Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ

Κάποτε : υπήρχανε παντου πατήματα Ρωμιων,
παντου φωνές Ελλήνων !
Ανωνύμου του Ελληνος.

Διαχρονικά, στόν τόπο μας, οι Δημοι κι οι Κοινότητες, εδιοικουντο εκ των αρίστων Δημογερόντων. Γιαυτό ο θεσμός της τοπικης αυτοδιοίκησης είναι υπερδισχιλιετής. Σε χαλεπούς καί δυσοίωνους καιρούς, η σοφία των Γερόντων αυτων διαιώνησε τήν φύτρα μας. Διέσωσε τόν καθ΄ ημας, τρόπον του βίου, η, μέ μιά κουβέντα τήν Ρωμιοσύνη ολάκερη!
Σήμερα, οι σοφοί Δομογέροντες, εκφυλίστηκαν σ΄ ανέραστους καί δυσκοίλιους τοπικούς αρχόντους, μέ μοναδικό τους μέλημα την προβολή, το ρουσφέτι καί το κοντόθωρο συμφέρο. Ωσάν εξωγήινοι εισβολεις λοιπόν, απεμπολουν οποιοδήποτε τοπικό χρωμα, λες κι η αναφορά στις ρίζες αποτελει γιαυτούς, προπατορικόν αμάρτημα, αιδω καί καταισχύνη.
Πως μπορει να ερμηνευθει η εμφύτευση δεκάδων κοκκοφοινίκων παρά θιν αλως, ερήμην της στοιχειώδους αισθητικής καί πατριδογνωσίας, που το κλιμα του τόπου τους ξέρασε. Ποιος θα πληρώσει τιο μάρμαρο, Τις δη, θα λογοδοτήσει; Παρ΄ ολ΄ αυτά αν υπηρχαν ελάχιστες ευαισθησίες καί κάποια ψήγματα αυτογνωσίας ενας περίπατος στις εκβολές του ποταμου, στο «μπεκίρ ρέμμα» αποκαλύπτει ένα μωσαϊκό αυτοφυους καί γηγενους χλωρίδας, π΄ ανθει καί λουλουδίζει πέρα απ΄ οποια Δημοτική παρέμβαση. Εδώ ο παλιός Πανωμίτης θ΄ ανακαλέσει μνημες ιερές καί αγροτικές πρακτικές πού χαθηκαν κι ο νιός θα μείνει εννεός μπρός στο μέγεθος της αγνωστης φυοποικιλίας. Ο αγαθός πεζολάτης λοιπόν αντικρύζει την ασκαμνιά, την αγριοδαμασκηνιά, την αγριελιά, την βατσινιά, την αγκορτζιά, τ΄ αρμυρίκι, τ΄ ασπαλάθια, αγράμπελες διάφορες καί όχι μόνο.
Ορίστε λοιπόν, φιλογενεις Δημογέροντες μιάν ανέξοδη πρόταση πράσινης αναβάθμισης του αιγιαλου, ανα δεικνύωντας παράλληλα την εν πολλοις, αγνωστη γηγενη μας χλωρίδα! Ο πυρηνας του Φαναριου κι η γλωσσα της σύρτης, αποτελουν έναν ανεπανάληπτο τάπητα αυτοφυους πανδαισίας χρωμάτων, σχημάτων κι αρωμάτων. Θωρεις τον καμαρωτό ασφόδελο, το σπερδουκλι, το ταπεινό καί φαρμακευτικό χαμαίμηλο, το κρινάκι, το πελαργόνι, τα΄ ωριοφουντο φλαβουνι……!
Πουναι ωρέ Λεβέντες οι περισσές παιδευτικές ευαισθησίες των δασκάλων; Ξεχωρίζει κάποιος στο βάθος της διδακτικης εμπειρίας, την βιωματική γνωσι. Ορίστε λοιπόν φιλόμουσοι πεπαιδευτές των νέων μας, «πεδίον δόξης λαμπρόν».
Όλα αυτά θα μπορουσαν ν΄ αποτελέσουν αναπτυξιακό μπούσουλα. Το Camping κι η παραλία της Πανωμης, ο ορμος με την τεράστια ιστορική του φόρτιση πού σήμερα χειμάζεται καί βρυκολακιάζει, θα μπορουσαν ν΄ αναστηθουν εφ΄ οσον οργανώναμε ένα μουσειο ενάλιου πλούτου, ισως έναν βοτανολογικό περίπατο, μιάν απόπειρα διάσωσης καί προβολή της μακραίωνης παραδοσιακης αμπελουργίας. Ισως η μετατροπή του αλιευτικου καταφυγίου, σε μαρίνα ελλιμενισμου πολυτελων θαλαμηγων. Ν΄ αναδειχτει το τελωνειο πού το ροκανίζουν καιρικές συνθηκες καί ανθρώπινες σκοπιμότητες, πού εδράζονται στις λογης πολιτειακές αγκυλώσεις καί τις μύριες οσες ανεπάρκειες.
Απαντες κονταροχτυπιόμαστε με πρότυπα αλλογεν΄γ καί ξένα προς τα καθ΄ ημας. Προσουτο αντί του παστουρμα!, ουϊσκυ κι όχι ρακές, ψιλοκομένο αραχνοϋφαντο Σκανδιναβικό σολωμό «σαλμό», εναντι μιας πάμφθηνης παστης σαρδέλας!, χαβιάρι «μπελουγκα» κι όχι ντόπιο λιόκαφτο τοπανιου.
Εκποιήσαμε τον πολιτισμό των γεύσεων.
Την ταπεινή ωστόσο μέγιστη Μεσογειακή δίαιτα!
Δαιμονοποιήσαμε την οσφρηση, αποστειρώνοντας το σύγχρονο νυκοκυριό, από κάθε ειδους μυρουδιά. Να παραπαιει λοιπόν, ενας εξωνημένος Γιάπης η μια αποπροσανατολισμένη Γιάπισα, στην οσμή του σκόρδου, του κρόμμυου, της τσίκνας …της κνίσας, που διαχρονικά αποτελουσε καί αποτελει σπονδή καί νέκυϊα στους προσφιλεις Κεκημοιμένους.
Ελάχιστοι γνωρίζουν τον Ιρλανδό, Jeims Joyes, αναμφισβήτητα ο σπουδαιότερος συγραφέας του 19ου αιωνος. Βαρέθηκε ο ερίφης, τ΄ ατέλειωτα ντουμάνια του νησιου του καί τις ασταμάτητες εριδες των συμπατριωτων του καί ροβόλησε κατά την νοτιά, στο Μεσογειακό φως. Στην Τεργέστη, στο μπακάλικο ενός Ρωμιου σπεντιτόρου εγινε μπακαλόγατος. Μυήθηκε στον Ελληνικόν τρόπο του βίου. Να τρώει λοιπόν : φασόλια, ροβύθια, σκόρδα καί κρομμύδια, να πίνει Γιαννιώτικη γκράπα, ηγουν τσίπουρο ανευ γλυκάνισου καί να ξυγράφει τον «Οδυσσέα». Να μπατάρειι μονόπαντα, ανασηκώνοντας το δεξί μερί του δίνοντας διέξοδο στα παραγώμενα υποξείδια της εδρας!... Κι αποτελει ο Οδυσσέας, κορυφαιο εργο της διεθνους γραμματείας.
Εμεις, στον βωμό ενός ανερμάτιστου, στείρου κι ακατανόητου μιμητισμου, συλήβδην απορρίπτουμε, αισθητική, ακούσματα, γεύσεις καί συνήθειες που ζυμωθηκαν καί μεταπλάστηκαν, μέσα από το λαϊκό θυμικό, ΄δω καί χιλιάδες χρόνους. Αιφνης, χρήζει ψυχολογικης ερμηνείας, τα΄ απωανατολίτικο κιόσκι κάπου στον Ποταμό. Εκτός κι αν εγινε αδελφοποίηση μεταξύ Θιβέτ καί Πανωμης καί στήθηκε τιμης ενεκεν! Κι η Παγόδα, λες καί υπάρχουν Ταοϊστές, τι αισθητική κομίζει; Κι ο τεράστιος φοίνικας σ΄ ένα κεντρικό σοκάκι του χωριου ν΄ ανακαλει πρόσφατες μνημες για τον τρόπο εκτροφής των κουκουλιων!
Συντοπίτες η αδιαφορία κι οι ατυχεις μας επιλογές λαβώνουν κι ακρωτηριάζουν ανεπανόρθωτα την γενέθλια Γη! Εδώ δεν χωρει η αθλια πελατειακή σχέση, δημοτικου αρχοντα καί σταυροδότη. Εδώ χωρουν, οι ικανότητες, οι ευαισθησίες, το ΄ξάστερο πνευμα, το μεράκι κι οι λυσιτελεις προτάσεις.
Των Ελλήνων οι κοινότητες, είναι παρουσες καί ζέουσες. Αποτελουν πλέον θεσμό. Δημιουργήθηκαν απ΄ ερωτικούς ανθρώπους πουθελαν την προκοπή καί προβολή των τόπων τους, όχι μέσα από τις οποιες χρεωκοπημένες πανηγυρτζίδηκες – τουριστικές πρακτικές, αλλά αναδεικνύωντας τους τόπους των με περισσές ευαισθησίες καί πλέριες ρομαντικές διαθέσεις! Το Νυμφαιον, τα΄ Αμπελάκια, τα Ζαγοροχώρια, οι Πηλιορίτικες Κοινότητες, η Ια της Σαντορίνης, το Κοινόν των Λιτοχωριανων, η Μαυρομάτα των Αγράφων, ο Λυχνοστάτης στ΄ ακρωτηρι του Ηρακλείου της Κρήτης.
Εμεις αφεθήκαμε σε κάποια θαλασσινά μπαράκια με την αισθητική των Ινδιάνων της Β. Αμερικης καί κάποια κιόσκια μ΄ εξωνημένη απωανατολίτικη επίνευση.

Δισολύμπιος