Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

6ο ΤΕΥΧΟΣ

ΩΔΗ ΣΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Γλυκιά Σεπτεμβριανή μελαγχολία, μας παραδίδει την τελευταία αγκαλιά, τους τρυφερούς ψιθύρους, την αποδοχή της έλευσης νέων ημερών, εγκατεστημένων σε ηπιότερους τόνους σε βραδύτερο χρόνο. Το φθινόπωρο επαναστατεί και εγκαθιδρύει τη δική του ατμόσφαιρα. Τα πλοία άραξαν, ο βόμβος των μηχανών ησύχασε, το φθινοπωρινό θρόϊσμα αγγίζει το συναίσθημα που μαλακώνει και αναγνωρίζει τις αδυναμίες του. Σεπτέμβρης ο πρόναος της καθημερινότητας, το άγαλμα της χαρμόσυνης λύπης για κείνα που ακολουθούν, για κείνα που ανατράπηκαν τις μέρες του καλοκαιριού. Η θερινή εξέγερση παραμένει θερινή. Δύσκολα παγιώνεται στο μήνα αυτό και στους επόμενους. Έτσι ένα δαιμονικό σκίρτημα αντανακλάται στο κλάμα της σελήνης, στο κατάπληκτο γίγνεσθαι, στον πλούσιο χυμό της επιστροφής στα γνωστά, καθιερωμένα, τετριμμένα, υπάκουα στη λογική της διεκπεραίωσης. Οι θερινές νότες χάνουν την υγρασία τους, συναντώνται όμως με την άρπα της ωριμότητας ή της απόκτησης εμπειριών – εξαίσια μουσική. Δεν υπάρχουν πλέον μουσικοί να μελοποιήσουν τις μέρες του Σεπτέμβρη, δεν υπάρχουν τροβαδούροι να τραγουδήσουν την ομίχλη του, μήτε σκηνοθέτες να φυλακίσουν τη μελαγχολία του. Οι ποιητές φρικιούν μπροστά στα εγκλήματα της ανρθωπότητας και πετάνε τις γραφίδες τους. Μερικές φορές ο Σεπτέμβρης επιφυλάσσει οδυνηρές εκπλήξεις για τον άνθρωπο και τη ματαιοδοξία του.

Η τελευταία αγκαλιά στο μόλο. Το δάκρυ του μήνα. Το μήνυμα που στέλνουν οι ερωτευμένοι, οι αλαφροϊσκιοτοι, οι μεθυσμένοι, οι μοναχικοί από την πλημμύρα της εσωτερικής τους αναταραχής.

Ας κολυμπήσουμε στη φθινοπωρινή διασκέδαση, ας χορέψουμε στους παλμούς της Σεπτεμβριανής βάσης των συναισθημάτων, ας καθαρίσουμε τις θάλασσες από τους καλοκαιρινούς ρύπους και την αστική, ταξιδιωτική ανοησία μας.


---------------------------------------------------

ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΘΟΡΑ

ΕΚΛΟΓΕΣ : Δημοκοπία, Υποκρισία, Ψέμμα, Συναλλαγή.


Κατά την προεκλογική κινητοποίηση των κομματικών μηχανισμών, ο πολιτικός αμοραλισμός κορυφώνεται. Τα πάντα είναι θεμιτά για τον εγκλωβισμό των πολιτών. Οι ηγετικές ομάδες εφαρμόζουν πάντοτε έναν ειδεχθέστατο κώδικα συμπεριφοράς. Από το 1855 τα «πολιτικά τζάκια» κερδίζουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία με δυο μεθόδους. Τη ρουσφετολογία κατά την περίοδο πού νέμονται την εξουσία, τη βία και τη νοθεία κατά την εκλογική αναμέτρηση.

Η αρχαιότερη μέθοδος ψηφοθηρίας ήταν οι χαριστικές παροχές από το δημόσιο κορβανά σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων (Περικλής, Κίμων, Θηραμένης, Καλλικράτης, Κλεοφών). Τελικά ο Θηραμένης και ο Κλεοφών κα-ταδικάστηκαν σε θάνατο για πολιτική διαφθορά. Εδώ οι ιδιοτελείς και τυχοδιώκτες πολιτικοί της εποχής μας που βαυκαλίζουν τα πλήθη από τις εξέδρες με απατηλές υποσχέσεις και ανεμοσκορπίζουν τον δημόσιο πλούτο για την άλωση της εξουσίας δε φοβούνται τιμωρίες και ποινές. Ούτε ποινικές διώξεις για τα κατάφωρα εγκλήματα κατά του έθνους και των πολιτών ούτε καν δημόσιο στιγματισμό. Αντίθετα, συχνά γίνονται λαϊκοί ήρωες, μένοντας ατιμώρητοι με τρομακτικές συνέπειες για την κοινωνία. Κι αν υπάρχουν έντιμοι και ανιδιοτελείς πολίτες που θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά και να υπερασπιστούν το δίκαιο, εξουδετερώνονται από τους φαύλους ή παρασύρονται κι αυτοί στο τέλμα.

Για τη δημιουργία εκλογικής πελατείας χρειάζεται άφθονο χρήμα. Οι πολιτευόμενοι των κομμάτων εξουσίας το αντλούν από το δημόσιο ταμείο, οι εκτός εξουσίας απ’ αυτά που απέκτησαν κατά την ενασχόλησή τους με τη διαχείρηση των κοινών, οι νεότευκτοι από την προσωπική τους περιουσία ή τέλος με χρηματοδοτήσεις από άτομα και ομάδες συμφερόντων που επιθυμούν προσβάσεις στην εξουσία για να προωθήσουν τα κερδοσκοπικά τους σχέδια.

Οι «προεκλογικοί αγώνες» υπήρξαν πάντοτε αποθέωση της υποκρισίας, της απάτης και του ψεύδους. Δεν αποτε-λούσαν αναμέτρηση ιδεών ή αντιπαράθεση πολιτικοκοινωνικοοικονομικών προγραμμάτων όπως θα έπρεπε αλλά μια πανελλήνια αγορά μικροσυναλλαγών και συμφερόντων. Και οι ψηφοφόροι έχουν την ψευδαίσθηση οτι εκφράζουν την ελεύθερη βούλησή τους για τη διακυβέρνηση του τόπου, οτι εκλέγουν τους άξιους και αδιάφθορους. Δεν υποψιάζονται οτι η επιλογή γίνεται ουσιαστικά από τους κομματικούς μηχανισμούς, από τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα και τα ΜΜΕ. Θύματα της κομματικής αισχροκέρδειας δεν αντιλαμβάνονται οτι η προεκλογική αντιπαράθεση δεν εκφράζει ιδεολογικές θέσεις αλλά πρόκειται για μια άγρια σύγκρουση μερικών εκατοντάδων επαγγελματιών πολιτικών που ανήκουν στη «λέσχη της εξουσίας». Απέναντι στους ψηφοφόρους εμφανίζονται αδι-άλλακτοι και αληλλομισούμενοι. Στην πραγματικότητα όμως εναλλάσσονται συναδελφικά στην Αρχή και νέμο-νται τα αγαθά της.

Κατά την προεκλογική αναμέτρηση τα κόμματα εξουσίας εμπορευματοποιούν την πολιτική και εκχυδαϊζουν τις ιδέες. Μεταβάλλονται σε επιχειρήσεις που διαφημίζουν άθλια προϊόντα με δόλιες μεθόδους. Ωραιοποιούνται τα ψεύδη, η υποκρισία, η ασυνέπεια. Δίνονται μαγικές λύσεις για όλα τα προβλήματα. Προσφέρονται τά πάντα εν αφθονία – ευμάρεια, ευρωστία της οικονομίας, εξαφάνιση της ανεργίας, υψηλή στάθμη παιδείας και υγείας, κοινωνική δικαιοσύνη, εθνική προκοπή. Οι αρχικομματάρχες συναγωνίζονται σε εξωπραγματικές υποσχέσεις και γελοίες πλειοδοσίες. Κι αυτά μέχρι να επιτευχθεί ο στόχος τους. Εύγλωτη απεικόνιση του αμοραλισμού των επαγγελματιών πολιτικών η κυνική ομολογία του Ελ. Βενιζέλου στα χρόνια του μεσοπολέμου : «Αυτά τα ελέγαμε χθές, ήσαν διά να έλθωμεν εις την εξουσίαν. Αυτά τα οποία λέγομεν σήμερον είναι διά να μείνωμεν εις την εξουσίαν»

Όπως σε όλες τις «δυτικές» δημοκρατίες, τα κόμματα εξουσίας ακολουθούν την τακτική των ολοκληρωτικών καθεστώτων για την αγελοποίηση των μαζών. Ο ιταλικός φασισμός ξεσήκωνε τα πλήθη με τις γελοίες «φιέστες» και τους φανφαρονισμούς του «ντούτσε» από τα μπαλκόνια, ο ναζισμός με τις παρανοϊκές τελετουργίες, τις παρελάσεις των υπνωτισμένων μαζών και τις κραυγές του «φύρερ» από τις εξέδρες, ο σταλινισμός με το πυκνό δάσος των λαβάρων και τα ομαδικά γυμνάσματα μυριάδων πολιτών. Ιδεολογικά τους εμβλήματα το γιγαντιαίο και το τερατώδες που καλλιεργούν την υποδούλωση των λαών.

Στις προεκλογικές συγκεντρώσεις των ελληνικών κομμάτων είναι καταφανής η πολτοποίηση των οπαδών. Οι «λαοφιλείς αρχηγοί», οι «χαρισματικοί ηγέτες» απευθύνονται στη «λαοθάλασσα» δοξολογώντας το «μέγα πλήθος και το μέγα πάθος» εκτοξεύοντας μεγαλοστομίες. Και οι ψηφοφόροι που παρασύρονται από τη θορυβώδη κομματική «κλάκα» και τη συνθηματολογία των μεγαφώνων, χάνουν ολότελα την ανθρώπινη υπόστασή τους και αποθεώνουν το «σωτήρα». Θέαμα αποκρουστικό, φαινόμενο εκφυλιστικό, απογοητευτικό και κυρίως επικίνδυνο για τις δημοκρατικές ελευθερίες και την αξιοπρέπεια του πολίτη.

Κραυγαλέο παράδειγμα πολιτικής διαφθοράς η συντήρηση – με κοινή συμφωνία ή ανοχή των κομμάτων - του πολυδάπανου και φαύλου συστήματος των ετεροδημοτών ψηφοφόρων. Δυο περίπου εκατομμύρια πολίτες μετακινούνται, σε κάθε αναμέτρηση, στη γεννέτειρά τους για νά ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα αντί να ψηφίζουν στον τόπο κατοικίας τους όπως σε όλες τις χώρες του κόσμου. Αυτό σημαίνει τέσσερις τουλάχιστον μέρες αργίας και παράλυση του κρατικού μηχανισμού και της παραγωγικής διαδικασίας. Στη σπατάλη αυτήν πρέπει να προστεθούν τα καύσιμα εκατοντάδων χιλιάδων αυτοκινήτων – σημαντική συναλλαγματική απώλεια – και κυρίως ο βαρύς φόρος αίματος από τη φονική δράση των οχημάτων. (108 νεκροί και 488 τραυματίες στις εκλογές του 1988-89)

Τα κόμματα ωστόσο πιστεύουν, από ιδιοτέλεια, στο αναχρονιστικό και επιζήμιο αυτό σύστημα, που όχι μόνο προκαλεί συμφορές εθνικής σημασίας αλλά και γελοιοποιεί το εκλογικό σύστημα και φαλκιδεύει τη γνησιότητα της εκλογής αφού δημιουργεί ψευδή στατιστική εικόνα κατανομής του πληθυσμού.

Η προεκλογική λεηλασία του προϋπολογισμού από το κόμμα της εξουσίας κορυφώνεται με το σκάνδαλο των δαπανών «για την προπαρασκευή και τη διεξαγωγή της ψηφοφορίας». Η διάθεση των κονδυλίων γίνεται «με απ’ ευθείας ανάθεση ή έγγραφη συμφωνία, κατά παρέκκλιση των περί δημοσίου λογιστικού και διατάξεων περί προμηθειών του δημοσίου ή άλλων διατάξεων». Αυτό σημαίνει οτι τα δισεκατομμύρια που δαπανώνται για προμήθεια εξοπλισμού, εκτυπώσεις, μεταφορές κλπ. δεν υπόκεινται σε κανέναν έλεγχο. Είναι τα δισεκατομμύρια της διαφθοράς που η ασύδοτη και ανήθικη εξουσία διασπαθίζει αυθαίρετα πλουτίζοντας τους ανθρώπους του κόμματος ή καταλήγουν στις τσέπες των επιτηδείων χωρίς κανένα κίνδυνο ελέγχου ή επιβολής ποινών. Και η λεηλασία ολοκληρώνεται με τα δις. πού καταβάλλονται – (2.125.000.000 δρχ το 1990) – σαν «εκλογικό επίδομα» στους υπαλλήλους του Υπ. Εσωτερικών και των νομαρχιών κ.α. Σπατάλη εξωφρενική και αδιανόητη αφού η γραφειοκρατική πλευρα της εκλογικής διαδικασίας εντάσσεται στον κύκλο των καθηκόντων των υπαλλήλων για

τα οποία καθήκοντα πληρώνονται.

Από τη αυγή του κοινοβουλευτικού βίου και απί ενάμισι περίπου αιώνα η προεκλογική εκστρατεία αποτελεί περίοδο αναστατώσεων, διχασμού, διαφθοράς και κάθε λογής σκανδάλων, πολιτικών και οικονομικών. Ο φανατισμός είναι το δηλητηριώδες όπλο των κομμάτων εξουσίας για τη «γηπεδοποίηση» των οπαδών και τη μετατροπή τους σε ημιάγριους προοριζόμενους να μισούν τον αντιφρονούντα συνάδελφό τους, να συνωστίζονται κάτω από εξέδρες κουνώντας πλαστικές σημαίες, να προσκυνούν τους σωτήρες - αρχηγούς και να χαρίζουν «εκλογικούς θριάμβους» και ηγεμονικές αυτοδυναμίες.

Ενώ έπρεπε να είναι η πιό αθόρυβη και ευπρεπής της τετραετίας, χρόνος περισυλλογής, ατομικής και συλλογικής ευθύνης. Χωρίς συγκεντρώσεις στις πλατείες, χωρίς τους τελάληδες των υποψηφίων, χωρίς τους ρύπους στους τοίχους, χωρίς τα μεγάφωνα της κομματικής συνθηματολογίας που προσβάλλουν τη νοημοσύνη, την αξιοπρέπεια και την αισθητική των πολιτών. Μόνο σιωπηλή διανομή εντύπων με προγράμματα, θέσεις και αναλύσεις και καθημερινός ψύχραιμος διάλογος – κριτική αντιπαράθεση ιδεών – μεταξύ όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων απο τα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα.

Αυτή θα έπρεπε να ήταν η προεκλογική εικόνα σε μια ακηδεμόνευτη κοινωνία με ελεύθερους πολίτες που υπερ-ασπίζονται την αξιοπρέπειά τους, πολίτες με ήθος και φιλότιμο που απεχθάνονται κάθε εμπλοκή στους βάρβα-ρους ανταγωνισμούς των κομματικών συμμοριών για την εξουσία. Πολίτες που θεωρούν προσβολή τις αναφορές των αρχικομματαρχών στο «μέγα πλήθος» και στο «μέγα πάθος». Δε χρειάζεται μέγα πλήθος γιατί το πλήθος σ’ αυτή τη περίπτωση είναι όχλος, συρφετός, στίφος και ορδή.

Και κυρίως δε χρειάζεται καθόλου πάθος.

΄Ιδεοδρόμιο

Βιβλιογραφία : Η διαφθορά της εξουσίας – Κυρ. Σιμόπουλος


---------------------------------------------------

ΤΟ ΣΤΙΒΑΡΟ ΤΟ ΧΕΡΙ


-Πότε την είδες, «ξένε», την ποθητή νυφούλα;

Έτσι περίεργα «πετάχτηκε», δίχως κανένα φιλικό σημάδι, η αδέσποτη φωνή, βγαίνοντας σαν μέσα από καταχνιά - χωρίς καν να διακρίνω «φάτσα» - κι αφού έντονα διαχύθηκε πάνω στους αιθέρες αυτού εδώ του παραδεισένιου τόπου, στάθηκε εντέλει ερωτηματικά απέναντί μου. Κι εγώ, θορυβημένος στο άκουσμα του «ξένε!», μα όχι και σκιαγμένος, έχοντας σκοπό να πάω πιο κοντά στον κάτοχο εκείνης της φωνής:

-Την είδα, φίλε μου! Είπα ήρεμα, προσφέροντάς του πραγματική φιλική διάθεση. Την είδα «τότε» για πρώτη φορά την ποθητή νυφούλα…

-Μα, πες μου, «ξένε»: Πότε; Ρώτησε και πάλι με αδημονία η φωνή.

Στο άκουσμα - για δεύτερη φορά - του «ξένε», αποξενώθηκα κι εγώ από εκείνον και του αποκρίθηκα ψυχρά, κάπως έτσι:

-Τότε «ντόπιε» που, σαν ταξιδευτής μέσα στη νιότη μου, πήγαινα εδώ κι εκεί για να γνωρίσω τόπους Ελληνικούς που είχαν να δώσουν, για προσφορά στην όραση, περίσσια κάλλη…

…Τότε, που Εκείνη φορούσε το ολόασπρο νυφιάτικό της ρούχο φτιαγμένο από τούλια, κεντήματα, στρας και πέρλες…

…Τότε, που Εκείνη είχε - άθελά της βέβαια! - τα λευκά νυφιάτικά της ρούχα γεμάτα σκόνες… Και χώματα… Και λάσπες…

…Και ήταν και τσαλακωμένα!…

…Και κάποια μέρη τους έχασκαν λιγάκι ξεσχισμένα!…

-Μα, πες μου: Ήταν όμορφη η ποθητή νυφούλα; Ρώτησε και πάλι - ξεσχίζοντας τη συλλογή μου - το περίεργο «ντόπιο» ύφος. Μα το αγνόησα ολοσχερώς και συνέχισα το λόγο μου:

-Και ήταν - ναι! - «αχτένιστη»!… Και «αναμαλλιασμένη»!…

…Και ήτανε λιγάκι «βρώμικη»!… - ναι! - και λίγο «λερωμένη»!…

-Μα ήταν όμορφη η ποθητή νυφούλα; Επέμενε ο… «ντόπιος»!… Μα και ξανά «κουφάθηκα» και παραμερίζοντάς τον, είπα:

-Και… την αγάπησα πολύ!… Και να τη βοηθήσω θέλησα!…

…Μα… Δεν είχα «χέρια» για να την… συμμαζέψω.

…Τα άνω άκρα μου - που λες - ήταν απόλυτα «κομμένα»!…

…Και έτσι απλά αποφάσισα σιμά της να γείρω το κεφάλι μου είτε μόνιμα, σαν νόμιμος σύντροφός της, είτε προσωρινά, σαν φίλος καρδιακός, τρέφοντας μέσα μου για την ποθητή νυφούλα σπάνια τρυφερά αισθήματα, γιατί διείδα, πίσω από την ακατάστατή της κόμη και τη λερή εμφάνισή της, ένα θαυμάσιο σε ομορφιά περίγραμμα που οι «κηδεμόνες» της - φαίνεται! - βαρέθηκαν να το φροντίσουν, όσο έπρεπε, και - ίσως - όσο έπρεπε να το «σηκώσουν» και να το αναδείξουν!…

-Α!… Ώστε ήταν όμορφη λοιπόν η ποθητή νυφούλα!…

…Και περιφέρθηκα προσεκτικά-προσεκτικά ολόγυρά της, και το «τρελό» περίγραμμά της θαύμασα πολύ, καθώς Εκείνη ήταν νωχελικά απλωμένη πάνω στης Γης την ανισόπεδη τοποθεσία…

…Κι ας ήτανε το άπλωμά της λίγο άχαρο… Κι απρόσεχτο λιγάκι…

…Κι ας έσμιγαν σιμά της μύρια πράγματα αταίριαστα…

…Και αντιλήφθηκα με ευκολία - α!… αυτοί οι «κηδεμόνες» της!…- πόσο παραμελημένη ήταν!…

…Μα… Δεν είχα «χέρια» δυστυχώς για να την… συμμαζέψω!…

…Καθώς τα άνω άκρα μου - που λες - ήταν απόλυτα «κομμένα»!…

…Και είπα μέσα μου:

«-Δε μπορεί…Κάποια μέρα - ποιος ξέρει; - θα έρθει σίγουρα ο «δυνατός» που θα νοιαστεί για ΄Κείνη και θα την στήσει εκεί ψηλά σ’ όποιο βάθρο της ταιριάζει για να φανεί η αρχοντιά της όλη».

…Και περπάτησα τα ανηφορικά, μα και τα κατηφορικά δρομάκια της με απροσποίητη προθύμια και γοργή λαχανιασμένη ανάσα, γιατί δεν ήθελα να χάσω ούτε ίχνος από το σύνολό της…

…Ήθελα όλη να την ερευνήσω!…Ήθελα όλη να την χορτάσω!…

…Κι ας ήταν θεληματικά - ναι! Το ξαναλέγω: ΘΕΛΗΜΑΤΙΚΑ! - τα πλαϊνά των δρόμων της απεριποίητα κι όλα χορταριασμένα!…

…Κι ας ήταν τοίχοι, παράθυρα και πόρτες αταίριαστα βαμμένα!…

…Κι ας έλειπαν ολοσχερώς από τους δρόμους χώροι να περπατούν οι πεζοπόροι!…

…Και είπα μέσα μου - έπειτα από καιρό - ξανά:

«-Δε μπορεί… Κάποια μέρα θα έρθει σίγουρα ο «ευαίσθητος» που θα προσέξει την ομορφιά που κρύβει η ανισόπεδη δομή της. Τότε θα δώσει εντολές και οι εργάτες του θα φέρουν τον καλλωπισμό επάνω της!…

-Α!… Ώστε είναι όμορφη λοιπόν η ποθητή νυφούλα!…

…Και όλα τα μάτια ένα γύρω, που αντιλήφθηκαν την περιέργειά μου, με λοξοκοίταζαν με βλέμμα διόλου φιλικό και σιγανομουρμούριζαν συναναμεταξύ τους και έλεγαν:

-Τι θέλει αυτός ο… «ξένος» και ανακατεύεται;

«-Μα, γιατί τάχα «ξένος» εγώ;» Αναρωτήθηκα απορημένος. «Μήπως δεν είναι εδώ Ελλάδα; Ομολογώ αληθινά πως δεν ήθελα ετσιθελικά να την… αρπάξω και να… φύγω!… Ήθελα μοναχά να με αφήσουν να την θαυμάζω και στο μέτρο του δυνατού - τελείως εθελοντικά κι αθόρυβα - λίγο να την φροντίζω!…»

-Ακούς, Επανομή ΜΟΥ; Φώναξα με δύναμη, βαθιά μέσα απ’ τους λαχανιασμένους πνεύμονές μου.

«-Και σαν αντάλλαγμα, για να χαρώ κι εγώ ο… «ξένος» της λιγάκι, ήθελα μοναχά να είμαι εκεί και με τα μάτια μου να δω εκείνη τη στιγμή που θάρθει τελικά το «στιβαρό το χέρι», κι αφού δυναμικά αρπάξει χτένι αλαβάστρινο και σιάξει τα μαλλιά της…

…Βούρτσα με τριχιά σκληρή και διώξει, απ’ το - όλο τούλι, κέντημα και στρας και πέρλες - ρούχο της, σκόνες, χώματα και λάσπες…

…Κι αφού περάσει στο ψιλό βελόνι του κλωστή από χρυσό και ασήμι, να μπαλώσει επιτέλους - έστω και προσωρινά! - τις σχισμές που κάποιοι άσχημοι καιροί επέτρεψαν αγροίκα χέρια να σιμώσουν και εκεί επάνω της με βαρβαρότητα να ασχημονήσουν, ώσπου τελικά δοθεί οριστικά μια καίρια λύση στο όλο πρόβλημα της ακαταστασίας της που από πολύ παλιά την βασανίζει.

-Μα ποτέ δε μου απάντησες στα ίσια, «ξένε»: Πόσο είναι όμορφη η ποθητή νυφούλα μας;

Τότε πλέον άλλο δεν κρατήθηκα και στρέφοντας το βλέμμα μου πάνω στον κάτοχο εκείνης της επίμονης φωνής, μίλησα περίπου έτσι:

-Μα επιτέλους, «ντόπιε» αν δε μπορείς πραγματικά να διακρίνεις, αυτό που είναι αμέσως ορατό, τότε θα πρέπει να είσαι πολύ δυστυχισμένος! Και έτσι μοναχά μπορώ να εξηγήσω, γιατί ΕΣΥ πρώτος την όμορφη, μα ολότελα αφρόντιστη νυφούλα ΜΑΣ, τόσο βάρβαρα την «σακατεύεις»!…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΔΑΣ


-------------------------------------------------------------


Ο «ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ», Η ΕΠΑΝΟΜΗ ΚΑΙ……

..…(στο βάθος, πολύ βάθος όμως)… ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Του Χάρη Αμμανατίδη

Αρνητικά συναισθήματα με κατέκλυσαν ως αναγνώστη, μετά απ’ όσα διάβασα στο ειδικό αφιέρωμα της εφημερίδας «Αγγελιοφόρος της Κυριακής» σχετικά με το Δήμο ΜΑΣ, το Δήμο Επανομής*. Η έμφαση στο «ΜΑΣ», δεν είναι τυχαία, αφού αν διαβάσει κανείς το αφιέρωμα, την ίδια έμφαση δε δίνει η δημοτική αρχή απ’ όσα τουλάχιστον αναφέρονται στο αφιέρωμα στο οποίο καταθέτει τις απόψεις του ο δήμαρχος και τα κείμενα απορρέουν από τα στοιχεία που ο ίδιος παραθέτει.

Ο σκοπός του αφιερώματος ήταν η παρουσίαση βασικών χαρακτηριστικών των δήμων της Θεσσαλονίκης και των αναπτυξιακών χαρακτηριστικών τους. Φαίνεται, ότι το Μεσημέρι είναι εκτός των βασικών αυτών χαρακτηριστικών (ίσως κι εκτός δήμου, αφού πουθενά δεν εμφανίζεται.….) . Αυτό είναι φανερό γιατί στην αναφορά ιστορικών στοιχείων της περιοχής, απουσιάζουν οι Μακεδονικοί τάφοι του Μεσημερίου και οι περίφημες Τούμπες που αποτελούν χώρο όπου προϊστορικά τουλάχιστον, αποδεικνύεται η ύπαρξη οικισμού στην ευρύτερη περιοχή. Ως αξιοθέατα, αναφέρονται οι ναοί του Αγίου Γεωργίου και Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η ανάδειξη των τάφων και των υπολοίπων χώρων, από μόνοι τους μπορούν να αποτελέσουν αξιοθέατα.

Η μη γνώση της ιστορικής πορείας ενός οικισμού από τη δημοτική αρχή, αποτελεί προσβολή για τους κατοίκους του.

Όσον αφορά τα δρομολογούμενα έργα που αναφέρονται , δηλαδή «η κυκλοφοριακή μελέτη, για να σταματήσουν (ναι, με μια μελέτη όλα σταματούν…) α) η άναρχη και παράνομη κυκλοφορία οχημάτων και β) το παράνομο παρκάρισμα των δημοτών και των επισκεπτών», πέρα από έργο του «αιώνα» όπως αναφέρεται από την έμφαση που δίνεται στο αφιέρωμα, ο Θεός να βάλει το χέρι του για να κατανοήσει κανείς τι εννοεί (μόνο η άναρχη κυκλοφορία ενδεχομένως να ρυθμιστεί με την εφαρμογή μιας μελέτης…)

Η δε «χάραξη κι οριοθέτηση περιφερειακών οδών οικοδομικών τετραγώνων» είναι τόσο προχωρημένα λεκτικά που αδυνατώ να κατανοήσω….

Από πότε τα οικοδομικά τετράγωνα αποκτούν από μόνα τους περιφερειακές οδούς;

Η ολοκλήρωση του «αφιερώματος» (σε προεκλογικό «εντυπάκι» φέρνει λίγο) έρχεται με την εμμονή στις ομορφιές της περιοχής: τις παραλίες, τις παραλίες, τις παραλίες, τις παραλίες, τις παραλίες, τις παραλίες, τις παραλίες, τις παραλίες και τις παραλίες της Επανομής.

Εμείς πάντως οι έρμοι οι Μεσημεριώτες, μπορούμε να αρκεστούμε στη δική μας παραλία: την Ακτή Μεσημερίου!!!

Ακόμη κι από τα απλά αφιερώματα σε μια Κυριακάτικη εφημερίδα το Μεσημέρι είναι εκτός του δήμου –σύμφωνα με την παρούσα δημοτική αρχή- σιγά μη συμπεριλαμβάνεται στον αναπτυξιακό σχεδιασμό ή στη δρομολόγηση έργων…..

*Το αφιέρωμα έγινε με την ευκαιρία της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης, 2003.


---------------------------------------------------

Παρακαλούνται όσοι διαθέτουν παλιές φωτογραφίες . . .

να επικοινωνήσουν με τον Χρήστο Παπαχρήστο ή το "Ιδεοδρόμιο".

Θα χρησιμοποιηθούν για την έκδοση ενός βιβλίου – λευκώματος


Ευχαριστώ

Χρήστος Παπαχρήστος (ζωγράφος - λαογράφος)


---------------------------------------------------

ΠΑΡΑΔΗΜΟΤΙΚΑ


Του Χάρη Αμμανατίδη

«Τα ζώα μου αργά…»

Αρκετές ημέρες μετά την έναρξη των μαθημάτων της νέας σχολικής χρονιάς, ξεκίνησαν να πηγαίνουν στο νέο τους σχολείο οι μικροί μαθητές του νηπιαγωγείου του Μεσημερίου. Ο δήμος Επανομής δεν είχε φροντίσει να πιέσει την αρμόδια υπηρεσία της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης –ή όποιον τέλος πάντων ήταν υπεύθυνος- πολύ νωρίτερα, ώστε το σχολείο να είναι έτοιμο εγκαίρως και να ξεκινήσει ομαλά η σχολική χρονιά για τους μικρούς μαθητές. «Τα ζώα μου αργά….» για το δήμο Επανομής.

Συμφωνείτε κύριοι;

Συμφωνείται κύριοι της δημοτικής αρχής με την τακτική του «ισόβιου προέδρου» του Πολιτιστικού Συλλόγου Μεσημερίου ο οποίος δε διενεργεί εκλογές στο σύλλογο και τον προβάλλετε κιόλας στη δημοτική εφημερίδα; Γιατί αν συμφωνείτε και τον στηρίζετε στην επιλογή του αυτή, τότε είστε συνένοχοι για την κατάσταση.

«Θα σου παίξω τσιγγάνικο σκοπό….

Μπορεί να πάρω κι άτοκο δάνειο». Ξέρετε, αυτά τα άτοκα δάνεια που δίνει το κράτος σε ειδικές κοινωνικές ομάδες. Γνωστός Μεσημεριώτης (ποιος άραγε;;;) λοιπόν έκανε αίτηση στο δήμο για να πάρει τη βεβαίωση ότι ανήκει στην κοινωνική ομάδα των Ρόμηδων. Βασικά από το συγκεκριμένο Μεσημεριώτη μπορεί κανείς να περιμένει τα πάντα. Το θέμα κυκλοφορεί κι ως ανέκδοτο στο χωριό, με τα αστεία να δίνουν και να παίρνουν. Το πιο δημοφιλές ερώτημα κινείται στη διερεύνηση της δυνατότητας για έναν τσιγγάνο να έχει ανοιχτόχρωμη απόχρωση… Συντόμως θα μάθουμε την απάντηση του δήμου στο αίτημα του γνωστού Μεσημεριώτη και θα τοποθετηθούμε αναλόγως. Ελπίζουμε όμως όλα αυτά να κινούνται στη σφαίρα της φαντασίας.

Ο ταχυδρόμος και τα γράμματα

Φυσικά σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσε να κάνει κάποιος αρνητικό σχόλιο για τον πολύ καλό και φιλότιμο ταχυδρόμο, τον Επανομίτη κυρ – Αργύρη. Ο άνθρωπος κάνει ευσυνείδητα τη δουλειά του πάρα πολλά χρόνια, εξυπηρετώντας τους Μεσημεριώτες και ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους. Αν όμως ο δήμος σε συνεργασία με τα ΕΛΤΑ είχε φροντίσει να τοποθετήσει γραμματοθυρίδες σε 2-3 σημεία στο χωριό, το έργο του συμπαθούς ταχυδρόμου θα ήταν ευκολότερο κι αποτελεσματικότερο ενώ η αλληλογραφία των πολιτών δε θα χανόταν σε κάποιο περίπτερο. Πολλές φορές μικρές παρεμβάσεις κάνουν τη ζωή όλων καλύτερη.

Μπράβο στους συνδημότες μας

Ένα μεγάλο μπράβο στους συνδημότες μας που κινήθηκαν άμεσα στην υπόθεση της ακύρωσης της μελέτης της λεγόμενης «περιφερειακής» οδού του Μεσημερίου. Κατάφεραν αυτό που για πολλούς φαινόταν ακατόρθωτο, δείχνοντας το δρόμο για κινήσεις των πολιτών όταν η διοίκηση παρανομεί. Η «ομάδα κρούσης» ήταν πολυμελής, ιδιαίτερη αναφορά όμως θα κάνω για τη συμβολή του κ. Αθανασίου Οπρογλίδη στην υπόθεση, τόσο για την άμεση κινητοποίησή του, όσο και για το χρόνο που αφιέρωσε.

Σκουπίδια και κάδοι

Βελτιωμένη εμφανίζεται η κατάσταση στους κάδους που υπάρχουν στη γέφυρα στο Μετόχι, αφού φαίνεται ότι γίνεται προσπάθεια από την υπηρεσία του δήμου για να μην ξεχειλίζουν από τα σκουπίδια, ενώ μαζεύονται από τη γύρω περιοχή τακτικότερα. Το πρόβλημα δε φαίνεται να έχει εκλείψει, παρότι ο δήμος έχει αναρτήσει και ενημερωτική πινακίδα. Μήπως τελικά η λύση είναι το άδειασμα των κάδων τακτικότερα ή ακόμη και η τοποθέτηση περισσοτέρων;

Κουίζ

Πώς λέγεται η περιοχή εκείνη η οποία διοικείται αυταρχικά από κάποιον και φέρει το όνομά του;


---------------------------------------------------

Αποτελεσματικά τα οικολογικά αντιβραβεία (αναδημοσίευση από εφημ. Μακεδονία 15/6/03)

Μπορεί να μην ίδρωσε το αυτί των Μπους και Μπλερ για τα βραβεία αντιοικολογικής δράσης που τους απονεμήθηκαν φέτος από την οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης «για το "Σοκ και Δέος" που προκάλεσαν σε όλη την ανθρωπότητα, με τη δολοφονική επιδρομή στο ήδη πολύπαθο Ιράκ», ούτε και της κ. Γιάννας Αγγελοπούλου για την «καταστροφή του Αττικού τοπίου» από τον Αθήνα 2004 και γιατί «η Ολυμπιάδα έχει στερήσει από την υπόλοιπη Ελλάδα σημαντικότατους πόρους».

Όμως ο τρίτος βραβευθείς την 5η Ιουνίου «για την καταστροφή έκτασης αμμοθινών και υγροτοπικής βλάστησης στον ευαίσθητο και προστατευόμενο υγρότοπο της Επανομής, με την κατασξευή δημοτικών αναψυκτηρίων και την εκμετάλευση πλαζ λουομένων με ομπρέλες, ξαπλώστρες κτλ. έσπευσε να συμμορφωθεί.

Ο δήμος Επανομής προχώρησε σε σύσκεψη φορέων της περιοχής και σε τηλεοπτική εκπομπή στο TV Μακεδονία, αναδιπλώθηκε πλήρως υποσχόμενος πλήρη συνεργασία με τις οικολογικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις. Πάντα τέτοια.


---------------------------------------------------

1. PARKING ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤΟΓΗΠΕΔΟ ΤΩΝ ΙΕΚ

Όταν έχουμε τόσους πολλούς χώρους άθλησης για τα παιδιά μας, δε μας πειράζει να διαθέσουμε κι ένα γηπεδο μπάσκετ για parking. Άλωστε εκεί είναι το πρόβλημα μας. Το πού να βολέψουμε τους τόσους πολλούς επισκέπτες που κατέκλυσαν τώρα τελευταία το δήμο μας μετά τα έργα ανάπλασης. Εξάλλου οι μπασκέτες χάλασαν πριν ακόμα λειτουργήσει σα γήπεδο. Πού να μπαίνουμε τώρα σε έξοδα αντικατάστασης. Ειδικά τα διχτάκια για τα καλάθια και η μπογιά για τις διαγραμμίσεις, είναι πανάκριβα.

-------------------------------------

2. Η "ΦΑΪΝΗ ΙΔΕΑ" ΤΩΝ ΜΟΝΟΔΡΟΜΗΣΕΩΝ


Αυτοί που έπαιξαν το ρόλο των συγκοινωνιολόγων και "φύτευαν" απαγορευτικά σήματα όπου ήθελαν και τους βόλευε, καλώς ή κακώς πήγαν σπίτια τους. Ας φροντίσουμε έστω και τώρα, να διορθώσουμε το συγκοινωνιακό χάλι του Δήμου μας γιατί η αγανάκτηση των συνδημοτών μας αλλά και των επισκεπτών είναι μεγάλη, με τα αδιέξοδα και τα άσκοπα χιλιόμετρα που κάνουν.

Πρόβλημα 1 : Είσαι στου Πράτανου το αρτοποιείο (πρ. Χριστοφόρη) και θέλεις να πας με το αυτοκίνητό

σου στο καφενείο του Σαρβάνη (πρ. Οικονομίδη) χωρίς να παραβιάσεις τον ΚΟΚ.

α) Από πού θα πάς ;

β) Πόσα χιλιόμετρα θα κάνεις ; (σημ. Η απόσταση με τα πόδια είναι 10 μέτρα)

Πρόβλημα 2 : Να κάνετε τους ίδιους υπολογισμούς και με τις παρακάτω αποστάσεις :

α) Κομμωτήριο Κουλαρτσά με Ψαράδικο Σφυρή Θανάση

β) Αστυνομικό Τμήμα με Ηλεκτρονικά Μαγγλάρη Βασίλη

γ) Καφετέρια Ιωαννίδη Prive με αρτοποιείο Σαμαρά

δ) κτλ., κτλ., κτλ.

----------------------------------------

3. "ΠΡΟΣΕΧΩΣ" ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ

Σας έχει τύχει ποτέ να είστε στη πλατεία της πόλης μας και να σας πιάσει αυτή η «αφύσικη» ανάγκη για κατούρημα; Τρέχεις ή στον Χαλάκο ή στον Λώρη. Ε λοιπόν τέρμα αυτά απο δω και πέρα.

Κατ’ αποκλειστικότητα σας παρουσιάζουμε τα σχέδια για τις δημοτικές τουαλέτες που θα γίνουν άμεσα, πολύ άμεσα. (μέχρι τότε, αλίμονο σ’ αυτούς που έχουν "προστάτη" ή παίρνουν χάπια για τη πίεση).


-------------------------------------------

ΛΕΞΙΚΟΛΟΓΙΑ

· Αντιμωλία = (αντί + μολειν, απρμφ, αορ. του βλώσκω) =

η κατ' αντιπαράσταση δίκη, αντιδικία.

· Αρνησικυρία = (άρνησις + κύρος) = η νόμιμη άρνηση αρχηγού κράτους για επικύρωση νομοθετήματος, το δικαίωμα της ακύρωσης αποφάσεων άλλων, η άσκηση του βέτο.

· Βδελυρός = (βδέω = κλάνω) = αυτός που προκαλεί σιχαμάρα, αηδία, αποστροφή

· Μπαρόκ = γαλλ. baroque Κυριολεκτικά σημαίνει ακατέργαστο διαμάντι. Επικράτησε σαν καλλιτεχνικός όρος την περίοδο της Αναγέννησης. Είναι το πομπώδες, το περίτεχνο, που εκφράστηκε στην αρχιτεκτονική, τη ζωγραφική, την αργυροχρυσοχοϊα. Σύμβολο του Μπαρόκ, η λατινική φράση «Carpe diem», που σημαίνει : αξιοποίησε τη μέρα σου.

· Πατερναλισμός = (η πολιτική αντίληψη και συμπεριφορά αυταρχικών συνήθως ηγετών, που συμπεριφέρονται ως ασκούντες πατρική εξουσία στους οπαδούς τους και στο κοινωνικό σύνολο. Ανάλογη συμπεριφορά επιδεικνύουν και ορισμένα ισχυρά κράτη έναντι των αδύνατων κρατών.

· Πεισιθάνατος = αυτός που προτρέπει, παρακινεί κάποιον στο θάνατο, στην αυτοκτονία.

· Φαλκιδεύω = <φαλκίδειος νόμος (θεσπίστηκε από τον Ρωμαίο δήμαρχο Falcidius) = δημιουργώ προϋποθέσεις για παραποίηση νόμου ή περικοπή δικαιωμάτων και μτφ. νοθεύω, παραποιώ, διαστρεβλώνω.

· Ταρτουφισμός = γαλλ. Tartuffe, όνομα ήρωα του ομώνυμου έργου του Μολιέρου. ιταλ. tartufo = πρόσωπο κωμωδίας διαγωγή όμοια με κείνη του Ταρτούφου, η υποκρισία.


----------------------------------------------------

Ο Σεπτέμβρης κι ο Οτώβρης

μέσα στους χρόνους

* 2/9/.. Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη.

* 11/9/2001 = Η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Δείτε το σαν μοναδικό έργο τέχνης που κατέδειξε τη σαθρώτητα του ιμπεριαλισμού.

* 27/9/1831 : Οι Μαυρομιχάληδες από τη Μάνη, δολο-φονούν τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος που δημιούργησε τη στοιχειώδη υποδομή στο νεο-σύστατο τότε κράτος. Πέρασαν 172 χρόνια από τότε.

* Οχτωβριανή Επανάσταση :

* Έπος του ’40 :

* 10/1912 = A’ Βαλκανικός Πόλεμος


-----------------------------------------




---------------------------------------------------

ΝΙΚΟΣ ΓΡΑΨΑΣ ΣΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ


…..Η Ιωνία που αναδύεται από τους ήχους, τους ρυθμούς και τις λέξεις αυτής της συλλογής τραγουδιών… δεν είναι καθόλου η ιστορική Ιωνία, ούτε κάν η γεωγραφική…

Είναι πνεύμα… ή ανάσα της … κάτι σαν τον Όμηρο… είναι ιδεολογία. Είναι το πιο δροσερό αεράκι του Αιγαίου… προς τα παράλια της Μυκάλης… και της Σμύρνης… και από κεί προς τη Σάμο… και τη Χίο…

Οι Ίωνες ταξιδεύουν απ’την Αττική στη Μικρασία… κι αντίστροφα… Έφεσσος… Κολοφών… τέως… Ερυθραί… Μίλητος… Φιλαδέλφεια… Κυδωνίαι… Πριήνη… κι από κεί στον Εύξεινο Πόντο και στην Ταρτησσό… στη Γαλικία! Κι αυτό το ταξίδι… συνεχίστηκε για πολλούς αιώνες αδιάκοπα… μέχρι τότε που όλος αυτός ο χώρος παρέμεινε ενιαίος… και βατός… είτε επι Βυζαντινής… είτε επι Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Τώρα γυρίζουμε πίσω… ψάχνοντας εκείνο το πνεύμα… που σκορπίστηκε… σε χιλιάδες σταγόνες θάλασσας στον αέρα… να το ανάβουμε στα σκοτάδια της κατά τα άλλα ηλεκτροφωτισμένης – άχαρης νύχτας μας… σαν το κερί,να βλέπουμε… να μιλάμε… να τραγουδάμε… να κοιταζόμαστε… ν’αγαπιόμαστε…

Αντώνης Παρταλιός


---------------------------------------------------

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ (1897-1943)


Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ Παπάζογλου, γεννήθηκε στα 1897 στην περιοχή Ντρουμπαλί της Σμύρνης. Ο πατέρας κι η μητέρα του καταγόντουσαν απο κεί. Τον πατέρα του, φύλακα στους σιδηροδρόμους, τον μεταθέταν συχνά στους διάφορους σταθμούς της περιοχής και στα 1896 βρίσκεται στον Ντρουμπαλί, όπου και γεννήθηκε ο Βαγγέλης.

Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στις διάφορες περιοχές της Σμύρνης, ακολουθώντας την οικογένειά του και μετά την τρίτη του δημοτικού, όπου και σταμάτησε το σχολείο, βοηθούσε στη δουλειά σαν κοτσαδόρος στα τραίνα.

Παντρεύτηκε για πρώτη φορά δεκαέξη ετών την δεκατετράχρονη Αναστασία Μπαγιάτη. Έκανε δύο παιδιά, που το ένα πέθανε μικρό και το άλλο, ο μεγάλος του γυιός, πέθανε πριν μερικά χρόνια.

Αποφεύγει την κατάταξη στον τουρκικό στρατό, χρησιμοποιώντας πλαστά χαρτιά με το όνομα του πρώτου του εξαδέλφου.

Το 1918 χωρίζει απο την πρώτη του γυναίκα.

Στα 1922, μετα την Μικρασιατική καταστροφή, ακολουθεί το δρόμο της προσφυγιάς και έρχεται στην Αθήνα. Κατοικεί στην περιοχή της Κοκκινιάς και παντρεύεται στα 1927 τη Σμυρνιά τραγουδίστρια Αγγελική Μαρωνίτη απο μεγάλη οικογένεια μουσικών. Μένουν στην οδό Αχιλλέως 9 μέχρι το 1943.

Απο το δεύτερο γάμο του δεν κάνει παιδιά, αλλά υιοθετεί τον ανηψιό του Γιώργο Παπάζογλου.

Στις 27 Ιουνίου του 1943 πεθαίνει φυματικός και η κηδεία του γίνεται στο Γ’ Νεκροταφείο.

Ο Βαγγέλης Παπάζογλου, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση, αυτού που αποκαλούν σμυρνέϊκο τραγούδι στην Ελλάδα, όπως διαμορφώθηκε εδώ στα χρόνια της προσφυγιάς. ’Ηταν στιχουργός,συνθέτης και -αν και είχε εξαιρετική λαϊκή φωνή - σπάνια τραγουδούσε. Έπαιζε και συνέθετε στη κιθάρα, έπαιζε ακόμα μαντολίνο, μπαντζο και βιολί.

Τα λαϊκά τραγούδια που έγραψε είναι χαρακτηριστικά, τόσο για την ποικιλία μελωδίας και ρυθμού, όσο και για την πρωτοτυπία και απλότητα των στίχων.

Ο Παπάζογλου ήταν αυτοδίδακτος. Παρ’ όλ’ αυτά, κατόρθωσε να μάθει πολύ γρήγορα τη μουσική σημειογραφία, με τη βοήθεια του μαέστρου Σπύρου Περιστέρη,που ήταν μαζί στην ίδια κομπανία « Τα Πολιτάκια » στην Σμύρνη. Έτσι πάρα πολλές παρτιτούρες των τραγουδιών του, διασώθηκαν μέχρι σήμερα.

Ο Βαγγέλης Παπάζογλου υπήρξε ένας απ’ τους λίγους ασυμβίβαστους στις επιταγές της λογοκρισίας του Μεταξά, με αποτέλεσμα την εξαφάνισή του απο τη δισκογραφία. Παρόμοια άλλωστε τύχη επέβαλε η τότε δικτατορία μέσα στις προσπάθειές της για ευρωπαϊκό εξωραϊσμό, και γενικά στο σμυρνέϊκο (τουρκομερίτικο γι’ αυτήν) τραγούδι.

Στο ενεργητικό του, αναφέροναι περίπου 30 τραγούδια τα οποία κυκλοφόρησε σε δίσκους, αλλά είναι βέβαιο ότι έγραψε περισσότερα. Απο αυτά ένα μέρος τα κράτησε και χαθήκανε, μάλλον στο πόλεμο, και ένα μέρος χάρισε σε διάφορους φίλους συνθέτες και τραγουδιστές.

Στοιχεία για τον συνθέτη Βαγγέλη Παπάζογλου έχω δανειστεί απο το ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣ ΤΩΝ ΡΕΜΠΕΤΙΚΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ.

Αντώνης Παρταλιός


-------------------------------------------------------

ΚΩΣΤΑ ΚΟΤΖΙΑ - ΓΑΛΑΡΙΑ Νο. 7

μυθιστόρημα

( Η « Γαλαρία Νο 7» του Κώστα Κοτζιά είναι μια ανίχνευση μέσα σ’ αυτό το τέλμα που έφερε στην πρώτη μεταπελευθερωτική κοινωνία η βίαιη ανακοπή της φωτεινής πορείας της Αντίστασης.Σαν ρεαλιστής συγγραφέας ο Κοτζιάς ξέρει να ξεχωρίσει τις δυνάμεις εκείνες που έμειναν αλώβητες από την ανατροπή των ηθικών αξιών,που δεν έχασαν την πίστη στα ιδανικά και τον προσανατολισμό τους.Βλέπει τη δύσκολη και αργή ίσως άνοδο του εργατικού κινήματος,τις δυνάμεις,δηλαδή,που αγωνίζονται για να δώσουν τη σωστή διέξοδο στο αδιέξοδο της κοινωνικής ζωής.Είναι οι συνειδητοί εργάτες αυτοί που δεν έσπασαν,αυτοί που πιστεύουν πως ο αγώνας τους για το ψωμί είναι ταυτόχρονα αγώνας για την αναστήλωση της ελληνικής κοινωνίας,που την υπονόμευε το καθεστώς της υποτέλειας και της οικονομικής εξάρτησης.

Φωτεινές μορφές του έργου,που ενσαρκώνουν το πολυεδρικό πρότυπο του συνειδητού εργάτη και του αφωσιομένου κομμουνιστή είναι οι μορφές του γέρου συνδικαλιστή Ηλία και του Στέφανου.Κάθε λόγος και κάθε πράξη των ανθρώπων αυτών είναι πανίσχυρη,ικανή να αφυπνίσει από ληθαργικές καταπιέσεις και ψυχές που έχουν λυγίσει από την έφοδο της βίας ή που έχουν υποστεί την διαβρωτική επίδραση του καπιταλιστικού τρόπου ζωής.

Το μυθιστόρημα του Κώστα Κοτζιά είναι ένας επικός πίνακας των ταξικών συγκρούσεων της σύγχρονης εποχής.Μέσα από τη σκληρή αυτή πάλη διαγράφεται με καθαρή αισιοδοξία η προοπτική της νίκης του δίκαιου αγώνα της εργατικής τάξης,ενώ παράλληλα ακούγεται καθαρά η καμπάνα που χτυπάει για τον παλιό κόσμο,τον κόσμο της αδικίας και της εκμετάλλευσης,που οδεύει νομοτελειακά,αναπόφευκτα στο τέλος του.

Έτσι το μυθιστόρημα « Γαλαρία Νο 7 »είναι μια καλλιτεχνική περιγραφή μιας από τις πιο κρίσιμες φάσεις της σύγχρονης ιστορίας του κοινωνικού και του εργατικού μας κινήματος.Είναι μια πορεία από το σκοτάδι προς το φώς,από την απελπισία στην αισιοδοξία,από το μαύρο χτές στο φωτεινό αύριο αυτού του λαού,αυτού του τόπου.)

Ο Κώστας Κοτζιάς ανήκει στη συγγραφική γενιά της Αντίστασης.Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά με το αντιστασιακό θεατρικό έργο το « Ξύπνημα »,που ανέβασαν οι Ενωμένοι Καλλιτέχνες.Το πρώτο του μυθιστόρημα «Καπνισμένος ουρανός » παίρνει το 1957 το πρώτο βραβείο πεζογραφίας του Δήμου Αθηναίων.Η «Γαλαρία Νο 7» που ακολουθεί,φέρνει για πρώτη φορά,όπως διαπίστωσε η κριτική,την εργατική τάξη σαν τάξη,στην νεοελληνική πεζογραφία,όπως γράφει ο κριτικός Νίκος Παπανδρέου στον πρόλογό του στην 4η έκδοση της « Γαλαρίας Νο 7», « το μυθιστόρημα του Κώστα Κοτζιά,είναι ένας επικός πίνακας των ταξικών συγκρούσεων της σύγχρονης εποχής». Το μυθιστόρημα « Επί εσχάτη προδοσία» που εκδίδεται το 1964 αποτελεί την πρώτη μορφή του « Αλύγιστου».Αργότερα ο Κ.Κοτζιάς γράφει το μυθιστόρημα « Ο Παράνομος» που είναι μια λογοτεχνική τομή,όπως σημειώνει η κριτική,του νεοφασισμού.

Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί σε πολλές χώρες του κόσμου.

Ο Κ.Κοτζιάς εκτός από τις μελέτες,κριτικές και άλλες εργασίες του,έχει μεταφράσει στη γλώσσα μας έργα των Λ.Τολστόϊ,Αμάντο,Λόρκα,Σ.Μόρριτς,Αρμποϋζοφ κ.ά.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ « ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ » - ΑΘΗΝΑ 1979

Αντώνης Παρταλιός


---------------------------------------------------

Ο ΖΟΥΡΝΑΣ


Στην Ελλάδα συναντούμε τρία μεγέθη του οργάνου, που το αποκαλούν με τη γενετική ονομασία ζουρνά. Είναι πνευστό όργανο με διπλό γλωσσίδι. Τα δυο πιο μικρά μεγέθη είναι διαδεδομένα προπάντων στην Πελοπόννησο και τη Ρούμελη, καθώς και στην Ήπειρο, ενώ το πιο μεγάλο στη Μακεδονία.

Ζουρνάς λέγεται κυρίως στη Μακεδονία, τη Θράκη, τη δυτική Ρούμελη ενώ στην άλλη Ελλάδα λέγεται συνήθως καραμούζα ή πίπιζα. Εκτός από τις παραλλαγές : ζορνές (Κύπρος), ζορνάς (περιοχή Κοζάνης), τζουρνάς (Λευκάδα), πίπεζα, πίπιτζα, πίπτσα, πίπα, κ.λ.π., λέγεται επίσης νιάκαρο(το) ή νιάκαρα (η) στην Ζάκυνθο και την Κεφαλλονιά και καλάμι ή καλέμι στη δυτική Ρούμελη.

Ο ζουρνάς φτιάχνεται σε διάφορα μεγέθη, περίπου από 22 έως 60 εκ., από διάφορα ξύλα: οξιά, φράξο, κερασιά, μαυρομουριά, ρείκι, κουμαριά, καρυδιά, ελιά, βερυκοκιά, μουσμουλιά, σφεντάμι.

Τεχνικές παιξίματος του ζουρνά

Το γλωσσίδι μπαίνει ολόκληρο μέσα στο στόμα. Με το φύσημα τα δυό χείλια του γλωσσιδιού πάλλονται κι αυτό δημιουργεί τον ήχο. Χαρακτηριστική είναι η τεχνική της κυκλικής αναπνοής, που χρησιμοποιούν οι καλοί ζουρνατζήδες. Ο ζουρνατζής, ενώ εξακολουθεί να παίζει, εισπνέει ταυρόχρονα και αέρα από την μύτη, που αποθηκεύει στη στοματική κοιλότητα, για να τον χρησιμοποιήσει σε λίγο. Η έκταση του ζουρνά είναι μια οκτάβα και τρείς-τέσσερις φθόγγοι. Με δυνατότερο όμως φύσημα και κατάλληλο σφίξιμο των χειλιών, ο καλός ζουρνατζής δίνει περισσότερους φθόγγους πιο ψηλά. Το ύψος της τονικής του οργάνου εξαρτάται φυσικά από το μήκος του ζουρνά, αλλά και από τις διαστάσεις του γλωσσιδιού.

Με τον οξύ, διαπεραστικό ήχο του, ο ζουρνάς είναι ένα όργανο για ανοιχτό χώρο. Ο ζουρνάς παίζεται πάντα μαζί με το νταούλι. Τα δύο αυτά όργανα αποτελούν το παραδοσικό οργανικό συγκρότημα της ηπειρωτικής Ελλάδας. Το συγκρότημα των ζουρνάδων της στη Ρούμελη ονομάζεται ζυγιά, ή ψιλά ζουρνάδια. Συνήθως παίζουν : ένας ζουρνάς και ένα νταούλι, ή δυό ζουρνάδες και ένα νταούλι. Όταν παίζουν δυο ζουρνάδες, ο ζουρνατζής που παίζει τη μελωδία λέγεται μάστορας ή πριμαδόρος, και ο άλλος που κρατάει το ίσο –συνήθως την τονική της κλίμακας στην οποία παίζει τη μελωδία ο μάστορας – μπασαδόρος ή πασαδόρος. Εκτός από το ίσο,ο μπασαδόρος, όταν είναι καλός,παίζει μαζί με το μάστορα και ορισμένες φράσεις της μελωδίας.

Χρησιμοποιήθηκαν λαογραφικές και τεχνικές πληροφορίες από τις εκδόσεις:

« Τα Ελληνικά λαϊκά μουσικά όργανα »

Φοίβος Ανωγιαννάκης - Αθήνα 1976

Αντώνης Παρταλιός


---------------------------------------------------
ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Μπουκάλι με χίλια μηνύματα – παρακαλητά και μια συνισταμένη είναι η κάθε μέρα μου στων ματιών σου

το σκοτεινό ωκεανό... Όλο κοιταζεις κι αναρωτιέσαι

ποιό το μυστικό που κουβαλά και σε ποιά διάλεκτο

είναι γραμμένο... Χίλια και δυο συναισθήματα ντύνουν με νότες τη σιωπή και τηνε κάνουνε τραγούδι... Λέξεις κλειδιά που σούδωκα; Πολλά να σε βοηθήσουν ... Με

τον γλυκό τον ψίθυρο ενός βλέμματος... Μ’ ενός λυγμού το στεναγμό... Ψάξε να βρεις τι λέει το μυστικό που κρύβοει η ζωή μου, καθώς το φθινόπωρο τη μοναξιά φιλά...

Ανώνυμο


ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Αυτή η θάλασσα που μ’ έπνιξε δεν έχει κύματα.

Δεν έχει καν νερό...

Κι αυτόν το στόλο απ’ τα όνειρα

τον έχω μόνο στον ύπνο μου στρατάρχη.

Σκάλα παλιά η μοναξιά και έτριξε

απ' τα πρώτα μου κιόλας βήματα.

Κι έγινε το τρίξιμο ουρλιαχτό.

Τα αισθήματα βάφτηκαν κόκκινα,

το πιό μαύρο κόκκινο που υπάρχει.

Το καλοκαίρι με πληγώνει τόσο...

Κλείνω τα μάτια απ’ τη φρίκη, δε θάλω να τα ξανανοίξω.

Τρίτη, πανσέληνος, Ιούλη πούσαι μακρυά και λιώνω...

Τίποτα δεν έχω να σου δώσω.

Ότι πιό όμορφο στο κόσμο δε μου ανήκει,

μα εγώ θα στο χαρίσω. Βγες στο μπαλκόνι.

Δες το ηλιοβασίλεμα και βάλτο μεσα στη καρδιά.

Σου το αφιερώνω....

Λαθρόβιος

SLOW DANCE

Παρακολούθησες ποτέ παιδιά στο λούνα πάρκ ?

ή άκουσες τη βροχή να πέφτει στο χώμα ?

Παρακολούθησες το τρελλό πέταγμα μιάς πεταλούδας ?

Χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει η νύχτα ?

Καλύτερα να χαλαρώσεις. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.

Η ζωή είναι μικρή. Η μουσική δε κρατάει για πάντα.

Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα ?

Όταν ρωτάς κάποιον «πως είσαι ?» ακούς την απάντηση ?

Όταν τελειώνει η μέρα, πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις για εκατοντάδες δουλιές που στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου ?

Καλύτερα χαλάρωσε. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.

Η ζωή είναι μικρή.

Είπες ποτέ στο παιδί σου «θα το κάνουμε αυτό αύριο» και μέσα στη βιασύνη σου δεν είδες τη λύπη του ?

Έχασες επαφή.

Άφησες μια καλή φιλία να πεθάνει επειδή ποτέ δεν είχες το χρόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πείς «γειά!» ?

Καλύτερα χαλάρωσε. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.

Η ζωή είναι μικρή. Η μουσική δε κρατάει για πάντα.

Όταν τρέχεις παλαβωμένα να πας κάπου

χάνεις τη μισή χαρά της διαδρομής.

Όταν όλο ανησυχείς και βιάζεσαι, είναι σα να πετάς ένα δώρο που δεν άνοιξες.

Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας.Γι αυτό χαλάρωσε. Άκου τη μουσική.Πριν τελειώσει το τραγούδι.

Νo Name

ΓΚΑΖΙΑ ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ

Τρέμει η φωνή, πληγή η φυγή,

βαθιά στο βυθό, φυσάς τον καπνό,

χαμός στο μυαλό κι αιμοραγεί,

τώρα που νά ΄βρει το γιατρικό.

Ζητάς στη κόντρα διαφυγή,

τέρμα τα γκάζια μες τη στροφή,

ουρλιάζει η ρόδα, σπάει η σιωπή,

εσύ κι ο ίλιγγος, πάντα μαζί.

Ψαρεύεις αγάπη σε μαύρα νερά,

το άλλο βράδυ μόνος ξανά,

στα μπάρ βουλιάζοντας και στα ποτά

που πάντα ήταν και μείναν κενά.

Σαν το Θησέα με κυβικά,

περιπλανιέσαι μες στα στενά, χάνεσαι.

Κάποιος σου λέει σιγά :

«η οδός σε βγάζει στο πουθενά».

Χωρίς φανάρι στα σκοτεινά, ζητάς το νήμα.

Κι απ’ τα δεινά θες να ξεφύγεις και να σωθείς,

τη μόνη έξοδο και συ να βρείς.

Όμως πριν χαθείς οριστικά

και σμίξεις με τα ξωτικά,

βρίσκεις το νήμα, τη ψάχνεις γι’ αλλού,

σε λίγο προβάλει το φως τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ

Νίκος Νιζάμης


---------------------------------------------------

ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ :

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΛΑΟΓΡΑΦΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ


«Ο πεθαμένος άνθρωπος είναι ένας πολύτιμος λίθος» : Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης

«Οι αναίσθητοι με ρωτούν : -γιατί δε γυρίζετε στην Ελλάδα;

Βεβαίως τυγχάνω υποχρεωτικά Έλλλην αλλά η χώρα μου με κουρελιάζει. Δε θάθελα να ξαναπατήσω στην Αθήνα. Και είπα στη γυναίκα μου : - όταν ψοφήσω εδώ στο Παρίσι, να κάψεις το κουφάρι μου στο κρεματόριο και να ρίξεις τις στάχτες στον υπόνομο. Τέτοια είναι η διαθήκη μου».

Στο τέλος της επίγειας διαδρομής, ο Ηλίας Πετρόπουλος έχει αποφύγει οριστικά κάθε ενδεχόμενη μεταθανάτια εμπλοκή με το κράτος των «νεοελλήνων» (εθνονύμιο που χρησιμοποιούσε πάντα) το οποίο κατά κάποιο τρόπο απεχθάνονταν.

Γεννήθηκε το 1928 στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και τουρκολογία στην Ecole Pratique des Hautes Etudes του Παρισιού. Είχε δάσκαλο τον Πεντζίκη και φίλους τον Μόραλη, τον Μπόστ, τον Τσιτσάνη και τον Τσαρούχη.

Μέσα από τα βιβλία του περιγράφεται ο ελληνικός λαός όπως αυτός τον έβλεπε.

Τον εξέφραζε ο χαρακτηρισμός «λαογράφος» κι όπως έλεγε κι ο ίδιος : «ο φτωχικός χαρακτηρισμός λαογράφος μου φτάνει και μου περισσεύει. Γιατί είναι και στενός και φαρδύς. Η λαογραφία είναι μιά απέραντη επιστήμη που αγγίζει πολλές άλλες επιστήμες και κυρίως την υψηλή πολιτική».

Πάντα εναντίον του κατεστημένου και των αστικών αξιών, διακατέχονταν από ακραία αισθήματα και καταπιάστηκε με ότι οι άλλοι περιφρονούσαν (από τα μπουρδέλα ως το χασίς, τον τούρκικο καφέ, τη φουστανέλα, τη φασουλάδα, την τραγιάσκα, τις σιδεριές, το μουστάκι). Με την πρόφαση ενός «αθώου» λαογραφικού θέματος έβγαζε στο προσκήνιο ένα τεράστιο κοινωνικό, πολιτικό και ηθικό θέμα πάνω στ’ αγκάθια της αλήθειας. Στις ποικίλες λαογραφικές, ιστοριογραφικές, φιλολογικές και τεχνοκριτικές αναζητήσεις και διατυπώσεις του, δε βαριόσουν ποτέ το στυλ, τη θεματολογία και την εκφραστική δύναμη των κειμένων του

Αναμασούσε τα λόγια του Kafka : "Ένα βιβλίο πρέπει να είναι το τσεκούρι που σπάει την παγωμένη θάλασσα μέσα μας". Φανταστείτε πόσες παγωμένες θάλασσες έσπασε με τα ογδόντα βιβλία που άφησε πίσω του και μια τεράστια αρθρογραφία - περίπου 1.000 άρθρα - σε εφημερίδες και περιοδικά.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ορισμένους τίτλους βιβλίων του :

Ρεμπέτικα τραγούδια - Παροιμίες του υποκόσμου – Καλιαρντά - Το εγχειρίδιο του καλού κλέφτη - Ιστορία της καπότας - Ο Κουραδοκόφτης - Ελλάδος κοιμητήρια.

Ο Ηλίας Πετρόπουλος, αυτό το «τέρας μνήμης και αντοχής» δούλευε ακατάπαυστα, μέχρι να χάσει τη μάχη με τον καρκίνο, σε ένα μικρό γραφείο στην οδό Μουφτάρ στο Παρίσι. Δυστυχώς δεν πρόλαβε να δεί δημοσιευμένο το μνημειώδες έργο του «Ελλάδος Κοιμητήρια» το οποίο έγραφε, μελετούσε και σελιδοποιούσε, όπως συνήθιζε, μόνος του τα τελευταία δέκα χρόνια. Ο 75χρονος συγγραφέας έφυγε την Τετάρτη 3/9/2003 χωρίς να αξιωθεί να δεί ούτε μια ουσιαστική μελέτη για την αποτίμηση του έργου του.

« . . . Η λαογραφία είναι σαν λάστιχο. Την τανίζεις όπου θές. Πάνω, κάτω, αριστερά, δεξιά. Με τα λαογραφικά μου βιβλία περιγράφω τον ελληνικό λαό όπως τον βλέπω. Με τα ποιήματα κυμματίζω εντός μου. Ο συγγραφέας που έχει ελεύθερα τ’ αρχίδια του, έχει ελεύθερο και το μυαλό του. . . . Και τώρα πρίν πεθάνω, θέλω να ξεράσω αυτό που έγινα.

Μεταξύ αρετής και κακίας, διαλέγω την κακία. Μεταξύ ηδονής και ηθικάς, διαλέγω την ηδονή. Μεταξύ Θεού και Διαβόλου, διαλέγω τον τρισκατάρατο Εωσφόρο. Το κακό είναι δημιουργικό».

΄Ιδεοδρόμιο

---------------------------------------------------

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΙΓΙΤΖΗΣ

Ο Κιγιτζής Χρήστος κατάγεται από την Ξάνθη. Ζει και εργάζεται στον Τρίλοφο Θεσσαλονίκης.

Υπηρετεί στην Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση. Σήμερα είναι διευθυντής του ΤΕΕ ΘΕΡΜΑΪΚΟΥ.

Η καλλιτεχνική του δραστηριότητα είναι πολυσχιδής και αναπτύσσεται πέρα από το μεγάλο του πάθος τη ζωγραφική, στο μοντελισμό , στις τρισδιάστατες κατασκευές και στο σχεδιασμό επίπλων.

Χρησιμοποιεί κυρίως μεικτές τεχνικές αναζητώντας συνεχώς νέες μεθόδους. Επίσης ζωγραφίζει με ακρυλικά χρώματα και ειδικά υλικά ζωγραφικής. Η ζωγραφική του κινείται στα καλλιτεχνικά ρεύματα του 20ου αιώνα με κύριο στοιχείο την αφαίρεση.

Το ζωγραφικό του ταλέντο ξεδιπλώθηκε για πρώτη φορά στη γενέτειρα του, την Ξάνθη, όπου συμμετέχοντας σε μαθητικό διαγωνισμό το (1967 ) απέσπασε το βραβείο. Από τότε συμμετείχε σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, ενώ στο ενεργητικό του έχει και τέσσερις ατομικές εκθέσεις α) το 1999 στο Δήμο Μίκρας και β) το 2000 στη Θεσσαλονίκη γ) το 2001 στην Δημοτική Πινακοθήκη της Ξάνθης και δ) το 2003 στο ξενοδοχείο Ambassador στο Πλαγιάρι Θεσσαλονίκης.

Έργα του υπάρχουν στην Δημοτική Πινακοθήκη Ξάνθης και σε ιδιωτικές συλλογές.

---------------------------------------------------

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΑΣ ΓΚΕΣΕΜΙΑ
του Δισολύμπιου

---------------------------------------------------

τανέα των συλλόγων της Επανομής

  1. ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΠΑΝΟΜΗΣ

Στις 8-9-2003, ο Κ. Σ. Επανομής σε συνεργασία με το περιοδικό «Κυνηγεσία και Κυνοφιλία» διοργάνωσε στο δημ. Θέατρο εκδήλωση για την ενημέρωση των κυνηγών σε θέματα κυνηγετικών εξελίξεων. Τα θέματα ήταν :

1. Ευθύνη και σεβασμός στη φύση και στα θηράματα.

2. Αντικυνηγοί – κυνηγοί, λαθροθήρες – θηροφύλακες.

3. Επιβλαβή ζώα και αντιμετώπισή τους.

4. Ασφαλής χειρισμός του όπλου και σωστός τρόπος σκόπευσης.


2. ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΒΙΟΤΕΧΝΩΝ ΕΠΑΝΟΜΗΣ

Ενημερώνουμε τα μέλη του συλλόγου μας ότι όσοι συνάδελφοι απασχολούν στις επιχειρήσεις τους προσωπικό,

θα πρέπει υποχρεωτικά να διαθέτουν υπηρεσίες Τεχνικού Ασφαλείας.

Ο Τεχνικός Ασφαλείας είναι σύμβουλος του εργοδότη για θέματα σχετικά με την υγιεινή και ασφάλεια της εργασίας και την πρόληψη των εργατικών ατυχημάτων. Ο Τεχνικός Ασφαλείας απασχολείται τουλάχιστον 25 ώρες το έτος σε κάθε επιχείρηση και μπορεί να είναι κάποιος υπάλληλος της επιχείρησης ή εξωτερικός συνεργάτης ή ειδικές εταιρείες που παρέχουν τέτοιες υπηρεσίες.

Για τις μικρές επιχειρήσεις χαμηλής επικινδυνότητας η νομοθεσία επιτρέπει τον εργοδότη να αναλάβει ο ίδιος τα καθήκοντα του Τεχνικού Ασφαλείας μετά από κατάλληλη επιμόρφωση (σεμινάριο 10 ωρών).

Ο σύλλογος μας έχει την πρόθεση να υλοποιήσει σεμινάρια επιμόρφωσης τεχνικών ασφαλείας για εργοδότες, γι’ αυτό καλεί όσους συναδέλφους ενδιαφέρονται να εκδηλώσουν ενδιαφέρον και να έρθουν σε επαφή με τα μέλη της διοίκησης το συντομότερο.

3. ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΠΑΝΟΜΗΣ

Ο Π.Σ. διερύνοντας το φάσμα των δραστηριοτήτων του, οργανώνει νέα τμήματα για τη δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου των συμπολιτών μας εμώ συνεχίζει και τη λειτουργία των παλαιότερων.

Τα τμήματα που θα λειτουργήσουν φέτος είναι :

· Τμήμα χορωδίας ενηλίκων (Νικολέτα Πουρσανίδου)

· Τμήμα πιάνου και αρμονίου (Σφυρής Σταύρος – Δεμιρτζή Φύλη)

· Τμήμα μουσικής προπαιδείας (Σφυρής Σταύρος)

· Τμήμα κιθάρας (Παραδείση Παναγιώτα – Μπαξή Φώτη)

· Τμήμα παιδικής χορωδίας παραδοσιακής & βυζαντινής μουσικής (Παραδείση Παναγιώτα)

· Τμήμα Βυζαντινής μουσικής (Παραδείση Παναγιώτα – μαθ. διπλώματος Ταλιαδώρος Χαρίλαος)

· Τμήμα παραδοσιακών χορών (Κιόρτση Σοφία – Νάνος Χρήστος)

· Τμήματα μοντέρνου χορού & χοροκίνησης ενηλίκων (Φυσίκα Στέλα)

· Τμήματα εκμάθησης σκάκι (Ζακαριάν Δαυίδ)

Πληροφορίες στην αίθουσα του συλλόγου, στοά Ζησοπούλου

19:0021:00 καθημερινά – τηλ : 23920 44265


---------------------------------------------------

«Για να δούμε μια νέα ανατολή, πρέπει να σπείρουμε ξανά τον ήλιο»

Ζαπατίστας ; Αυτονομία και αντίσταση
ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

«Δε μάθαμε το μάθημα που μας δίδαξε η εξουσία. Όταν στη τάξη διδάσκονταν η υποταγή, η υπακοή, ο συμβιβασμός και η ιδιώτευση, εμείς είχαμε κάνει κοπάνα».

Το Γενάρη του ΄94, που οι κοινότητες των Μάγιας του ΝΑ Μεξικού εξεγέρθηκαν ενάντια στην καταπίεση, τη βία και το ρατσισμό αιώνων, η διεθνής κοινότητα αιφνιδιάστηκε. Το κίνημα των Ζαπατίστας είναι ένα πρωτόγνωρο επαναστατικό κίνημα για μιά κοινωνία που θα στηρίζετα ιστην ισότητα και την αξιοπρέπεια κι όχι στη βαρβαρότητα και την εκμετάλευση.

Από την εποχή που οι ισπανοί κονκισταδόρες κατέλαβαν τη γη τους μέχρι τις μέρες μας, οι κατακτητές τους κράτησαν στην εξαθλίωση και την υποταγή με όπλο τους πότε το φόβο, πότε το αλκοόλ και τα ναρκωτικά και πάντα την πείνα και την αγραμματοσύνη. Οι Ζαπατίστας αποφάσισαν να αρνηθούν ακόμα κι αυτό το επίσημο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του μεξικάνικου κράτους, τη μόρφωση του κατακτητή. Και ανακύρηξαν την εκπαίδευσή τους σε κομβικό σημείο της χειραφέτησής τους. Το πρόγραμμά τους ονομάζεται «Σποράκι Του Ήλιου» και στα σχολεία που χτίζουν θα διδάσκεται η δική τους ιστορία, ο πολιτισμός τους, η γλώσσα τους και η παράδοσή τους. Συμβάλλοντας σε αυτή τηπροσπάθεια, η ελληνική πρωτοβουλία "Ένα Σχολείο Για Την Τσιάπας" χτίζει ένα σχολικό συγκρότημα επιμόρφωσης δασκάλων στη κοινότητα Ρικάρδο Φλόρες Μανγκόν. Από το Νοέμβρη του 2001 ομάδες ελλήνων πολιτών ταξιδεύουν στο Μεξικό και ήδη ένα μεγάλο μέρος του σχολείου είναι έτοιμο.

Στη προσπάθεια να συγκεντρωθούν χρήματα γι αυτό το σκοπό, έγινε μια συναυλία στις 27 του Σεπτέμβρη στο θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη.

"Ιδεοδρόμιο"


---------------------------------------------------

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ... ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ


Τέσερις μήνες μετά την Σύνοδο Κορυφής της Θεσσαλονίκης, 7 διαδηλωτές Οι 7 συλληφθέντες (τρεις έλληνες, δυο ισπανοί, ένας άγγλος και ένας σύρος) παραμένουν στα κελιά των φυλακών του ελληνικού κράτους, παρά τη σαθρή στήριξη αλλά και την εμφανή σε κάποιες περιπτώσεις κατασκευή των κατηγοριών που τους αποδίδονται. Η συμμετοχή τους στη διαδήλωση της 21ης Ιούνη και οι πολιτικές τους πεποιθήσεις φαίνεται να είναι οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους παραμένουν προφυλακισμένοι.

Η εβδομάδα, 20 με 28 του Σεπτέμβρη, είχε ορισθεί σαν εβδομάδα αλληλεγγύης, με εκδηλώσεις, συναυλίες, προβολές και πορείες.

Γράμμα απ’ τις Φυλακές Αυλώνας

Στους 3,5 μήνες ομηρίας μας, η κάθε μέρα που περνά είναι και μια δικαίωση του αγώνα που δεν τσακίστηκε, αντίθετα επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά η αναγκαιότητά του. Ο αγώνας ενάντια σε κάθε είδους εξουσία και τις σχέσεις που αναπαράγει μέσα από την κοινωνική ανοχή. Ο αγώνας που επιβεβαιώνεται την κάθε στιγμή της ζωής στην "ειρηνική" κοινωνία τους.
… Της κοινωνικής-ταξικής ειρήνης που προωθούν τα
σχολικά εργοστάσια. Αυτά ως δεύτερος κρίκος - μετά τη στοργική χειραγώγηση της οικογένειας - εργατικών χεριών στη δούλεψη του καπιταλισμού, προωθούν ιδεολογίες για την ομαλή διαιώνιση της κυριαρχίας των αφεντικών.
… Η ιδεολογία της εξατομίκευσης, του υγιούς ανταγωνισμού όπως τον παρουσιάζουν, δηλαδή η "υγιής" εναντί-ωση
στους συμμαθητές του σήμερα και τους συναδέλφους του αύριο με στόχο την ευνοϊκή μεταχείριση και την ιεραρχική άνοδο.
… Οι ιδεολογίες της ανέχειας και της υποταγής ως μονόδρομους για την "επιτυχία" σε μια κοινωνία που μοχθεί, πονά, γλύφει και ποδοπατά για την κατάκτηση της ατομικής καταξίωσης.
… Η ιδεολογία του πατριωτισμού ως
ύψιστο ιδανικό. Η εθνική ενότητα ως μέσο για την κατάπνιξη του ταξικού μίσους, τη συμμαχία με τους εγχώριους καθημερινούς εχθρούς και ο πόλεμος για την υπεράσπιση των αφεντικών.
… Την
ειρήνη που επικρατεί στα εργασιακά χαρακώματα. Υιοθετημένοι εργάτες στα "οικογενειακά" κάτεργα των αφεντικών. Αποπροσανατολισμένο μίσος και συναδελφικός ανταγωνισμός με την προοπτική της ανόδου. Συνδικαλιστική αυταπάτη με μπροστάρηδες καμουφλαρισμένα αφεντικά. Διαμεσολαβημένες απεργίες με αίτημα καλύτερες συνθήκες εκμετάλλευσης - ριζοσπαστικός λήθαργος.
… Ρατσισμός, ξενοφοβία με την πατριωτική εργατιά ενάντια στους ξένους που "κλέβουν τις δουλειές" με αποτέλεσμα την εργασιακή υποτίμηση των μεταναστών και περισσότερο κέρδος στις τσέπες των αφεντικών.
… Την ειρήνη της κοινωνίας
που αποθέωσε και αποθεώθηκε μέσα από το life-style. Πρότυπα ζωής και κώδικες συμπεριφοράς για επιτυχημένους καριερίστες και ανασφαλείς εργάτες. Διαταξικό κυνήγι της "ευημερίας" με όπλα τις βιτρίνες, τα περιοδικά και τα πολυέξοδα σαββατόβραδα.
… Την ειρήνη που διαφυλάσσει και επιβάλλει η αστική δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη-φρουρός των μικρών-μεγάλων αφεντικών που διασφαλίζει νομιμότητα στις αυθαιρεσίες τους. Αυτή που καταδικάζει τους "δολοφόνους" ενώ κα-θημερινά δολοφονούνται μετανάστες από
μπάτσους που απαντούν έτσι στο αίτημα της ανασφάλειας, από φασίστες που ανέλαβαν την κάθαρση του έθνους και από "αυτοδημιούργητους" μικροαστούς ιδιοκτήτες που προστα-

τεύουν τις περιουσίες τους. Δολοφονίες με τη συγκάλυψη της "νόμιμης αυτοάμυνας".
Η δικαιοσύνη που συγκαλύπτει τις δολοφονίες εργατών στα κρεματόρια
της "ανάπτυξης". Εργατικά ατυχήματα ονομάστηκαν τα ελλιπή μέτρα προστασίας και οι εξαντλητικοί ρυθμοί εργασίας για να μην υστερούν τα κέρδη των αφεντικών σε χρόνο και χρήμα.
Αθώοι οι αίτιοι των ιμπεριαλιστικών πολέμων και των επακόλουθών τους, όπως η πείνα και οι αρρώστιες, με τις δολοφονίες των αθώων να ονομάζονται "παράπλευρες απώλειες".
Η δικαιοσύνη
που καταδικάζει τους ληστές ενώ η κρατική φορολογία, οι τράπεζες και τα δάνειά τους, οι απλήρωτες ή υποτιμημένες εργατοώρες και η εμπορευματοποίηση των ζωτικών αναγκών καταληστεύουν τους ανθρώπους.Η δικαιοσύνη που καταδικάζει και φυλακίζει τους αγωνιστές ως επικίνδυνους για την κοινωνία τους.

Ναι, είναι επικίνδυνοι για την κοινωνία τους γιατί δεν κοιμίζουν τα ταξικά τους μίση, τα ζουν και τα εκφράζουν.

Η "παρανομία" στην οποία εντάσσει η δικαιοσύνη τους τον κοινωνικό-ταξικό αγώνα επιβεβαιώνει την λειτουργικότητα και την αξία του.
Βρισκόμαστε στη φυλακή γι'αυτό που είμαστε, για τη δράση που είχαμε, έχουμε και θα έχουμε στα κάθε είδους αφεντικά.
Έτσι η δικαιοσύνη με την φυλάκισή μας εκδικείται ένα ζωντανό κομμάτι ανθρώπων που πολεμάει την κυριαρχία. Την "ειρηνική" κυριαρχία της εκμετάλλευσης και του κέρδους, της συναίνεσης και της υποταγής.

"Ιδεοδρόμιο" και Indymedia
---------------------------------------------------

"ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ"

Δίμηνη κατάθεση

λόγου, αντιλόγου, σκέψεων, ανησυχιών και προβληματισμών.

Θέματα : περιβάλλον, παιδεία, πολιτισμός, ιστορία, τέχνη,

Ελληνισμός…. και όχι μόνο.

Η παρούσα εκδοτική προσπάθεια είναι μια απο τις δραστηριότητες

του υπό ίδρυση Σωματείου :"Ιδεοδρόμιον"

Υπεύθυνος έκδοσης : Γιώργος Σφυρής

ηλεκτρονική διεύθυνση : sfiris1@otenet.gr

Τηλέφωνο και τηλεoμοιότυπο (Fax) : 23920 44287

για άρθρα, προτάσεις, παρατηρήσεις, κακίες, συνδρομές και διαφημίσεις

(σημ.: Δε δεχόμαστε μυνήσεις)

Σημείωση : τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν

μόνο την άποψη του υπογράφοντα.

Συνεργάτες :

1) Γιάννης Μπονοβόλιας 2) Αντώνης Παρταλιός 3) Στέλιος Σατραζάνης

5) Χρήστος Χριστοφόρης 6) Γιώργος Μαρδάς 7) Χρήστος Παπαχρήστος

8) Επανομίτης 9) Χάρης Αμμανατίδης
Επιμέλεια κειμένων : Αγγέλη Φρειδερίκη (εκπαιδευτικός)

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΕΝΤΥΠΟ ΤΥΠΩΝΕΤΑΙ ΣΕ 1.000 ΑΝΤΙΤΥΠΑ ΚΑΙ ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ ΕΠΑΝΟΜΗΣ, ΜΙΚΡΑΣ & ΘΕΡΜΑΪΚΟΥ


----------------------------------

Η ΣΥΝΘΕΣΗ & Η ΕΚΤΥΠΩΣΗ
TΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ
"ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ"
ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ : "ΦΩΤΟΤΥΠΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΠΑΝΟΜΗΣ"
Αγ. Δημητρίου 7 - τηλ. 23920 55287


------------------------------------------

6o Τεύχος, Ά-τιμο, Σεπτέμβρης - Οκτώβρης 2003