Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

8ο ΤΕΥΧΟΣ

στην... ΚΑΤΑΡΑ το 2003

Χειμέριες μέρες, λευκή ομορφιά, κατακτητές της διάθεσης και του τοπίου. Η φύση φανερώνεται μπροστά μας φιλάρεσκη και ζωοποιός. Μεταμορφώνεται για να μεταμορφώσει τον άνθρωπο, αλλά «ματαιοπονεί». Αδύναμοι, θωρακισμένοι και χειραγωγημένοι, αδυνατούμε να αφεθούμε ελεύθεροι, ή να σκλαβωθούμε στο θαύμα της, στη μαγεία της.

Θάταν μια όμορφη σκλαβιά, όσο κι αν η μια έννοια αναιρεί την άλλη.

Στις λευκές κορυφές τα όρη και τα δέντρα αποκτούν μια άλλη ελεύθερη κατάσταση. Μέγα αφροδισιακό η λαχτάρα όλων μας να πατήσουμε, να κατακτήσουμε τις λευκές κορυφές. Απέραντο λευκό άγαλμα η Πίνδος. Πόσοι ξεψύχησαν στα ύψη της ώστε να μπορούμε σήμερα να την επισκεπτόμαστε ως χειμερινοί ταξιδιώτες;

Ποιοι θεοί κατοίκησαν εδώ; Ποια παρακαταθήκη άφησαν; Μαζοχιστές, σκληροτράχηλοι θεοί, μα και λάτρεις της ομορφιάς του θαύματος του χιονιού. Ένα θαύμα, ναι, είναι η λευκή γή. Ένα μικρό θαύμα είναι και το σμίξιμο των οπτικών ινών με τούτο το θέαμα, η χαρά των παιδιών, η μύηση στις απροσδόκητες εμφανίσεις της φύσης. Ο λευκός ορίζοντας είναι ο ελάχιστος ύμνος στην ετερότητα, η αναλαμπή και η αναρχία του ζείδωρου στολισμού της γης. Η αιχμηρότητα της ψυχής εξαφανίζεται. Το χιόνι επικρατεί, διαλύοντας την ευταξία και την καθημερινότητα. Ορμητικό και ολόλευκο απλώνεται παντού. Στην ταραχή, τη χαρά, το σκίρτημα των παιδιών, στον εμπλουτισμό της γης, στην απόγνωση των φτωχών ορεισίβιων, στη διακοπή των συγκοινωνιών. Η απεραντοσύνη της λευκής ομορφιάς γίνεται ξαφνικά εχθρός. Πώς να αντέξει η αστική μας μετάλλαξη την παρατεταμένη παγωνιά των νιφάδων του χιονιού;

Ανεβαίνοντας στις χιονισμένες πλαγιές ανακαλύπτουμε την άγρια χαρά του φυσικώς υπάρχειν, βυθιζόμαστε στο κατάλευκο της ανεξαρτησίας του σώματος και του πνεύματος, νοηματοδοτούμε το αυτονόητο της ομορφιάς και των πηγών ζωής, η ανάσα μας βελτιώνεται, ο εγωισμός μας μετριάζεται. Το χιόνι, ο ορίζοντας και η ψυχή μας σφιχταγκαλιάζονται. Κι όπως λέει κι ο Ζερβουδάκης, «ανακαλύπτουμε μες τη μοναδικότητά μας την ασημαντότητά μας».

Εκ πάντων το εν, εξ ενός τα πάντα.


----------------------------------------------------

"ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ"

Δίμηνη κατάθεση

λόγου, αντιλόγου, σκέψεων, ανησυχιών και προβληματισμών.

Θέματα : περιβάλλον, παιδεία, πολιτισμός, ιστορία, τέχνη,

Ελληνισμός…. και όχι μόνο.

Η παρούσα εκδοτική προσπάθεια είναι μια απο τις δραστηριότητες

του υπό ίδρυση Σωματείου :"Ιδεοδρόμιον"

Υπεύθυνος έκδοσης : Γιώργος Σφυρής

ηλεκτρονική διεύθυνση : sfiris1@otenet.gr

Τηλέφωνο και τηλεoμοιότυπο (Fax) : 23920 44287

για άρθρα, προτάσεις, παρατηρήσεις, κακίες, συνδρομές και διαφημίσεις

(σημ.: Δε δεχόμαστε μυνήσεις)

Σημείωση : τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν

μόνο την άποψη του υπογράφοντα.

Συνεργάτες :

1) Γιάννης Μπονοβόλιας 2) Αντώνης Παρταλιός 3) Στέλιος Σατραζάνης

5) Χρήστος Χριστοφόρης 6) Γιώργος Μαρδάς 7) Χρήστος Παπαχρήστος

8) Επανομίτης 9) Χάρης Αμμανατίδης
Επιμέλεια κειμένων : Αγγέλη Φρειδερίκη (εκπαιδευτικός)


----------------------------------------------------
----------------------------------------------------

ΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΜΗ

ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΗ

Εδώ και κάποια χρόνια την Ελληνική κοινωνία ταλανίζει ένα θέμα το οποίο έχει βαρύνουσα σημασία για τον τρόπο με τον οποίο οι Έλληνες αντιμετωπίζουν θέματα σοβαρά όπως η Πατρίδα, η Σημαία, οι μετανάστες που πλημμύρισαν τη χώρα, αφού εισήλθαν λάθρα οι περισσότεροι, η παιδεία της νεολαίας κλπ.

Θέμα της παρούσης αναλύσεως είναι ειδικώς το προκύψαν πρόβλημα του ποιος μπορεί ή ποιος πρέπει να κρατά τη σημαία στις παρελάσεις που γίνονται κατά τις Εθνικές επετείους. Πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε και πάλι σε λίγες μέρες με την ευκαιρία του εορτασμού της 25ης Μαρτίου.

Το θέμα κατά την ταπεινή προσωπική μου άποψη, είναι πολύ σημαντικό, είναι πολυδιάστατο και η λύση του φαντάζει δύσκολη όπως τουλάχιστον εξελίσσεται, λίγες μέρες πριν και κατά τη διάρκεια των Εθνικών εορτών, αλλά και μέρες μετά τις παρελάσεις. Διάφοροι, ειδικοί και μη, με βαρύγδουπους τίτλους εμφανίζονται στα παράθυρα της τηλοψίας και με εμβρίθεια εκθέτουν απόψεις, συμφωνούν ή διαφωνούν μεταξύ τους και πάντα προσπαθούν να επιβάλουν τη δική τους άποψη που ΠΑΝΤΑ, κατά τη γνώμη τους, είναι η ορθή. Εμφανίζονται άνθρωποι πνευματικοί, καθηγητές πανεπιστημίου, πολιτικοί αναλυτές, διανοούμενοι, άνθρωποι της τέχνης και με περισσή σοβαρότητα ή σοβαροφάνεια εκθέτουν επιχειρήματα – βάσιμα ή όχι – για να πουν δημοσίως τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Ο καθένας αναλόγως της ιδεολογικο-πολιτικής του τοποθετήσεως μας βομβαρδίζει με λόγια για να μας κάνει να πιστέψουμε ότι έχει δίκαιο.

Σε όλο αυτό το αλαλούμ ακούγονται απόψεις που αντιστοιχούν σε όλο το ιδεολογικό φάσμα :

από την παραδοσιακή Αριστερά μέχρι τη λεγόμενη άκρα Δεξιά. Οι μεν απευθύνουν χαρακτηρισμούς του τύπου : Φασίστες, εθνικιστές, πατριδοκάπηλοι, οι δε του τύπου : προδότες του Έθνους, εθνικοί μειοδότες κλπ. Όλοι τους έχουν οπλισμένη την ιδεολογική τους φαρέτρα με εύλογα ή ευλογοφανή επιχειρήματα. Τώρα τελευταία, στην ιδεολογική αυτή αντιπαράθεση, άρχισαν να χρησιμοποιούνται – και μάλιστα ευρέως – και ρητά με αποφθέγματα από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Τα πνεύματα ανάβουν, οι μεν διακόπτουν τους δε, οι «προοδευτικοί» κατακεραυνώνουν τους «συντηρητικούς» και πάει λέγοντας. Μέχρι που στην όλη αυτή διαμάχη επενέβη και ο σεβαστός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος εξέφρασε την άποψή του μέσω ενός αποσπάσματος από τον «Πανηγυρικό» του Ισοκράτους. Με όλη την σοβαρότητα της προσωπικότητάς του, τη σοφία της θέσεώς του, της ηλικίας, της παιδείας και της πολιτικής του πείρας ο αξιότιμος αυτός πολιτικός άνδρας είπε τη γνώμη του – πάντα την προσωπική του γνώμη – και καλώς έπραξε. Ε! λοιπόν αυτό ήταν! Όλοι οι προοδευτικίζοντες πήραν τη σοφή του ρήση και ο καθένας άρχισε να λέει τα δικά του. Αυτός δικαιούται να είναι Έλληνας, εκείνος όχι. Αυτός μετέχει της ημετέρας παιδείας, ο άλλος όχι.

Επειδή τον επόμενο μήνα θα έχουμε την Εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου, φρονώ ότι ο χρόνος είναι κατάλληλος να ασχοληθούμε – εν ψυχρώ – και όχι εν θερμώ με το θέμα και να δούμε τι επιτέλους είπε αυτός ο Ισοκράτης. Ως απλοί Έλληνες πολίτες ας ανατρέξουμε στα κείμενά του να δούμε, τι πρεσβεύει. Χωρίς συναισθηματισμούς αλλά με επιστημονική ακρίβεια η οποία δεν κρίνεται βάσει ακαδημαϊκών τίτλων, αλλά βάσει των γνώσεων, της αντικειμενικότητας και της αλήθειας.

Για την αποκατάσταση της αλήθειας λοιπόν ξεκαθαρίζουμε εκ των προτέρων ότι ο ρήτορας Ισοκράτης ήταν οπαδός της θεωρίας της υπεροχής των Ελλήνων επί των βαρβάρων. Πόθεν αυτό τεκμαίρεται; Μα από τα γραπτά του ίδιου. Στην Γ΄ επιστολή του προς το βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο λέγει χαρακτηριστικά : «Τους βαρβάρους δει ειλωτεύειν», δηλαδή «τους βάρβαρους πρέπει να τους κάνουμε δούλους. Καθαρά και ξάστερα! Ας πάμε τώρα στον «Πανηγυρικό». Ακούμε λοιπόν από γνωρίζοντες και μη ότι ο Ισοκράτης είπε, ότι οι «Έλληνες είναι οι μετέχοντες της Ελληνικής παιδείας». Η ρήση αυτή την οποία κατά κόρον εκμεταλλεύτηκαν τα ΜΜΕ είναι κατά την άποψή μου χαλκευμένη παράφραση, διαστρέβλωση, παρερμηνεία του εδαφίου του Ισοκράτους, το οποίο στην πραγματικότητα διατυπώνει σαφώς τελείως αντίθετη έννοια. Ο Ισοκράτης,, πλέκων το εγκώμιο της πνευματικής αίγλης των Αθηνών – της πόλης των Αθηνών που ο Θουκυδίδης τη θεωρούσε «Ελλάδα της Ελλάδος» - γράφει επί λέξει : «Τοσούτον δ’ απελέλοιπεν η πόλις ημών περί το φρονείν και λέγειν τους άλλους ανθρώπους, ώσθ’ οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασι, και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους, αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας».

Έχουμε λοιπόν το ρήμα πεποίηκε και το απαρέμφατο δοκείν τα οποία ο Ισοκράτης δεν τα χρησιμοποιεί τυχαία, διότι ο ρήτορας όπως λέγουν οι σύγχρονοί του συγγραφείς «σαφεί τη λέξει κέχρηται» δηλαδή χρησιμοποιεί τις λέξεις με σαφήνεια. Το ρήμα ποιώ σημαίνει φτιάχνω, δημιουργώ και στη μέση φωνή, ποιούμαι σημαίνει νομίζω, εκλαμβάνω πχ «πεποιημένη συμπεριφορά» δηλαδή κατασκευασμένη υπόθεση, φτιαχτό ζήτημα. Το δε δοκώ σημαίνει φαντάζομαι, υποθέτω, νομίζω πχ λέει ο Ηρόδοτος : «ως εμοί δοκεί» όπως μου φαίνεται, όπως νομίζω.

Ας δούμε λοιπόν το απόσπασμα στην νέα Ελληνική :

«Η πόλις μας (δηλαδή η Αθήνα) τόσο έχει ξεπεράσει, έχει αφήσει πίσω (απολέλοιπε) ως προς τη φρόνηση και το λόγο τους άλλους ανθρώπους, ώστε οι μαθηταί αυτής έγιναν διδάσκαλοι άλλων και το όνομα των Ελλήνων πεποίηκε (=δημιούργησε την πεποιημένη, πλαστή εντύπωση) δοκείν είναι (=να φαίνεται ότι είναι – χωρίς όμως να είναι), χαρακτηριστικό όχι πια του γένους αλλά της διανοίας και να αποκαλούνται Έλληνες (δεν τους αποκαλούμε εμείς) μάλλον οι μετέχοντες της δικής μας εκπαιδεύσεως παρά (οι μετέχοντες) της κοινής φύσεως (=γεννήσεως, καταγωγής). Εδώ δηλαδή ο Ισοκράτης μας περιγράφει ένα φαινόμενο ανάλογο μ’ αυτό που λένε σήμερα οι μαθηταί : η Αγγλίδα, η Γαλλίδα κλπ εννοώντας την Ελληνίδα δασκάλα της αγγλικής ή της γαλλικής γλώσσας. Γι’ αυτό και η Ελληνική γλώσσα τακτοποίησε το αναφυέν πρόβλημα καθορίζοντας ως Ελληνίζοντες – και όχι Έλληνες τους ξένους που διδάσκουν Ελληνικά. Και για να μην υπάρξει παρεξήγηση για τη λέξη μαθηταί (οι ταύτης μαθηταί) διευκρινίζουμε ότι οι μαθηταί που συνέρεαν στις Σχολές των Αθηνών δεν ήταν μόνο Έλληνες αλλά και ξένοι από Ανατολή και Δύση. Αυτοί γυρίζοντας στις πατρίδες τους δίδασκαν Ελληνικά ως «Έλληνες διδάσκαλοι» και μετέπειτα «Ελληνοδιδάσκαλοι».

Αυτά ως προς το τι πράγματι λέγει ο Ισοκράτης. Και μάλιστα τα λέγει «χρώμενος σαφεί τη λέξει».

Αυτά λοιπόν τα σαφή λόγια του Ισοκράτη τα πήραν όλοι και ο καθένας «πεποίηκε» για να χρησιμοποιήσουμε και την Ισοκράτειο έκφραση δηλαδή έφτιαξε την δική του πλαστή άποψη και μας την ξεφουρνίζει ανερυθρίαστα από τα τηλεοπτικά παράθυρα δυο φορές το χρόνο. Και επειδή οποιαδήποτε ανάλυση ή εξήγηση χωρίς πρόταση δεν έχει αξία, γυρίζουμε στο θέμα του ποιος δικαιούται να κρατά την Ελληνική σημαία.

Επειδή λοιπόν «απλά εστί της αληθείας έπη» μ’ άλλα λόγια «η αλήθεια είναι απλή» λέγουμε ευθαρσώς ως Έλληνες πολίτες την άποψή μας, τη γνώμη μας : Την Ελληνική σημαία δικαιούται να τη σηκώσει αυτός που οι πρόγονοί του την έχουν ποτίσει με το αίμα τους. Κι αν αυτό δεν καλύπτει κάποιους, επειδή είναι η άποψη ενός απλού συνηθισμένου Έλληνα πολίτη ας αφήσουμε ένα διακεκριμένο Έλληνα να μας πει εκείνος τη γνώμη του.

Κατά τον Οδυσσέα Ελύτη λοιπόν την Ελληνική σημαία την σηκώνουν όσοι :

«είχαν παππού από δρυ κι από οργισμένο άνεμο

στο καραούλι δεκαοχτώ μερόνυχτα με πικραμένα μάτια

μάνα που έχει σφάξει με τα χέρια της ή μάνα μάνας που με το βυζί γυμνό

χορεύοντας έχει δοθεί στη λευτεριά του Χάρου»

Τη Σημαία τη σηκώνουν οι απόγονοι αυτών που πολέμησαν τους εκ του εδάφους της Αλβανίας εισβάλοντας Ιταλούς και «χιόνι έτρωγαν, χιόνι έπιναν και τη φωτιά βαστούσαν».

Τη Σημαία τη σηκώνει αυτός που είναι έτοιμος και πρόθυμος να χύσει με τη σειρά του το αίμα του για Χάρη Της.

«Ορκίζομαι να υπερασπίζω με πίστιν και αφοσίωσιν μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματός μου τας Σημαίας. Να μην τας εγκαταλείπω, μηδέ να αποχωρίζομαι ποτέ απ’ αυτών» (από το σύγχρονο στρατιωτικό όρκο).

Και ένα τελευταίο από τον όρκο των οπλιτών των Αθηνών : «Ου καταισχυνώ όπλα τα ιερά …και ιερά τα πάτρια τιμήσω»

Στέλιος Σατραζάνης - δ’ – β’ - ,βδ’ ή 4/2/2004

Αναφορές : 1. Ισοκράτους λόγοι (εκδ. Κάκτος)

2. Ελληνική Αγωγή (Δεκέμβριος 2003)


----------------------------------------------------

Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ(!) ΚΑΙ Ο… ΠΟΛΙΤΗΣ(!)


Ανοίγεις το παράθυρο και βλέπεις έναν «αλήτη» ήλιο να ανατέλλει και να στέλνει το φωτισμό του όλο πάνω στη φύση. Η όρασή σου τότε ξεχωρίζει ένα-ένα όλα τα πράγματα, ως εκεί που φτάνει και αφήνεται να απολαμβάνει κάθε τι το φυσικό, ενώ λυπημένα γυρνά την πλάτη της συνήθως σε ό,τι ακούμπησε ανθρώπου χέρι!…

-Γιατί τάχα;

Ανοίγεις έπειτα την πόρτα και περπατάς στο δρόμο, έχοντας νωπές ακόμα στη μνήμη σου τις γλυκές γεύσεις που άφησαν μέσα της φιλιά και λόγια των δικών σου, όταν η ρόδα πέφτει μέσ’ στη λακκούβα ξαφνικά και τα λασπόνερα που λίμναζαν εκεί πετιούνται βίαια και σε λεκιάζουν, χαλώντας βάναυσα την προηγούμενη καλή διάθεσή σου!…

-Γιατί τάχα;

Περνάς μετά απ’ την πλατεία - άκου: Τη μοναδική σ’ όλη την πόλη! - και βλέπεις εκείνο το πολυβασανισμένο πάρκο της να είναι ανεξήγητα ψηλά - ψηλά ανεβασμένο, έτσι που να διστάζεις να το διασχίσεις, και γύρω του - αν είναι δυνατόν! - να συνωστίζεται όλη η εμπορική ζωή του τόπου(!) κι όταν ξάφνου αρχίζει δαιμονισμένα να βρυχάται το απερίγραπτα χοντροκομμένο σιντριβάνι, ο πανικός σε κυριεύει!…

-Γιατί τάχα;

Και αν η διάθεσή σου δεν έχει ολοκληρωτικά καταστραφεί «εισέτι» και θέλεις σίγουρα να περιπλανηθείς ακόμα ένα γύρω, θα ανακαλύψεις - μόνο με πυξίδα βέβαια(!) - ένα κτιριακό διαμάντι, και εννοώ το θέατρο του Δήμου βέβαια(!), καταχωνιασμένο όμως σε χώρο απροσδόκητα στενό και σε περίγυρο απροσδόκητα ακαλαίσθητο.

Άραγε γιατί, αυτό το περίτεχνο έργο… Όπως και το άλλο ωραίο Δημοτικό κτίριο που έγινε πρόσφατα στη θέση της παλιάς ψαραγοράς και συναθροίζονται εκεί όλα τα «περήφανα γερατειά»… Όπως και ολόκληρη η Δημοτική αγορά, που βρομίζει με τα απόνερά της το ρέμα που από ένα σημείο και μετά είναι ακάλυπτο. Γιατί τάχα αυτά δεν έγιναν κάπου αλλού;

Άραγε δεν έχει ο Δήμος άλλους χώρους όμορφους, ανοιχτούς για ν’ αναδείξουν το μεγαλείο αυτών των έργων;

Άραγε τα οικόπεδα αυτών των τριών δημοτικών εγκαταστάσεων δε θα έπρεπε να μείνουν άδεια και να διαμορφωθούν έτσι που να νοιώσει και το μάτι του περιπατητή λίγη απλωσιά;

Μια μοναχά φωνή - μοναχική! - παραπονιάρικα ρωτάει:

-Γιατί τάχα;

Και ύστερα απ’ το παράπονο έρχεται η σκέψη που - είτε μεστή είτε άμεστη - προβάλλει για να αναδείξει - το δίχως άλλο! - όλα εκείνα τα ρηχά στολίδια που φόρτωσαν κατά καιρούς τους εαυτούς τους οι εκλεγμένοι άρχοντες(!) αυτού εδώ του τόπου: Εγωισμός, Κενοδοξία, Αλαζονεία και Αναρμοδιότητα!

Κι εγώ, ο απλός πολίτης που ήθελα αυτός που κυβερνά να είναι διάφανος, σαν καθρέφτης, για να μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου μέσα του, τι θα απογίνω; Πού θα στηρίξω πλέον τις ελπίδες μου; Μα τι λέω;

Ποιος απ’ όλους αυτούς διάβασε άραγε με προσοχή το λογογράφο πρόγονό μας Ισοκράτη που φώναζε: «Να φροντίζετε να είστε τίμιοι και όχι να πλουτίζετε» - γιατί κανένας δεν πλούτισε δουλεύοντας τίμια(!) - ή τον Αμερικανό γιατρό και συγγραφέα Γ. Όσλερ που είπε: «Δεν ήρθαμε στον κόσμο για να πάρουμε ό,τι έχει η ζωή για τον εαυτό μας, αλλά και για να προσπαθήσουμε να κάνουμε τη ζωή των άλλων πιο ευτυχισμένη», ή τον Άγγλο συγγραφέα Σαμουήλ Μπάτλερ που είπε: «Πάντοτε ο κόσμος θα κυβερνιέται από το ατομικό συμφέρον. Κάθε προσπάθεια για να τον αλλάξουμε είναι μάταιη. Να προσπαθήσουμε μόνο να εναρμονίσουμε το ατομικό συμφέρον, όσο μπορούμε περισσότερο με το συμφέρον των συνανθρώπων μας». Και ένας παλιός δικός μας ακόμα είπε: «Αλαζονεία, έξις προσποιητική του αγαθού ή αγαθών των μη υπαρχόντων»! (Πλάτων: ΟΡΟΙ, 525 Α». Ακούσατε; «Των μη υπαρχόντων! Ναι!) Και κάποιος άλλος - κι αυτός δικός μας - είπε για τον αλαζόνα: «Ενόμισεν εαυτόν είναι ανθρώπων απάντων ολβιώτερον». (ΗΡΟΔΟΤΟΣ Α΄ 34). Χμ!… Ναι!…

Μα όλα τα παραπάνω είναι γραμμένα με τόσο… ψιλά γράμματα που χρειάζεται γερή όραση για να τα διακρίνεις και τέτοια δυστυχώς «(η)μείς, με όλην την καλήν διάθεσιν που έχομεν, δυστυχώς, δεν διαθέτομεν»!…

Όμως «υμείς» διαθέτουμε με μεγάλη ευκολία - μάλιστα! - όλη την προθυμία μας - μάλιστα! - για να συγκεντρώσουμε - παρακαλώ! - τον απαιτούμενο «ρεφενέ» από όλα τα εκλεκτά μέλη της… «ομήγυρης» και να πάμε σε συγκεκριμένο Κέντρο - σόλο, παρακαλώ! - για να γιορτάσουμε την πρώτη επέτειο της εκλογής μας!!!, προκαλώντας βάναυσα τους συμπολίτες μας που δεν έδωσαν την προτίμησή τους σ’ εμάς!!! Θαρρείς και ο μόνος λόγος που «κατεβήκαμε» είναι ακριβώς αυτός και όχι για να βάλουμε ένα σοβαρό λιθαράκι στην ανοικοδόμηση της Επανομής μας!

Όμως θα πρέπει όλοι αυτοί οι πρόθυμοι πανηγυριστές να γνωρίζουν πως μια τέτοια πρώτη επέτειος δεν έρχεται επιζητώντας πανηγυρισμούς, μα έρχεται ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ(!) ένα μερικό απολογισμό των πεπραγμένων, κρινόμενο με ταπεινότητα και σωφροσύνη, και ας μην επαναπαύονται στα ελάχιστα πράγματα που… μισοέγιναν - ίσως για το «θεαθήναι»! - αλλά ασταμάτητα να βλέπουν με «πλυμένα μάτια» τα όσα μέσα στο χρόνο που πέρασε, όχι μόνο δεν έγιναν ενώ θα μπορούσαν εύκολα να γίνουν, αλλά ούτε καν ανιχνεύθηκαν! Μα και «διακαώς» να βλέπουν ακόμα το τεράστιο εκείνο βουνό των «πραγμάτων» που με αβεβαιότητα(!) περιμένουν τη σειρά τους για να γίνουν!… Αν εντέλει γίνουν!…

Γιατί ο ΠΟΛΙΤΗΣ θέλει! Και δικαιούται να ΘΕΛΕΙ! Δικαιούται να θέλει, γιατί ΠΛΗΡΩΝΕΙ! Και ας μην το ξεχνάει αυτό κανένας ΤΟΥΣ:

Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ! Ακόμα κι ΑΥΤΟΥΣ! Ναι, ρε γαμώτο!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΔΑΣ!


----------------------------------------------------

Καλό ταξίδι Παπα-Γιώργη

Σε γνωρίσαμε τόσο λίγο και όμως σ’ αγαπήσαμε τόσο πολύ. Ούτε ενάμισης χρόνος πέρασε από τότε που ήρθες στην ενορία, αλλά είναι σα να την υπηρέτησες πολλά χρόνια.

Η ταπεινότητά σου, η μετριοφροσύνη σου, η εργατικότητά σου και το ενδιαφέρον που έδειξες για την ενορία και το ναό, σε συνδυασμό με την πραότητα του λόγου σου, μας έδωσε την εικόνα εκείνου του ιερέα, εκείνου του παππούλη που τόσο ανάγκη έχει σήμερα η κοινωνία μας και γενικότερα η Ορθοδοξία.

Ξεκίνησες ένα μεγάλο έργο. Την αναπαλαίωση της τόσο ταλαιπωρημένης παλιάς εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Η αγωνία σου να προχωρήσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα τα έργα ήταν έκδηλη στο πρόσωπό σου και ίσως αυτή επέσπευσε τη φυγή σου. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει!

Να είσαι σίγουρος πως το έργο που ξεκίνησες θα αποπερατωθεί.

Καλό ταξίδι Παπα-Γιώργη.

απ' το “Ιδεοδρόμιο”


----------------------------------------------------

ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΝΟΜΟΤΑΓΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ


Θέλω την Τάξη. Και τη σέβομαι!…

Θέλω το Νόμο. Και το σέβομαι!…

Μα πιο πολύ απ’ όλα, θέλω να σέβομαι τον Άνθρωπο που την Τάξη βάζει και το Νόμο εφαρμόζει.

Όμως αυτό, ο εντεταλμένος Άνθρωπος της Τάξης και του Νόμου, μου το απαγορεύει!…

Θέλω ακόμα πιο πολύ να σέβομαι τον αιρετό τον Άρχοντα που διαφεντεύει έναν τόπο. Τον τόπο μου!…

Μα κι αυτός με τρόπο βάρβαρο δε μου το επιτρέπει!…

Μα κι αυτός το πέλμα του άγρια σηκώνει και με ποδοπατεί!…

Κι είναι μονάχα μια πλατεία σε ολόκληρη την πόλη! Και γύρω-γύρω της στοιβάζεται η αγορά της όλη. Κι αν εγώ ή εσύ κι ο άλλος!… Κι αν ο γέροντας, ο ασθενής κι ο βιαστικός ακόμα!… Αν - κραυγάζω! - κάποιος απ’ όλους μας θελήσει για λίγο χρόνο να σταθμεύσει και με του γιατρού τη συνταγή στο χέρι του να τρέξει σε κάποιο απ’ τα φαρμακεία που είναι όλα στριμωγμένα εκεί ή - γιατί όχι βρε αδερφέ; - μια εφημερίδα ν’ αγοράσει, τότε μια έκπληξη στην επιστροφή τον περιμένει!…

-Ξέρετε, κύριε Συνοριοφύλακα… Λέει φοβισμένα η φωνή.

-Πήγαινε στο Διοικητή!…Απαντάει βάρβαρα η… Εξουσία!

-Ξέρετε, κύριε Διοικητή…Τολμάει φοβισμένα πάλι η φωνή.

-Όλοι έτσι λένε… Απαντάει ανένδοτα η…Εξουσία και συμπληρώνει:

-Φέρε μου στοιχεία ότι είσαι ασθενής και…

Κι εγώ ή εσύ κι ο άλλος! Κι ο γέροντας, κι ο ασθενής κι ο βιαστικός ακόμα, βλέποντας τα στεγνά τα μάτια όλων αυτών των νέων ανθρώπων του Νόμου και της Τάξης, άθελα μπορούμε να σκεφτούμε, πως αυτοί εδώ οι άνθρωποι που κρίνουν από τόσο «μακριά», κι αλόγιστα μειώνουν τους λιγοστούς μας πόρους, δεν έχουν γνώση τέτοια της ψυχολογίας, εκτός και αν θέλουν - με εντολή(;) ή όχι(;) - από την τσέπη του φτωχού κι ανήμπορου να γεμίσουν οπωσδήποτε τα Δημοτικά ταμεία, αφού η αδυναμία της αντίδρασης είναι πάντα με το μέρος του αδύναμου Πολίτη και το παράπονό του μεγαλώνει, όταν έπειτα από λίγο περνά ξανά από τον τόπο του… εγκλήματος και βλέπει τα οχήματα να είναι παράνομα μα ανενόχλητα(!) πλέον εκεί παρκαρισμένα, τότε άθελά του σκέφτεται:

-Φαίνεται πως ο αριθμός των κλήσεων που έπρεπε να κόψουν έχει πια συμπληρωθεί και τώρα η παράνομη η στάθμευση δεν ενοχλεί κανέναν!

Και δίχως να το καταλάβει ψιθυρίζει:

-Αν ήξερες Ελλάδα μου πόσες φορές αναίτια με «δάγκωσες»!… Μα… Ωστόσο εξακολουθώ να σ’ αγαπώ!…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΔΑΣ

----------------------------------------------------

Τα επαγγέλματά μας …. Τότε και τώρα ….

Του Χρήστου Ν. Παπαχρήστου - Ζωγράφου – Λαογράφου

Το πιο συνηθισμένο ερώτημα σε κάποιο παιδί είναι το «τι δουλειά κάνει ο πατέρας σου»; Τώρα γιατί αρχίζει ο πρόλογος του άρθρου και τι σχέση έχει με την επικεφαλίδα, θα δούμε παρακάτω ότι έχει και μάλιστα παραέχει. Έχει σχέση με προβληματισμούς γενικούς, με προβληματισμούς που δεν θέλουμε ή καλύτερα δεν τολμούμε να τους ακουμπήσουμε, με προβληματισμούς που άπτονται των ίδιων των οικογενειών μας, του ίδιου του χωριού μας. Οι προβληματισμοί αυτοί είναι οικονομικοί, είναι βιοποριστικοί, είναι αναπτυξιακοί για τους νυν και τους επόμενους. Είναι κοινοί, όπως κοινή είναι η γη που μας φιλοξενεί, κοινή η θάλασσα των 40 χλμ. που μας περιβρέχει, κοινοί οι δρόμοι που κυκλοφορούμε, κοινή η καθαριότητα που αισθανόμαστε.

Σε όλα αυτά τα δεδομένα και με την έννοια ή την πραγματικότητα μιας μεγάλης οικογένειας που λέγεται Επανωμή, αν τεθεί το ερώτημα «τι δουλειά κάνει ο πατέρας σου» τι θα απαντηθεί; Ποια η ασχολία, ποιο το επάγγελμα, ποιο το όραμα αποκατάστασης την αυγή του 21ου αιώνα; Πως αρπάξαμε την ευκαιρία για έργα υποδομής και ανάπτυξης όταν ο … «θείος» από την Ευρώπη μοίραζε σε πακέτα τύπου Ντελόρ τα δισεκατομμύρια; Γιατί αυτά δεν έφτασαν στο χωριό μας; Πού καταχώνιασαν τα προγράμματα οι εκάστοτε αρμόδιοι και δεν τα έπαιρνε κανένας χαμπάρι; Δηλαδή όταν σε όλη την Ελλάδα έβρεχε χρήμα (και τι χρήμα) εμείς κρατούσαμε ομπρέλα;

Ας δούμε μερικά από τα επαγγέλματα που όπως τα βρήκαμε, χειρότερα θα τ΄ αφήσουμε :

Κτηνοτροφία : αυτή έμεινε μόνο σαν ανάμνηση της περασμένης 50ετίας. Όχι μόνο πετάξαμε τους στάβλους έξω από το χωριό, χωρίς να προσδιορίσουμε πού να πάνε, (βλέπετε σχέδιο πόλης μας φορτώσανε) γιατί μας βρωμούσαν. Καταστρέψαμε όμως και τα μαντριά, μιας κι όλος ο κάμπος γέμισε παράνομα που … «νομιμοποιήθηκαν» και φυσικά τα πρόβατα έγιναν αυτά παράνομα και εξέλειψαν μαζί με τους κεχαγιάδες.

Αλιεία : την Ευρωπαϊκή ευκαιρία την άρπαξαν από τα μαλλιά μόνο οι Μηχανιώτες, που δημιούργησαν τον πρώτο αλιευτικό στόλο στην Ελλάδα. Εμείς δυστυχώς μείναμε στάσιμοι με 5 – 6 θηνεία (νταλιάνια) και άλλες τόσες καϊκούλες. Όμως βλέπετε ότι έχουμε τρεις αλιευτικούς φορείς επαγγελματιών και ερασιτεχνών ψαράδων. Κάποτε, για να μη ξεχνιόμαστε δηλαδή, υπήρχαν στην παραλία της Επανωμής και εμπορική – αλιευτική σκάλα (εύχρηστη) και τελωνείο. Σήμερα τίποτα από τα δυο ή μάλλον ένα στείρο έκτρωμα που ασφαλώς χρήζει σχολιασμού.

Γεωργία : οι παππούδες έλεγαν πως ακόμα κι αν γίνει μια οκά ο κάθε σπόρος σιταριού και μισή οκά το κάθε φλόκι βαμβακιού, πάλι ασύμφορη θα είναι η καλλιέργειά τους. Και όχι μόνο! Αδειάζουμε επικίνδυνα τις υπόγειες δεξαμενές νερού για να ποτίζουμε με καρουλάδες τα χωράφια, όταν σ’ όλο τον πολιτισμένο κόσμο έχει απαγορευτεί αυτός ο τρόπος ποτίσματος!!! Γεωργία σημαίνει προγραμματισμός, τυποποίηση, πρωτογενής, δευτερογενής και τριτογενής επεξεργασία των γεωργικών προϊόντων και τυποποίησή τους. Κοπερατίβες (coop) μικρές και ευέλικτες που προσφέρουν πάμπολλες θέσεις εργασίας και ελεγχόμενη καλλιέργεια. Και όχι, βέβαια, συνεταιρισμούς με τη σημερινή τους μορφή που κανείς δεν ξέρει τι ρόλο παίζουν, εκτός βέβαια από το να μας καλούν κάθε δυο-τρία χρόνια να … ψηφίζουμε. Πολύ πιο κοντά στην έννοια του συνεταιρισμού ήταν οι παλιότεροι. Οι παλιότεροι που και τρεις αποθήκες συγκέντρωσης προϊόντων έκτισαν και διαλογητήριο – συσκευαστήριο σταφυλιών είχαν δημιουργήσει και εκκοκκιστήριο βάμβακος, υπερσύγχρονο τότε, είχαν δημιουργήσει. Μια αρχική προσπάθεια είχαν κάνει τη δεκαετία 1950 - 1960 για θέσεις εργασίας και τέλος κάθε χρόνου, ο συνεταίρος γεωργός έβρισκε στη μερίδα του έστω και ένα μικρό μέρισμα από τα κέρδη.

Αυτά λοιπόν σε μια γεωργική κοινωνία των πρώην 110.000 στρεμμάτων, μια κοινωνία που πρέπει να κάνει κερδοφόρο επάγγελμα την ΑΓΡΟΤΟΒΙΟΤΕΧΝΙΑ και τον ΑΓΡΟΤΟΥΡΙΣΜΟ. Βλέπετε τότε που «ήμασταν φτωχοί» δε χρειάστηκε να ξεπουλήσουμε 40.000 στρέμματα γης χωρίς επαγγελματική – βιοποριστική ανταπόδοση πρώτον και δεύτερον δε θεωρούνταν οικόπεδα όλη η αγροτική περιοχή της Επανωμής από την εφορία κληρονομιών.

Βιομηχανία – Βιοτεχνία : ανύπαρκτος τομέας. Όχι μόνο σ’ αυτές τις δυο κατευθύνσεις, μα ούτε καν στην οικοτεχνία. Στην οικογενειακή υφαντουργία, γαστρονομία, χειροτεχνία και ότι άλλο μπορεί να στεγάσει μια καμαρούλα – εργαστήρι που θα μπορούσε να παρασκευάσει, συσκευάσει και εμπορευτεί τόσα και τόσα αγαθά που κάποτε διακινούνταν σε αφθονία. Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να κάνουμε σύγκριση με το «χθες» γιατί κάποτε είχαμε τρεις αλευρόμυλους, έναν κυλινδρόμυλο, δυο σαμολαδάδικα, μια λανάρα, τρία εκκοκκιστήρια βάμβακος και ένα πλήθος μικροεργαστηρίων που όλα αυτά είχαν αναγάγει την Επανωμή σε κέντρο εμπορίου όλων των χωριών της περιφέρειας. Σήμερα υπάρχουν χωριά με σαράντα σπίτια … κι ένα καμπαναριό που εκμεταλλευόμενα τα τοπικά προϊόντα που βγάζουν (πχ υφαντά, κεντήματα, ούζα, κρασιά, χυλοπίτες, τραχανάδες, μουστόπιτες, ριτσέλια κ.ά.) έχουν ανασάνει οικονομικά και παράλληλα έκαναν έντονη την παρουσία τους στον Ελλαδικό χώρο.

Εμπόριο : το περιφερειακό άλλοτε κέντρο εμπορίου και των θαλάσσιων μεταφορών, όπως εκτενώς αναφέρονται στο βιβλίο μου «Γέφυρα στο Παρελθόν μας», δείχνει την ακμή του τότε, σε αντίθεση με την παρακμή του σήμερα. Σήμερα που ανάμεσα στα «αποκαΐδια» του τότε, υπάρχουν μόνο μαγαζάκια του τύπου «λίγο απ’ όλα» για να θυμίζουν ότι εδώ κατοικούν 7.000 άνθρωποι. Μοναδική όαση το οινοποιείο-κόσμημα του Βαγγέλη Γεροβασιλείου και ένα – δυο ανθοκήπια – θερμοκήπια.

Τουρισμός : στην τουριστική ανάπτυξη θα αναφερθώ σε μια παλιά ιστορία :

Κάποτε θέλανε να προξενέψουν σ’ ένα καλό γαμπρό μια κοπέλα. Εκθειάζοντας τα χαρίσματα της νύφης, μεταξύ άλλων λέγανε ότι ήταν καλή νοικοκυρά και διέθετε «ένα κάρο προίκα». Ο γαμπρός μαθαίνοντας για ποια πρόκειται, έκανε την εξής πρόταση : Μήπως μπορώ να πάρω το κάρο με την προίκα χωρίς τη νύφη;

Αυτό ακριβώς ταιριάζει και σε μας τους σύγχρονους. Θέλουμε τον τουρισμό μόνο για το συνάλλαγμα και για τη διάθεση των προϊόντων μας. «Κωλοπλένηδες» τους ανεβάζουμε, «λέτσους» τους κατεβάζουμε, βρομιάρηδες και μαλλιούρηδες αποκαλούμε τους ξένους. Απαράδεκτο σέρβις και από τιμές … αυτές είναι Βρυξελλών, λες και αυτοί είναι τα κορόιδα. Έτσι φτάσαμε στη διάλυση του μεγαλύτερου ΚΑΜΠΙΝΓΚ των Βαλκανίων, τη διάλυση των δυο πλαζ των παραλιών μας, στη μη ύπαρξη ούτε ενός – έστω και μικρού – ξενοδοχείου (40 χλμ η ακτή μας), χωρίς μια πανσιόν ή ενός οργανωμένου χώρου σύμφωνα με τα πρότυπα μιας οργανωμένης τουριστικής περιοχής. Μοναδικό βήμα προόδου τα ομπρελάκια που στήθηκαν στον Ποταμό, ίσως μοναδικό αναπτυξιακό έργο μιας δωδεκαετίας , ώστε να μπορούμε αν μη τι άλλο να πουλάμε καφέδες και αναψυκτικά!!!

Γυρίζοντας λίγο πίσω, 50 χρόνια πριν, στο χώρο που είχε οργανώσει η τότε Κοινότητα και φιλοξενούσε 350 παράγκες και αντίσκηνα – μεγάλη οικονομική βοήθεια τότε. Αν συνεχιζόταν λοιπόν εκείνη η τουριστική αναπτυξιακή πολιτική και εκσυγχρονίζονταν χρόνο με τον χρόνο, σήμερα θα υπήρχαν μπανγκαλόου με συνεχιζόμενη επέκταση και η Επανωμή θα ήταν μια λουτρόπολη παγκόσμιας φήμης. Τα έσοδα θα ανακούφιζαν τους δημότες και δεν θα μοιράζαμε τα χρυσά κλειδιά της πόλης μας (και καλά κάναμε τελικά) εκλιπαρώντας να μας παραχωρήσουν ένα κομμάτι γης, από κείνη τη δικιά μας, που δικαιούμαστε, εκείνη που την πλιατσικολόγησαν τα αρπακτικά τα μεταμορφωμένα σε οικολογικοπολιτιστικούς φορείς.

Οικοδομική – οικιστική ανάπτυξη : τριάντα χρόνια ταλαιπωρείται αυτός ο τόπος από ένα «σχέδιο πόλης», χωρίς να το μελετήσουν διαχρονικά, χωρίς να ληφθεί υπ’ όψιν το κυκλοφοριακό χάος που θα προκαλέσει και προπαντός την αλλοίωση της αρχιτεκτονικής δομής, με κτίρια άσχημα και ασυμβίβαστα με το περιβάλλον. Σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και μια πρόχειρη και ασυνάρτητη «Γ’ Ζώνη», χωρίς να δοθεί κανένας σεβασμός στις ιδιοκτησίες. Η δυσκολία της Α’ και Β’ Ζώνης και η μη εφαρμογή της Γ’, ενταφίασαν την οικοδομική ανάπτυξη. Σήμερα που άρχισε ο κόσμος να εγκαταλείπει τα αστικά κέντρα, σήμερα που η αξία γης στους διπλανούς Δήμους εικοσαπλασιάστηκε, εμείς χάσαμε … τα «κουτάλια».

Βιομηχανική ζώνη, κτηνοτροφική περιοχή, οικιστική ζώνη, αγροτοβιοτεχνική έκθεση και τόσα άλλα σχέδια που παρουσιάστηκαν στο παρελθόν προς έγκριση, κατακρίθηκαν με επιπολαιότητα, απορρίφθηκαν χωρίς να μελετηθούν μόνο και μόνο από μικροκομματικές αντιπαραθέσεις. Κάθε πρόταση κατέληγε πάντα σε πεζοδρομιακή φιλοσοφία με αποτέλεσμα το φρενάρισμα κάθε εφαρμογής.

Με αναπτυξιακά έργα που μπορούν να ξεκινήσουν από τη Δημοτική αρχή και με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, χωρίς υστεροβουλίες, χωρίς απαράδεκτες σπιλώσεις (φέιγ- βολάν), με ομοφωνία, συνεργασία και με σοβαρότητα, μπορεί να αναπληρωθεί ο χαμένος χρόνος.

Είναι παραπάνω από σίγουρο ότι και ο τουρισμός με τέτοια έργα θα αναπτυχθεί και το εμπόριο και η βιοτεχνία θα ανθίζουν, για ένα καλύτερο μέλλον. Ένα καλύτερο μέλλον για μας τους δημότες Επανωμής που ζούμε σε μια τόσο ανεκμετάλλευτη, αλλά πλούσια σε μέγεθος και κάλλος φυσικής ομορφιάς γή.


----------------------------------------------------

Για μια νέα Δημοτική Παρέμβαση


Στις Δημοτικές Εκλογές του Οκτώβρη 2002, μια ομάδα πράγματι αξιόλογων ανθρώπων, που αποπειράθηκε να κατεβάσει ανεξάρτητο συνδυασμό, απέτυχε την τελευταία στιγμή.

Δεν στάθηκε δυνατό να συγκεντρώσει τα απαραίτητα άτομα για τη συγκρότηση του ψηφοδελτίου (Μέχρι και την τελευταία μέρα υπήρχαν διαρροές προς αντίπαλα σχήματα).

Δεν μπόρεσε να δηλώσει την ύπαρξη της και να διατυπώσει τις διαφορές της από τα υπόλοιπα σχήματα, αλλά ούτε και η ίδια να ενοποιηθεί στη βάση μιας διακήρυξης.

Η προσπάθεια να διεισδύσει στους διάφορους πολιτικούς χώρους, με όρους προσωπικών παρεμβάσεων, έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα και μάλλον οι άλλοι χώροι διείσδυσαν στο σχήμα. Έτσι το νέο στα δημοτικά πράγματα που θα μπορούσε να φέρει αυτό το σχήμα εξουδετερώθηκε, μιας και δεν αποτέλεσε ούτε για μια στιγμή στοιχείο της φυσιογνωμίας του προς τα έξω.

Η άποψη που φοβόταν την τοποθέτηση του σχήματος στα δεξιά, στ΄ αριστερά ή στο κέντρο όχι με μια άμεση δήλωση τέτοιου τύπου, αλλά με βάση την τοποθέτηση του στα ζητήματα της τοπικής κοινωνίας, ήταν αν μη τι άλλο αντιφατική. Από το ποιος διαβάζει διακηρύξεις, μέχρι το ότι η διακήρυξη θα μας προσδιορίσει δεξιά ή αριστερά. Όμως αν κανείς δεν διαβάζει διακηρύξεις προς τι ο φόβος;

Αυτό οδήγησε και στην αδυναμία υιοθέτησης κοινής στάσης στις εκλογές όσων συμμετείχαν σ΄ αυτή την προσπάθεια. Που θα ήταν το ελάχιστο δυνατό μετά την αποτυχία συγκρότησης ψηφοδελτίου.

Ενώ υπήρχε η δυναμική των προηγούμενων εκλογών αυτή συνειδητά αγνοήθηκε (και ποιοτικά και ποσοτικά). Σαν να ξεκινούσε το σχήμα αυτό από παρθενογένεση. Σ΄ αυτό υπάρχει και η ευθύνη του προηγούμενου σχήματος και των εκλεγμένων απ΄ αυτό δημοτικών συμβούλων, που λειτούργησαν περισσότερο με λογικές αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και όχι σαν άτομα ενταγμένα σε μια παράταξη, ή αν δεν μας αρέσει ο όρος ας πούμε ομάδα, στην οποία έπρεπε να λογοδοτούν και την οποία έπρεπε να κινητοποιούν για τα τοπικά λαϊκά προβλήματα.

Ίσως, οι αρχικοί στόχοι να ήταν μεγαλεπήβολοι. Άσχετοι με τις πραγματικές δυνατότητες και τις διαθέσεις της μικρής μας κοινωνίας. Γι αυτό και οι απογοητεύσεις και τελικά το μηδενικό αποτέλεσμα.

Κι αν στις εκλογές αποτύχαμε να συγκροτήσουμε ψηφοδέλτιο, καθόλου κολακευτικό δεν είναι ότι καμιά κίνηση δεν έγινε μετεκλογικά. Όχι μόνο στην κατεύθυνση της συγκρότησης μιας άλλης δημοτικής κίνησης, αλλά ούτε και στην κατεύθυνση της από κοινού κατανόησης και δράσης για την επίλυση σοβαρότατων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε όπως είναι η «αξιοποίηση» της παραλίας της Επανομής, ή, ο δρόμος ταχείας κυκλοφορίας που περνά μέσα απ΄ το Μεσημέρι κλπ. Δίχως να ξεχνάμε και το δεύτερο Καποδίστρια, που απ΄ ότι φαίνεται θάρθει να σαρώσει ότι άφησε όρθιο ο προηγούμενος.

Ο κίνδυνος λοιπόν, να φθάσουμε στις εκλογές του 2006 και να ξεκινήσουμε την συζήτηση απ΄ την αρχή, με όλες τις αδυναμίες του περασμένου Οκτώβρη και με πιθανή κατάληξη να αναζητάμε διέξοδο σε σχήματα και παρατάξεις του πολιτικαντισμού, των μικροκομματικών υπολογισμών και επιδιώξεων είναι ορατός.

Η μικρή κοινωνία που ζούμε έχει ανάγκη από το διαφορετικό που θα μπορούσε να φέρει μια Νέα Δημοτική Κίνηση στην μικρή μας κοινωνία. Νέα από κάθε άποψη.

Σ΄ αυτά που θα επαγγέλλεται, αλλά κυρίως στον τρόπο που θα τα παλέψει. Την κινητοποίηση των μελών της και την κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα.

Στον τρόπο της λήψης των αποφάσεων, που δεν θα είναι άλλος από την Γενική Συνέλευση των μελών με ελεύθερη και ισότιμη διατύπωση όλων των απόψεων. Με τη δέσμευση, ότι την ίδια μέθοδο θα εφαρμόσει προς κάθε κατεύθυνση και πάνω απ΄ όλα μέσα στην κοινωνία, πριν και μετά τις εκλογές.

Στα στηρίγματά της, που δεν μπορεί να ΄ναι παρά τα μέλη και οι φίλοι της.

Στην ελεύθερη, ανεμπόδιστη και χωρίς αποκλεισμούς συμμετοχή όλων όσων δηλώνουν ότι συμφωνούν με τις αρχές της και κατοικούν στο Δήμο, ανεξάρτητα από τις λοιπές κομματικές τους επιλογές, την θρησκεία, την ηλικία, την φυλή ή εθνικότητα.

Στην δέσμευση ότι μπροστά σε κάθε της επιλογή θα μπαίνει το συμφέρον των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και όσων πλήττονται σήμερα περισσότερο από Δημοτικές ή άλλες πολιτικές. Τα συμφέροντα των εργαζόμενων, των ανέργων, των φτωχομεσαίων αγροτών, των μικροεπαγγελματιών, της νεολαίας, των μεταναστών, των ατόμων με ειδικές ανάγκες και την τρίτη ηλικία. Γιατί ο ¨τόπος¨ δεν έχει συμφέροντα. Συμφέροντα έχουν οι κοινωνικές ομάδες που δραστηριοποιούνται στον χώρο.

Στην προτεραιότητα που θα δώσει: 1. Στην εκπαίδευση, τον πολιτισμό, το περιβάλλον. 2. Στη δημιουργία των προϋποθέσεων για να υλοποιούνται, χωρίς αποκλεισμούς, οι συνταγματικές επιταγές για την μόρφωση, το δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση, την υγεία, την στέγη, την εργασία. 3. Στην δημιουργία των προϋποθέσεων για την ανάπτυξη των πρωτοβουλιών της νέας γενιάς.

Στην ανάδειξη του επικεφαλής και των υποψηφίων του ψηφοδελτίου με βάση την δράση τους στα πλαίσια της κίνησης, για την εξυπηρέτηση των στόχων της και την αποδοχή τους με αυτές τις προϋποθέσεις από τον κόσμο. Όχι μέσα από μικροϋπολογισμούς, πολιτικάντικα τερτίπια, κομματικά χρίσματα, ή ότι άλλο μέχρι τώρα βάζει βαρίδια στα πόδια της κοινωνίας.

Έχουμε, όσοι συμφωνούμε με κάτι τέτοιο, όλο το χρόνο μπροστά μας να ενεργοποιηθούμε. Μη φτάσουμε πάλι την τελευταία στιγμή να ψάχνουμε να μαζεύουμε ανθρώπους και να μη μας βγαίνουν οι υπολογισμοί. Πρέπει, η αποτυχία του Οκτώβρη του 2002 να γίνει δάσκαλος από το αρνητικό παράδειγμα, ώστε να ακολουθήσουμε άλλα μονοπάτια για την ικανοποίηση στόχων και φιλοδοξιών.
Αντρέας Πλουμής - Λίτσα Αμαννατίδου - Σάββας Πασχαλίδης

----------------------------------------------------


ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑ & ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΜΑΖΙ


Τα τραπέζια στο παραλιακό κέντρο του Ρεντζίκα στον «ποταμό» είναι στρωμένα, τα τραπεζομάντιλα καθαρά, τα γκαρσόνια σε αναμονή και οι αχνιστοί ψαρομεζέδες περιμένουν τα «επίσημα στόματα» για το φαγοπότι που θα σφραγίσει το μεγάλο γεγονός.

Η αυλή του «νέου» Γυμνασίου – Λυκείου Επανομής είναι καθαρισμένη, η κεντρική πόρτα εισόδου του νέου κτιρίου είναι ανοιχτή και μια ασπρογάλαζη κορδέλα περιμένει το ακονισμένο ψαλίδι που το κρατάει πάνω σ’ ένα δίσκο με λουλούδια μια καλοντυμένη κυρία. Οι καθηγητές, οι μαθητές και οι προσκαλεσμένοι φορούν τα καλά τους και περιμένουν τους επισήμους. Το μεγάλο γεγονός είναι τα εγκαίνια του νέου κτιρίου του Γυμνασίου – Λυκείου Επανομής.

Στο εσωτερικό του κτιρίου, απέναντι από την κύρια είσοδο, με την ασπρογάλαζη κορδέλα μπορεί να δει κανείς καθαρά τη μαρμάρινη πλάκα γυαλισμένη με σκαλισμένα χρυσά γράμματα να γράφει :

“Εγκαινιάστηκε από τον υπουργό Φίλιππο Πετσάλνικο στις 12 Μάιου 1997 επί δημαρχίας Απόστολου Οικονομίδη”.

Οι λόγοι εκφωνήθηκαν, τα συγχαρητήρια δόθηκαν από όλες τις πλευρές των επισήμων και ανεπισήμων, τα εγκαίνια ολοκληρώθηκαν, το φαγοπότι που ακολούθησε στον Ρεντζίκα καταλάγιασε και η γιορτή τελείωσε.

Το κτίριο όμως μπήκε σε λειτουργία και τότε άνοιξε και «το κουτί της Πανδώρας». Τα παράθυρα άρχισαν να πέφτουν γιατί ο εργολάβος ξέχασε να τα στερεώσει. Τα πατώματα άρχισαν να ανοίγουν γιατί τα μωσαϊκά δάπεδα δεν ήθελαν να υπακούσουν στους νόμους της φύσης. Στον πρώτο χειμώνα διαπιστώθηκε ότι ούτε τα μισά από τα σώματα του καλοριφέρ δεν ζεσταίνονται.

Δεκέμβριος 2003, έξι χρόνια μετά τους επίσημους φανφαρονισμούς για νέες αίθουσες διδασκαλίας, για καινούρια και σύγχρονα σχολεία στην περιφέρεια, για μεγάλα κατορθώματα της τοπικής αυτοδιοίκησης, η κατάσταση είναι για κλάματα. Λύσεις στα διάφορα χωροταξικά προβλήματα δίνουν οι γυψοσανίδες. Τα νέα τμήματα μαθητών που δημιουργούνται, τα τακτοποιούμε με γυψοσανίδες. Κάθε τι το καινούριο βρίσκει τον μάστορα της γυψοσανίδας. Η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του νέου κτιρίου, η οποία προοριζόταν για διάφορες εκδηλώσεις, είναι χωρισμένη σε τρία μικρά κλουβιά, επονομαζόμενα αίθουσες διδασκαλίας, με τη βοήθεια της γυψοσανίδας. Οι καθηγητές του Λυκείου οφείλουν κι αυτοί «χάρη» στην τεχνολογία της γυψοσανίδας διότι το γραφείο τους είναι γύψινο. Η γυψοσανίδα δημιουργεί αυτόματα αίθουσες διδασκαλίας αρκεί να υπάρχουν δοκάρια να την στερεώσουμε. Τέρμα ο «μπερντές». Ζήτω η εποχή της γυψοσανίδας. Είμαστε στον 21ο αιώνα.

Για να γίνει αίθουσα πληροφορικής πρέπει να μπουν εξωτερικές ηλεκτρικές γραμμές. Στα χειμερινά διαλείμματα μέσα στο κτίριο γίνεται «ο χαμός» γιατί οι μαθητές δεν ξέρουν που να πάνε. Εργαστήριο Φυσικοχημείας δε λειτουργεί γιατί ο χώρος χρησιμοποιείται από τους μαθητές που διδάσκονται μαθήματα κατεύθυνσης. Και από το «το κουτί της Πανδώρας» βγαίνουν συνέχεια ζωύφια.

Τι να σκεφτεί κανείς για όλα αυτά; Ότι η κοντοφθαλμία έκανε το θαύμα της; Η ανευθυνότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης νίκησε τη λογική; Ότι οι αδαείς είχαν το πάνω χέρι; Ότι έγιναν παραλείψεις γιατί εν τω μεταξύ ο πολιτισμός προχώρησε πολύ; ότι τα σχέδια του κτιρίου υπογράφτηκαν κάτω από το τραπέζι; Ότι τότε δεν υπήρχε πρόβλημα και προέκυψε σήμερα;

Κι όμως το παλιό κτίριο του Γυμνασίου (στη θέση του οποίου βρίσκεται σήμερα το 3ο Δημοτικό) είχε και αίθουσα Πληροφορικής ειδικά διαμορφωμένη και αίθουσες διδασκαλίας επαρκείς, χωρίς γυψοσανίδες.

Το 1997 δεν δημιουργούσε προοπτικές; Δεν φαίνονταν οι ανάγκες για τη νέα εποχή; Μήπως έγιναν όλα κρυφά και αρπακολατζίδικα, έτσι ανεύθυνα για να δικαιολογηθούν κάποιες κατασκευές;

Το καινούργιο κτίριο του Γυμνασίου – Λυκείου υπάρχει και στέκει «αγέρωχο» στο ύψωμα της περιοχής «στριβό», «απ’ έξω κούκλα και από μέσα πανούκλα» όπως λέει η λαϊκή ρήση, για να θυμίζει σε κάποιους κοντόφθαλμους ότι τα έργα υποδομής θέλουν βαθιές και σοβαρές ειδικά όταν σ’ αυτά τα έργα φιλοξενούνται παιδιά.

Μένει όμως «στο κουτί της Πανδώρας» μια ελπίδα από την υπόσχεση που έδωσε η σημερινή δημοτική αρχή, δια στόματος αντιδημάρχου, σύμφωνα με την οποία “το καλοκαίρι του 2004 θα προστεθούν στο κτίριο οκτώ (8) νέες και υπερσύγχρονες αίθουσες διδασκαλίας”.

Είμαστε σε αναμονή και ο χρόνος θα φανερώσει τις προθέσεις.

Ο Επανομίτης
----------------------------------------------------
ΕΠΑΝΟΜΗΣ ΔΡΩΜΕΝΑ 2003

Έκλεισε ήρεμα ένας χρόνος από τότε που την τύχη της Επανομής ανέλαβε να καθορίσει η νέα ηγετική ομάδα του δημοτικού συμβουλίου της. Η κριτική για ορισμένα έργα και μη έργα, όπως έχει γραφεί και σε προηγούμενα φύλλα, είναι καλοπροαίρετη και στόχο έχει να ταράξει κάπως τα λιμνάζοντα νερά στον Επανομίτικο χώρο.

Σε κάποιο δημοτικό συμβούλιο, κάποιος δημοτικός σύμβουλος, προσπαθώντας ίσως να αποκρούσει τυχόν κριτικές, είπε τη λαϊκή ρήση ότι «έξω από τον χορό όλοι ξέρουν να χορεύουν». Σε αυτήν του την υπεκφυγή θα του απαντούσα ότι : σε τέτοιους χορούς όταν μόνος σου θέλεις να μπεις πρέπει ή να ξέρεις να χορεύεις ή να μάθεις οπωσδήποτε χορό. Αλλιώς κάθεσαι απ’ έξω και βλέπεις πως χορεύουν οι άλλοι.

Θα ξεκινήσω σχολιάζοντας την προτελευταία δημοτική συνεδρίαση για το έτος 2003. η σύναξη έγινε νωρίς και διακρινόταν μια κάποια βιασύνη στη συζήτηση των πρώτων θεμάτων, πράγμα που φανέρωνε ότι οι δημοτικοί σύμβουλοι ήθελαν να τελειώσουν νωρίς και να φύγουν ή κάποια έκπληξη ετοίμαζε η συμπολίτευση. Και η έκπληξη πράγματι εμφανίστηκε τελευταία. Ήταν η συζήτηση για το «ΜΝΗΜΟΝΙΟ». Για τους αναγνώστες που δεν γνωρίζουν, διευκρινίζω ότι το «μνημόνιο» είναι μια πρόταση της δημοτικής αρχής για την αξιοποίηση του κάμπινγκ της Επανομής και των υπολοίπων στρεμμάτων της περιοχής μαζί με αυτά που διεκδικεί η Επανομή από τον ΕΟΤ (περίπου 2500 στρ.).

Η συζήτηση ήταν αρκετά ζωηρή και οι εισηγητές του «μνημονίου» ανέπτυξαν επιχειρήματα σύμφωνα με τα οποία αυτού του είδους η αξιοποίηση της περιοχής είναι «μποναμάς» για τον τόπο και δεν πρέπει να χαθεί η ευκαιρία. Μάλιστα δε για να ισχυροποιήσουν τις απόψεις τους κάλεσαν και τον τοπικό βουλευτή ο οποίος ήταν υπέρ της προτεινόμενης, από την συμπολίτευση, λύσης. Φωτογράφοι αποθανάτιζαν τη σκηνή και το μόνο που έλειπε από το όλο σκηνικό ήταν οι τυμπανοκρουσίες. Η αντιπολίτευση θεώρησε ότι η πρόταση του «μνημονίου» είναι ελλιπής και θα μπορούσε να γίνει κάτι καλύτερο για την αξιοποίηση όλων αυτών των παράλιων στρεμμάτων. Δεν ξέρω αν εννοούσε ότι καλύτερη αξιοποίηση θα ήταν η εκμετάλλευση της περιοχής από τον κ. Γρηγοριάδη με τις τρύπες για το γκολφ που θα άνοιγε για να πέφτει μέσα το μπαλάκι. Ο κ. Τσιούλας αποχώρησε σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Γεγονός είναι ότι άναψαν οι κουβέντες και η συζήτηση κράτησε αρκετή ώρα με αρκετές αντεγκλήσεις για να φτάσει το «φινάλε» της ψήφισης του «μνημονίου» κατά πλειοψηφία.

Φαίνεται όμως ότι παρά τους επαίνους από την πλευρά της πλειοψηφίας για το «μνημόνιο» υπήρχε και κάποια διστακτικότητα ή αμφιβολία, για να εξηγήσω το γεγονός ότι τα άτομα που εισηγήθηκαν αυτή την πρόταση οργάνωσαν σε άλλο χρόνο, αργότερα, στο δημοτικό θέατρο συγκέντρωση για την ενημέρωση των κατοίκων. Το ίδιο έκανε και η αντιπολίτευση, δυο εβδομάδες αργότερα, η οποία ήταν αντίθετη με την πρόταση αυτή θεωρώντας ότι «δένονται» τα χέρια των Επανομιτών για πενήντα χρόνια. Και ενώ συνέβησαν όλα αυτά, μπαίνουν κάποια ερωτηματικά στους απλούς πολίτες :

Αν η πρόταση για την αξιοποίηση της περιοχής είναι πράγματι ξεκάθαρη και άκρως συμφέρουσα για την Επανομή τότε γιατί υπάρχουν αυτές οι αντιθέσεις; Αν υπάρχουν έστω και κάποιες αμφιβολίες τότε γιατί η δημοτική αρχή δεν οργάνωσε, πριν τη δημοτική απόφαση, μια ανοιχτή λαϊκή συγκέντρωση στην οποία θα μπορούσαν να μιλήσουν όλοι όσοι έχουν κάποια άποψη και γνώση πάνω σ’ αυτό το θέμα; Γιατί τόση βιασύνη για ένα έργο που, όπως ειπώθηκε, θα «δεσμέυσει» για άλλους καλώς και για άλλους κακώς και την επόμενη γενιά; Σίγουρα όλα τα μεγάλα έργα, η ιστορία έδειξε, ότι ποτέ δεν είναι τέλεια. Πάντα ο χρόνος τα φορτώνει με αμφιβολίες και ελλείψεις. Η κοινωνία προχωρεί και εξελίσσεται με έργα και όχι με θεωρίες. Η γνώμη όμως των πολλών δε βλάπτει, ειδικά όταν τα έργα που γίνονται τους αφορούν άμεσα.

Η τελευταία δημοτική συνεδρίαση για το 2003 έγινε στις 23/12/2003 και το κύριο θέμα ήταν ο προϋπολογισμός για το έτος 2004. Το λόγο άρχισε η συμπολίτευση η οποία αφού έβαλε στη σειρά κάποια νούμερα για έσοδα και έξοδα πρότεινε την ψήφιση του προϋπολογισμού κρίνοντάς τον «αναπτυξιακό». Από την πλευρά της η αντιπολίτευση θεώρησε ότι τα νούμερα εσόδων και εξόδων είναι πλασματικά και ο προϋπολογισμός είναι «αντιαναπτυξιακός» άρα και καταψηφιστέος. Το παράδοξο σ’ αυτή την ιστορία είναι ότι κανένας από τη συμπολίτευση δεν εξήγησε στο ακροατήριο για ποιους λόγους θεωρείται ο προϋπολογισμός αναπτυξιακός. Ποια είναι τέλος πάντων τα κριτήρια για να μπορεί κάποιος να κρίνει αν πράγματι είναι αναπτυξιακός ή όχι. Θα μπορούσαν να απαριθμούν έστω και με τίτλους κάποια έργα τα οποία με την υλοποίησή τους θα οδηγήσουν τον τόπο στην αναπτυξιακή πορεία. Πόσο ψηλά πρέπει να βάλει κάποιος τον πήχη της ανάπτυξης, έτσι ώστε αυτοί που περνούν από κάτω να θεωρούνται καθυστερημένοι και αυτοί που περνούν από πάνω πρωτοπόροι. Η αντιπολίτευση με τη σειρά της, έτσι απλά και χωρίς να αναφερθεί σε ελλείψεις έργων υποδομής, τον χαρακτήρισε αντιαναπτυξιακό. Άντε τώρα να καταλάβει ο απλός πολίτης με ποια ταχύτητα κινείται η κοινωνία στην οποία ζει.

Άλλο θέμα το οποίο άφησε ερωτηματικά ήταν το θέμα της καθαριότητας του δήμου μας, που ανέλαβε η δημοτική επιχείρηση Επανομής. Οι δημοτικοί σύμβουλοι της πλειοψηφίας «έσχιζαν τα ρούχα τους» για την ευαισθησία που δείχνουν για την καθαριότητα και ήταν «πυρ και μανία» για τους «βάρβαρους» που πετάνε σκουπίδια έξω από τους κάδους . Γνωρίζουν άραγε, ότι σε ορισμένες περιοχές δεν υπάρχουν καν κάδοι ή αυτοί που υπάρχουν δεν επαρκούν; Γνωρίζουν ότι κάποιοι κάδοι είναι σπασμένοι και πέφτουν κάτω αδειάζοντας και το περιεχόμενό τους στο δρόμο; Γνωρίζουν ότι καθαριότητα σημαίνει, εκτός των άλλων, να μην υπάρχουν λιμνάζοντα νερά; Γνωρίζουν ότι σε κάποια κεντρικά μέρη που είναι η βιτρίνα της Επανομής υπάρχουν αγριόχορτα που όπως λέει η λαϊκή παροιμία «φωλιάζουν λύκοι»; Γνωρίζει η δημοτική αρχή ότι στην προέκταση της δημοτικής αγοράς, εκεί που τελειώνει ο «οχετός», η ήδη υποβαθμισμένη περιοχή έχει καταντήσει χώρος για δισκοσβάρνες, πλατφόρμες, άροτρα, παλιά μηχανήματα και ό,τι άλλο μεταλλικό ή συνθετικό αντικείμενο χρησιμοποιεί ο άνθρωπος; Γιατί κύριοι επιτρέπετε αυτή την ασχήμια και την επικινδυνότητα; Η ποιότητα ζωής των πολιτών δεν σας αγγίζει;

Ένα άλλο θέμα που είχε το Νο 6 στη σειρά της συζήτησης είχε τον εξής τίτλο : «Έγκριση έκδοσης άδειας κατεδάφισης του κτιρίου ιδιοκτησίας Δήμου Επανομής του Ο.Τ. Γ93 (οικόπεδο Μπαρμπαγάλα)». Στο θέμα αυτό μπορεί κάποιος να κλαίει και να γελά ταυτόχρονα. Είναι ένα από τα τραγελαφικά μέχρι και μελοδραματικά θέματα. Το οικόπεδο μαζί με το κτίριο που υπάρχει μέσα, το αγόρασε με δημοτική απόφαση η προηγούμενη δημοτική αρχή για να το χρησιμοποιήσει, μετά από αναπαλαίωση, ως χώρο «λαογραφικού μουσείου» της Επανομής. Στην τότε συνεδρίαση, της τότε δημοτικής αρχής, ακούστηκαν επαινετικά σχόλια για το οικόπεδο αυτό μαζί με το οικοδόμημα. «Αν γίνει κτήμα του δήμου Επανομής θα είναι μεγάλη τύχη για τους δημότες να έχουν ένα λαογραφικό μουσείο που όμοιό του δεν θα υπάρχει στη γύρω περιοχή». Και όλοι τότε της συμπολίτευσης καμάρωναν σαν γύφτικα σκεπάρνια λες και η σκέψη ήταν υλοποιημένη. Έτσι το οικόπεδο με το κτίσμα αγοράστηκαν όχι με τιμή αγοράς οικοπέδου αλλά με τιμή αγοράς του κτίσματος μαζί με το οικόπεδο. Δηλαδή το ακριβοπλήρωσε ο Επανομίτικος λαός σαν οικοδόμημα με το οικόπεδό του. Στη δημοτική συνεδρίαση της 23/12/2003 η τότε συμπολίτευση και τωρινή αντιπολίτευση ψήφισε θετικά για την κατεδάφιση του κτίσματος, γιατί δεν υπάρχουν θεμέλια στο κτίσμα και ότι αυτό είναι ετοιμόρροπο. Και εδώ μπαίνουν τα ερωτήματα :

όταν το αγοράσατε κύριοι της αντιπολίτευσης, δεν ξέρατε ότι το κτίσμα είναι ετοιμόρροπο; Το αγοράσατε χωρίς έλεγχο; Τα θεμέλια, τώρα «σάπισαν»; Αγοράζατε αλέτρι για να κάνετε βελόνι; Δε φαινόταν και τότε ότι το κτίριο ήταν σαράβαλο; Τελικά να χαίρονται οι Επανομίτες για την απόκτησή του ή να θεωρήσουν τους εαυτούς τους κορόιδα;

Στη θέση με αρ. 11, υπήρχε μια πρόταση για την έγκριση ποσού περίπου 13.000 € για το Χριστουγεννιάτικο στολισμό του δήμου Επανομής. Όπως συνηθίζεται, ο στολισμός αυτές τις μέρες γίνεται και με διαφόρων ειδών «φωτάκια». Ο καθένας φωτοστολίζει ό,τι έχει στη διάθεσή του. Άλλος δένδρα, άλλος σπίτια, άλλος κάγκελα κ.λ.π. Όλα έχουν μια οικολογική, φωτεινή, χαρούμενη χροιά. Οι δημοτικοί άρχοντες αντί να φωτοστολίσουν την πλατεία του δήμου και τα πανύψηλα δέντρα που υπάρχουν σ’ αυτήν, προτίμησαν να στήσουν στο μέσον της πλατείας ένα ανάποδο «μεταλλικό φωτεινό καρότο» το οποίο το ονόμασαν Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μάλιστα φρόντισαν να περιφράξουν με πλέγμα αυτό το μεταλλικό καρότο φοβούμενοι μήπως το φάει καμιά μεταλλική κατσίκα. Βλέπετε οι δημοτικοί μας άρχοντες ζουν στην εποχή του σιδήρου, γύρω στο 1800, τότε που ο Άιφελ έστηνε μεταλλικούς πύργους (1889). Δεν πήραν χαμπάρι ότι μπήκαμε στον εικοστό πρώτο αιώνα με τα τόσα οικολογικά μηνύματα .

Τελευταίο θέμα που τέθηκε στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο του 2003 ήταν μια αίτηση κάποιων Επανομιτών που αν κατάλαβα καλά έχει σχέση με την αγορά οικοπέδων από την πλευρά του δήμου. Όσοι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν κάποια οικόπεδα τα οποία πωλούνται σε λογικές τιμές μπορούν να κάνουν μια αίτηση στη δημοτική αρχή και αυτή με τη σειρά της θα προβεί στην αγορά τους. Άραγε δεν έχει σημασία για το δήμο αν είναι χρήσιμα αυτά τα οικόπεδα ή όχι; Αρκεί μόνο να είναι σε καλή τιμή; Ο δήμος είναι σίγουρος αγοραστής. Το θέμα της αξιοποίησής των είναι άλλο κεφάλαιο.

Ο Επανομίτης

----------------------------------------------------

Έλεος…

Η παρέμβαση εξωθεσμικών παραγόντων φαίνεται ότι είχε ως αποτέλεσμα αρχικά να αποπροσανατολιστεί η αρμόδια επιτροπή του δήμου σε σχέση με την παραχώρηση του χώρου του γυμναστηρίου του Μεσημερίου για μια εκδήλωση – συναυλία με διοργανωτή το παράρτημα Μεσημερίου της Περιβαλλοντικής Κίνησης «Κρουσίδα Γη». Μετά από διαπραγματεύσεις επί των διαπραγματεύσεων επί αρκετές ημέρες, ο χώρος παραχωρήθηκε με προσωπική παρέμβαση του δημάρχου κ. Γραμμένου, ο οποίος «έσωσε» έστω κι αργά την κατάσταση και το κύρος του δήμου. Αν είναι δυνατόν, να τίθεται θέμα παραχώρησης δημόσιου χώρου σε συλλογικό φορέα για τη διοργάνωση μιας πολιτιστικής εκδήλωσης!! Έλεος…

Συνεργασία

Ο δήμαρχος κ. Γραμμένος παραβρέθηκε στην εκδήλωση και μάλλον θετικά βλέπει τη δραστηριότητα που αναπτύσσει η εν λόγω κίνηση στο Μεσημέρι, παρόλο που κάποιοι εξωθεσμικοί (μπορεί και θεσμικοί…) παράγοντές του παρουσιάζουν στρεβλωμένη την κατάσταση και τις προθέσεις των συμμετεχόντων στην κίνηση. Έτσι, ζήτησε τη γενικότερη συνεργασία των συντελεστών της κίνησης.

Αδρανή υλικά παντού

Η συνεργασία αυτή φαίνεται να αποκτά σάρκα και οστά μετά την πρόθεση του δήμου για άμεση απομάκρυνση των αδρανών υλικών (τα γνωστά σε όλους «μπάζα») μέσα από το ρέμα του Μεσημερίου στην περιοχή της εκκλησίας των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Την επισήμανση – καταγγελία για την ύπαρξη των υλικών πραγματοποίησε το παράρτημα Μεσημερίου της Περιβαλλοντικής Κίνησης «Κρουσίδα Γη». Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ζήτημα των υπευθύνων για την εναπόθεση των αδρανών υλικών μέσα στο ρέμα. Μπορεί να είναι και κάποιοι που δεν έχουν καμία αρμοδιότητα για το θέμα (άρα δεν είναι δημοτικοί ή τοπικοί σύμβουλοι..) αλλά τώρα τελευταία τοποθετούνται επί παντός επιστητού και κυρίως προσπαθούν να επηρεάσουν γενικότερα καταστάσεις και αντιλήψεις. Συγκεκριμένο πρόσωπο μάλιστα, σε «περίοπτη κοινωνική θέση» ευαγγελίζεται θέσεις κι απόψεις για διάφορα πρόσωπα που ουδεμία σχέση αυτές έχουν με την πραγματικότητα. Καλά θα κάνουν όλοι αυτοί που «οχυρώνονται» πίσω από μια ιδιότυπη «ασυλία» λόγω θέσης ή επαγγελματικής σχέσης, να περιοριστούν στα καθήκοντά τους και να προσγειώσουν τις φιλοδοξίες τους σ’ αυτά ακριβώς που η κοινωνία τους έχει τάξει. Ο κάθε κατεργάρης όμως θα πάει στον πάγκο του… Λίαν συντόμως θα επανέλθουμε στο θέμα με αποκαλύψεις.

Ελεημοσύνη

Αγανάκτηση αισθάνθηκαν συμβασιούχοι εργαζόμενοι της δημοτικής επιχείρησης με το γεγονός ότι έμειναν απλήρωτοι μέσα στις γιορτές των Χριστουγέννων αλλά κι αργότερα. Η φιλότιμη προσπάθεια του προέδρου της επιχείρησης κ. Αποστόλου να καλύψει προσωρινά μέρος των οφειλομένων χρημάτων με προσωπικά του χρήματα, τον τιμάει ως διοικητικό παράγοντα που καταβάλλει προσπάθεια για τα κοινά του δήμου και κυρίως ως άνθρωπο, δεν αναιρεί όμως τις προσωπικές του ευθύνες για τον κακό οικονομικό προγραμματισμό της επιχείρησης. Θα πρέπει αν μη τι άλλο να υπάρχει η πρόβλεψη για την κανονική ροή της μισθοδοσίας των υπαλλήλων στην επιχείρηση και γενικότερα στο δήμο, ανεξαρτήτως της σχέσεως εργασίας. Η πληρωμή των δεδουλευμένων είναι υποχρέωση απέναντι στους εργαζόμενους. Δεν είναι ελεημοσύνη.

Ανικανότητα

Ο μοναδικός όρος που θα ταίριαζε στην περίπτωση της μη σύνδεσης της νέας δεξαμενής Μεσημερίου με το δίκτυο, είναι «ανικανότητα». Ανικανότητα για τη διοίκηση του δήμου να ιεραρχήσει τις προτεραιότητες και τις ανάγκες, ανικανότητα κι έλλειψη μεθοδικότητας για καταστάσεις και προβλήματα που θα έπρεπε να είχε εξαρχής λύσει. Πόσο διάστημα χρειάζεται πια για να ολοκληρωθεί αυτό το έργο;; Έλεος… Διαβάζουμε ωστόσο στη δημοτική εφημερίδα (αρ. φύλλου 94) στη συνέντευξη του κ. Ηλία Αμμανατίδη (Δημοτικού Συμβούλου): «Η λειτουργία του (του υδραγωγείου) είναι θέμα κάποιων εβδομάδων. …» Στη σελίδα 14 ο δήμαρχος κ. Ιωάννης Γραμμένος αναφέρει: «Λειτουργήσαμε πλήρως τη ΝΕΑ ΔΕΞΑΜΕΝΗ του Μεσημερίου που πενταπλασιάσαμε την χωρητικότητά της…». Κατ’ αρχάς αποφασίστε: Λειτουργεί ή όχι η νέα δεξαμενή;; Τουλάχιστον να μη δουλευόμαστε όλοι μας. Και κυρίως να είμαστε σωστοί στις κρίσεις μας και στις εκφράσεις μας. Να μην αναφέρετε κύριοι της δημοτικής αρχής ότι το έργο της νέας δεξαμενής είναι δικό σας. Αν μη τι άλλο, ανεξαρτήτως των όποιων διαφωνιών σας (ή, και «μας») με τον προηγούμενο δήμαρχο κ. Οικονομίδη, αποτέλεσε πραγματική προτεραιότητα του η κατασκευή αυτού του έργου. Η δική σας εμπλοκή στο όλο θέμα, είναι μόνο η «εμπλοκή» της σύνδεσης για «κάποιες» εβδομάδες …58 περίπου από τότε που αναλάβατε. Εύγε..

Λακκούβες τέλος

Κλείστηκαν από την αρμόδια υπηρεσία του δήμου οι λακκούβες που υπήρχαν στον κεντρικό δρόμο του Μεσημερίου, στο νέο ασφαλτοτάπητα που τοποθετήθηκε λίγες μέρες πριν τις εκλογές του 2002. Αυτό να γίνει μάθημα για τη δημοτική αρχή για να μην κάνει τα ίδια λάθη στις επόμενες εκλογές, με βιαστικά, πρόχειρα και χωρίς την απαραίτητη προετοιμασία έργα.

Πεζοδρόμια

Η ανυπαρξία πεζοδρομίων τουλάχιστον στον κεντρικό δρόμο που διασχίζει το Μεσημέρι, είναι ένα μείζον ζήτημα συνολικά, αφού απειλείται η σωματική ακεραιότητα των πεζών. Κατά το παρελθόν, σημειώθηκαν δύο θανατηφόρα συμβάντα, απολύτως τίποτα όμως δε συνέβη σε σχέση με την κατασκευή πεζοδρομίων. Η ευθύνη του δήμου είναι ολοκληρωτική σ’ αυτό το θέμα. Θα πρέπει ο δήμος να κάνει το αυτονόητο: να προστατεύσει τους δημότες.

«Πυροτέχνημα»: Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα

Να δείτε τι πυροτέχνημα θα είναι κι αυτή η ιστορία με τα Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα γενικώς (πανελλαδικώς..) Πιάνει η «μπόρα» και προς τα ‘δω, οπότε κάποιοι θα κρυφτούν, μετά και την υπογραφή (άραγε τελικά υπογράφτηκε;;;;) της προγραμματικής σύμβασης μεταξύ του δήμου Επανομής και των Ελληνικών Τουριστικών Ακινήτων Α.Ε.. Όποιοι βιάζονται, σκοντάφτουν…

Ολυμπιακή Φλόγα
Προετοιμάζεται άραγε τίποτα από το δήμο σε σχέση με παράλληλες εκδηλώσεις σε Επανομή και Μεσημέρι με την ευκαιρία της διέλευσης της Ολυμπιακής Φλόγας από την περιοχή μας; Το επισημάναμε στο προηγούμενο «Ιδεοδρόμιο» αλλά τίποτα ακόμη δεν κινείται ή τουλάχιστον δεν έχουμε μάθει… Η φλόγα θα περάσει πάντως από το δήμο μας στις 23 Ιουλίου 2004. Την επόμενη φορά, μετά από 100 χρόνια…και βάλε.
του Χάρη Αμμανατίδη

----------------------------------------------------


«Αγάπη για τον τόπο μας…»: ένας χρόνος μετά.


Αξιολογώντας κανείς την πορεία της δημοτικής αρχής όπως αυτή προέκυψε μετά τις εκλογές του 2002 με δήμαρχο τον κ. Γραμμένο, θα πρέπει να αναζητήσει τους λόγους αλλά και τα αποτελέσματα των ενεργειών της, έναν πλέον χρόνο μετά την ανάληψη των καθηκόντων της.

Ο αρχικός ενθουσιασμός της νέας διοίκησης για την εκλογή της αντικαταστάθηκε από έναν προβληματισμό που είχε να κάνει με το μέγεθος του χρέους του δήμου, με την προφανή αδυναμία των νέων διοικούντων σε συλλογικές διαδικασίες αλλά και σε τεχνικά ζητήματα, αλλά κυρίως με την αγωνία να δείξουν σε όλους τους δημότες και πολύ περισσότερο κατ’ αρχάς σε όσους τους εμπιστεύθηκαν με την ψήφο τους, ότι η νέα διοίκηση είναι καλύτερη από την προηγούμενη.

Το χρέος του δήμου όντως ήταν μεγάλο. Βεβαίως, θα πρέπει να γίνει αξιολόγηση από τι προερχόταν το χρέος. Προερχόταν από το γεγονός ότι υλοποιήθηκαν περισσότερα έργα απ’ ότι ο προϋπολογισμός του δήμου μπορούσε να αντέξει; Προερχόταν από το γεγονός ότι δεν έγινε ορθός προγραμματισμός; Ή μήπως το χρέος αυτό δημιουργήθηκε επειδή η προηγούμενη διοίκηση έκανε π.χ. σπατάλες σε φιέστες ή κακοδιαχείριση; Προσωπικά, θα ήμουν ικανοποιημένος αν το χρέος ήταν αποτέλεσμα της πρώτης περίπτωσης, όπου ο δήμος θα είχε κάνει περισσότερα έργα απ’ αυτά που μπορούσε να «αντέξει». Για τον απλούστατο λόγο ότι ως δημότης θα απολάμβανα καλύτερες υποδομές ή υπηρεσίες. Στο ερώτημα όμως σε σχέση με το χρέος του δήμου δε δόθηκε σαφής απάντηση από τη νέα διοίκηση για την προέλευση του χρέους. Έτσι, αναλώθηκε η νέα διοίκηση επί μήνες να διαλαλεί προς πάσα κατεύθυνση ότι ο Δήμος Επανομής είναι χρεωμένος, άρα παραλαμβάνει «καμένη γη», άρα δεν έχει ευθύνη για το γεγονός ότι δε θα μπορέσει να υλοποιήσει πολλές δράσεις για την εξυπηρέτηση των πολιτών. Σιγά την είδηση. Ποιος άραγε δήμος της χώρας δεν είναι χρεωμένος; Και προς τι η εμμονή για το περίφημο χρέος; Ή μήπως θεωρεί η δημοτική αρχή ότι δε θα παραδώσει στη νέα διοίκηση που θα προκύψει από τις εκλογές του 2006 κάποιο χρέος, μικρότερο ή μεγαλύτερο απ’ αυτό που παρέλαβε;

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι έγινε προσπάθεια από τη δημοτική αρχή για πολιτική εκμετάλλευση του γεγονότος ώστε να «εξοικονομηθεί» χρόνος και να συγκαλυφθούν οι αδυναμίες του νέου σχήματος. Η απόφαση για τη χορήγηση δανείου μπορεί μεν να ήταν σωστή, η διοχέτευση όμως μεγάλου τμήματος του ποσού αυτού στο χρέος του δήμου, αφαιρεί από το δήμο τη δυνατότητα να έχει την οικονομική ρευστότητα για την ιδία συμμετοχή για υλοποίηση αναπτυξιακών δράσεων ή και τη συμμετοχή σε συγχρηματοδοτούμενα ευρωπαϊκά προγράμματα. Σ’ αυτό το σημείο φαίνεται η απειρία του πλειοψηφικού σχήματος του δήμου, ενός πλειοψηφικού σχήματος που πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν είχε τις γνώσεις και την εμπειρία από συλλογικές διαδικασίες –χωρίς αυτό κατ’ ανάγκη να είναι μόνο αρνητικό- και στερούνταν επίσης εξειδικευμένων τεχνικών γνώσεων για τη λειτουργία των επιχειρησιακών προγραμμάτων του Γ’ ΚΠΣ αλλά και των αμιγώς εθνικών χρηματοδοτικών μηχανισμών. Δυστυχώς, ο αριθμός και οι δυνατότητες του προσωπικού των μικρών καποδιστριακών δήμων είναι περιορισμένα και θα πρέπει η εκάστοτε δημοτική αρχή εκτός από λήψη πολιτικών αποφάσεων, να υλοποιεί ενέργειες αμιγώς υπηρεσιακού χαρακτήρα.

Έλλειψη όμως στρατηγικής παρατηρείται και στο σχεδιασμό για την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου του δήμου: από την έλλειψη κοινωνικού διαλόγου για το μέγα αυτό ζήτημα, στην υλοποίηση μεμονωμένων και «στο πόδι» δράσεων, μέχρι τη δέσμευση μιας περιοχής για 49 χρόνια, δίχως ο δήμος να έχει τη δυνατότητα να αλλάξει πορεία γι’ αυτό το διάστημα αν κάτι δεν πάει καλά. Και το κερασάκι στην τούρτα: η εκ των υστέρων ενημέρωση των πολιτών και των φορέων γι’ αυτό το μείζον ζήτημα της ανάπτυξης της παραλίας της Επανομής, για να εξιλεωθούν οι διοικούντες για την αβλεψία (;;;;;) τους να υλοποιήσουν τον απαραίτητο κοινωνικό διάλογο που απαιτούν οι περιστάσεις. Έλεος, κύριοι της δημοτικής αρχής και των βοηθούντων αυτήν…. Ο ρόλος όμως των Ελληνικών Τουριστικών Ακινήτων, σιγά – σιγά αποκαλύπτεται. Ευτυχώς, απ’ ότι ακούγεται, δεν υπέγραψε ο δήμαρχος τη σύμβαση μετά το «ντόρο» που έγινε σε πανελλαδικό επίπεδο. Βουλευτικές εκλογές έχουμε κι ο κατά ομολογία του «ανεξάρτητος»* δήμαρχος φοβήθηκε εμπλοκή του κόμματός του σε τυχόν σκάνδαλο.

Μέχρι σήμερα δεν έχει διαφανεί μια συνολικότερη στρατηγική πορεία της δημοτικής αρχής η οποία να έχει σαφείς στόχους και προσανατολισμό. Ενδιαφέρον θα παρουσίαζε η αξιολόγηση του τεχνικού προγράμματος για το έτος 2003 και το ποσοστό υλοποίησής του, ενώ ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα παρουσίαζε το σκέλος το οποίο αναφέρεται στο δημοτικό διαμέρισμα Μεσημερίου. Στο επόμενο διάστημα κι αφού αξιολογήσουμε τα στοιχεία από το δήμο, θα τοποθετηθούμε εκτενώς γι’ αυτό το θέμα. Αναμφισβήτητα, το Μεσημέρι δεν είναι ενταγμένο έως σήμερα τουλάχιστον στο σχεδιασμό της δημοτικής αρχής, αν κρίνει κανείς από τα αποτελέσματα του πρώτου έτους διοίκησης.

Συνολικά όμως, η δημοτική αρχή ίσως να μη μπορεί να αξιολογήσει την αρνητική διάθεση των δημοτών και των δύο δημοτικών διαμερισμάτων (Επανομής και Μεσημερίου) για το πρώτο έτος διοίκησης, επειδή έχει περιχαρακωθεί γύρω από ένα στενό πυρήνα συνεργατών και στελεχών που δεν μπορούν να δουν την πραγματικότητα (κλασικό παράδειγμα εξουσίας που καλλιεργεί την εσωστρέφεια και το δογματισμό). Αυτή η εσωστρέφεια έχει ως αποτέλεσμα να μη μπορεί η διοίκηση να «οσμιστεί» τα προβλήματα των πολιτών, ή αν τα έχει κατανοήσει να μη μπορεί να τα αξιολογήσει σωστά. Πολύ μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα, όταν δε μπορεί η δημοτική αρχή να χαράξει πορεία στο μέλλον, αφού δεν ξέρει να ιεραρχήσει τις ανάγκες και τα προβλήματα.

Δυστυχώς, δεν υπήρχαν μέχρι σήμερα τα απαραίτητα εκείνα στοιχεία για να χαρακτηριστεί η διοίκηση του δήμου πετυχημένη στο έργο της, να κάνει κοινωνούς της όποιας προσπάθειάς της όλους τους δημότες. Οι καλές προθέσεις και η «Αγάπη για τον τόπο μας» θεωρούνται δεδομένες, δεν αρκούν όμως για της επιτυχία. Κύριοι της δημοτικής αρχής, αυτό θα πρέπει να το καταλάβετε και να αφήσετε κατά μέρος τους δογματισμούς και την εσωστρέφεια η οποία σας διέκρινε τουλάχιστον κατά το πρώτο έτος διοίκησης. Ποτέ δεν είναι αργά…..


* «Ανεξάρτητος» πριν τις δημοτικές εκλογές, μιά εβδομάδα αργότερα όμως, δίπλα στον κ. Κων/νο Καραμανλή σε συνάντηση δημάρχων που εκλέχθηκαν με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας....

Του Χάρη Αμμανατίδη


----------------------------------------------------

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Αγαπητό “Ιδεοδρόμιο”. Είμαι ένας φίλος αναγνώστης των ωραίων σου τευχών. Θέλω να εκφράσω τα ταπεινά μου συγχαρητήρια για την όλη προσπάθεια που γίνεται, συμπεριλαμβάνοντας συνεργασίες, χρηματοδότες, αναγνωστικό κοινό, διαφημιζόμενους κ.λ.π. Καμαρώνω κι εγώ για τις πολύ καλές εκδόσεις σου και εύχομαι να γιορτάσεις ακόμα πιο βελτιωμένο και το 100ο σου τεύχος, οδηγούμενο από τη γοητευτική σου πυξίδα, όπως γράφεις, προς πάσα κατεύθυνση.

Είμαι λάτρης του ωραίου και του τέλειου, μ’ αρέσει όμως και το χειροποίητο με τις όποιες ανάγκες του. Να μου επιτρέψεις να σε συγχαρώ ως φωτογράφος (μιας ολόκληρης ζωής) για τις πολύ καλές φωτογραφίες που δημοσιεύεις.

Θέλω επίσης να σου εκφράσω τις ευχαριστίες μου γιατί στο τεύχος 7, Νοέμβρη – Δεκέμβρη 2003, δημοσίευσες το ποίημα του ΚΙΠΛΙΝΓΚ με τίτλο «ΑΝ» που είναι όπως σωστά γράφεις από το αρχείο του αείμνηστου πατέρα μου ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ΕΡΙΝΕΛΗ. Αυτό το ποίημα ήταν δώρο του πατέρα μου, σε μένα, την εποχή της εφηβίας μου που με οδήγησε και με οδηγεί στην πορεία της ζωής μου. Καταλαβαίνεις ότι για μένα ήταν το ωραιότερο και ακριβότερο δώρο που έλαβα ποτέ. Σ’ ευχαριστώ πολύ, η συγκίνηση και η ηθική ικανοποίηση πλημμύρισαν την καρδιά μου.

Εκτός από το όφελος που πιστεύω απεκόμισαν οι αναγνώστες σου διαβάζοντας ΑΥΤΟ το ποίημα, θέλω να συμπληρώσω δυο στοιχεία για τον ΠΟΙΗΤΗ προς πλήρη ενημέρωση των αναγνωστών σου :

Κίπλινγκ Ρύντγυαρ (Kipling 1856-1936) Άγγλος ποιητής και συγγραφέας που τιμήθηκε το 1907 με το βραβείο Νόμπελ. Γεννήθηκε στη Βομβάη. Δεκαέξι ετών δημοσίευσε την πρώτη ποιητική του συλλογή σε στενό κύκλο, εκτός εμπορίου. Το 1884 δημοσιεύει στη Λαχώρη τη συλλογή «Απηχήσεις» και ταυτόχρονα διάφορες συνεργασίες σε περιοδικά και εφημερίδες της Αγγλίας. Το 1889 ταξιδεύει στην Κίνα, Ιαπωνία, Ωκεανία, Αφρική και Αμερική. Άφησε πίσω του ένα τεράστιο έργο εκφράζοντας το αποικιακό πνεύμα της Μ. Βρετανίας την εποχή που αυτό βρισκόταν στο ζενίθ του. Μεταξύ των ποιημάτων του συγκαταλέγεται και το «ΑΝ», ένα ποίημα που έγραψε και χάρισε στον γιο του και που μέσα του βρίσκεται συμπυκνωμένη η φιλοσοφία του ποιητή.

Και δυο λόγια για τη μετάφραση του ποιήματος που έκανε ο Ν. Καρβούνης. Κατά κανόνα πάντα μια μετάφραση αδικεί τον ποιητή ή τον συγγραφέα εδώ όμως ο Καρβούνης πιστεύω ότι αποδίδει περισσότερο από κάθε άλλον μεταφραστή – το έχω διαβάσει από δυο – τρεις ακόμα μεταφράσεις – την ευαισθησία και την ποιητική φαντασία του Κίπλινγ.

Ευχαριστώ πολύ

Χρήστος Ερινέλης – Φωτογράφος

Δάσκαλος πρακτικών εφαρμογών - της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού Μακεδονίας

----------------------------------------------------

Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

Ένα παιδί μοναχοπαίδι, αγόρι μιας μάγισσας αγάπησε την κόρη.

Εγώ - του λέει - δεν αγαπώ παιδιά,

μα αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου, της μάνας σου να φέρεις την καρδιά

να την ερίξω να την φάει το σκυλί μου.

Τρέχει ο νιός, τη μάνα του σκοτώνει, και την καρδιά τραβά και την εξεριζώνει …

και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει

και πέφτει ο νιός κατάχαμα με δαύτη.

Κυλάει ο γιος και η καρδιά κυλάει και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.

Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει : Εχτύπησες αγόρι μου, και κλαίει …

Η μάνα μας λοιπόν μας συντροφεύει σ’ όλη μας τη ζωή. Γι αυτό και ο ποιητής τραγουδάει :

«”μάνα” κράζει το παιδάκι, “μάνα” ο νιός και “μάνα” ο γέρος,

“μάνα” ακούς σε κάθε μέρος, Ω, τι όνομα γλυκό …..»

Με στοργή και αγάπη, με αμέτρητους κόπους και θυσίες, η μάνα φροντίζει για τα παιδιά της. Τα παραστέκει σαν φύλακας άγγελος παντού και πάντοτε. Όλη μέρα και όλη νύχτα για το καλό και την προκοπή των παιδιών της πασχίζει. Μοιράζεται μαζί τους λύπες και χαρές. Για χάρη των παιδιών της τα αψηφάει όλα. Και την υγεία της ακόμα και την ίδια της τη ζωή. Και ξαγρυπνεί δίπλα στο μικρό κρεβάτι σαν αρρωστήσουν.

Η μάνα γίνεται και ο πρώτος και καλύτερος δάσκαλος και αληθινός παιδαγωγός στα παιδιά της. Χωρίς να της το μάθει κανείς, ξέρει την τέχνη που μαλακώνει την καρδιά και πείθει το νού.

Μωρά τα νανουρίζει και τα ησυχάζει με το φιλί της. Κι όταν μεγαλώσουν λίγο, με την αγάπη της και την καλοσύνη της τα καθοδηγεί στη ζωή τους, τα παρηγορεί στις αποτυχίες τους και γλυκαίνει τη ζωή τους όταν αυτή ποτίζεται με φαρμάκια.

Ακόμα και στα κλέφτικα τραγούδια μας η μάνα κατέχει την πρώτη θέση. Ο νέος που πάει να γίνει κλέφτης, στη μάνα λέει το μυστικό του :

«Μάνα, σου λέω, δε μπορώ στους Τούρκους να δουλεύω

θα πάρω το ντουφέκι μου, θα πάω να γίνω κλέφτης»

κι μάνα του Κατσαντώνη για το γιο της :

Με το ποτάμι μάλωνε και το πετροβολούσε»

Μα και οι άλλοι, οι μεγάλοι γλύπτες και ζωγράφοι, μας έδωσαν την ιερή μορφή της μάνας με πολλά και υπέροχα ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΜΑΤΑ.

Θωμάς Πάτσου


----------------------------------------------------

ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΦΙΕΣΤΑ

Το ετος που ολοι περιμεναμε εφτασε το κρατος και τα αφεντικα τριβουν τα χερια τους και τρεχουν να ετοιμασουν τη γιορτη. Τη γιορτη της καρταστολης των μπατσων του στρατου των τρομονομων των αναβολικων και πανω απο ολα των φραγκων. Εκει στα ολυμπιακα εργα που ειναι βαμμενα με αιμα εργατων θα πατησουν σε λιγου μηνες πανευτυχεις γιατι προλαβαν τα χρονοδιαγραμματα και για τους νεκρους ουτε λογος , για τις δολοφωνιες των εργατων καμια τιμωρια. Αυτοι θα ειναι ευτυχησμενοι και μαζι με τους αθανατους και τον επιτιμο φασιστα Σαμαραγκ θα χειροκροτουν τους ντοπαρισμενους υπεραθλητες που θα σπανε ολα τα ρεκορ και θα σαρωνουν τα μεταλλια. Το βραδυ μετα τη μεγαλειωδη γιορτη σειρα θα εχουν τα τηλεοπτικα καναλια που με αλλεπαλληλες συνδεσεις θα μιλανε για την αξεχαστη γιορτη εχωντας καλεσμενους εθελοντες που την εζησαν απο κοντα να εξιστορουν με λεπτομεριες πως ηρθε σε περας αυτος ο ελληνικος αθλος.Το βραδυ μετα τα εντυπωσιακα πυροτεχνηματα ολοι θα επιστερφουν σπιτια του και θα κοιμουνται ησυχα που καινεις τρομοκρατης δεν τους χαλασε τη γιορτη.
Ο υπνος τους ομως θα χαλασει γιατι οι τρομοκρατες θα βγουν στους δρομους και θα ειναι πολλοι και οργισμενοι. Θα τους χαλασουν τη γιορτη και θα στυσουν καλυτερη πιο λαμπρη αυθορμητη.Μια ολοκληρη πολη θα καιγεται. Το αλλο πρωι ολος ο κοσμος θα μιλαει γαι την αξεχαστη υποδοχη. Και θα λενε "οι αρχαιοι ριχνανε τα τειχη να υποδεχτουν τους ολυμπιονικες,σημερα εκαψαν ολη τη πολη για να υποδεχτουν τους ολυμπιακους αγωνες.

ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΑΣ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ


----------------------------------------------------

Το μανιφέστο του Δεθελοντισμού

1. Το παγκόσμιο κίνημα του Δεθελοντισμού εμπνέεται από τις απανθρώπινες αξίες των θερινών διακοπών και της αμειβόμενης εργασίας. Τζάμπα, αυγουστιάτικα δε δουλεύει.

2. Ο δεθελοντής δε ρωτήθηκε αν θέλει να έρθουν οι Ολυμπιακοί αγώνες στην Αθήνα. Οι Ολυμπιακοί του Πειραιά του φαίνονται ήδη αρκετοί.

3. Ο δεθελοντής έχει παρατηρήσει ότι καμία χώρα των 10 εκατομμυρίων κατοίκων δεν έχει διεκδικήσει ποτέ μια τόσο μεγάλη διοργάνωση. Αβίαστα έρχεται στο μυαλό του ότι οι Ολλανδοί, οι Βέλγοι, οι Σκανδιναβοί είναι μαλάκες και εμείς εδώ οι έξυπνοι. Η Ελλάδα για το δεθελοντή δεν είναι η νέα Μεγάλη Ιδέα. Είναι η μεγάλη ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας.

4. Ο δεθελοντής γνωρίζει ότι στους Ολυμπιακούς χρειάζονται δυόμισι εθελοντές ανά αθλητή και προειδοποιεί ότι κάποιοι εθελοντές μπορεί να βρεθούν κομμένοι στη μέση.

5. Ο δεθελοντής γνωρίζει ότι για κάθε εθελοντή που κρατάει τα καλάθια με τις φόρμες των αθλητών στο στίβο, αντιστοιχούν δέκα εθελοντές παρκαδόροι στις εγκαταστάσεις του μοντέρνου τρίαθλου. Επίσης δε συγχέει τους εθελοντές με τους κριτές, οι οποίοι επίσης τριγυρνάνε στους αθλητικούς χώρους, αλλά κάνουν πιο κυριλέ δουλειές.

6. Ο δεθελοντής συμμετέχει στην Ολυμπιακή προετοιμασία κάθε μέρα, οδηγώντας ανάποδα σε μονόδρομους, υπερπηδώντας χαντάκια, αποφεύγοντας φορτηγά και μπουλντόζες και όλα αυτά χωρίς αναβολικά και χωρίς να αμείβεται με το βαθμό του υπολοχαγού.

7. Ο δεθελοντής δε βλέπει το λόγο, γιατί πρέπει να δαπανήσουμε τέσσερις ετήσιους προϋπολογισμούς της Μέσης εκπαίδευσης για την ασφάλεια 20 ημερών αγώνων, «πολλώ μάλλον», που για να αποσβεστεί το ποσόν πρέπει να παρακολουθούνται και να δέρνονται συστηματικά οι πολίτες της χώρας για τα επόμενα 78 χρόνια.

8. Ο δεθελοντής έχει προσέξει ότι έχουν εξαφανιστεί τα αδέσποτα από την Αθήνα. Στην πιο αισιόδοξη περίπτωση, έχουν πάει εθελοντές. Το ίδιο ισχύει και για τα δέντρα για τα οποία έχουν παραγγελθεί εθελοντές σε φυτώρια της Ισπανίας.

9. Ο δεθελοντής γνωρίζει ότι η αφιλοκερδής ενίσχυση μιας μη κερδοσκοπικής επιχείρησης δικαιολογείται μόνο όταν είναι δουλειά του μπατζανάκη του και πρόκειται να ανταμειφθεί με πλουσιοπάροχο γεύμα και αιώνια υποχρέωση.

10. Ο δεθελοντής γνωρίζει ότι αυτό που του ζητάνε να κάνει τζάμπα, κάποιος άλλος το πληρώνεται ως Off Shore εταιρία συμβούλων που είχε την ιδέα.

11. Ο δεθελοντής δε δελεάζεται με συλλεκτικές καρφίτσες, τιμητικά διπλώματα ούτε με παντόφλες με τον Φοίβο και την Αθηνά. Άμα είναι να του νομιμοποιήσουνε το αυθαίρετο ή να του βάλουνε το παιδί στο Δημόσιο το συζητάει. Αλλά και πάλι γνωρίζει ότι γι αυτές τις δουλειές υπάρχουν οι εκλογές.

12. Ο δεθελοντής δεν ανησυχεί για την επιτυχή έκβαση των αγώνων. Την εγγυάται η παρουσία στις τάξεις των εθελοντών του συνόλου των γνωστών προσωπικοτήτων της πολιτικής, κοινωνικής και καλλιτεχνικής ζωής του τόπου.

13. Ο δεθελοντής έχει βγάλει ήδη εισιτήρια για την περίοδο των Ολυμπιακών. Κατάστρωμα με το πλοίο για Ικαρία.


----------------------------------------------------

----------------------------------------------------

Διαβάστε το

Σμφύωνα με μια έυρενα στο Πμανιπστήτειο του Καμιρπίτζ, δεν πεαίζι ρλόο με τι σριεά ενίαι τοθοπεμετένα τα γματαμρά μσέα στη λξέη, αεκρί το πώρτο και το ταελείτυο γάμρμα να εναί στη στωσή θσέη.

Τα υλόποιπα μροπούν να εναίι σε ταχίυες θιέσες και να μροπείτε να τις δαβαίσεστε χρωίς πληβμόρα. Ατυό γνίταει γαιτί ο απρώθονις εκέγλφοας δεν δαεβζιάι γάμρμα γάμρμα κθάε λξέη, αλλά την κθάε λξέη σαν σνύλοο.

Πως σου φνηκάε ;

----------------------------------------------------

ΚΡΟΥΣΤΑ - Το Νταούλι

Σε όλες τις εκδηλώσεις του λαού μας, συναντούμε το νταούλι στην Ελλάδα σε διαρκή χρήση από την αρχαιότητα έως σήμερα. Αναφέρεται σε δημοτικά τραγούδια και άλλα κείμενα, με διάφορες ονομασίες. Άλλωστε η σπουδαιότητά του νταουλιού στη μουσική ζωή του Έλληνα πιστοποιείται κι από το γεγονός ότι, σε ορισμένες περιοχές, με τη λέξη, όργανα, εννοούσαν τα νταούλια. «Εις την Ήπειρον όργανον είναιτο μέγα τύμπανον, το κατ’εξοχήν μουσικόν όργανον». Στη Σιάτιστα «όργανον είναι το νταούλι εκ του ρήματος αργάζου (εργάζουμαι, κατεργάζουμαι), ως αργασμένο τομάρι, δηλαδή κατεργασμένο δέρμα» (Π. Αραβαντινού, Ηπειρώτικον Γλωσσάριον, Αθήνα 1909).

Οι πανελλήνιες ονομασίες του είναι: νταούλι ή ταβούλι ή νταβούλι ή τούμπανο (το), τύμπανος (ο), ή τούμπανος (ο). Στη Μυτιλήνη λέγεται και τουμπανέλι ή γκμπανέλι, στη Δυτική Ρούμελη και τσοκάνι. Λέγεται επίσης ταμπούρλο. Στα νησιά, το μικρό νταούλι που συνοδεύει την τσαμπούνα ή το βιολί, λέγεται τουμπί ή τουμπάτσι ή και τουμπανέλι.

Το νταούλι είναι ένας ξύλινος κύλινδρος μικρού ύψους, σκεπασμένος στις δύο παράλληλες βάσεις του με δέρμα, τεντωμένο με σχοινί. Κατασκευάζεται σε διάφορα μεγέθη, ώστε η διάμετρος κάθε κυκλικής δερμάτινης επιφάνειας να είναι από 25 εκατοστά έως ένα περίπου μέτρο και το βάθος (η απόσταση ανάμεσα στις δυο δερμάτινες επιφάνειες) από 20 έως 60 περίπου εκατοστά. Στη Δυτική Ρούμελη είναι μικρού σχήματος, ενώ στην Ήπειρο, τη Μακεδονία, τη Θράκη κι αλλού, έχει διάμετρο από 40 εκ. έως 1 μ. περίπου με βάθος 60 εκ. και πλέον.

Για τις δυο κυκλικές επιφάνειες χρησιμοποιούν δέρματα γίδας, τράγου και, σπανιότερα, προβάτου. Καλά δέρματα θεωρούνται επίσης του λύκου, του γαϊδουριού και του σκύλου (το τελευταίο για τα μικρά μόνο νταούλια). Σήμερα χρησιμοποιούν και τα έτοιμα κατεργασμένα δέρματα του εμπορίου.

Τα νταούλια παίζονται με βέργες από ξύλο. Οι ξυλόβεργες λέγονται γενικώς νταουλόξυλα ή νταουλόβεργες, εκτός από τις τοπικές τους ονομασίες. Το ξύλο του αριστερού χεριού, ή βέργα ή βίτσα, είναι πολύ λεπτό και ελαφρύ, ενώ του δεξιού, ο κόπανος, είναι χοντρύτερο και βαρύτερο. Ο νταουλιέρης ή νταουλτζής ή τυμπανάρης, ή ταμπουρλής και ταμπουρλιέρης, «κουρντίζει» το νταούλι του με το σφίξιμο του σχοινιού.

Σύγχρονοι δεξιοτέχνες του οργάνου είναι ο Βαγγέλης Καρίπης, ο Ανδρέας Παπάς, ο Γιώργος Γευγελής, και άλλοι.

Χρησιμοποιήθηκαν λαογραφικές και τεχνικές πληροφορίες από τις εκδόσεις « Ελληνικά μουσικά όργανα», Στ. Καρακάση, Αθήνα 1976

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΡΤΑΛΙΟΣ


----------------------------------------------------

ΤΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΒΟΥΝΟ

Αυτός ο δίσκος δε θα γινότανε αν :

Δε μου θύμιζε ο Ζιώγαλας πριν τρία χρόνια « την τρέλα σου βγάλτην στη μουσική, όχι αλλού».

Δε μ’ έβαζε η Λίλα να γράφω και να σβήνω στίχους και τραγούδια μεροκάματο.

Δεν ήταν η Αφροδίτη να αναλάβει πάγκους, συνταγές, και κούτες με φάρμακα.

Δεν ήταν ο Ηλίας και ο Βασίλης δίπλα μου να με σηκώνουν, να με ορθοποδίζουνε, να μου χτυπάν την πλάτη και « Άντε θάρρος! συνέχισε», να μου λένε.

Αυτός ο δίσκος έγινε καλύτερος γιατί συνάντησα το Δημήτρη το Ζερβουδάκη που από την πρώτη στιγμή πήρε επάνω του και τα τραγούδια και κυρίως εμένα.

Έγινε καλύτερος γιατί είχαμε τον Άγγελο δίπλα μας τον Σφακιανάκη, γιατί δούλεψα μήνες με το Διαμαντή τον Καραγιαννίδη. Έδωσε πολύ ευγένεια και ευαισθησία να υλοποιήσω την ενορχήστρωση.

Γιατί έπαιξε ο Σταύρος ο Ρωσσόπουλος ηλεκτρικές κιθάρες και συνέβαλε στα θέματά της. Ο Γιώργος ο Καρυζώνης τύμπανα και ο Αγαμέμνων Μάρδας ηλεκτρικό μπάσο στρογγυλεύοντας το πράμα.

Δε θα γινότανε χωρίς τον ηχολήπτη Γιάννη Κοροβέση να βάλει τάξη σ’ όλον αυτόν τον κυκεώνα των ήχων, ούτε θα περνούσαμε τόσες ώρες αναμονής και εγρήγορσης στο στούντιο, χωρίς τους καταπληκτικούς καφέδες της κυρίας Σάρας Δεληγιαννίδη.

Δε θα γινότανε επίσης αν οι στοιχειωμένοι άρχοντες της πόλης δε με επιτάσσανε για χρόνια να μετρώ με τα πόδια μου τα τείχη της…

Οι άθλιοι! Δεν ξέρω για ποιους λόγους, έτσι! Ίσα ίσα να μετρώ, να μετρώ και άκρη να μη βγάνω!…

Βέροια, Σεπτέμβριος 2003 - ΣΟΥΛΗΣ ΛΙΑΚΟΣ

Γιατί τ' αντάμωμα του παλιού με το καινούργιο το δέσανε καλά.

Γιατί τ’ αντάμωμα του Μήτσου από το Μεσημέρι, και του Σούλη από τη Βέροια, τόχε η Μούσα καλά φυλαγμένο.

Πρωτόγνωροι και συνάμα γνώριμοι οι στίχοι του Λιάκου.

Αρχέγονος και συνάμα σύγχρονος ο μουσικός χρωματισμός τους. (Καβείρια μυστήρια στο νησί της Αρσινόης).

Το πάντρεμα της γκάιντας με τα σύγχρονα έγχορδα, του κλαρίνου με τα τύμπανα, του βιολιού και της φλογέρας με τα πλήκτρα, τα Θεσσαλικά πενταφωνικά και ισοκρατήματα, με την κάφτρα του τσιγάρου να καίει τα δάκτυλα του Μήτσου, και την αγωνία των μαστόρων του ήχου και της μουσικής, να δαμάσουν το θεριό με το κρασί του Σάββα, για να διαβεί στο άπειρο του χρόνου.

Να είστε καλά συνοδοιπόροι και καλή σοδειά.

«Να ΄στε καλά και σεις παιδιά. Άιντε και καλές δουλειές».

Αντώνης Παρταλιός

----------------------------------------------------

Η Θεσσαλονίκη ζούσε από τις 21 – 30 Νοεμβρίου στους ρυθμούς του 44ου Φεστιβάλ κινηματογράφου, που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά γεγονότα που συμβαίνουν στη χώρα μας. Οι αποθήκες στο Λιμάνι της πόλης, ο κινηματογράφος Ολύμπιον και η πλατεία Odeon δέχτηκαν αμέτρητο κόσμο που προσπαθούσε να ξεκλέψει οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας για να παρακολουθήσει κάποια από τις ταινίες.

Το φιλότεχνο κοινό ένιωθε ενθουσιασμένο. Ένιωθε σαν το ανθρωπάκι, τον «ψαρά» της αφίσας και της τηλεοπτικής διαφήμισης του Φεστιβάλ δημιούργημα του Τάσου Παυλόπουλου, το οποίο ψαρεύει ένα φιλμ και έπειτα , όντας χαρούμενο για το απόκτημά του, μετατρέπει το Λευκό Πύργο σε μια τεράστια μηχανή προβολής από την οποία αρχίζει να προβάλει εικόνες σε μια τεράστια οθόνη, την ίδια την πόλη της Θεσσαλονίκης. Το κέντρο της Θεσσαλονίκης, όντως, είχε μετατραπεί σε μια τεράστια κινηματογραφική αίθουσα γεμάτη ανθρώπους να συζητάνε για την τέχνη, για μια τέχνη που και φέτος έδειξε τον αυθορμητισμό και το μεγαλείο της.

Στα πλαίσια του Φεστιβάλ προβλήθηκαν περισσότερες από 200 ταινίες από όλο τον κόσμο και όπως κάθε χρόνο δεν έλειπαν τα αφιερώματα, οι εκθέσεις και τα happenings.

Οι βασικοί άξονες του Φεστιβάλ είναι τέσσερις. Το Επίσημο Διεθνές Πρόγραμμα που περιλαμβάνει ταινίες του διεθνούς διαγωνιστικού τμήματος. Φέτος και τις 12 αυτές ταινίες τις διέπνεε το ίδιο θέμα : η γυναίκα και οι γυναικείες ανησυχίες. Επίσης για πρώτη φορά φέτος μπορέσαμε και είδαμε κινηματογράφο από την Ινδία και το Πακιστάν.

Ο δεύτερος άξονας περιλαμβάνει το τμήμα των Νέων Οριζόντων, το «αγαπημένο τμήμα του Φεστιβάλ» όπως αποκαλείται. Πρόκειται για μια διεθνή παραγωγή με πληθώρα νέων δημιουργών. Δίνει κάθε χρόνο το δικό του στίγμα και με μια σειρά πολύ καλών ταινιών ξαφνιάζει και εκπλήσσει ευχάριστα. Προσπαθεί με μια αυθεντική και συνάμα προκλητική ματιά να διεισδύσει στον κόσμο της 7ης Τέχνης. Το κυρίαρχο θέμα του φέτος ήταν η μετανάστευση κυρίως σε χώρες της Ευρώπης.

Το τρίτο τμήμα του Φεστιβάλ προσεγγίζει τις γείτονες χώρες. Ονομάζεται Ματιές στα Βαλκάνια και προβάλλονται ταινίες από Βαλκάνιους δημιουργούς. Δίνει δυναμικά το παρόν του από το 1995 και πέρσι δημιουργήθηκε ένα Βαλκανικό Ταμείο επιχορήγησης για να υπάρξει και περαιτέρω άνοδος. Φέτος προβλήθηκαν 13 ταινίες οι οποίες και κέρδισαν τις εντυπώσεις όπως άλλωστε συμβαίνει και κάθε χρόνο. Αυτό το τμήμα εξάλλου έχει από την αρχή της ίδρυσης του δικούς του μόνιμους οπαδούς. Οι ταινίες αναδεικνύουν τα προβλήματα των λαών των Βαλκανίων και θίγουν μείζονα ζητήματα όπως ο πόλεμος, η μετανάστευση και ο αγώνας για την επιβίωση, ζητήματα που είναι γνωστό σε όλους ότι απασχολούν πολύ τις Βαλκανικές περιοχές.

Το τελευταίο τμήμα αφορά τις ελληνικές παραγωγές. Συγκεντρώνει όπως είναι φυσικό το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Φέτος συμμετείχαν στο Φεστιβάλ 28 ταινίες οι οποίες και διεκδικούσαν κάποιο από τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας. Διακρίθηκαν η «Πολίτικη Κουζίνα» του Τάσου Μπουλμέτη που απέσπασε 8 βραβεία μεταξύ αυτών και της καλύτερης ταινίας. Έπεται η ταινία «Στο χάνι» του Γιώργου Μπακόλα και η ταινία «Μάτια από νύχτα», του Περικλή Χούρσογλου. Δε θα πρέπει όμως να υποτιμηθούν ή να θεωρηθούν κατώτερες οι ταινίες που δε διακρίθηκαν εφόσον ήταν όλες πολύ αξιόλογες.

Στην τελετή λήξης, που έγινε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, δε δόθηκαν μόνο τα βραβεία στις ελληνικές ταινίες. Τιμήθηκε με το Χρυσό Αλέξανδρο, βραβείο που δίνεται σε ξένες παραγωγές, η ταινία «Το τελευταίο τρένο», του Αλεξέι Γκέρμαν Jr. Ήταν μια αντιπολεμική ταινία, ασπρόμαυρη, με άριστη σκηνοθεσία που διαλέγει ως ήρωά της έναν απλό γερμανό γιατρό, αποστρεφόμενη τόσο τα κλισέ του σοβιετικού πατριωτισμού όσο και την καταγγελία των εγκλημάτων του Γ΄ Ράιχ.

Χωριστά από τα καθιερωμένα τμήματα του Φεστιβάλ είναι οι εκθέσεις και τα αφιερώματα. Φέτος υπήρχε ένα μεγάλο αφιέρωμα στον κινηματογράφο της Κεντρικής Ασίας με την ονομασία «Αστέρια της Στέπας». Προβλήθηκαν 27 ταινίες από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, Καζακστάν, Κιργισία, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν. Έτερο αφιέρωμα γίνεται για την παρουσίαση του έργου του Οτάρ Ιοσελιάνι, γεωργιανού σκηνοθέτη, ο οποίος είναι ο φετινός επικεφαλής της κριτικής επιτροπής.

Ένα άλλο τμήμα του Φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στον Γουάν Κάρ Βάι. Περιλαμβάνει το σύνολο του έργου του καθώς και μια συνοδευτική έκθεση από φωτογραφίες του Κρίστοφερ Ντόιλ. Αφιερώματα γίνονται επίσης πάνω στο σκηνοθετικό έργο του Νίκου Παναγιωτόπουλου και του πορτογάλου Σεζάρ Μοντενέιρα. Τέλος ένα μέρος του Φεστιβάλ προβάλλει το γαλλικό κινηματογράφο και το έργο που έχει επιδείξει. Στα πλαίσια του αφιερώματος μπορέσαμε να δούμε ταινίες της Γαλλικής Ταινιοθήκης, πραγματικούς θησαυρούς του είδους.

Μέσα από όλα τα αφιερώματα και την πληθώρα ταινιών είναι φυσικό το Φεστιβάλ να προσελκύσει το ενδιαφέρον όχι μόνο ελλήνων και ξένων δημοσιογράφων, διανομέων και υπευθύνων Φεστιβάλ άλλων χωρών. Ενθαρρυντικό είναι το γεγονός ότι οι θεατές ήταν πιο ακμαίοι από κάθε άλλη φορά και ήταν περισσότεροι από πέρσι. Η ομάδα του Φεστιβάλ έκανε πολύ καλή δουλειά αν και υπήρξαν αρκετά σχόλια που προσπάθησαν να πλήξουν το θεσμό. Επί δέκα μέρες η Θεσσαλονίκη έβλεπε τις εικόνες του Φεστιβάλ, οι οποίες από τις πιο άτεχνες και φτωχές μέχρι τις πιο πρωτοποριακές και εξαίσιες, κατάφεραν να μαγέψουν το σινεφίλ κοινό και να δώσουν στην πόλη έναν αέρα πολιτισμού και κουλτούρας.

----------------------------------------------------

ΒΙΒΛΙΟ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Τα τραγούδια μου

ΑΠΑΝΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΚΤΟΣ 2002

Οδός Φωκαίας. Είναι ένας δρόμος της Αθήνας, που αρχίζει από την Αριστοτέλους, κόβει καθέτως τη Φυλής και την Αχαρνών και τελειώνει στην Αλκιβιάδου. Στο νούμερο 18, το Νοέμβριο του 1935, γεννήθηκε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Ήταν μια αυλή με οκτώ δωμάτια γύρω-γύρω. Κάθε δωμάτιο και οικογένεια. Με τρία και τέσσερα άτομα. Όλοι μεροκαματιάρηδες, αρτεργάτες, σερβιτόροι.

Αυτή η αυλή ήταν η γειτονιά του Λευτέρη. Και η οδός Φωκαίας. Και, βέβαια, η πλατεία Κυριακού. Με τα γύρω στενά.

Στο δημόσιο σχολείο Φιλιππίδου και Αριστοτέλους, ήταν το Δημοτικό στο οποίο φοίτησε. Στο Β’ Γυμνάσιο της οδού Χέυδεν – το κτίριο υπάρχει ακόμη – πέρασε τα γυμνασιακά του χρόνια. Μπήκε στο Πανεπιστήμιο, κατόπιν. Στη Νομική. Δεν πήρε, όμως, πτυχίο. Τον απορρόφησε η δημοσιογραφία, που τον ενδιέφερε πολύ. Ως δημοσιογράφος, διέπρεψε. Οι έρευνές του για τις «Επαρχίες της Αθήνας» και το «Βρώμικο ‘89» άφησαν εποχή. Το ίδιο και τα χρονογραφήματά του, από το 1978 και δώθε, με τίτλο «Ματιές».

Η γειτονιά της πλατείας Κυριακού και των πέριξ δρόμων, είναι ο κόσμος του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Σ’ αυτή τη γειτονιά αφιέρωσε πολλά τραγούδια του – «Άγαλμα», «Οδός Αριστοτέλους», «Γέλαγε η Μαρία», «Άγγελος δραπέτης», «Σπίτι παλιό» – αλλά και πεζά. Εκεί βρίσκεται η ψυχή του. Και όταν τον ρωτάνε τι σημαίνει γι’ αυτόν ευτυχία, λέει απερίφραστα : «Να έχω ένα τόπι. Όχι από κουρέλια. Κανονικό. Λαστιχένιο. Να είμαι 14 ετών. Να είναι απογευματάκι. Να έχω σχολάσει από το σχολείο. Και να παίζω μπάλα στη Φωκαίας. Εν ανάγκη και μόνος μου. Να σουτάρω στον τοίχο του διώροφου, απέναντι από το σπίτι μου, να δέχομαι το τόπι και να ξανασουτάρω. Ώρες πολλές. Χωρίς να με ψάχνει η μάνα μου και να ανησυχεί».

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ήταν δεμένος με τους γονείς του. Τη μάνα του και τον πατέρα του. Ανθρώπους, που δούλεψαν σκληρά, για να τον μεγαλώσουν και να του μάθουν πέντε γράμματα. Τσαγκάρης ο πατέρας. Παραδουλεύτρα η μητέρα. Έγραψε και για τους δυο, υπέροχα τραγούδια ( «Αλάνα», «Η μάνα μου φοράει τσεμπέρι» κ.ά.). Στον αδελφό του το Γιάννη, αφιερώνει βιβλία του. Και δηλώνει, πως εκείνος τον ενέπνευσε για να γράψει την «Άπονη ζωή». Ο Γιάννης, που είναι λάτρης του ρεμπέτικου και παίζει και μπουζουκάκι.

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έχει δύο παιδιά. Το Νότη και την Υακίνθη. Και δύο εγγόνια. Τη Μαρία Νεφέλη και το Λευτεράκη. Παππούς, δηλαδή. Ένας παππούς, που πηγαίνει στο γήπεδο, για να χειροκροτήσει την ΑΕΚ, που συχνάζει σε καφενεία και σε σκυλάδικα, αλλά και στο Μέγαρο Μουσικής, στο Ηρώδειο και την Επίδαυρο.

----------------------------------------------------


Ποιος να το έλεγε

…….πριν από μερικά χρόνια ότι περιβαλλοντικά προβλήματα και οικολογικά ζητήματα μπορούν να ανεβοκατεβάσουν κυβερνήσεις ή ότι θα κρίνουν εκλογικά αποτελέσματα. Η υπόθεση του πόρτο-Καράς ίσως αποδειχθεί μοιραία για το κυβερνών κόμμα. Από το περιθώριο και τους λίγους ρομαντικούς, το περιβάλλον γίνεται πλέον κυρίαρχο θέμα.

Αν στη Σιθωνία είχαμε διαπλοκή για εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων εις βάρος του δάσους, στη λίμνη Καϊάφα στην Ηλεία ίσως τα πράγματα είναι χειρότερα. Εκεί η «γνωστή» μας κρατική ΕΤΑ ΑΕ (Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα) επιχείρησε κάτι ανάλογο, να εξαφανίσει τον αιγιαλό. Από ότι φαίνεται και μακάρι να κάνουμε λάθος, η ΕΤΑ ΑΕ θα είναι ο δούρειος ίππος για την άλωση δημόσιας περιουσίας από ιδιωτικά συμφέροντα. Και μιλάμε για τα ομορφότερα μέρη της πατρίδας μας.

Ας μη βιαστούν κάποιες Κασσάνδρες να πουν ότι σταματάει η ανάπτυξη, χάνονται θέσεις εργασίας και άλλες τέτοιες ελαφρότητες. Η φύση μας θρέφει όλους και θα πρέπει να θρέψει και τα παιδιά μας. Η ζητούμενη αειφορία απαιτεί μελέτη και προσεκτικά βήματα, για να έχουμε θετικά αποτελέσματα και σε βάθος χρόνου. Αποτελέσματα που θα τροφοδοτούν τις τοπικές κοινωνίες και όχι τους Στέγγους… Μακριά από μας πράσινοι φανατισμοί, ακαμψίες και στείροι προστατευτισμοί.

Κάποιοι βέβαια εξακολουθούν να πολιτεύονται κοντόφθαλμα. Δεν μπορούν να αντιληφθούν τη νέα πραγματικότητα. Νομοθετικό πλαίσιο, ΕυρωπαΙκή Ένωση, διεθνείς συμβάσεις, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις , διάχυση της πληροφορίας, συνθέτουν ένα πλέγμα μιας νέας εποχής που όποιος δεν καταλαβαίνει δεν πρόκειται να πετύχει τίποτα.

Υ.Γ. Αλήθεια εκείνο το μνημόνιο συνεργασίας του Δήμου μας με την «ΑΓΡΟΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ» τι απέγινε;

Τζίνας Θοδωρής
----------------------------------------------------

…Διασπαθίζουν ασύδοτα τις κτήσεις και τις κτίσεις του Ελληνικού λαού…

Πολύ χοντρές μπίζνες

Παραείναι χοντρές οι μπίζνες και επείγει να ρυθμιστούν πριν από τις αβέβαιες (;) κάλπες. Για την περιλάλητη « Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα Α.Ε.» ο λόγος:

Σκάλωσε την Πέμπτη 8-1-2004 στην άδεια Βουλή (με αίτημα της Ν.Δ. να διεξαχθεί ονομαστική ψηφοφορία στις 13-1-2004) η κυβερνητική απόπειρα να περάσει «στο ντούκου» μια τροπολογία φαινομενικά πολύ αθώα με θέμα : την απλούστευση του πλαισίου λειτουργίας της ΕΤΑ Α.Ε.

Με την τροπολογία-μαμούθ, μεταξύ άλλων:

Επικυρώνεται νομοθετικά ότι το μετοχικό κεφάλαιο της ΕΤΑ Α.Ε. για να εισαχθεί στο χρηματιστήριο είναι μόλις 100 δις δρχ. – όταν η πραγματική αξία μόνο των 70.000 στρεμμάτων «φιλέτων» που περιήλθαν στην ΕΤΑ αποτιμάται σε δεκάδες τρις δρχ.

Υπενθυμίζεται ότι η ΕΤΑ κατέθεσε στις 23-12-2003 αίτηση εισαγωγής της στο χρηματιστήριο, παρ’ ότι εκκρεμεί απόφαση του ΣτΕ επί προσφυγών ότι η ιδιωτικοποίησή της είναι κατάφωρα αντισυνταγματική, καθώς το εταιρικό χαρτοφυλάκιό της περιλαμβάνει δημόσια κτήση αναπαλλοτρίωτη (ακτές, βουνά, δάση, σπήλαια κ.ά.).

Πρόκειται για «μέγιστο οικολογικό, οικονομικό, κοινωνικό αλλά και εθνικό έγκλημα» όπως λέει η Συντονιστική επιτροπή για τη διάσωση της παραλίας Σαρωνικού που ήδη με εξώδικό τους καλούν την επιτροπή Κεφαλαιαγοράς να μην κάνουν δεκτή την αίτηση της ΕΤΑ Α.Ε.

Να που στις κάλπες διακυβεύονται και τεράστια οικονομικά συμφέροντα, αλλά ουδείς κάνει λόγο αν και πόσο επηρέασαν τις ξαφνικές πολιτικές εξελίξεις …


----------------------------------------------------

Αξιοποίηση προστατευόμενης περιοχής, ή μήπως ανεξέλεγκτη διαχείριση – παρέμβαση σε δημοτικές εκτάσεις με τις «ευλογίες» της δημοτικής αρχής;

Με ενδιαφέρον μελέτησα το υπογεγραμμένο κείμενο από το δήμαρχο Επανομής κ. Ιωάννη Γραμμένο και το μνημόνιο συνεργασίας σχετικά με την αξιοποίηση της προστατευόμενης περιοχής και του κάμπινγκ Επανομής και το οποίο αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου την 28η Νοεμβρίου 2003.

Ξεκινώντας από το κείμενο, μπορεί κανείς να συμπεράνει τα εξής:

Την ορθή κατεύθυνση της αξιοποίησης των προαναφερθέντων περιοχών έχοντας ως βάση την αειφορία και την προστασία του περιβάλλοντος συνολικά

Την αοριστία στις παρεμβάσεις που τελικά θα υλοποιηθούν, παρόλο που ως γενικές αρχές προσανατολίζονται στη σωστή κατεύθυνση

Την αοριστία στις διαδικασίες για τη δημιουργία του προτεινόμενου φορέα

Τη δέσμευση περιουσίας του δήμου για εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα (49 χρόνια)

Την ανυπαρξία ελέγχου των κινήσεων – παρεμβάσεων στην περιοχή από την πλευρά του δήμου, αφού στην ουσία δεν έχει τον έλεγχο του φορέα διαχείρισης.

Πιο συγκεκριμένα, ο δήμαρχος στο κείμενό του αναφέρει μεταξύ άλλων :

Α) «….Η Δημοτική αρχή, συνεπικουρούμενη και από παράγοντες της περιοχής, αποφάσισε ν΄ ανασύρει το Δήμο από τον περιθωριακό μέχρι στιγμής ρόλο και να τον καταστήσει κύριο ρυθμιστή σ΄ ένα μεγάλης κλίμακας πολυδιάστατο εγχείρημα αξιοποίησης της περιοχής…..».

Το ερώτημα: Ποιοι είναι οι παράγοντες της περιοχής κι αν συμμετείχαν οι τοπικοί φορείς;

Το ψέμα: «Ο δήμος θα είναι κύριος ρυθμιστής σ΄ ένα μεγάλης κλίμακας πολυδιάστατο εγχείρημα αξιοποίησης της περιοχής».

Η αλήθεια: Δεν συμμετείχαν οι τοπικοί φορείς σε καμία συμμετοχική διαδικασία, αφού ποτέ δεν έγινε συντονισμένα κάτι τέτοιο, ούτε ο δήμος θα είναι κύριος ρυθμιστής αφού στο φορέα διαχείρισης δεν θα έχει την πλειοψηφία.

Β) «…. Στο πλαίσιο αυτό, ο Δήμος αναλαμβάνει την ιστορική ευθύνη να πρωτοστατήσει στην προσπάθεια τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής, με κεντρικό άξονα την προστατευόμενη περιοχή «Φύση 2000»…»

Σωστό: Η ευθύνη είναι δική σας (όσων υπερψήφισαν το μνημόνιο συνεργασίας…) για την δέσμευση μιας έκτασης μοναδικού κάλλους για 49 χρόνια.

Το πρόβλημα: Η κατάσταση δεν θα είναι αναστρέψιμη, αν ο φορέας διαχείρισης (στον οποίο ο δήμος δεν έχει την πλειοψηφία….) αποφασίσει να λειτουργήσει με αμιγώς ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, υπερπηδώντας «εμπόδια» όπως είναι η προστασία του περιβάλλοντος.

Η άποψη: Ο δήμος είναι ο φορέας εκείνος ο οποίος μπορεί να διασφαλίσει την ποιότητα του περιβάλλοντος στα διοικητικά του όρια και την ποιότητα ζωής των κατοίκων του. Ο φορέας διαχείρισης, στον οποίο ο δήμος έχει μειοψηφία, δεν είναι υποχρεωμένος να λάβει υπόψη του τις δεσμεύσεις έναντι της περιοχής και των κατοίκων της. Οπότε, οποιαδήποτε χρονική στιγμή κι αν οι οικονομικές αποδόσεις του εγχειρήματος δεν είναι οι επιθυμητές, θα είναι δυνατόν να γίνει «έκπτωση» στις θεμελιώδεις αξίες για την προστασία της περιοχής, οπότε θα υπάρξει εντατικοποίηση των παρεμβάσεων.

Γ) «…. Στο προς υπογραφή μνημόνιο συνεργασίας υπάρχει ειδική πρόβλεψη με την οποία παρέχεται η εκμετάλλευση του συνόλου της παραλίας, μήκους περίπου 7,5 χλμ, αποκλειστικά στο Δήμο Επανομής…»

Η γκάφα: Είναι σα να λέμε, ότι για να μπεις στο σπίτι σου, -το οποίο τεκμηριωμένα ανήκει αποκλειστικά σε σένα-, θα πρέπει να ζητήσεις την άδεια από το γείτονα…

Συνεχίζοντας στο μνημόνιο συνεργασίας, παρατηρεί κανείς τα εξής:

Α) «…. Η νομική μορφή του φορέα θα αποφασισθεί από κοινού στην αμέσως επόμενη φάση της συνεργασίας…».

Το ερώτημα: Γιατί εξ αρχής δε συμφωνείται η νομική μορφή του φορέα και γιατί δεν καθορίζονται επακριβώς τα ποσοστά συμμετοχής του κάθε συμμετέχοντα σ’ αυτόν;

Β) «… Σκοπός του φορέα θα είναι η δημιουργία και εκμετάλλευση για 49 χρόνια των εγκαταστάσεων ….»

Η άποψη: Γιατί η δέσμευση να είναι για 49 χρόνια, ένα εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα; Και μετά τα 49 χρόνια, πώς θα είναι η περιοχή;

Γ) «… Ο φορέας θα:

«… Αποφασίζει επί των προδιαγραφών των τελικών μελετών, που θα πρόκειται να εφαρμοστούν»

«… Έχει δεσμευτική για όλους γνώμη για τις χρήσεις των εγκαταστάσεων….»»

Η εξήγηση: Ο φορέας θα είναι ο απόλυτος «άρχων» στην περιοχή. Υπενθύμιση: ο δήμος δεν έχει την πλειοψηφία στο φορέα, άρα δεν θα ελέγχει την κατάσταση.

Δ) «….Ρητά συμφωνείται ότι, στην περίπτωση που ο Δήμος αναλάβει τη διαχείριση των ποσών χρηματοδότησης του ΕΠΑΝ, μέσω προγραμματικής σύμβασης με τον ΕΟΤ, όλες οι αποφάσεις και οι ενέργειες που θα αφορούν τη διαχείριση των κονδυλίων αυτών, θα πρέπει να έχουν εγκριθεί από το Φορέα Διαχείρισης, σύμφωνα και με τις ανωτέρω περιγραφείσες αρμοδιότητες αυτού..»

Η άποψη: Τι να πει κανείς; Ότι ο όρος αυτός είναι αποικιοκρατικός; Λίγο θα είναι…

Ε) «… Ο φορέας θα αποδίδει ετησίως ποσοστό 2% επί του κύκλου εργασιών της συνολικής επιχείρησης (πάρκο και κάμπινγκ) στην ΕΤΑ…»

Η άποψη: Ακόμη και σε περίπτωση ζημιών, η ΕΤΑ θα έχει εξασφαλισμένα έσοδα… Κι ο δήμος έξοδα….

Στ) «… Ο Δήμος Επανομής θα αποδίδει ετησίως στο Φορέα Διαχείρισης, ποσοστό 5% επί του κύκλου εργασιών από την εκμετάλλευση της παραλίας..»

Η άποψη: Τα είπαμε προηγουμένως…

Ζ) «…. Η Αγροτουριστική θα συμμετέχει στο φορέα με πλειοψηφία….»

Η άποψη: Δηλαδή ο δήμος Επανομής θα είναι «έρμαιο» της Αγροτουριστικής…

ΣΥΝΟΨΗ

Το δημοτικό συμβούλιο του δήμου Επανομής στη συνεδρίαση της 28ης Νοεμβρίου 2003, έλαβε κατά πλειοψηφία μια βιαστική απόφαση δίχως να ενημερωθούν οι τοπικοί φορείς και οι πολίτες, για ένα θέμα που «καίει» την περιοχή εδώ και πολλές δεκαετίες. Η ανάπτυξη του παραλιακού μετώπου και ιδιαίτερα της προστατευόμενης περιοχής, θα έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης μέσα από επιστημονικές ημερίδες, αναφορές των απόψεων των τοπικών φορέων, δημόσιο διάλογο και αναφορές κειμένων στη δημοτική εφημερίδα.

1. Κατ’ αρχάς η σύσταση του φορέα διαχείρισης, δεν διέπεται από τους απλούς κανόνες της οικονομίας: ό,τι δίνεις, παίρνεις…

2. Ο δήμος δίνει μια μεγάλη έκταση που του ανήκει σε έναν ιδιώτη, ο οποίος ιδιώτης δε βάζει χρήματα, αφού οι πόροι θα εκταμιευτούν από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα» του Υπουργείου Ανάπτυξης. Θα μπορούσε ο δήμος να έχει τουλάχιστον την πλειοψηφία του φορέα, ώστε να μπορεί να ελέγχει τις χρήσεις γης και τις δραστηριότητες, να έχει τον οικονομικό έλεγχο και να μπορεί να κατευθύνει την ανάπτυξη της περιοχής του.

3. Η δέσμευση της περιοχής για χρονικό διάστημα 49 ετών δεν τεκμηριώνεται από πουθενά. Το γεγονός ότι δεν τηρήθηκαν συμμετοχικές διαδικασίες και η απόφαση του δημοτικού συμβουλίου δεν ήταν ομόφωνη, καθιστά τους υπερψηφίσαντες αυτή την απόφαση ιστορικά «ένοχους» για ό,τι κι αν συμβεί.

Χάρης Αμμανατίδης

----------------------------------------------------

Σχετικά με τη «Νέα Τουριστική Ελλάδα»


Ήταν οι αρχές Ιουλίου του 2003 όταν περιπλέοντας τις απόκρημνες ακτές της Κάσου διαπίστωσα έκπληκτος ότι πάνω σε σχεδόν έρημες και βραχώδεις παραλίες ήταν τοποθετημένες ομπρέλες και ξαπλώστρες. Λίγες μέρες αργότερα, σε απόμερο παραλιακό οικισμό της Καρπάθου, άκουσα κάποιον να λέει ότι για την επόμενη χρονιά σχεδίαζαν να τοποθετήσουν «ομπρελοκαθίσματα» για να «αξιοποιήσουν» την ειδυλλιακή κατά την ταπεινή μου γνώμη, παραλία τους.

Οι πρωτοβουλίες αυτές είτε προέρχονται από τοπικές αρχές ή από φορείς και ομάδες συναφείς με τον τουρισμό ακόμη και από μεμονωμένα άτομα έχουν ως στόχο την εκμετάλλευση του φυσικού περιβάλλοντος και ως σύνηθες αποτέλεσμα την αλλοίωση και την καταστροφή του. Μπροστά σ’ όλα αυτά οι πολίτες που είναι ευαίσθητοι και ενεργοί απέναντι στα περιβαλλοντικά θέματα έχουν σοβαρούς λόγους να ανησυχούν. Οι πρωτοβουλίες αυτές δεν είναι ασυντόνιστες και ασύνδετες μεταξύ τους αλλά εμπνέονται, ενθαρρύνονται και συχνά συντονίζονται από φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπως η ανώνυμη εταιρεία «Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα», στο εξής ΕΤΑ, η οποία διαχειρίζεται σήμερα την περιουσία του ΕΟΤ και δίνει τις κατευθύνσεις για τη γενικότερη τουριστική ανάπτυξη της χώρας μας. Σύμφωνα με τις διακηρύξεις των ΕΤΑ, οι παρεμβάσεις αυτού του τύπου αποβλέπουν «στη διασφάλιση της αισθητικής αναβάθμισης και της ενιαίας ταυτότητας των αιγιαλών». Το τελευταίο διάστημα οι σελίδες των εφημερίδων μεγάλης κυκλοφορίας συχνά καταλαμβάνονται από ογκώδεις διαφημιστικές καταχωρίσεις των ΕΤΑ του τύπου: «σε δύο μόλις χρόνια 450 εκ. € για τον Ελληνικό τουρισμό» και «οι ιδιωτικές επενδύσεις στα δημόσια τουριστικά ακίνητα δημιουργούν τη νέα τουριστική Ελλάδα».

Η επαγγελία αυτής της «νέας τουριστικής Ελλάδας» σε συνδυασμό με τα μέχρι σήμερα δείγματα γραφής των ΕΤΑ, αναδεικνύει άμεσα μερικά εύλογα ερωτήματα:

- Το ξεπούλημα της δημόσιας γής (ακτές, βουνά, σπήλαια, ιστορικοί τόποι κλπ) έναντι εξευτελιστικού τιμήματος σε ιδιώτες εντάσσεται στα φιλόδοξα σχέδια των ΕΤΑ για την υλοποίηση της «νέας τουριστικής Ελλάδας»;

Μήπως η προσπάθεια των ΕΤΑ να «αξιοποιήσουν» τα 3000 στρέμματα του προστατευόμενου εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας αποτελεί μέρος αυτής της «υπόσχεσης»;

Μήπως οι διαφημιζόμενες ιδιωτικές επενδύσεις αφορούν κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, στην απορρόφηση μεγάλων ευρωπαϊκών κονδυλίων για την «ανάπλαση» περιοχών που ήδη χαρακτηρίζονται μεγάλου φυσικού κάλλους και προστατεύονται γι’αυτό;

Μήπως η ταυτόχρονη αναγγελία «της ανάπλασης και της αξιοποίησης» απειλεί άμεσα προστατευόμενους βιότοπους;

Τι είδους «αισθητική αναβάθμιση» των παραλιακών ζωνών εξασφαλίζουν τα διάφορα κατασκευαστικά πακέτα που προτείνονται από τα ΕΤΑ και περιλαμβάνουν καντίνες, πέργκολες, ομπρελοκαθίσματα, ναυαγοσωστικά σημεία, χώρους αποθήκευσης, μέσα θαλασσίων σπορ και μια γερή δόση τσιμέντου;

Τι είναι πάλι αυτή η «διασφάλιση της ενιαίας ταυτότητας των αιγιαλών»; Είναι δυνατόν τα πολύμορφα φυσικά τοπία να αποκτήσουν ενιαία ταυτότητα; Ως προς τι ; Ως προς την αισθητική τους, ως προς την οργάνωση ή μήπως ως προς την καταστροφή τους;

Οι φωστήρες του Υπουργείου Ανάπτυξης και του ΕΟΤ δεν έχουν διδαχθεί τίποτε από τα καταστρεπτικά αποτελέσματα της μεγαλοτουριστικής ανάπτυξης των παραλιακών περιοχών της Νότιας Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Δεν έχουν ακούσει κανένα από τους επισκέπτες της χώρας μας να εξυμνεί το φυσικό τοπίο των νησιωτικών και ηπειρωτικών ακτών μας ως το μοναδικό πλέον στην Ευρώπη;

Έχουμε κάθε λόγο να φοβούμαστε ότι η «νέα τουριστική Ελλάδα» που μας υπόσχονται τα ΕΤΑ δεν θα έχει καμία σχέση με ότι θεωρήσαμε και θεωρούμε ως πρότυπο παραλιακού ή ορεινού, χειμερινού ή καλοκαιρινού τοπίου. Το σχέδιο ανάπτυξης, στο οποίο στηρίζεται, είναι ένα σχέδιο μαζικού τουρισμού βασισμένο στην πρόσκαιρη υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων και την εγκατάλειψή τους σε συνθήκες καταστροφής, όταν πάψουν να αποδίδουν οικονομικά.

Η «νέα τουριστική Ελλάδα» είναι ένα ακόμη επεισόδιο στην επίθεση διαρκείας που οι πολιτικές δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού και οι κυρίαρχες και ανεξέλεγκτες δυνάμεις της αγοράς έχουν εξαπολύσει εναντίον της κοινωνίας και της φύσης στη χώρα μας και σ’ ολόκληρο τον πλανήτη και ως τέτοιο θα πρέπει να αντιμετωπισθεί.

Τάσος Αναστόπουλος - Πλαγιάρι, Ιανουάριος 2004


----------------------------------------------------

ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Επανωμής διοργάνωσε ομιλία την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου, στο Δημοτικό Θέατρο Επανομής, με θέμα :

«ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ στη χώρα μας. Συμβατική – Ολοκληρωμένη Βιολογική καλλιέργεια».

Ομιλητής ήταν ο καθηγητής Γεωπονίας Ηλίας Ελευθεροχωρινός


Η “Κρουσίδα Γη” και η πρωτοβουλία μαθητών Μεσημερίου «Τρεις κι ο κούκος» διοργάνωσαν το Σάββατο 20 του Δεκέμβρη μια Rock and Roll Live Φάση στο Γυμναστήριο Μεσημερίου με τους “HAMPTY DUMPTY


1) Ο Α. Σ. Αναγέννηση Επανωμής διοργανώνει λαχειοφόρο αγορά, στις 2 Μαρτίου, με κλήρωση ένα NISSAN MICRA 1200 cc.

2) Ο ετήσιος αποκριάτικος χορός της Αναγέννησης έγινε το Σάββατο 14 φεβρουαρίου στο Χωριό της Ειρήνης στην Καρδία

3) Το Δ.Σ. της Αναγέννησης Επανωμής ευχαριστεί τους επαγγελματίες :

Ιατρού Αλέξανδρο, Καραγέργο Δημήτρη, Καρρά Θεμιστοκλή, Μεσμερλή Πασχάλη και Νάκο Αλ. Δημήτριο

Οι οποίοι βοήθησαν, μαζί με το Δ.Σ. της Αναγέννησης, να γίνει αποστολή τροφίμων και δώρων στο Παιδικό Χωρίό SOS στο Πλαγιάρι, στις 5/1/2004


Ο Α.Ε.Σ. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ Επανωμής (τμήμα Βόλεϋ) ευχαριστεί τον πρόεδρο Παραλίας Επανωμής και Λέσχης Αστυνομικών Θεσσαλονίκης κ. Φεστερίδη Γιώργο, για την οικονομική ενίσχυση 3.000 € από τον Υπουργό Μακεδονίας – Θράκης κ. Χάρη Καστανίδη.


----------------------------------------------------

Αν έφτιαχνα μια Κιβωτό, θα ‘βαζα μέσα πέντε πράγματα. Ένα χαμόγελο παιδιών, μια μέρα ολόγυμνη να λούζεται στο φως, δυο-τρία όνειρα που άφησα στο ράφι.

Αν έφτιαχνα μια Κιβωτό, θα ‘βαζα μέσα πέντε πράγματα. Ένα τραγούδι αηδονιού, ένα φιλί του φεγγαριού, δυο-τρεις κουβέντες φιλικές σε κάτι ωραίες συντροφιές.

Αν έφτιαχνα μια Κιβωτό, θα ‘βαζα μέσα πέντε πράγματα. Τη μουσική, μια βιβλιο-αγκαλιά και τις στιγμές που πέρασα μαζί σου.


----------------------------------------------------

7 Φλεβάρη 1943

"Τι έχεις παιδί μου, σε βλέπω συλλογισμένο, χλωμό;" -"Τίποτα μάνα μου, θα μείνω μια μέρα στο σπίτι να ξαποστάσω λίγο". "Δεν πήγαινε στη δουλειά.Πώς να καταλάβω η δύσμοιρη τι είχε στο μυαλό του το παλληκάρι μου;" Έτσι μου μιλούσε η κατακαημένη μάνα του Ηλία Αλεβιζάκη. Αυτές τις μέρες μια μουντή ανησυχία βασίλευε στο επιταγμένο εργοστάσιο του Μαλτσινιώτη. Οι Γερμανοί ήταν ανάστατοι.Οι κινητήρες αεροπλάνων που κατασκεύαζε το εργοστάσιο δε λειτουργούσαν κανονικά. Ο Ηλίας Αλεβιζάκης μαζί με τον Βασίλη Ιωαννίδη και τον Βαρκάδο, και οι τρεις εργάτες, πήγαιναν το πρωί στη δουλειά τους με το στόμα γεμάτο μεταλλικά θρίμματα. Αυτά τα θρίμματα τα φυσούσαν μέσα στις μηχανές των αεροπλάνων. Τα αεροπλάνα έπεφταν ή δεν ξεκινούσαν. Οι κινητήρες καταστρέφονταν. Οι γερμανοί έψαχναν με πείσμα να βρουν την αιτία του κακού. Είχαν λύσει πάνω από τριάντα κινητήρες για να βεβαιωθούν, πως σε όλους εύρισκαν τα ίδια τριμμένα ελάσματα. Ο Αλεβιζάκης γνώριζε πως θα τον έπιαναν και μπορούσε να φύγει. Λάτρευε όμως τη μάνα του. Την αγαπούσε και τη λυπότανε. Την έβλεπε κάθε μέρα να παλεύει μόνη της, από τα ξημερώματα, για τα πέντε ανήλικα αδέρφια του. Έτρεμε μη της συμβεί κακό. Λίγες μέρες έκανε τον άρρωστο. Μα όταν πήγαν να τον πιάσουν παραδόθηκε. Έγινε η δίκη των τριών παλλικαριών στις πέντε του Φλεβάρη, μπροστά σ' όλο το προσωπικό του εργοστασίου για παραδειγματισμό. Η απόφαση θεωρήθηκε τελεσίδικη την ίδια μέρα. Χτες το πρωί τους τουφέκισαν. Πολλοί είναι εκείνοι που μένουν χωρίς προστάτη με όλες αυτές τις εκτελέσεις. Με τη χτεσινή, μένει έρημη η μάνα του Αλεβιζάκη, με πέντε ανήλικα. Του Ιωαννίδη η γυναίκα, το παιδί, η μάνα, η αδερφή κι ένας αδερφός με κρυοπαγήματα. Του Βαρκάδου, η άρρωστη μητέρα.

Από τα "Φύλλα Κατοχής" της Ιωάννας Τσάτσου


----------------------------------------------------

Η ΣΤΑΣΗ ΣΙΩΠΗΣ …… ΠΟΥ ΞΕΚΟΥΦΑΙΝΕΙ.

Η ευτυχία και η εξαφάνιση της αδικίας, η ισότητα και η ελευθερία που είχαν επαγγελθεί τα πολιτικά συστήματα ως απότοκα του Διαφωτισμού και των κοινωνικών εξεγέρσεων αποδεικνύονται φρούδες ελπίδες. Ζούμε το τέλος των αξιών, την κατάρρευση των ιδεολογιών. Είμαστε μπροστά στο μεγάλο αδιέξοδο στο οποίο μας οδηγούν οι ως τώρα πολιτικές και όχι μόνο θεωρίες.

Η απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της καταναγκαστικής εργασίας, που με μεγάλη αφέλεια και υπερηφάνεια είχαν αναγγείλει οι οπαδοί της επιστήμης και του ορθού λόγου, τελικά δεν ήρθε ποτέ στις σχέσεις των ανθρώπων. Ο καπιταλισμός μπορεί να επαίρεται ότι σέβεται τον άνθρωπο και του εξασφαλίζει την ελευθερία αλλά μάλλον δεν είναι έτσι τα πράγματα διότι ξεχνά τη συνεργατική και κοινωνική διάσταση του ανθρώπου. Προϋποθέσεις για να επιβιώσει κανείς μέσα σ’ αυτό το σύστημα είναι ο σκληρός ανταγωνισμός και η έξαρση της επιθετικότητάς του. Δοκιμασία απάνθρωπη μιας και αναγκάζεται ο καθείς να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα προκειμένου να γίνει αποδεκτός ή και κυρίαρχος σε μια κοινωνία που έχει ως πρότυπο τον πλουτισμό και την ιεραρχία επί του διπλανού. Ο μαρξισμός, από την άλλη, προσπάθησε να προβάλλει τη συνεργατική και κοινωνική διάσταση του ανθρώπου αλλά και αυτός λησμόνησε την ατομικότητα του καθενός, υποτάσσοντάς την στο συνδικάτο, στο κόμμα, στο κράτος. Και τα δυο συστήματα αποδεικνύονται ελλιπή ως προς την πλήρη έκφραση του ανθρώπου. Στο μεν πρώτο, ο καθένας είναι ελεύθερος να γίνει απάνθρωπος, στο δε δεύτερο, να υπακούσει τυφλά. Ελευθερίες ανάπηρες ….

Με φρίκη διαπιστώνει κανείς και συνειδητοποιεί πού τον οδήγησαν ο καπιταλισμός και ο μαρξισμός : ενεργειακή και οικολογική κρίση, άνοδο του αυταρχισμού, συγκεντρωποίηση της εξουσίας, αψυχολόγητους πολέμους, κοινωνία του ενός τρίτου, ομοιοστασία και τυποποίηση του ανθρώπου. Ο ορίζοντας της ανάκαμψης του ανθρώπου, μιας περαιτέρω προσπάθειας εξανθρωπισμού του, είναι σκοτεινός και ολοένα απομακρύνεται. Το κέλυφος εντός του οποίου οχυρώνουμε τον εαυτό μας, σκληρύνεται. Η ζωή μας θεμελιώνεται πλέον πάνω στη μοναξιά και στην απουσία νοήματος. Το μαρτυρεί η επικοινωνία μας (ανύπαρκτη ή εξωφρενικά ιδιοτελής) και το χαμηλό πολιτισμικό μας επίπεδο (έλλειψη σεβασμού προς τον διπλανό αλλά και τη ζωή την ίδια). Ο ψυχισμός μας μεταλλάσσεται, ο κυνισμός, η φιλία, η αγάπη καταχωνιάζονται στο χωνευτήρι της ομοιομορφίας και της ισοπέδωσης

Υπάρχει κάτι που μπορεί να αλλάξει το ζοφερό αυτό κλίμα; Μπορεί να βρεθεί κάποιος να διαλύσει το κέλυφος του κάθε εαυτούλη; Μπορούμε να ξανασυναντηθούμε στο στίβο της κάθε μέρας; Να αποκτήσουμε συνείδηση του πολίτη; Να προσπαθήσουμε μια υγιή δημοκρατία;

Και όμως. Να δυο απαντήσεις :

Η πρώτη, στη θεωρία που εδώ και πολλά χρόνια είχαν διακηρύξει οι στοχαστές του ελευθέριου σοσιαλισμού, του αναρχισμού. Στη θεωρία τους, αλλά και στην πράξη, υπάρχει η δυνατότητα να συνυπάρξει η ατομικότητα και η κοινωνική συνεργασία. Μερικές από τις ιδέες του αναρχισμού, που κάποτε λοιδωρούνταν από τις επιστημονιστές – συγκεντρωτικούς μαρξιστές ως ουτοπικές, όπως π.χ. οι ισορροπημένες κοινότητες, η άμεση δημοκρατία, η χρήση ήπιων μορφών ενέργειας (ανθρωπιστική τεχνολογία), η αποκεντρωτική κοινωνία, φαίνονται σήμερα, αλλά και είναι, οι πρωταρχικές συνθήκες για την ανθρώπινη επιβίωση. Μέσα στους κόλπους των αναρχικών επικρατούσε η ελευθερία και η έκφραση της ατομικότητας περισσότερο και όχι η υπακοή στα κόμματα και στις ντιρεκτίβες τους, ο ακτιβισμός και όχι οι προκαθορισμένες ενέργειες που απέβλεπαν στην κατάκτηση της εξουσίας.

Το αναρχικό κίνημα από τη φύση του ήταν όπως το χαρακτηρίζει ο ΒΟΛΙΝ, ένας έντιμος θεωρητικός του, : «πιο ανώνυμο, διακριτικό, μετριόφρον, σιωπηλό …. Με το ν’ αρνιέται να οδηγήσει τις μάζες, με το να εργάζεται για τη συνειδητοποίησή τους και υπολογίζοντας στην άμεση και ελεύθερη δράση αυτών των μαζών, είναι υποχρεωμένο να παραιτηθεί από τη δημαγωγία και να εργάζεται μέσα στη σκιά, προετοιμάζοντας το μέλλον, χωρίς να επιδιώκει να επιβάλλει την εξουσία του».

Μια δεύτερη απάντηση στα πιο πάνω ερωτήματα είναι : Ο ΕΡΩΤΑΣ. Το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες των πιο πάνω ερωτημάτων. Ούτε πομπώδεις διακηρύξεις, ούτε ιδεολογίες, ούτε νομοθετήματα. Έτσι απλά, ο έρωτας. Ο εχθρός της καθημερινότητας η οποία απαιτεί σύνεση, λογική, συμβιβασμό, εργασία, σύμβαση. Ο έρωτας είναι ο ανατροπέας της καθημερινότητας γι αυτό και οι άνθρωποι τον φοβούνται, γι αυτό τον εξόρισαν από την καθημερινότητά τους. Πώς να αντέξουν το πάθος; Διότι ο έρωτας δεν είναι μόνο έκσταση. Είναι και πτώση, ευτελισμός, φυλακή, άρα ένα τραγικό γεγονός. Σήμερα εφεύραμε νέες αξίες κινούμενες από άγχος και ματαιοδοξία. Αυτές της κοινωνικής ανέλιξης, της πρόσβασης στην εξουσία, της δόξας του πλουτισμού. Πώς να βρεθεί χρόνος για να ξοδέψει κανείς το σώμα του και την ψυχή του; Γιατί πρωτίστως, αυτό είναι ο έρωτας : το ξόδεμα, το να δίνεις ανιδιοτελώς την πιο αρχέγονη αγωνία σου στην αγωνία του άλλου. Και πώς κανείς να δώσει, όταν όλος του ο πολιτισμός, όλη του η παιδεία είναι βασισμένη στο πως θα αποκομίσει, πώς θα αρπάξει μάλλον μόνο ότι τον συμφέρει;

Αρκετά λοιπόν με τον «ορθό λόγο» που μας έχει μεταβάλλει σε πειθήνια όργανα της εξουσίας. Εξουσία που έχει οδηγήσει την ανθρωπότητα στα μεγαλύτερα εγκλήματα. Που μας έχει καταντήσει εξουσιολάγνους και εξουσιομανείς. Να ερωτευτούμε, ναι. Αλλά όχι στη δημοσιότητα και το χρήμα, όχι στο γυμνό και τη λαγνεία, όχι στο συμβιβασμό και τον εφησυχασμό. Να ερωτευτούμε την έκρηξη των στιγμών μας, το πύρωμα των καταστάσεων, τη δημιουργία, την τέχνη, το λόγο, τον πολιτισμό…

«Σας λένε ότι δεν υπάρχει ευτυχία; Μην τους πιστεύετε. Σας την πουλάνε πηγμένη στα σκατά. Επιμείνετε, παρεκτραπείτε, μην απελπίζεστε. Σας επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά ότι η αλήθεια είναι η φρίκη, η αποσύνθεση, η μιζέρια, ο θάνατος; Προχωρήστε στο δρόμο σας, αλλάξτε πεζοδρόμιο, μάθετε να επιταχύνετε όταν περνάτε μπροστά από νεκροταφεία, σχολεία, υποβαθμισμένα προάστια, νοσοκομεία. Αφεθείτε να σας χαρακτηρίσουν με όλα τα πιθανά επίθετα : ανεύθυνους, δειλούς, εγωιστές, τεμπέληδες, ανήθικους. Ανοίξτε το παράθυρο, κοιτάξτε ένα δέντρο. Επαναλάβετε γραπτώς εκατό φορές την παρακάτω φράση : “Στο όνομά του (του έρωτα), μα και ερήμην του αν πρέπει, ανακηρύσσω με αδάμαστη θέληση και σιδερένια αποφασιστικότητα το αποκρουστικό παρελθόν της κλαψιάρικης ανθρωπότητας ”

Φιλίπ Σολέρς

Διότι ο έρωτας εκτός από απάντηση, είναι το ΠΑΝ.

Χριστοφόρης Ε. Χρήστος


----------------------------------------------------
8o Τεύχος, Ά-τιμο, Γενάρης - Φλεβάρης 2004