθεροποιήθηκε η απόφασή μου να γράψω ένα βιβλίο (πότε άραγε έγινε αυτό, στόν ύπνο μου, είναι σίγουρο οτι πολλές αποφάσεις γεννιούνται στο ξύπνημα), κουρέλια συνωστίζονται μέσα μου και δεν μ’ αφήνουν να κοιμηθώ.

Θέλω να τ’ αρπάξω πριν πετάξουν μακριά, πριν κατακαθίσουν και γίνουν ανέκδοτα, στατικά σαν τις φωτογραφίες των διακοπών, που όταν τις δείς τρείς φορές δεν σου γεννιούν πιά καμιά συγκίνηση.

Η γλώσσα, το πρόβλημά μου είναι η γλώσσα, δεν είναι δική μου τούτη η γλώσσα. Θα’ θελα να μπορούσα να γράψω με χρώματα ή με άναρθρους ήχους.

Τα κουρέλια, που τα βρίσκω ανάμεσα σε λίστες για ψώνια και σημειώσεις,είναι πού μακρινά, ή είναι τόσο κοντινά που μου φέρνουν αμηχανία.

Συγκινήσεις που μοιάζουν πολύ συναισθηματικές ή πολύ δραματικές όταν μετατρέπονται σε γράμματα πάνω στο χαρτί. Εραστές. Πόνος. Λέξεις που γίνονται επίπεδες, ή ουδέτερες, ή σκληρές. Μουνί. Κόλπος. Οργασμός. Δεν είναι η δική μου γλώσσα όμως δεν έχω ακόμα καμιά άλλη.

Θέλω να πιάσω με τα χέρια μου τα βιώματά μου. Οι σημασίες έχουν αλλάξει.

Οι σχέσεις δεν είναι πια οι παλιές σχέσεις. Δεν έχω πιά χαρακτηρισμούς για τους ανθρώπους γύρω μου. Διαχωρισμοί που δεν έχουν πια νόημα. Δουλειά. Μια άλλη λέξη για τη ζωή. Δε θέλω να κάνω συμβιβασμούς. Δεν θέλω να ντρέπομαι.

Είναι δύσκολο. Μετά το συμβιβασμό του να γράφω σε πολιτική γλώσσα,

σε οικονομική γλωσσα, για να είμαι κατανοτή στους συντρόφους, αποδείχτηκε οτι άφησα απ’ έξω πάρα πολλά που δεν χωρούσαν στα σχήματα. Γράφω για να ξαναβρώ την ισορροπία μου. Αντίβαρο στη μαρξιστική γλώσσα με την οποία μπορεσα να εκφράσω πολλά, αλλά όχι όλα.

Κι είναι πολύ εύκολο να μεταφράζουμε τον πόνο μας με όρους της παραγωγής και της αναπαραγωγής.

Ο πόνος μου ξεπέρασε το σχήμα. Χωρίς πόνο καταλαβαίνουν καλύτερα. Μια πολύ εύκολη κατανόηση. Νιώθω την ανάκη να την καταστρέψω. Τόσο απλά δεν είναι τα πράγματα. Ενώ ακόμα λιάζομαι στη ζεστασιά των κομπλιμέντων, με το εγώ μου ένα νούμερο μεγαλύτερο, με πιάνει και πάλι δυσπιστία. Αν η φιλία είναι τόσο απλή, τότε δεν έχω πεί αρκετά....

Η προσποίηση της αλληλεγγύης που δεν την έχουν ποτέ τους νιώσει. Θα ήταν τόσο ωραία αν τους πίστευε κανείς. Ούτε πόνος. Ούτε χάσμα. Ούτε μίσος. Είναι κάτι πίσω απ’την πλάτη μου. Τ’ακούω να ψιθυρίζει: Προδοσία.

Στο ασανσέρ βίασαν την Φράνσιεν. Δεν είναι ακόμα είκοσι χρόνων. Μητέρα,νοικοκυρά, σύζυγος. Το είδωλό μου στον καθρέπτη, αυτή που ήμουν, πολλαπλασιασμένη σε τόσες χιλιάδες γυναίκες που έχουν τρελλαθεί σιωπηλά, χωρίς κανένας να το έχει πάρει είδηση. Πόνος που δεν καταλαβαίνεις απο που έρχεται. Οργή πολύ κοντά στην επιφάνεια. Οργή που μετατρέεται σε πολιτική, στη γλώσσα που μπορούν να τη διαβάσουν και οι μή γυναίκες. Όμως οργή που δεν εξατμίζεται εύκολα.

Δεν γυρεύω άλλοθι. Μή βιάζεσαι τόσο να με καταλάβεις.»

Η Άνια Μέϋλεμπελτ, κόρη της Γιοχάννα, ανεξάρτητη, λεσβία, μητέρα, γεννήθηκε το 1945 και ζεί στο Άμστερνταμ.

Απο το 1970 εργάζεται στο ολλανδικό γυναικείο κίνημα .Έχει γράψει τη μελέτη «Φεμινισμός και Σοσιαλισμός» και πολλά άρθρα σε φεμινιστικά και αριστερά περιοδικά. Είναι συνιδρύτρια του γυναικείου εκδοτικού οίκου «Σάρα». Δίδαξε γυναικείες σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ.

Σήμερα είναι καθηγήτρια του Πανεπιστημίου στο μάθημα : Φεμινιστική Κοινωνική Εργασία.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ : ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΛΙΒΑΝΗΣ & ΣΙΑ Ε.Ε.

«ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ» ΑΘΗΝΑ 1980


---------------------------------------------------------------------


ΜΑΝΟΣ ΛΟΪΖΟΣ :

40 ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ ΕΚΤΟΣ ΣΕΙΡΑΣ.


Στο σχεδόν εικοσάχρονο πέρασμά του από τη δισκογραφία, ο Μάνος Λοϊζος εξέδωσε μόλις 10 μεγάλους δίσκους.

Οι εννέα απ’αυτούς τους δίσκους, στηρίζονταν στο τραγούδι και ο δέκατος ήταν το soundtrack της ταινίας του Αλέξη Διαμιανού ΕΥΔΟΚΙΑ. Τα τραγούδια του που κατεγράφησαν στη δισκογραφία των μεγάλων δίσκων είναι μόλις 94, αριθμός μικρός αν μετρήσει κανείς με ποσοτικά κριτήρια, αλλά όπως αποδείχτηκε ικανός να στηρίξει την αντοχή του δημιουργού στο χρόνο καθώς μετράει σ’αυτό η ουσία και η δυναμική επικοινωνίας αυτού του υλικού. Πριν, παράλληλα και λίγο μετά απ’αυτούς τους δίσκους ωστόσο, ο Μάνος Λοϊζος παρουσίασε στη δισκογραφία κάποια ακόμα τραγούδια. «Σκόρπια» αυτά, αν τα μετρήσει κανείς με τη λογική που αναπτύχθηκε με την καθιέρωση των δίσκων μεγάλης διάρκειας και των ολοκληρωμένων «Κύκλων τραγουδιών». Τα περισσότερα αποτελούν υλικό από την – εξαιρετικά ανθηρή μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’70 δισκογραφία των μικρών δίσκων, των δίσκων 45΄ στροφών. Τα υπόλοιπα αυτά κυρίως μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’70 περιλήφθηκαν σε μεγάλους δίσκους τραγουδιστών ή σε συλλογές, λίγα απ’αυτά μάλιστα και μετά το θάνατο του συνθέτη, το 1982.

Θα μπορούσαμε να χωρίσουμε το υλικό που καταγράφεται σ’αυτήν τη συλλογή σε τέσσερις ενότητες :

Έχουμε αρχικά τα τραγούδια που ηχογραφεί ο Λοϊζος στο ξεκίνημά του, προτού εκδώσει τις ολοκληρωμένες δουλειές του και καθιερωθεί. Πρόκειται για την πρώτη, μια και μόνη ηχογράφηση που πραγματοποιεί το 1962 για λογαριασμό της Philips, για τα 7 τραγούδια που ηχογραφεί το 1965 για λογαριαμό της Lyra με τον Γιάννη Πουλόπουλο και τη Σούλη Μπιρμπίλη και για τα 5 κομμάτια που ηχογραφεί στην Odeon (κατοπινή Minos) πριν φτάσουμε στο ΣΤΑΘΜΟ.

Από το Τραγούδι του δρόμου του ’62, μέχρι τα κατ’εξοχή λαϊκά τραγούδια των χρόνων 1965’67, γίνεται φανερή η διαδρομή ενός νέου δημιουργού από τον «κλασικό» λυρισμό της μελοποιημένης ποίησης προς το μουσικό κλίμα του «έντεχνου λαϊκού τραγουδιού», όπως γιγαντώνεται καθώς προχωρά η δεκαετία του ’60. Ακολουθεί μια σειρά από 16 τραγούδια που ο Λοίζος ηχογράφησε παράλληλα με τους μεγάλους δίσκους του, στα χρόνια που εξακολουθεί να είναι ανθηρή η δισκογραφία των 45΄ στροφών κι ενώ καθιερώνεται η «προσωπική» δισκογραφία για τους τραγουδιστές Είναι τραγούδια που θα μπορούσαν να ενταχτούν άνετα στους κύκλους ΣΤΑΘΜΟΣ, ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΕΣ και ΝΑ’ΧΑΜΕ ΤΙ ΝΑ’ΧΑΜΕ, παίζονται από τις ίδιες ορχήστρες και, ως ένα βαθμό, ερμηνεύονται από τους ίδιους τραγουδιστές, αλλά είτε κυκλοφόρησαν τότε σε δίσκους 45΄στροφών, είτε περιλήφθησαν σε προσωπικούς δίσκους των τραγουδιστών τους. Τραγούδια είτε με την «παιχνιδιάρικη δροσιά» της ερμηνείας του Γιάννη Καλατζή, είτε με τη μελαγχολία και τον «υπόγειο» ρεαλισμό που «χρεωνόταν» συνήθως τότε ο Γιώργος Νταλάρας. Σ’αυτά τα πλαίσια έχουμε και τη μοναδική συνεργασία του Λοίζου με τον Στέλιο Καζαντζίδη, με κορωνίδα το καθαρόαιμο ζεϊμπέκικο. Δε θα ξαναγαπήσω, ένα τραγούδι που τότε δεν έκανε ιδιαίτερη αίσθηση αλλά σήμερα, 30 χρόνια μετά, γνωρίζει την απόλυτη καταξίωση με απανωτές δεύτερες εκτελέσεις. Δίπλα σ’όλα αυτά βέβαια, υπάρχουν και δείγματα της διάθεσης του Λοίζου να ξεφύγει από τη λαϊκή φόρμα. Με αφορμή τους στίχους κάποιων νέων στιχουργών, βραβευμένων σ’ ένα διαγωνισμό στίχου της μεταπολίτευσης, τον βλέπουμε να φλερτάρει με τον «ηλεκτρισμό» της εποχής.

Η τρίτη ενότητα αυτής της έκδοσης περιλαμβάνει 4 τραγούδια της «πολιτικής» όψης του Μάνου Λοίζου, όπως αυτή καταγράφεται στη δισκογραφία στα μεταπολιτευκικά χρόνια. Είναι οι δεύτερες εκτελέσεις της Χάρις Αλεξίου σε δύο από τα πολύ γνωστά ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ, που είχαν ηχογραφηθεί στα τέλη της δεκαετίας του ’70 για τις ανάγκες δύο συλλογών που αποτελούσαν αφιερώματα στα 15 χρόνια δουλειάς των δύο δημιουργών τους (Μάνος Λοίζος και Λευτέρης Παπαδόπουλος) και δυό τραγούδια, συνέχεια του κύκλου ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΑΣ που εξέδωσε στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’80 σε μικρό δισκάκι η ΕΣΑΚΣ.

Η συλλογή των «σκόρπιων» ηχοχραφήσεων του Λοίζου ολοκληρώνεται με 6 τραγούδια που ηχογραφήθηκαν χωρίς τη φυσική του παρουσία, αλλά αποτελούν προϊόν στενής συνεργασίας του με τους ερμηνευτές τους.

Η έκδοση ακολουθεί μια χρονολογική σειρά που επιτρέπει,πέρα από την ιστορική ταξινόμηση των τραγουδιών, και τη διατήρηση μιας ακουστικής ενότητας, ενός συγκεκριμένου κλίματος από εποχή σε εποχή.

Τα στοιχεία για τις «40 σκόρπιες ηχογραφήσεις εκτός σειράς» έχω δανιστεί από τον Γιώργο Τσάμπρα, που τα επιμελήθηκε..

Αντώνης Παρταλιός


--------------------------------


αφιέρωμα τον Μάρκο Βαμβακάρη


Κάθε καινούργιος μουζικάντης που βγαίνει στη δικιά μας τη δουλειά έρχεται σα χαρμάνης να με ρωτήση: «Μάρκο, δάσκαλε, για πέ μου τα μυστικά!» Του λέω λοιπόν πόσο γαζί έχει η δουλειά πόσο κουμάρι είναι φορέςφορές η μουσική, πόσες γλύκες και πόσες πίκρες κρύβει. Εγώ ο Μάρκος Βαμβακάρης άρχισα μπατίρης και μερακλωμένος. Με το μπαγλαμά κάτω απ’το παλτό ξεκίναγα για να πώ σ’όλο τον κόσμο αλήθειες με μουσικές και στιχάκια που αργότερα τα τραγουδάγανε όλοι..

Νταγιάντισα χρόνια τώρα είναι πάνω κάτω καμιά πενηνταριά και δεν άφησα το μπουζούκι να πάρη ανάσα. Αυτό το όργανο στάθηκε ο πιο πιστός και αγαπημένος μου φίλος. Θέλω να ξομολογηθώ ότι τα τέλια μου μερώνανε και τα πιο άγρια τσακάλια της πιάτσας. Πάνω στο γλυκό μπουζούκι μου φτιαχτήκανε τα τραγουδάκια μου για όλο το ντουνιά που τα αγάπησε.

«Έκανα χιλιάδες τραγουδάκια με μουσικές που τις έφτιαχνα όταν είχα τα ντουζένια μου. Και τα στιχάκια εγώ τάγραφα.

Χασάπικα, ζεϊμπέκικα, αμανέδες, σόλα, ότι τραβά η ψυχή σας έφτιαχνε το αγαπημένο μου όργανο.

« Τα πράματα δεν ήταν εύκολα τότες που αρχίζαμε την ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού. Παίζαμε σε τεκέδες και σε κουτούκια. Άλλος χασμουριότανε, άλλος φουμάριζε, άλλος μπεκρούλιαζε. Εμείς εκεί. Λαλάγανε τα τέλια, τραγουδάγαμε κι άμα δεν τους άρεσε το τραγούδι μας ρίχνανε και δυότρείς μπιστολιές στα πόδια, έτσι για τη φιγούρα και το νταηλίκι.

Μέσα σ’αυτά τα δύσκολα χρόνια έζησα και δε σταμάτησα ούτε μια στιγμή να γράφω. Σκεφτόμουνα κι έλεγα ότι ο πόνος του ανθρώπου δεν τελειώνει ποτέ. Κι αυτόν τον πόνο τον κένταγα πάνω στο όργανο πιο αληθινά και πιο γλυκά απ’τον καθένα. Γιατί εγώ γνώρισα τη στεναχώρια και την δύσκολη μέρα. Έτσι τα τραγουδάκια μου τα ονομάτιζα «δώρα για ν’ακουμπάνε την ψυχή».

Μάρκος Βαμβακάρης

«…Μέχρι τότε ακουγόντουσαν τα τραγούδια του Μάρκου Βαμβακάρη.Αυτός είναι ο μεγάλος δάσκαλος,δηλαδή ο πρωτοπόρος. Αυτός πρωτοέκανε δίσκο με μπουζούκι,τότες το 1933. Μάρκος, Περιστέρης, γέροΜάτσας είναι οι αίτιοι…»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ (Από το βιβλίο του « ΝΤΟΜΠΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΡΑΤΑ»)

«…Ο Μάρκος έγραφε Λούμπεν ρεμπέτικα,αλλά αυτός είναι ο πρωτοπόρος των πρωτοπόρων,ο μεγάλος αρχηγός μας,το πρώτο ίνδαλμα της μαγκιάς…».

ΜΠΑΓΙΑΝΤΕΡΑΣ (Από την ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ)

« Ο Μάρκος Βαμβακάρης αναμφισβήτητα είναι μια από τις μεγαλύτερες μορφές του Ρεμπέτικου. Περίφημος συνθέτης, αλλά και ο ιδανικότερος ερμηνευτής των ρεμπέτικων τραγουδιών. Κατ’εξοχή ρεμπέτη τραγουδιστή θεωρώ τον Μάρκο. Η φωνή του ήταν μπουζούκι».

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ

«Μάρκος τσαχπίνης σεβνταλής ντερβίσης ντερμπεντέρης όπου στο κόσμο στον ντουνιά άλλο δεν έχει ταίρι».

Χωρίς σχολιασμούς Αντώνης Παρταλιός


---------------------------------------

Κ Λ Α Ρ Ι Ν Ο


Το κλαρίνο όπως είναι γνωστό δεν ανήκει στη μουσική οργανολογία του λαού μας.

Στην Ελλάδα εμφανίζεται περίπου στα μέσα του περασμένου αιώνα προερχόμενο κατ’ άλλους από την Χερσόνησο του Αίμου, μέσω των φιλαρμονικών που υπήρχαν στα Επτάνησα και στις ντόπιες μπάντες σε Μακεδονία και Ήπειρο, και κατ’ άλλους από την Τουρκία μέσω τουρκικών στρατιωτικών συγκροτημάτων ή και τσιγγάνων. Πρωτοεμφανίζεται στην Ήπειρο και Μακεδονία και διαδίδεται προς την υπόλοιπη Ελλάδα. Αντικαθιστά σιγά σιγά το ζουρνά

και την φλογέρα, λόγω του μαλακού του ήχου και των μεγάλων εκφραστικών δυνατοτήτων του.

Η μεταφορά της διασκέδασης από τους ανοιχτούς χώρους (πανηγύρι, γλέντι, γάμος) σε κλειστούς χώρους (καφενείο, σπίτι) συντελεί στη διάδοση του κλαρίνου και στην καταξίωση του, ιδίως στην Ηπειρωτική Ελλάδα. Οφείλουμε να αναφέρουμε ότι το κλαρίνο, παρ’όλο που έχει ευρωπαϊκή προέλευση πρέπει να θεωρηθεί γνήσιο λαϊκό όργανο, που υιοθετήθηκε από τους Έλληνες λαϊκούς οργανοπαίχτες που το προσάρμοσαν και το αφομοίωσαν με την τεχνική τους που διαφέρει ριζικά από τον κλασικό τρόπο εκτέλεσης. Οι διαφορές συνίστανται στα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποιούνται στα μελίσματα, στα γκλισάντα, στα βιμπράτα και τους χαρακτηριστικούς αυτοσχεδιασμούς.

Με το κλαρίνο η Ελληνική δημοτική μουσική ζεί την τελευταία της λαμπρή περίοδο στον τομέα της οργανικής μουσικής..

Αντώνης Παρταλιός


---------------------------------------------------------------------


ΦΕΣΤΙΒΑΛ "ΑΡΔΑ"

Ορεστίαδα,Καστανιές, Άρδας. - Το μεγάλο πανηγύρι του 2003.


9Η συνάντηση νέων. Νεανικά συγκροτήματα στη μεγάλη σκηνή.

Ζογκλέρ, τραμπολίνο, φωτιές στη σκηνή, φωτιές και στις όχθες του Άρδα.

Ο Άρδας μεγαλόπρεπος, όμορφος, καταπράσινος, καταδεκτικός. Οι νέοι απολαμβάνουν το μπάνιο τους στα νερά του, οι μεγαλύτεροι την μπύρα και το πασατέμπο τους στο γρασίδι του.

Μεγάλο το βάρος της διοργάνωσης. Πολύ το τρέξιμο, μεγάλες και πολλές οι ευθύνες. Αλλά τα κατάφεραν. Τα κατάφεραν πολύ καλά.

Μαγευτικές οι Καστανιές, όμορφος τόπος, πολύ πράσινο, ενέργεια, ζωή.

Πάντα είχες κάπου να πάς, κάτι να δείς. Σημαντική η έκθεση των φωτογραφιών και εντύπων για τον ελληνισμό της Ανδιανούπολης, εργασία του Μιχάλη Πατέλη, με τίτλο «Χαίρε Ανδριανούπολη», με την συμπαράσταση του συλλόγου «οι φίλοι της Ανδριανούπολης». Μία ιστορική και κοινωνική αναδρομή από το 1800 έως και το 1922. Επίσης έκθεση με τίτλο «ο Ελληνικός τύπος του 1920 για την απελευθέρωση της Θράκης», εργασία του Μόσχου Κούκου, υπο την αιγίδα της Ένωσης Πολιτιστικών φορέων Έβρου.

Περίπατοι και περιηγήσεις, προβολή ταινιών, οικοσινεμά μετα την συναυλία της κεντρικής σκηνής και μαθήματα ιππασίας (ιππικός όμιλος Τυχερού), από την Οικολογική εταιρεία Έβρου. Υπαίθριο θέατρο «Δον Καμίλο» από το θεατρικό εργαστήρι Δ.Ε.Π.Α. Ν.Ορεστιάδας. Ενδιαφέρον το περίπτερο του Κέντρου Πομακικών Ερευνών με έντυπο υλικό. Βαλκανικά ηχοχρώματα.

Ταξιδιώτες της ψυχής και του ήχου. Ακούσματα από την Θρακική Πομακική και Μακεδονική μουσική παράδοση. Πρωτόγονοι ήχοι από γκάϊντες και ζουρνάδες, και οι πιο σύγχρονοι από τους Ξανθιώτες Norcamy στη νοσταλγία των blues.

Μας ευχαριστούν όλους. Όσους με οποιονδήποτε τρόπο συμβάλλαμε σ’αυτό το Πολιτιστικό Πανηγύρι.

Κατασκηνωτές και οδοιπόρους,ημερήσιους ταξιδιώτες και τους στρατιώτες της 16ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Πεζικού, για την βοήθειά τους.

Ας προβάλλουμε αυτόν τον θεσμό. Αξίζει τον κόπο.

Τους ευχόμαστε καλή συνέχεια.

Αντώνης Παρταλιός


---------------------------------------------------------------------


ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑΣ ( Άξονας 10)


Με πρωτοβουλία της Νομαρχίας Πιερίας και συμμετοχή στην υλοποίηση και άλλων Νομαρχιών όπως Θεσσαλονίκης, Φλώρινας, Καβάλας, επίσης Επιμελητηρίων Βιοτεχνικού, Εμπορικού του ΕΟΤ,

πραγματοποιήθηκε μεταξύ 14 και 18 Ιουλίου ένα οδοιπορικό (σωστότερα γαλάζιο καραβάνι) στον οδικό άξονα 10 που συνδέει τη Θεσσαλονίκη με το Μόναχο 117 άτομα, Νομάρχες, Βουλευτές, Ευρωβουλευτές, Νομαρχιακοί Σύμβουλοι , εκπρόσωποι φορέων (τρία πούλμαν) συμμετέχοντας σε αυτό το ταξίδι, είχαν σαν κοινό στόχο την τόνωση της λειτουργίας των οδικών διαδρομών που συνδέουν τη Θες/νικη με το Μόναχο. Σε τρεις στάσεις Σκόπια, Νις , Βελιγράδι ,έγιναν κοινές συσκέψεις με τοπικούς φορείς, καταγραφή προβλημάτων και προτάσεις βελτίωσης. Στις υπόλοιπες στάσεις Βουδαπέστη, Βιέννη , Μόναχο δόθηκαν κάποιες υποτονικές συνεντεύξεις τύπου στα πλαίσια γενικόλογων τοποθετήσεων όχι επαρκώς προετοιμασμένων.. Σε όλες σχεδόν τις στάσεις υπήρξε ταυτόχρονη χορευτική παρουσία νέων από την Κατερίνη.

Κατά γενική ομολογία η λειτουργία του άξονα 10 επηρεάζει την διακίνηση εμπορευμάτων, τουριστών μεταξύ Ελλάδας και γειτονικών χωρών όμως ταυτόχρονα εκπληρεί και ένα σημαντικό ρόλο στην επαφή και το δέσιμο μεταξύ των λαών, διευκολύνοντας την υλοποίηση διαπολιτισμικών στόχων.

Είναι γεγονός ότι πριν τον πόλεμο, περιοχές όπως η Πιερία, Φλώρινα, Θεσσαλονίκη, Χαλκιδική είχαν σημαντικές εμπορικές και τουριστικές συναλλαγές με όλες τις χώρες του άξονα χάρη σε αυτό ακριβώς τον άξονα. Τώρα η κατάσταση δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Η είσοδος στην Ελλάδα ,οχημάτων από τους Ευζώνους είναι πολύ περιορισμένη και η οικονομική κρίση σαν συνέπεια αυτού του γεγονότος ,είναι πλέον εμφανής στη Μακεδονία ( ειδικά Δυτική και Κεντρική). .

Όλοι οι φορείς ζητούν σε πρώτη φάση σαν ελάχιστα μέτρα βελτίωσης :

Α) )Να περιοριστούν οι χρονοβόρες διαδικασίες περάσματος των συνόρων ( διαδρομή τράνζιτο;) και το κόστος , η ταλαιπωρία για την έκδοση βίζας εισόδου στην Ελλάδα , για όσους δεν είναι υπήκοοι χώρας της Ε.Ε.( εδώ εμπλέκεται η συνθήκη Segen).

Β) Να εξασφαλιστεί η ασφάλεια στη διακίνηση και η βελτίωση των υποδομών.

Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι στο δικό μας ταξίδι (1500+1500 χιλιόμετρα) δεν συναντήσαμε κανένα απολύτως πρόβλημα, Βέβαια ο δρόμος βρισκόταν σε κακή κατάσταση στη διαδρομή προς Νις αλλά στο υπόλοιπο τμήμα του, σε μεγάλο ποσοστό ήταν αυτοκινητόδρομος σε άριστη κατάσταση.

Επισημάνθηκε επίσης ότι οι διαδικασίες βελτίωσης πρέπει να επισπευτούν εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του2004 και της αναμενόμενης καθόδου προς Ελλάδα από τις Βόρειες χώρες.

Οι τοποθετήσεις αντιπροσώπων φορέων, οι ερωτήσεις που υποβλήθηκαν, οι άτυπες συζητήσεις, η άμεση παρατήρηση κατά τη διαδρομή, οδήγησαν και σε κάποιους επιπλέον προβληματισμούς και διαπιστώσεις που δεν καταγράφηκαν επίσημα πρέπει όμως να διερευνηθούν αν θέλουμε ειλικρινά να φθάσουμε στη ρίζα του προβλήματος.

-Διαπιστώθηκε από όλους μας η ύπαρξη μιας τεράστιας ουράς αυτοκινήτων αρκετών χιλιομέτρων στην είσοδο της Σερβίας, πολλών με Γερμανικές, Ελβετικές, Αυστριακές πινακίδες., οι οποίοι περίμεναν οπλισμένοι με τεράστια υπομονή να περάσουν τα σύνορα. Να πάνε πού; Η πιθανότερη εξήγηση είναι ότι καταλήγουν στη συνέχεια Βουλγαρία , Τουρκία, αφού δεν φθάνουν ποτέ στα Ελληνικά σύνορα. Κάποιοι γιατί είναι Τούρκοι μετανάστες αλλά και κάποιοι γιατί οι τιμές στην Ελλάδα δεν είναι καθόλου ανταγωνιστικές για να την προτιμήσουν για τουρισμό., σε σχέση με τις γειτονικές χώρες.

-Στις γειτονικές μας χώρες, τις πρώην σοσιαλιστικές, δεν υπάρχει μεσαία τάξη, αυτή που θα τροφοδοτούσε την αγορά της Φλώρινας και τις ακτές της Πιερίας. Το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού βρίσκεται σε κατάσταση απελπιστικής φτώχειαςκαι η μικρή ελίτ του χρήματος προτιμά τη Θεσσαλονίκη για αγορές, τη Χαλκιδική για τουρισμό. Αυτοί όμως είναι πολύ λίγοι για να δώσουν με την παρουσία τους,οικονομική ώθηση τόσο στη Θες/νικη όσο και στη Χαλκιδική. Εδώ οι στόχοι και χειρισμοί της Ε,Ε είναι καθοριστικοί για την εξέλιξη αυτών των χωρών σε ένα τριτοκοσμικό μοντέλο τύπου Λατινικής Αμερικής ή ένα μοντέλο Δυτικοευρωπαϊκό.

-Από εκπροσώπους φορέων των γειτονικών χωρών επισημάνθηκε και η πολλή μικρή ροή Ελλήνων τουριστών προς αυτές. Αρα η επιθυμία αύξησης της διακίνησης τουριστών είναι αμοιβαία.

Η ιδέα υλοποίησης αυτού του οδοιπορικού δεν ήταν κακή αν και πρόχειρα οργανωμένη και με κάποιες απαράδεκτες κορώνες περί Μ. Αλεξάνδρου και ορθοδοξίας. Αρκεί να αποτελέσει την αφορμή ή την αρχή μιας σε βάθος εξέτασης του προβλήματος σε συνεργασία όλων των εμπλεκομένων φορέων των άμεσα ενδιαφερομένων χωρών και βέβαια να υπάρξει πολιτική βούληση βελτίωσης της υπάρχουσας κατάστασης.

Σοφία Βασιλειάδου

Νομαρχιακή παράταξη N.Θεσσαλονίκης «Οικολογία-Αλληλεγγύη-Συν. Πολιτών»


------------------------------------------------------------------------


ΙΣΤΟΡΙΑ

ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ




Η απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου.

Την 30ή ιουλίου 1920, δυο μόνο μέρες μετά την υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών που ανεβάζει τον Βενιζέλο στον κολοφώνα της δόξας του, αυτός ξεκινάει απ’ το Παρίσι για την Αθήνα, θριαμβευτής και τροπαιούχος για όσα εκπληχτικά πέτυχε διαπραγματευόμενος σκληρά με σκληρούς συμμάχους κι ακόμα πιό σκληρούς εχθρούς. Πάει στο σταθμό της Λυών του Παρισιού για να πάρει το τραίνο που τον περιμένει αλλά δυό τραμπούκοι του γνωστού και παλιού ελληνικού παρακράτους βγάζουν τις κουμπούρες τους και πυροβολούν. Ο Βενιζέλος πέφτει αιμόφυρτος αλλά όχι σοβαρά τραυματισμένος. Περισσότερο θα τραυματιστεί το κύρος της Ελλάδας που άλλη μια φορά δείχνεται ανίκανη να εκμεταλλευτεί τις επιτυχίες της. Κανείς δε μοιάζει να έχει εθνική συνείδηση σ’ αυτόν τον τόπο, όπου όλοι βαφτίζουν εθνικό το καμματικό και τελικά το προσωπικό τους συμφέρον.

Οι παλικαράδες είναι δυο απότακτοι αξιωματικού του ένδοξου κατά τα άλλα αλλά τόσο αδόξου στις βρωμιές του, ελληνικού στρατού, απ’ αυτούς που είχε διώξει ο Βενιζέλος κατά την εκκαθάριση μετά την επιστροφή του απο το ελληνικό κράτος της Θεσσαλονίκης στο πολύ ελληνικό κράτος της Αθήνας, πρωτεύουσας του κράτους των νεοβαρβάρων που επιμένουν σώνει και καλά να αυτοαποκαλούνται Έλληνες μόνο και μόνο γιατί μιλούν ελληνικά και γιατί είναι χριστιανοί ορθόδοξοι μεν, ελάχιστα χριστιανοί δε κατ’ ουσίαν και κατά βάσιν.

Αφού τον γιάτρεψαν οι φίλοι του οι Γάλλοι, ο τραυματίας Βενιζέλος έρχεται τελικά στην Ελλάδα, παίζοντας το κεφάλι του κορώνα γράμματα. Αφου οι κουμπουροφόροι τολμούν και τον πυροβολούν στο Παρίσι, γιατί να μην το τολμήσουν κι εδώ όπυ ο τόπος είναι κάργα νταήδες και ελληνολεβέντες;

Εν πάσει περιπτώσει, η βουλή ανακυρύσσει τον Βενιζέλο, όπως έχει χρέος, «άξιον της Ελλάδος ευεργέτην και σωτήρα της πατρίδος». Και ο Βενιζέλος διαλύει τη βουλή και προκυρύσσει εκλογές για την 25η Οκτωβρίου 1920, προκειμένου να παρακάμψει τις δυσκολίες που του δημιουργεί συνεχώς η Ηνωμένη Αντιπολίτευσις, όπως λέγονται τώρα τα συσπειρωμένα αντιβενιζελικά και φιλοβασιλικά κόμματα που του χαλούν το γλυκό. Όμως πάνω κει, την 12η Οκτωβρίου, δεκατρείς μέρες πρίν τις εκλογές, ο πρίγκιπας Αλέξανδρος που αντικαθιστά στο θρόνο το διωγμένο πατέρα του Κωνστ/νο, πεθαίνει ξαφνικά απο δάγκωμα μαϊμούς. Το πόσο «μαϊμού» ήταν αυτή η μαϊμού δεν θα μαθευτεί ποτέ. Το μόνο σίγουρο είναι οτι ο Λέξανδρος απεβίωσε και οι νατιβενιζελικοί δημιουργώντας πρόβλημα αντικατάστασης του πεθαμένου, ήθελαν να εμποδίσουν τις εκλογές. Ο θρόνος προσφέρθηκε στον 18χρονο τότε πρόγκιπα Παύλο, τον γνωστό Παυλάκη της Φρειδερίκης (ή σκέτο Φρίκης), αλλά αυτό είπε, σας παρακαλώ όχι εγώ, ο μπαμπάς. Ο θρόνος είναι του μπαμπά. Έτσι τούπε να παί ο μπαμπάς. Κι ο Παυλάκης είναι καλό παιδί, όχι σα τον αδερφό του που έπαιζε με μαϊμούδες.

Μπροστά στο αδιέξοδο που δημιουργήθηκε, ο Βενιζέλος διορίζει έναν βασιλιά – μαϊμού, κι ο ναύαρχος Κουντουριώτης χρίζεται αντιβασιλέας. Κι αφού έθαψαν με βασιλικές τιμές τον φρέσκο μακαρίτη πρίγκιπα Αλέξανδρο, που μια μαϊμού τον πέρασε για μπανάνα και τον έφαγε, γίνονται οι αναβληθείσες εκλογές την 1η Νοεβρίου 1920.

Και, ω του ελληνικού θαύματος ο Βενιζέλος δεν εκλέγεται ούτε βουλευτής και το κόμμα του καταποντίζεται. Και δεν είχαν περάσει ούτε τρείς μήνες που η Βουλή τον είχε χρίσει εθνικό ήρωα για τις διπλωματικές του επιτυχίες στο Παρίσι.

Δημοψήφισμα για ψάρια

Αυτήν ακριβώς την εποχή δημιουργείται απ’ τον Δημήτρη Γούναρη το κόμμα των Εθνικοφρόνων, που αργότερα θα μετονομαστεί σε Λαϊκό Κόμμα, αλλά αυτό δε σημαίνει πως οι περίφημοι εθνικόφρονες φρονούν εθνικά. Φρονούν μάλλον πορτοφολικά και πλασάρουν το προσωπικό οτυς συμφέρον ως εθνικό αλλά αυτό είναι μιά άλλη ιστορία για αγρίους εθνικόφρονες.

Ο Βενιζέλος μετά την αποτυχία του, φεύγει για το Παρίσι, υποδεικνύοντας στον Καραμανλή αργότερα τον τρόπο με τον οποίο μπορεί κανείς να το παίξει εθνάρχης Βενιζέλος. (Απο εθνάρχες άλλο τίποτα σ’ αυτόν τον τόπο, από πρωθυπουργούς να δούμε τι θα γίνει). Ύστερα απ’ την αναχώρηση του Βενιζέλου, ο Κουντουριώτης που δε μπορεί να το παίζει αντιβασιλέας, κατεβαίνει απ’ τον αντιβασιλικό του θρόνο, για να ανέβει σ’ αυτόν η βασίλισσα Όλγα που ήρθε να θάψει το γιό της και σου λέει, μιάς και βρέθηκα στον τόπο μου!!! δε γίνομαι απο βασίλισσα αντιβασιλέας; Κι έγινε αντιβασιλέας η σύζυγος του βασιλέα. Όμως η Όλγα που θα κάνει αυτό το ρωσικό όνομα πολύ της μόδας στους εθνικόφρονες, δε χάρηκε και πολύ τ οαξίωμά της γιατί στο μεταξύ ο βασιλεύς επέστρεψε εν δόξη την 6η Δεκεμβρίου 1920. Σημειώστε οτι επανήρθε με δημοψήφισμα, περι του αποτελέσματος του οποίου ουδόλως αμφέβαλαν οι Φιλελεύθεροι του Βενιζέλου, που έκαναν πολύ καλά που δεν πήραν μέρος.

Το μεγάλο παλούκι

Οι διάδοχοι του Βενιζέλου, τώρα που ξαναβρήκαν τον Κώτσο βασιλιά, πολύ θα ήθελαν να πάρουν την Πόλη και την Αγιά Σοφιά, κι αν ήταν δυνατόν κι ολόκληρη τη Μικρά Ασία, ώστε η Μεγάλη Ιδέα και η Μεγάλη Ελλάδα να ταυτιστούν και το Βυζάντιο να ξαναζήσει. Οι Τούρκοι, χωρίς τον Κεμάλ Ατατούρκ ακόμα, βάζουν πρόγραμμα αναθεώρησης της συνθήκης των Σεβρών, που ήταν όντως πολύ δυσμενής γιαυτούς. Οι Γάλλοι και οι Ιταλοί ήδη προσεγγίζουν τον Κεμάλ αφενός γιατί ξέρουν πως σε λίγο θα έχουν να κάνουν μ’ αυτόν κι αφετέρου διότι θέλουν να φύγουν οι Έλληνες απ’ την περιοχή της Σμύρνης τους οποίους Έλληνες τους χρησιμοποιούν ήδη οι Άγγλοι ως προγεφύρωμα για τα πετρέλαιά τους, λίγο παρακάτω, στη Μέση Ανατολή. Οι ολιγόνοες, που αρέσκονται στις βολικές ερμηνίες, λεν πως η μετατόπιση της πολιτικής των Γάλλων και των Ιταλών υπέρ του Κεμάλ, οφείλεται στη δυσαρέσκειά τους απ’ τη μεταστροφή των Ελλήνων υπέρ των Άγγλων. Οποία αφέλεια να πιστεύει κανείς πως η εξωτερική πολιτική ασκείται βάσει συναι σθημάτων και ποικίλων θυμών. Πανικόβλητος ο Γούναρης τρέχει στο Λονδίνο – εκεί υπάρχει ήδη ο τότε πρωθυπουργός Καλογερόπουλος για τον ίδιο λόγο – για να παρακαλέσει τους φίλους Άγγλους να βοηθήσουν τη κατάσταση. Και οι Άγγλοι παρόλο που θέλουν μια ελληνική Σμύρνη – φρουρό στη περιοχή, ενθαρύνουν την Ελλάδα να συνεχίσει τον πόλεμο αλλά πραχτική βοήθεια δε δίνουν.

Βίρα τις άγγυρες για την Άγκυρα

Την 26η Μαρτίου 1921 ο Γούναρης αντικαθιστά τον Καλογερόπουλο και σχηματίζει μια κυβέρνηση έτοιμη να κατακυριεύσει το σύμπαν. Και φυσικά την Τουρκία που νομίζουν οτι τώρα την έχουν σα μποστάνι.

Λοιπόν για να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους οι Έλληνες, δηλαδή για να βγάλουν απ’ το πισινό τους το παλούκι που μόνοι έβαλαν, ο Γούναρης, μόλις αναλαμβάνει τη κυβέρνηση κηρύσσει τον στρατιωτικό νόμο και ενεργεί εκτεταμένη επιστράτευση, προκειμένου να αρχίσει η προέλαση του ελληνικού στρατού, που ήδη έχει βάλει σα στόχο την κατάληψη της Άγγυρας. Αρχιστράτηγος των ελληνικών στρατευμάτων που μάχονται στη Μικρά Ασία διορίζεται ο βασιλόφρονας και εθνικόφρονας στρατηγός Παπούλας. Ενώ ύπατος αρμοστής στη Σμύρνη παραμένει ο Στεργιάδης. Οι Έλληνες ετοιμάζουν τη μεγάλη επίθεση και τις παραμονές αριβάρει στη Σμύρνη ο βασιλιάς Κωσταντίνος για να τονώσει το ηθικό των ελλήνων. Ζήτω ο βασιλιάς. Το φώναζαν ακόμα και οι βενιζελικοί φαντάροι. Δε λέγεται πόσο ευκολα ομονοούν οι Έλληνες όταν είναι να καταστρέψουν ή να καταστραφούν. Να καταστραφούν καταστρέφοντας και να καταστρέψουν καταστρεφόμενοι.

Την 24η Ιουνίου 1921, εκατό χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση, αρχίζει η μεγάλη επίθεση. Η Κιουτάχεια πέφτει, το Εσκί Σεχίρ πέφτει και οι Τούρκοι όπου φύγει φύγει. Ο Κεμάλ δεν έχει ακόμα ανλάβει επίσημα δράση αλλά δρά ανεπίσημα. 4η Αυγούστου και οι Έλληνες φτάνουν στο Σαγγάριο. Να τον περάσουν ή να μην τον περάσουν; Τον περνούν αλλά το ξανασκέφτονται και γυρνούν πίσω. Κι αρχίζει μιά πείνα, μα τι πείνα. Τρων τις αρβύλες τους. Καλά που τους έκοψε και σταμάτησαν την προέλαση γιατί μπροστά τους εκτείνονταν η Αλμυρά έρημος. Και θα πείτε, μα δεν είχαν χάρτες ή δεν ήξεραν. Και χάρτες είχαν και ήξεραν αλλά ποιός τα σκέφτεται αυτά όταν απώτερος σκοπός είναι να προσαρτήσεις την Άγγυρα και να εκχριστιανίσεις τους μουσουλμάνους; Ο σωβινισμός και η βλακεία είναι συνώνυμα. Και επειδή στην Ελλάδα πάντα φταίει κάποιος συγκεκριμένος άνθρωπος και ποτέ η εθνική μωρία, ρίχνουν τα βάρη στον Παπούλα και τον αντικαθιστούν με τον Χατζηανέστη.

Η Μεγάλη Ιδέα αρχίζει να μικραίνει

Ο πόλεμος κοστίζει και το ελληνικό δημόσιο είναι τρύπιο απ’ τους αρουραίους. Για άλλη μια φορά παρακαλάμε τους ξένους τραπεζίτες για κανένα δανειάκι. Οι οποίοι μας ξαποστέλνουν και οι κρετίνοι σοφίζονται το μεγάλο κόλπο του εσωτερικού δανεισμού δια διχοτομήσεως του νομίσματος. Οποία ξευτίλα.

Τν 3η Μαϊου 1922 η κυβέρνηση Γούναρη παραιτείται και αναλαμβάνει ο Π. Πρωτοπαπαδάκης να βγάλει τα κάστανα απ’ τη φωτιά. Αλλά λίγο αργότερα αρχίζει η τρομερή και φοβερή επίθεση του Κεμάλ Ατατούρκ, που το διάστημα που οι Έλληνες προελάυνουν, ετοιμάζεται επιμελώς και τους αφήνει να προελαύνουν για να τους λιανίσει πιό εύκολα. Τα ξεφτέρια οι δικοί μας ούτε που το μυρίζονται το κόλπο. Λίγες μέρες μετά, ποιός είδε τον Αλάχ και δεν τον φοβήθηκε. Κι αρχίζει μια συντεταγμένη στην αρχή υποχώρηση, που συντομότατα γίνεται άτακτη, για να τραπεί σε λίγο σε πανικόβλητη φυγή ατ’ακτων στιφών που ελάχιστα θυμίζουν στρατό. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω και την Ελλάδα ας τη σώσει ο Θεός. Αλλά ούτε κι αυτός νοιάζεται πιά για την Ελλάδα. Τέτοια ξεφτίλα δεν είδε ποτέ αυτή η χώρα στην ιστορία της.

Η μεγάλη συμφορά

Τα ερειπώδη μπουλούκια των ατάκτων και πανικόβλητων Ελλήνων στρατιωτών να φτάνουν στη θάλασσα ξεπνοϊσμένα και με τις τελευταίες δυνάμεις τους να προσπαθούν να σκαρφαλώσουν στα ελληνικά πλοία που συλλέγουν πτώματα, ημιθανείς, ανάκατα. Κτήνη πως καταντήσατε έτσι αυτόν τον τόπο. Όλοι συνωστίζονται στην προκυμαία της Σμύρνης. Έχει φτάσει 1 Σεπτεμβρίου 1922 και η φωτιά που καίει από τη προηγούμενη μέρα, έχει αφανίσει το μεγαλύτερο μέρος της αρμενικής και της φράγκικης (ευρωπαϊκής) συνοικίας της πόλης, που οι Τούρκοι αποκαλούσαν «άπιστη Ισμίρ» τόσος πολύς ήταν ο μή μουσουλμανικός πληθυσμός της.

Εκτός απ’ τους πεσόντες ηρωϊκά στο πεδίο της τιμής ή καλύτερα της ατιμίας, 300.000 μάχιμοι και άμαχοι πεθαίνουν είτε απ’ τα χατζάρια του εντελώς εξαγριωμένου τουρκικού όχλου, είτε απο πνιγμό, την ώρα που κολυμπούσαν για να βρούν σωτηρία σε κανένα πλοίο. Οι Τούρκοι είχαν να σφάξουν έτσι απ’ την εποχή του Δράμαλη. Η παραλία της Σμύρνης και η θάλασσα μπροστά της γίνεται κοκκινόμαυρη απ’ το πηχτό αίμα.

Ο τόπος θυμίζει σφαγείο. Ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος παραδίδεται στον τουρκικό όχλο και τον κατακρεουργούν, βρίσκοντας μαρτυρικό θάνατο έναν αιώνα μετά το θάνατο του Γρηγορίου του Ε΄.

Μ’ αυτόν τον άδοξο τρόπο έληξε σε λίγες ώρες η ελληνική παρουσία 2.500 χρόνων στη Μικρά Ασία. Το απατηλό όνειρο της Μεγάλης Ιδέας έμελλε να σβήσει στις στάχτες της Σμύρνης

Στην Αθήνα επικρατεί πλήρες χάος. Κανείς δε κυβερνάει. Ο Τριανταφυλλάκος που διαδέχτηκε τον Πρωτοπαπαδάκη είναι ένα ρεντίκολο. Κι’ ο βασιλιάς; Ω, ο βασιλιάς! Ξύνεται αμήχανα στα ανάκτορα και βάζει το βαλέ να του κάνει αέρα. Έχι ιδρώσει απ’ την αγωνία. Όχι για την Ελλάδα, για το θρόνο. . .

Βιβλιογραφία :

1) ΙΣΤΟΡΙΑ (κωμικοτραγική0 ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830 – 1974 (Βασίλης Ραφαηλίδης)

2) Συνοπτική ιστορία της Ελλάδας 1770 – 2000 (Richard Clogg)

ιδεοδρόμιο

------------------------------------------------------------------------


ΛΕΞΙΚΟΛΟΓΙΑ

· Καμαρίλα = (ισπαν. Μικρή κάμαρα) «Εστία ραδιούργων, το βασιλικό περιβάλλον, οι αυλικοί και οι κόλα-κες. Συνδυάζει την αρχομανία με τη ραστώνη, τη χαμέρπεια και την οίηση. Επιδιώκει τον άκοπο πλουτισμό, αποστρέφεται την αλήθεια, διαπρέπει στην κολακεία, την προδοσία, την απιστία, την αθέτηση συμφωνιών ή υποχρεώσεων. Καθημερινή της φροντίδα ο χλευασμός της αρετής . . . Αλλά όταν οι περισσότεροι απ’ τους ιθύνοντες καταντούν σε τόση αχρειότητα, δύσκολα βρίσκεις αρετή και στους κυβερνώμενους» (Μοντεσκιέ)

· Κλάκα = (Γαλλικό claque)

Πρωτοεμφανίστηκε τον ΙΘ΄αι. στις παραστάσεις θεατρικών έργων. Για να διαφημίσουν την παράσταση σκηνοθετούσαν την αποθέωση της πριμαντόνας. Σήμερα συναντάται στις κομματικές συγκεντρώσεις και «εκφωνεί» το σύνθημα για να επαναλάβει η αγέλη των οπαδών.

· Αγρότης = (αγρός) αυτός που καλλιεργεί τους αγρούς.

· Γεωργός = (γηοργός – γη + έργο) : αυτός που καλλιεργεί τη γη, για παραγωγή γεωργικών προϊόντων.

· Ζέφυρος = αρχ. ζέφυρος - ζόφος = δύση, δυτικός ή βορειοδυτικός άνεμος, πουνέντες ή πουνέντης.

· Δημαγωγός = (δημος + αγω) = αυτός που με απατηλές και ανήθικες πολλές φορές υποσχέσεις παραπλανά το λαό και αποχτά την εμπιστοσύνη του, λαοπλάνο

· Ιδιοτελής = (ίδιος + τέλος) αυτός που αποβλέπει σε ατομικά οφέλη, αυτός που επιδιώκει υπερβολικά το ατομικό του συμφέρον.

· Ουτοπία = (λατιν. Utopia) (ου + τόπος) τη λέξη την έπλασε ο Thomas Moοr στα 1516 = ιδεολογία ή σύστημα

ή αντίληψη που βρίσκεται έξω από την πραγματικότητα, φαντασιοπληξία

· Παρτιζάνος = (γαλλ. partisan) = εθελοντής αγωνιστής, μαχητής που δεν ανήκει σε τακτικό στρατό και αγωνίζεται για εθνικό, κοινωνικό, πολιτικό ή θρησκευτικό ιδανικό.


-----------------------------------------------------------------


Ο Αύγουστος κι ο Σεπτέμβρης μέσα στους χρόνους



* Ήταν 6 Αυγούστου του ’45 που οι Αμερικάνοι με την ατομική βόμβα, σκόρπισαν το θάνατο και τη ραδιενέργεια σε 350.000 ανθρώπους στη Χιροσίμα

* Στίς 13 του ίδιου μήνα αλλά το ’61 χτίζεται το Τείχος του αίσχους στο Βερολίνου. Γιατί απο παλιά έπρεπε οι μεν να χωρίζονται απ’ τους δέ.

* κι είχε 23 ο Αύγουστος του ‘63 που έσβησε τ’ όνειρο του Martin Louther King από μιά σφαίρα. Γιατί από τότε ο κάθε Μπους, δολοφονούσε όνειρα και κοινωνικά κεκτημένα.

* κι έφτασε Τετάρτη, 31 του μήνα του 1922 που πυρπολήθηκε η αλιγενής, η περικάλλιστη παρθένος, η κύκνων ωδή, η νύμφη της Ιωνίας, η Σμύρνη μας και μαζί της όλος ο εκεί ελληνισμός.

* 2 του Σεπτέμβρη γίνεται το "Ολοκαύτωμα" στο Χορτιάτη.


------------------------------------------------------------------------


ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Γιά τον εκδότη του "Ιδεοδρομίου"

Φίλε Γιώργο

Βρίσκω πράγματι πολύ πετυχημένη τη «φωτογραφία του μήνα» στο 4ο τεύχος του Ιουνίου. Χωρίς ειδικά κριτήρια.. Γιατί δε γνωρίζω την τέχνη. Άολα, για τη δική μου αισθητική, τη βρίσκω όμορφη. Και φυσικά αυτό δεν ενδιαφέρει κανέναν. Αν γράφω αυτά είναι για να σου τονίσω πως αντίθετα βρίσκω πολύ άτυχη την επιλογή της. Κι αυτό για το συμβολισμό της. Θα σε προβλημάτισε και σένα πιστεύω. Είναι η προβολή, η ισχυρή προβολή του καπνίσματος, λόγω ακριβώς της ομορφιάς της εικόνας. Και θα συμφωνήσεις γιατί γνωρίζω τις ευαισθησίες σου – επίτρεψέ μου αυτή την αναφορά – οτι γιαυτόν ακριβώς το λόγο, δεν είχε θέση στο "Ιδεοδρόμιο". Ένα "Ιδεοδρόμιο" που διάλεξε έναν άλλο δρόμο. Ένα δύσκολο δρόμο που δεν τον διαβαίνουν πολλοί. Μα που στοχεύει, αργότερα, σαν πατηθεί καλά, να τον περπατήσουν πολλοί. Όλοι.

Κι αν ενοχλεί, για να επανέλθω, πιο πολύ η επιλογή αυτή, είναι γιατί το τσιγάρο βρίσκεται στα χέρια μιας όμορφης και ξέγνοιαστης κοπέλας. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις . . . Που στην ηλικία της δε λογαριάζει ίσως τα κατοπινά. Τον καρκίνο του πνεύμονα, άγνωστο πριν λίγα χρόνια στις γυναίκες, που φτάνει σιγά – σιγά στα επίπεδα των ανδρών. Το έμφραγμα και τα άλλα αγγειακά επεισόδια. . . Όμως στην ηλικία της πρέπει να ξέρει και να το ξέρει καλά, πως ότι περνάει στο αίμα της από το κάψιμο του καπνού – κι είναι πάρα πολλές οι τοξικές ουσίες – περνάει και στον πλακούντα, περνάει και στο έμβρυο. Και οι επιπτώσεις είναι δυστυχώς σοβαρές. Δε βρίσκω πως θα πρέπει να τις αναφέρω εδώ. Σημειώνω απλά οτι είναι σοβαρές. Και σημειώνω ακόμη οτι ίσως χρειαστεί αρκετές εβδομάδες, μερικές φορές, μέχρι να βεβαιωθεί η εγκυμοσύνη. Και στο διάστημα αυτό ο καπνός πλημυρίζει τις φλέβες. Και θα πρέπει να προστεθεί πως το ίδιο βλαπτικό είναι και το παθητικό κάπνισμα. Το κάπνισμα του συζύγου δίπλα στην έγκυο γυναίκα του. Δίπλα στην πιθανά έγκυο γυναίκα του.

Γιαυτό ας μου επιτραπεί μια συμβουλή γιαυτούς που βρίσκονται στην αρχή του δρόμου. Την ημέρα του γάμου τους, την ημέρα της σχετικής απόφασης, ας κάνουν τάμα στο παιδί τους το κόψιμο του καπνίσματος. Συμβολικά ας ανοίξουν το παράθυρο, όπου κι αν βρίσκονται την ημέρα εκείνη κι ας πετάξουν μακρυά ένα πακέτο τσιγάρα. Πιστέψτε με θα το χαρούν, θα νοιώσουν πιο δυνατοί, πιο υπεύθυνοι. Θα νοιώσουν πιο κοντά. Κι αυτό είναι το πιό μεγάλο. Σταθμός στη ζωή τους . . .

Σινάκος Ζαχαρίας .


------------------------------------------------------------------------


ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ

ΚΑΝΤΕ ΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ

ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ.

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ ΜΑΣ

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ, ΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΜΑΣ, ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΜΑΣ.


------------------------------------------------------------------------


ΟΙΝΟλόγι@

ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ

* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Γιά τήν ακαδημία οινου καί αμπέλου, από καρδιάς ευχόμαστε :

CoΔiec meΛikpatec

Kai kaipoΠatia

παυσίλιπα.

ιδεοδρόμιον
--------------------