Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

9o ΤΕΥΧΟΣ


ΓΙΓΩΝΙΣ ΑΚΡΑ

Πινελιά στο χρυσοκίτρινο αντίο του ήλιου, στο δρόμο του προς τη Δύση.

Η αιωνιότητα μέσα από τη στιγμοτυπία.

Το κλικ του αεροβάτη φωτογράφου από το ύψος της μοναξιάς, του περιπάτου και της επαφής του τοπίου μέσα από ουρανούς ορατούς ή και αόρατους.

Εναέριες περιπλανήσεις, αέρινες θωπείες, συνομιλία με τους θεούς θάλασσα και ουρανό.

Μιά ανάσα για τη συνέχεια της ζωής, μια φευγαλέα μύηση στην όντως φύση, στη μεγαλοπρέπεια του απλού.

Μαγευτικό τοπίο με πρώτο πλάνο το "Φανάρι" μας. Τα μάτια καρφώνονται στη στιγμή. Ζητάς να ρουφήξεις τις εναλλαγές λεπτό το λεπτό. Ολοένα πιο πορφυρά, ο ουρανός και η θάλασσα γύρω. Αλήθεια ποιος είπε πως κάθε τι συναρπαστικό, ατόφιο, υπέροχο, αν τύχει και το απολαμβάνεις χάνει τη μαγικότητά του;

Μήπως αν ανακαλύψεις τη λεπτομέρεια της στιγμής; Τη μοναδικότητα;

Ίσως τότε βρεθείς στο μεγαλείο της φύσης, αρκεί ν' ανοίξεις τα μάτια, την ψυχή και να ντυθείς στη στιγμή.

Ελεύθερος όπως λέμε "αιθερόπλωος".

Ιδεοδρόμιο

----------------------------------------------------

1/5/1976 : ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ (ΑΦΙΕΡΩΜΑ)

“…Τα όπλα τους

ξεράσανε φωτιές πάνω στον άοπλο

Στ’ αγωνιστή τις σάρκες

ρίξαν τους σπόρους του θανάτου.

Μα βλάστησε η οργή…”

O Έλληνας είχε καλλιεργήσει στον χώρο του, πριν χιλιάδες χρόνια, ένα προϊόν, μια πρώτη ύλη εκρηκτική, τη συνείδηση της ελευθερίας.


ΤΟ “ΑΤΥΧΗΜΑ” : Ξημερώματα Πρωτομαγιάς του ’76, στην Λεωφόρο Βουλιαγμένης, ο Αλέκος Παναγούλης βρίσκει τραγικό θάνατο. Το Mirafiori που οδηγεί “ξεφεύγει” από την πορεία του και πέφτει πάνω σ’ ένα τσιμεντένιο στηθαίο.

Όλοι μιλούν για δολοφονία. Η Οριάνα Φαλάτσι μαθαίνει το γεγονός στην Ν. Υόρκη. Με το πρώτο αεροπλάνο έρχεται στην Αθήνα.

«Πλησίασα σ’ εκείνο το πράσινο σωρό, σε απόχρωση μπιζελιού. Ήτανε η “Άνοιξή” του, το «Φίατ» του. Το έλεγε έτσι γιατί είχε ένα γλυκό πράσινο ανοιξιάτικο χρώμα. Το είχε αγοράσει πριν λίγο καιρό και το είχε διαλέξει πράσινο γιατί μ’ αυτό το χρώμα δεν υπήρχε άλλο Φίατ στην Αθήνα. Έτσι ήταν εύκολο να αναγνωρίσει κανείς και από μακριά το αυτοκίνητο του Αλέκου. Ξαφνικά θυμήθηκα και κάτι άλλο που μου είχε πει στο τηλέφωνο. “Κάποιος που με αγαπά πολύ, με ακολουθεί συχνά το βράδυ όταν επιστρέφω σπίτι με την «Άνοιξη». Ξέρεις η «Άνοιξη» διακρίνεται και στο σκοτάδι”.

Είναι το πρωί της Πρωτομαγιάς του ’76 στο Πεδίον του Άρεως. Δεν υπήρχε πληροφόρηση για το θάνατο του Παναγούλη. Μιάμιση ώρα χρειάστηκε για να ακουστεί από τα μεγάφωνα ότι : «Ο Αλέκος Παναγούλης πέθανε. Σε τροχαίο δυστύχημα μας είπαν ότι έπεσε, αλλά όμως εσύ ελληνικέ λαέ είσαι μαθημένος σ’ αυτού του είδους τα τροχαία δυστυχήματα. Τα έχεις δει. Σου είναι γνωστοί οι ένοχοι, ξέρεις και την αιτία. Την έμαθες την αφορμή με τον Λαμπράκη, τον Μανδηλαρά και πλήθος άλλων αγωνιστών. Ο Αλέξανδρος Παναγούλης όμως δεν πέθανε. Ζει, έζησε και θα ζει μέσα στις καρδιές μας, μέσα στο πνεύμα μας, σαν φωτεινό παράδειγμα. Ας βροντοφωνάξουμε όπως θα ήθελε εκείνος. Ζήτω η Ελευθερία. Ζήτω η Δημοκρατία».

Κηδεύεται στις 5 Μαΐου. Στην τελευταία του κατοικία τον συνοδεύουν πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ : Γεννήθηκε στην Κυψέλη, από την Αθηνά Παναγούλη. Ο πατέρας του Βασίλης, Αξιωματικός του στρατού, δεν άντεξε τους διωγμούς που υπέστη η οικογένειά του από τη χούντα και πέθανε το 1970.

Ο αδελφός του Αλέξανδρου, Γιώργος, ήταν λοχαγός στους Καταδρομείς. Το 1967 λιποτακτεί και φεύγει από τη Ρόδο για το Ισραήλ. Οι Ισραηλινοί τον συλλαμβάνουν και κατά παράβαση των διεθνών κανόνων, τον στέλνουν πίσω με το υπερωκεάνιο «Άννα Μαρία». Το πλοίο έφτασε στον Πειραιά, ο Γιώργος Παναγούλης όμως ποτέ. Είπαν ότι απέδρασε.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης ζήτησε τα πρακτικά της δίκης από τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Ε. Αβέρωφ. Δεν του δόθηκαν ποτέ.

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ

Ο Αλέκος Παναγούλης έπαιξε με τη μοίρα του και η μοίρα μαζί του. Αυτό που έχει σημασία όμως, είναι το πόση δύναμη μπορεί να κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος που θέλει να ζήσει ελεύθερος. Πόση περηφάνια πρέπει να έχει κάποιος, όταν είναι μόνος σ’ έναν αγώνα που αφορά πολλούς. Ο ίδιος έλεγε : “Η προσωπική περηφάνια δεν είναι μόνο θεμιτή αλλά και αναγκαία. Όταν μένει κλεισμένη στον εαυτό της, είναι πολιτικό σφάλμα”. Ήταν τελικά μόνος του σ’ έναν άνισο αγώνα για την ελευθερία.

Από τα πρώτα του μαθητικά χρόνια γίνεται στόχος του παρακράτους. Το 1960 μπαίνει στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στη σχολή Μηχανικών Ηλεκτρολόγων, συνεχίζοντας τη δράση του, οργανωμένος στην Νεολαία της Ένωσης Κέντρου. Το ’61 ενώ υπερασπίζεται έναν φτωχό κουλουροπώλη, δέχεται την επίθεση ενός λιμενοφύλακα και κακοποιείται υπό την απειλή “υπηρεσιακών περιστρόφων”. Ένα χρόνο μετά, τραυματίζεται βαρύτατα από επίθεση παρακρατικών. Στο Πολυτεχνείο ξεσκεπάζει τον γιο του δικτάτορα Παπαδόπουλου που παρίστανε τον δημοκράτη για να “καρφώνει” τους συμφοιτητές του. Από το 1965 συμμετέχει στην Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία ενώ το 1974 γίνεται γενικός γραμματέας. Η δικτατορία τον βρίσκει να υπηρετεί τη θητεία του στο 8ο Σύνταγμα Πεζικού στη Βέροια. Ούτε ο στρατός μπόρεσε να τον περιορίσει. Στόχος του ήταν να εξολοθρεύσει τον δικτάτορα. Κι έπρεπε αυτό να γίνει με κάθε αντίτιμο.

Στις 30 Μαΐου 1967 κηρύσσεται λιποτάκτης. Δραπετεύει στην Κύπρο και προετοιμάζει από κει την απόπειρα κατά του δικτάτορα Παπαδόπουλου, η οποία έγινε στις 13 Αυγούστου του 1968.

* * *

Ήταν όλα προγραμματισμένα από το προηγούμενο βράδυ. Ο ξάδερφός του, ο Νίκος, τον περίμενε χαράματα με το ταξί. Πήραν την παραλιακή για το Σούνιο. Όταν έφτασαν είχε ξημερώσει για τα καλά. Παρουσιάζεται το πρώτο πρόβλημα. Το καλώδιο που θα πυροδοτούσε τον εκρηκτικό μηχανισμό ήταν ένα κουβάρι που δεν ξετυλιγόταν με τίποτα. Από τα διακόσια μέτρα μπόρεσε να σώσει μόνο σαράντα. Εκεί που χρειαζόταν μόλις λίγα μέτρα για να πηδήξει στη θάλασσα που τον περίμενε το σκάφος διαφυγής, τώρα έπρεπε να τρέξει πάνω από 150 μέτρα. Τα τελευταία πέντε λεπτά – μέχρι να δείξει το ρολόι οχτώ – φαινόταν αιωνιότητα. Ο καιρός δεν ήταν καλός εκείνο το πρωινό και τα κύματα ακουγόταν δυνατά να σκάνε πάνω στα βράχια. Στις οχτώ ακριβώς φάνηκε η Linkoln με τον δικτάτορα.

«Έφτασε η στιγμή, θάρρος». Ένας εκκωφαντικός θόρυβος, σκόνη, πέτρες και τίποτα άλλο. Η απόπειρα είχε αποτύχει. Ο δικτάτορας γλίτωσε μόλις για λίγα μέτρα δρόμου. Συνειδητοποιώντας το ο Παναγούλης έτρεξε προς τη θάλασσα. Θα κολυμπούσε μέχρι τη βάρκα και θα έφευγε. Τα μεγάλα κύματα όμως τον πέταγαν πίσω, πάνω στα βράχια. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες αποφάσισε να κρυφτεί σε μια μικρή

Δεν υπάρχουν σίδερα, κελιά και δεσμωτήρια που να μπορούν να φυλακίσουν την αγάπη για την Πατρίδα, την λαχτάρα για την Ελευθερία και το πάθος για την Δημοκρατία.

σπηλιά. Κουλουριασμένος και βυθισμένος στις σκέψεις του, άκουγε το ελικόπτερο και τις σειρήνες των περιπολικών που τον αναζητούσαν. Μετά από λίγες ώρες άκουσε τη διαταγή : «Ψάξτε, ψάξτε στους βράχους». Σε λίγο ένας ασφαλίτης, από τους πολλούς που χτένιζαν την περιοχή, περνάει από δίπλα του. Για κακή τύχη του Παναγούλη, ο ασφαλίτης γκρεμίζεται από τα βράχια και έπεσε μπροστά στην μικρή σπηλιά που κρυβόταν.

Συνελήφθηκε, βασανίστηκε και καταδικάστηκε δυο φορές σε θάνατο. Τα βασανιστήρια και οι ταπεινώσεις που υπέστη μέσα στην φυλακή ο υπερήφανος υπέρμαχος της Δημοκρατίας ήταν πολλά και σκληρά. Όμως εκείνος γνώριζε πως η ελευθερία της πατρίδας του άξιζε κάθε θυσία. Δεν υπάρχουν σίδερα, κελιά και δεσμωτήρια που να μπορούν να φυλακίσουν την αγάπη για την πατρίδα, την λαχτάρα για την ελευθερία και το πάθος για την δημοκρατία. Η διεθνής κινητοποίηση απέτρεψε την εκτέλεσή του και παρέμεινε για πέντε χρόνια απομονωμένος στα κρατητήρια του Μπογιατίου όπου βασανιζόταν συνεχώς.

Αναδείχτηκε σε κεντρική μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα και απελευθερώθηκε μετά την πτώση της χούντας. Το 1974, εκλέχτηκε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου στη Β’ Αθηνών αλλά στη συνέχεια , το 1976, ανεξαρτητοποιήθηκε.

***

Όσοι γνώρισαν τον Αλέκο Παναγούλη, όσοι βρέθηκαν κοντά του στις δύσκολες εκείνες στιγμές της δικτατορίας, αλλά και όσοι νεώτεροι τον αγάπησαν μέσα από τον μύθο του, θα θυμούνται πάντοτε την ιστορική του πια φράση : “Θέλω να νικήσω, αφού δεν μπορώ να νικηθώ”.

Ζωντάνεψα τους τοίχους/ φωνή τους έδωσα/ πιο φιλική να γίνουν συντροφιά.

Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν/ να μάθουνε πού βρήκα τη μπογιά.

Οι τοίχοι του κελιού/ το μυστικό το κράτησαν/ κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού

Όμως μπογιά δε βρήκαν. Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν/ στις φλέβες μου να ψάξουν.

ΠΗΓΕΣ : 1. «Ένας Άντρας», Οριάνα Φαλάτσι. – 2. «Αλέξανδρος Παναγούλης – Τα Ποιήματα»

3. «Αλέξανδρος Παναγούλης – Πρόβες θανάτου», Κώστας Μαρδάς 4. Internet


----------------------------------------------------

ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ… ΣΤΥΓΕΡΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ


Αν, στο κοντινό ουράνιο στερέωμα, βρίσκονταν ένας πλανήτης σαν τη βασανισμένη Γη μας, τότε οι κάτοικοί του, καθώς θα έβλεπαν το δικό μας άστρο να πλανιέται σταθερά κι αγόγγυστα μέσα στον ουρανό τους, θα έπλαθαν τα νεαρά ζευγάρια, μέσα στις αφέγγαρες τις νύχτες τους, τρυφερά ερωτικά ρομάντζα επάνω του, θα μαγεύονταν οι ρομαντικοί απ’ την ετερόφωτη θολή χλωμή φεγγάδα του και οι βασανισμένοι θα μακάριζαν σίγουρα εμάς που έχουμε την τύχη να κατοικούμε πάνω σ’ αυτό!…

Γιατί δε θα γνώριζαν σαφώς, πως ανάμεσά μας, ανάμεσα σε τόσο πολλά ανθρώπινα πλάσματα «αληθινά», που όλα τους είναι ζηλευτά στεφανωμένα και άρρηκτα δεμένα με τόσο πολλά κι αγνά και σπάνια και τρυφερά αισθήματα κοντινής κι ανθρώπινης και ζεστής συμπόνιας, καθώς και αφιλόκερδης αλληλεγγύης, ανασαίνουν και κάποια άλλα, αλλιώτικα «είδη» όντων, που μοιάζουν με εμάς, μα τα σωθικά τους είναι άδεια από φιλοτιμία και τιμή και που όμως έχουν καταφέρει παραπλανητικά και βάναυσα να σκαρφαλώσουν στους πιο ψηλούς εξώστες της γης της οικουμένης και, από εκεί «ψηλά» που βρίσκονται, έχουν τη δύναμη - φευ! - την περισσή να διαφεντεύουν άδικα, άνισα και μεροληπτικά τον κόσμο μας - τι δυστυχία! - όλον, δίχως να καταδέχονται - τα άθλια! - το βλέμμα τους λίγο να χαμηλώσουν και να το στείλουν σε άπαντα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη μας με μοναδικό σκοπό να δουν εντέλει, τι γίνεται «εκεί».

Ο λογισμός αυτός, όπως πιο πάνω τον ανάπτυξα, με υποχρέωσε - θαρρείς με κάποιο δέος - να ψάξω και να βρω τον διαστρικό τον κώδικα, ώστε να δυνηθώ και να συντάξω με αυτόν ένα μου «γράμμα» μόνον που θα στείλω στους ανθρώπους εκείνου του πλανήτη, θέλοντας απλά σωστά να τους «ενημερώσω», κάπως έτσι:

«Γείτονές μου,

Εμείς εδώ πάνω στη Γη, χωρίς κανείς να μας το υποδείξει, έχουμε φτιάξει - εθελοντικά και αφιλοκερδώς! - διάφορες ομάδες που τρέχουν με τα μέλη τους παντού, όπου συντρέχει λόγος, ακόμα και πέρα από τα κρατικά τα σύνορά μας, για να προσφέρουν περίθαλψη και κάθε είδους αρωγή στους ανήμπορους, στους δυστυχείς και πάσχοντες ανθρώπους…

Εμείς εδώ πάνω στη Γη - χωρίς κανείς να μας υποχρεώσει! - όταν κάποιοι ανήμποροι γονείς αδυνατούν χρηματικά να στείλουν κάπου μακριά το ασθενές το τέκνο τους για νάβρει την υγειά του, αρκεί μοναχά να ακούσουμε να ανακοινώνεται ένας τραπεζικός λογαριασμός κι αμέσως τον «αποστηθίζουμε», όσο τρανός κι αν είναι…

Εμείς εδώ πάνω στη Γη, έχουμε πάνω ψηλά στην κεφαλή δυο μάτια για να βλέπουμε τα πάντα, όλα ένα γύρω κι αν είναι όλα αυτά χαρούμενα, τότε και η ψυχή μας χαίρεται. Μα αν είναι κάποια πράγματα περίσσια τραγικά τότε τα μάτια μας - χμ! - από μόνα τους πικρά-πικρά σταλιάζουν.

Όμως, Γείτονές μου, μη - παρακαλώ σας! - μη μας μακαρίζετε!…Μη μας καλοτυχίζετε, γιατί «έτσι» είμαστε μόνον εμείς, οι «πολλοί». Δυστυχώς όμως ανάμεσά μας υπάρχουν και οι άλλοι, οι… «λίγοι»!…

Που δεν έχουν - απόλυτα! - καμιά με μας «διαφορά», μα που όμως δεν έχουν ουδεμία - απολύτως! - «ομοιότητα» με μας!…

Που έχουν άνω και κάτω άκρα, κορμό και κεφαλή - όπως κι εμείς εξάλλου - μα που δεν έχουν εκείνοι δυστυχώς αυτό το τρυφερό το «χνούδι» που έχει η δική μας η ψυχή.

Που, αν διέθεταν το υλικό το κόστος, που κάθε μέρα ρίχνουν μέσα στα μαγαζιά τους - τα δολοφονικά! - για να απαλύνουν λίγο τη μιζέρια του Κόσμου εκείνου που - άγνωστο γιατί - απόμεινε ξωπίσω, δυο πράγματα μονάχα θέλω να σας πω: Πως πρώτα-πρώτα - ίσως - από εκεί ψηλά που βρίσκεστε, να φαίνονταν ιστάμενοι ορθοί «εισέτι» οι δίδυμοι οι πύργοι, και έπειτα πως - ίσως - ακόμα πια να βλέπατε εκεί πέρα στην Ιβηρική, σφυρίζοντας να τρέχουνε πάνω στις γραμμές τα τρένα και τότε να είστε σίγουροι πως τώρα δεν θα φορούσαν πένθιμα τόσες εκατοντάδες άτομα και πως του δικού μας κόσμου οι άνθρωποι δεν θα είχανε ουδένα λόγο για να γράψουν «μαύρη» του Νοεμβρίου και του Μάρτη την ενδέκατη τη μέρα.»

Και είμαι σίγουρος πως θα μας συμπονούσαν!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΔΑΣ


----------------------------------------------------

Αν … δεν … ίσως …

του Χρήστου Παπαχρήστου - Ζωγράφου – Λαογράφου


Υπάρχει μια λαϊκή ρήση που λέει ότι «δεν πρέπει ποτέ να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα» ή κατά το αρχαιότερο « ό γέγοναι – γέγοναι» ή κατά το νεώτερο «μην ανακατεύεις παλιές ακαθαρσίες γιατί βρωμάνε».όπως όμως και να έχει η κατάσταση θα πρέπει να έχουμε την τόλμη, την παρρησία και τη γενναιότητα να δούμε, να κρίνουμε μα προπαντός να προφυλαχτούμε από μια επανάληψη ορισμένων αποφάσεων που καλώς ή κακώς σημάδεψαν το μέλλον αυτού του τόπου. Σημάδεψαν τη σημερινή οικονομική , οικιστική ή πολιτιστική κατάσταση που θα μπορούσε να ήταν τελείως διαφορετική αν οι αποφάσεις αυτές που πάρθηκαν και εκτελέστηκαν, ασφαλώς «για ένα ωραίο πράγμα» και με κίνητρο – πιστεύω δηλαδή – το καλό του τόπου, ήταν πιο μεστές ή πιο ομαδικές ή πιο εξειδικευμένες μιας και θα είχαν επίπτωση στο μέλλον αυτού του τόπου

Αυτές λοιπόν τις καταστάσεις – αποφάσεις – πράξεις πρέπει να τις δούμε κατάφατσα, να πάρουμε τα θετικά τους μόνο στοιχεία και να προφυλαχτούμε από τα αρνητικά τους. Έτσι άλλα από αυτά να μην επαναληφθούν και άλλα να διορθωθούν, όσο ακόμη υπάρχει καιρός.

Ίσως αν δεν υπογράφονταν και δεν εφαρμόζονταν το σχέδιο πόλης στο χωριό μας, οι δρόμοι να ήταν πιο φαρδιοί, η όψη να ήταν παραδοσιακή, η οικιστική ανάπτυξη να ήταν πιο ανεπτυγμένη περιμετρικά, ίσως τα σπίτια μνημεία να υπήρχαν ακόμα και που θα επιβεβαίωναν την παλαιότατη ύπαρξη του τόπου, ίσως – ίσως η ζωή μας να ήταν πιο ευχάριστη.

Ίσως αν προσέχαμε τον κατατμισμό των χωραφιών – οικοπέδων των παραλιών με επιλεγμένη ηλεκτροδότηση – υδροδότηση και έκδοση πιστοποιητικών για συμβολαιογραφική πράξη (όπως ορθότατα έπραξαν και προφυλάχτηκαν τότε, όμορφες κοινότητες) όπως το Νεοχωρίτικο (αλυκές), ο Πάλιουρας, ο Πύργος, η Παραλία Όρμου κ.α. και να μην έφταναν στη σημερινή κατάστασή τους (παραγκουπόλεις) και να ήταν χώροι πραγματικού τουρισμού, πραγματικής παραθεριστικής δόμησης, πραγματικής εκμετάλλευσης της οικοπεδικής γης.

Ίσως αν δεν χτίζαμε την Κοινοτική αγορά στο συγκεκριμένο μέρος, μια Κοινοτική αγορά που όπως λέει και το τραγούδι «αλλιώς ξεκινήσαμε κι αλλού εφτάσαμε» δεν προσέδωσε και τα μέγιστα στην κοινοτική οικονομία, τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Θα μπορούσε π.χ. να υπήρχε μια λεωφόρος που θα ξεκινούσε από τα Σφαγεία, θα διέσχιζε στη μέση όλο το χωριό, θα έφτανε στο πηγάδι «Στα δυο» και από τον Καρταρλά θα συνέχιζε μ’ αυτόν που προϋπήρχε του 1926 (στο «Ίσιωμα») και θα κατέληγε στο «Τελωνείο». Θα υπήρχαν δηλαδή δυο οδικές αρτηρίες που θα διέσχιζαν το χωριό και θα το συνέδεαν με την Παραλία, χωρίς κυκλοφοριακό πρόβλημα. Παράλληλα εκατοντάδες καταστήματα της δεύτερης αρτηρίας θα ξεφύτρωναν και θα ενδυνάμωναν την εμπορική άνθηση του τόπου.

Ίσως αν γινόταν δεκτό (έστω με τροποποιήσεις) το σχέδιο Τρίτση και αργότερα σχέδιο Μάνου για την οικιστική ανάπτυξη των παραλιών από το Κοινοτικό συμβούλιο της δεκαετίας 1975 – 85, σήμερα να είχαμε μια Επανωμή τριπλάσια σε έκταση και πληθυσμό, μια πόλη ανθρώπινης διαβίωσης, με τακτική δόμηση και δρόμους, με αλσύλλια και χώρους στάθμευσης, με παραλίες φιλόξενες και εκμεταλλεύσιμες.

Ίσως αν αποφασίζονταν και υπογράφονταν τότε, όταν ήταν καιρός, η καθιέρωση της βιομηχανικής – βιοτεχνικής ζώνης είναι ευνόητο ότι θα είχαμε απαλλαγεί από ρυπογόνες και θορυβώδεις μικροεπιχειρήσεις που λειτουργούν ακόμα μέσα στην πόλη μας. Είχε προταθεί μάλιστα και συγκεκριμένη τοποθεσία της εγκατάστασης αυτής της ζώνης και αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα τα κέρδη, την ανάπτυξη και τις παροχές που θα καρποφορούνταν η Επανωμή.

Ίσως αν είχε προχωρήσει η προσπάθεια των Επαγγελματοβιοτεχνών Επανωμής (όταν ακόμα ο φορέας τους διοργάνωνε με επιτυχία την έκθεση στα «Αργύρια») να είχε δημιουργηθεί στην πόλη μας μόνιμο εκθετήριο, με έξοδα του ΕΟΜΕΧ, και ίσως να μιλούσαμε σήμερα για μια ΕΥΡΟΑΓΡΟΤΟΒΙΟΤΕΧΝΙΚΗ έκθεση, όπως μας το επιβεβαίωναν τότε επίσημα όργανα, με σύγχρονες εγκαταστάσεις και αρκετούς σοβαρούς εκθέτες. Τώρα βέβαια «πέταξε το …πουλάκι». Το μόνιμο εκθετήριο πήγε προς Λαμία μεριά και εμείς μείναμε με το πανηγύρι και … φεύγα κακό απ’ τα μάτια μου.

Ίσως αν δεν προχωρούσε κακότεχνα και χωρίς αρχική μελέτη η «Σκάλα» ή όπως αργότερα ονομάστηκε «αλιευτικό καταφύγιο» με αποτέλεσμα να βρομίσει, να προσαμμωθεί και να αλλάξει τελείως όψη – σε βάρος της τουριστικής ανάπτυξης της Παραλίας Όρμου – ίσως τώρα να ήταν διαφορετικά. Αν η Σκάλα γινόταν με προγραμματισμό, με μελέτη, με επιλογή τόπου, αν δηλαδή γινόταν με διαφορετικά κριτήρια, ,ίσως τότε να ανταποδοτική θα ήταν και δεν θα κατέστρεφε το περιβάλλον που πολλοί κατά τα άλλα … κόπτονται.

Ίσως αν δεν προχωρούσαμε με αντιδεοντολογικούς και αρπακτικούς τρόπους στις ιδιοκτησίες (π.χ. Λουμπούτη κήπος) αλλά με σεβασμό, συνεννοήσεις και αμοιβαίες υποχωρήσεις, να μην ταλαιπωρούνταν αυτός ο τόπος στην έγκριση και λειτουργία Γ’ Ζώνης, τριάντα χρόνια τώρα. Ίσως η περιμετρική οικιστική ανάπτυξη να ήτανε τώρα στην άνθησή της, από πολλά χρόνια μάλιστα, και να μην επιβαρύνονταν τόσο πολύ η παλιά πόλη, που η ποιότητα ζωής της έγινε χειρότερη τώρα τελευταία.

Ίσως αν τα τελευταία 30 χρόνια αντικαθιστούσαμε, από 500 μέτρα τον κάθε χρόνο, το δίκτυο ύδρευσης (τους καρκινογόνους αμιαντοσωλήνες), και το δίκτυο αποχέτευσης (συγκοινωνούντα δοχεία οι βόθροι με τις σωλήνες ύδρευσης) να μην ακούγαμε σχεδόν καθημερινά τον θλιβερό πένθιμο ήχο της καμπάνας που σημαίνει ότι κάποιος ακόμα συνδημότης μας “έφυγε” χτυπημένος από της επάρατο…

Τα γνωρίζουμε όλα τα παραπάνω και δε φροντίζουμε να τα αποφύγουμε ή να τα διορθώσουμε. Τα ζούμε συνεχώς και παράλληλα τα στέλνουμε στον «… έξω από δω». Είναι μπροστά μας και γυρίζουμε το κεφάλι αλλού να μην τα βλέπουμε.

Δεν κάνουμε αναδρομή στο παρελθόν. Δεν κάνουμε σύγκριση του χτες με το σήμερα γιατί σίγουρα η υγιεινή ζωή που κάναμε στο παρελθόν δεν συγκρίνεται με τη σημερινή. Μέσα από αυτό το υστερόγραφο δεν μεμψιμοιρούμε, δεν κλαίμε πάνω «από το χυμένο γάλα». Επισημαίνουμε μόνο ότι ανάβει το κόκκινο λαμπάκι. Εκείνο που δείχνει το … ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ. Γιατί πρέπει να προσέχουμε, να διορθώνουμε, να οργανώνουμε την κοινωνία που ζούμε με προγραμματισμό, χωρίς εγωιστικές και μονομερείς αποφάσεις, χωρίς λαϊκισμούς, με όραμα το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ.


----------------------------------------------------

ΡΥΠΑΝΣΗ ΤΟΥ ΠΟΣΙΜΟΥ ΝΕΡΟΥ ΑΠΟ ΦΥΤΟΦΑΡΜΑΚΑ


Τώρα που οι άνθρωποι ασχολούνται σοβαρά πλέον με το περιβάλλον και την προστασία του, είναι καιρός να σκύψουν και να κοιτάξουν κάπως από κοντά τον ίδιο τον άνθρωπο γιατί φαίνεται ξεκάθαρα πως άρχισε από καιρό να πληρώνει βαρύ τίμημα για την ίδια του την εξέλιξη κι ας νομίζουν ίσως οι πιο πολλοί, πως αυτό είναι μόνο μια ακόμα πολυτέλεια μέσα σε τόσα σοβαρά και άμεσα προβλήματα επιβίωσης. Εκτός, πάντως, από το άγχος και τις άλλες δυσκολίες που του προσθέτουν σήμερα στη ζωή του, τα καυσαέρια, οι θόρυβοι και όλες οι επιδράσεις πάνω στην υγεία του, που από τη φύση του κανείς δεν μπορεί να αποφύγει, αφού προτίμησε την εύκολη λύση μιας αμεθόδευτης τεχνολογικής επανάστασης με το σύγχρονο καταναλωτικό άγχος που μοιραία την συνοδεύει, έχει ακόμα να αντιμετωπίσει και την πρόσθετη δοκιμασία της μόλυνσης όλων των απαραίτητων «σιτίων» της ύπαρξής του, δηλαδή από τις τροφές, το οξυγόνο, το νερό. Η μόλυνση αυτή βέβαια μπορεί να είναι είτε από ραδιενέργεια, είτε από μικρόβια, είτε από ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΧΗΜΙΚΕΣ ΟΥΣΙΕΣ, αλλά δυστυχώς μπορεί να παρατηρηθεί σήμερα και στα τρία αυτά αναντικατάστατα μέρη που συνδέονται τόσο άμεσα με την υγεία του.

Αλλά αν για τον αέρα που αναπνέει δεν μπορεί να είναι πολύ εκλεκτικός ο μέσος σημερινός άνθρωπος, γιατί ούτε και μέτοχος είναι πάντοτε ο ίδιος, στη μόλυνσή του, ούτε και η χρήση του σαν το ζωτικότερο μέσο της επιβίωσής του, επιδέχεται αντικατάσταση, θα μπορούσε τουλάχιστον να γνωρίζει περισσότερα πράγματα για ότι βάζει σαν στερεό ή υγρό σιτίο, συνειδητά ή φανερά στον οργανισμό του.

Τουλάχιστον μάλιστα όσον αφορά το νερό, θα έπρεπε να γνωρίζει να μην το ρυπαίνει ιδίως όταν προορίζεται για πόσιμο ή και να μην το καταναλώνει αν είναι έξω από τις χρονικές ή τεχνικές δυνατότητές του να προλάβει ο ίδιος τη ρύπανση.

Και τώρα μια ματιά στη «χημική ρύπανση» του νερού με ορισμένα φυτοφάρμακα ή χημικά πρόσθετα και όχι με μικρόβια ή ραδιενέργεια. Με τον όρο «ΧΗΜΙΚΗ ΡΥΠΑΝΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ» εννοείται η πρόσμιξη μέσα στο προοριζόμενο για πόση νερό, διαφόρων χημικών ουσιών που δεν προέρχονται από το πρωτογενές άμεσο φυσικό περιβάλλον. Δηλαδή το νερό με τα γνωστά χημικά του συστατικά που προέρχονται από τις προσμείξεις του εδάφους ή του αέρα, χωρίς να έχουν υποστεί καμία αλλοίωση με την ανθρώπινη παρέμβαση δεν παρουσιάζει χημική ρύπανση, ενώ εκείνο που περιέχει έστω και ίχνη χημικών ουσιών του ανθρωπογενούς περιβάλλοντος, όπως από σύγχρονες καλλιέργειες ή απόβλητα εργοστασίων, πλοίων, πόλεων κλπ. είναι σίγουρα χημικά επιβαρημένο και έχει και κακή επίδραση στον ανθρώπινο οργανισμό. Τα χημικά αυτά «πρόσθετα» του νερού, που οπωσδήποτε δεν προέρχονται από φυσικές πηγές, χωρίζονται στις δυο γνωστές μεγάλες κατηγορίες τεχνητών ή καλύτερα συνθετικών οργανικών ενώσεων, τις οργανοφωσφορικές ενώσεις και τις χλωροοργανικές ενώσεις, είτε είναι φυτοφάρμακα είτε βιομηχανικά ή οικιακά απόβλητα κλπ.

Στην Ελληνική πραγματικότητα είναι πολύ συνηθισμένη δυστυχώς η εφαρμογή όλων των παραπάνω χημικών ουσιών, είτε ανήκουν στη μια είτε στην άλλη κατηγορία, από τη μια μεριά σαν ισχυρά μυκητοκτόνα, παρασιτοκτόνα κ.ά. και από την άλλη σαν ζιζανιοκτόνα.

Την πρώτη θέση σε όγκο εφαρμογών στην Ελλάδα έχουν τα οργανοφωσφορικά για τι και ισχυρά είναι και επιτρέπεται η χρήση τους σαν εντομοκτόνα, ενώ απαγορεύτηκε τα τελευταία χρόνια η χρήση αρκετών χλωροοργανικών επειδή αποδείχτηκε πως είναι καρκινογόνα και δεν χρησιμοποιούνται πια σε γνωστές εφαρμογές. Μεγαλύτερη ακόμα ποικιλία οργανοφωσφορικών χρησιμοποιούνται από τους ίδιους τους παραγωγούς σαν εντομοκτόνα σε διάφορες καλλιέργειες. Έτσι διαβάζουμε στις συσκευασίες των περισσοτέρων φυτοφαρμάκων, ονόματα που ανήκουν στα οργανοφωσφορικά, όπως : parathion, methyl parathion, ethiotrithion, formothion, guthion, phorate, rounel, phosdrin, diazinon, disulfoton, dimethoate, merphos κλπ. Κι όμως όλα αυτά είναι ισχυρά δηλητήρια γιατί είναι διφωσφορικοί εστέρες και κατά κανόνα μένουν σταθερά για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ας σημειωθεί ότι η χώρα μας είναι η μοναδική στην Ευρώπη όπου επιτρέπεται ακόμη η χρήση τέτοιων επικίνδυνων φυτοφαρμάκων.

Σε δεύτερη θέση, όσον αφορά τον όγκο των γεωργικών πάλι εφαρμογών στην Ελλάδα, έρχονται τα τόσο γνωστά χλωροοργανικά, δηλαδή οι χλωριωμένοι υδρογονάνθρακες κλπ. που μάλιστα μολύνουν πλατύτερα το περιβάλλον γιατί δε διασπώνται και παράλληλα, πολλά από αυτά είναι καρκινογόνα. Ακόμα επιβαρύνουν, από διάφορες πλευρές το περιβάλλον, γιατί έχουν δυστυχώς μέχρι και σήμερα, απεριόριστες εφαρμογές σε διάφορες χρήσεις εκτός από την περιορισμένη που έχουν στην γεωργία. Έτσι χρησιμοποιούνται σαν ουσίες χημικού καθαρισμού, σαν πρώτες ύλες για συνθετικές ουσίες και τα πλαστικά, σαν συντηρητικά ξυλείας, σαν διαλυτικά και τέλος τα προσφιλή στους γεωργούς χλωροοργανικά παρασιτοκτόνα, εντομοκτόνα, ακαρεοκτόνα, μυκητοκτόνα και ζιζανιοκτόνα.

ΠΟΣΙΜΟ ΝΕΡΟ.

Σύμφωνα με την Ελληνική νομοθεσία θεωρείται γενικά πόσιμο το νερό που :

1ον από χημική άποψη η σκληρότητά του κυμαίνεται μόνο μέσα στα όρια των 100 – 500 mg/L ανθρακικού ασβεστίου (CaCO3) και με ορισμένους ακόμη περιορισμούς που φτάνουν μόνο σε μια ελάχιστη περιεκτικότητα σε μερικά κυρίως μέταλλα ή και σε άλλες ουσίες όπως τα απορρυπαντικά, χωρίς όμως να γίνεται λόγος για άλλες χημικές ουσίες.

2ον από μικροβιολογική άποψη, όταν το ίδιο το νερό περιέχει το πολύ μέχρι έξη (6) κολοβακτηριοειδή για κάθε 200 mL νερού.

Εδώ πρέπει να σημειωθεί πως η εμμονή όλων των αρμόδιων Ελληνικών φορέων αλλά και της παγκόσμιας οργάνωσης υγείας, σε ένα κατώτερο όριο σκληρότητας έστω των 100 mg/L αλάτων ανθρακικού ασβεστίου, δεν αποτελεί πάντοτε αντικείμενο σχετικό με την άμεση προστασία της υγείας, αλλά όπως αναφέρουν οι σχετικές εκθέσεις των διεθνών οργανισμών «το πολύ μαλακό νερό (μικρή περιεκτικότητα σε άλατα) διαλύει βαριά μέταλλα από τις σωληνώσεις μεταφοράς του» σαν άριστος διαλύτης που είναι. Όμως η σύγχρονη Βιοχημεία επιμένει σε βάσιμες ενδείξεις που συγκλίνουν στο συμπέρασμα πως τα πολύ μαλακά νερά, μπορεί να επηρεάζουν την ύπαρξη άλλων ιόντων μετάλλων στον ανθρώπινο οργανισμό. Έτσι η παρουσία πολλών χρόνιων ασθενειών και ιδιαίτερα καρδιοαγγειακών (καρδιακές παθήσεις, υπέρταση και στηθάγχη) συνδέονται με διάφορα χαρακτηριστικά του νερού που σχετίζονται με την σκληρότητα. Η μελέτη μάλιστα της σχετικής παγκόσμιας βιβλιογραφίας, έχει αποδείξει αυτήν την αντίστροφη σχέση σκληρότητας νερού και αιτιών θανάτου που δεν έχουν καρδιαγγειακά αίτια. Τέλος οι πρόσφατες παρατηρήσεις για ελαττωμένο αριθμό θανάτων από καρδιακές παθήσεις, σε περιοχές που υδρεύονται με μαλακά νερά, έχει συσχετιστεί με έλλειμμα μαγνησίου στο διαιτολόγιο, αφού μάλιστα το μαγνήσιο είναι το πρώτο γνωστό θρεπτικό στοιχείο που η παρουσία του μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό, εξασφαλίζεται κατά σημαντικό ποσοστό από το νερό που πίνει.

Στην Ελληνική νομοθεσία υπάρχουν μερικές συγκεκριμένες προδιαγραφές ειδικά για τα εμφιαλωμένα νερά, όπου μπορεί κανείς να βρει τις μέγιστες επιτρεπτές περιεκτικότητες σε μερικά επιβλαβή συστατικά που σχετίζονται κυρίως με τη δράση μικροοργανισμών. Έτσι π.χ. αναφέρονται οι ελάχιστες επιτρεπτές περιεκτικότητες α) νιτρικών μέχρι 100 mg/L, β) βιοχημικά απαιτούμενου οξυγόνου πέντε ημερών, μέχρι 1 mg/L, γ) ολικού οργανικού άνθρακα μέχρι 1 mg/L και τέλος δ) του υδραργύρου μέχρι 0,001 mg/L. Επειδή όμως οι χημικοί πιστεύουν πως σημαντική επίδραση στην υγεία έχουν κι άλλες ιδιότητες του νερού, όπως π.χ. η «χημική ρύπανσή» του από φυτοφάρμακα, απόβλητα οικιών, βιομηχανιών ή και από λιπάσματα, αναφέρονται πάντοτε σ’ αυτού του είδους το πρόβλημα και ιδιαίτερα στη «ρύπανση του πόσιμου νερού από ορισμένα φυτοφάρμακα’ για να δοθεί η ευκαιρία να τονισθεί το μέγεθος του προβλήματος.

Σήμερα είναι γνωστό πως ακόμα και το πόσιμο νερό, συχνά περιέχει απορρυπαντικά σε αναλογία μέχρι 0,5 mg/L, δηλαδή οργανικές ενώσεις του τύπου Αλκυλο-Βενζο-Θειϊκά. Πάντως σήμερα δεν πρέπει να μιλάει κανείς για ελάχιστες ή για μέγιστες περιεκτικότητες φυτοφαρμάκων που περιέχονται στο νερό ή σε άλλες τροφές γιατί καμία περιεκτικότητα δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν ακίνδυνη, γιατί πρόκειται για χημικές ουσίες που σε μικρές δόσεις ίσως δεν επιφέρουν άμεσα τον θάνατο (είτε είναι οργανοφωσφορικές είτε χλωροοργανικές) αλλά όμως πολλές από αυτές έχει αποδειχτεί ότι είναι καρκινογόνες ή ακόμα, συσσωρευόμενες μέσα στον οργανισμό οδηγούν αργότερα σε ολικές βλάβες ζωτικών οργάνων και επομένως στον θάνατο.

Οι χημικοί, ποτέ δεν αμφέβαλλαν, ιδιαίτερα μετά την βιομηχανική έκρηξη των τελευταίων ετών, πως το έδαφος φορτώνεται αργά ή γρήγορα με μεγάλες ή μικρές ποσότητες επικίνδυνων χημικών ουσιών, όπως και τα νερά των θαλασσών ρυπαίνονται από τα διάφορα απόβλητα π.χ. των εργοστασίων. Ειδικά τα φυτοφάρμακα μαζί με τα λιπάσματα, επειδή προστίθενται σε μεγάλα ποσά στις σύγχρονες καλλιέργειες , που καλύπτουν μάλιστα τους ίδιους χώρους που φιλοξενούνται και οι υδροφόροι ορίζοντες, μπορούμε σήμερα να τα συναντήσουμε σε σημαντικές αναλογίες στα επιφανειακά νερά, ιδίως μετά από βροχοπτώσεις αλλά στη συνέχεια ακόμα και στα υδραγωγεία των πόλεων και μάλιστα σε ανησυχητικά ποσοστά.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Με τα παραπάνω φαίνεται πως είναι άμεση η ανάγκη :

10 η πολιτεία να πάρει τα κατάλληλα μέτρα ώστε να εγκαταλειφθεί επιτέλους η χημική καταπολέμηση των ασθενειών των φυτών, που αντίθετα με τις προηγμένες χώρες, σε μας παραμένει σαν αναγκαίο κακό και μόνο για να καταναλώνονται τα φυτοφάρμακα που παράγουν για υποανάπτυκτους οι άλλοι.

2) μέχρι την πλήρη εφαρμογή της «βιολογικής καταπολέμησης των ασθενειών» που θα γίνεται απλά με έντομα εναντίον εντόμων, να απαγορευτεί η διάθεση όλων των χλωροοργανικών και φυσικά των χλωριωμένων υδρογονανθράκων, καθώς και των μη πτητικών και μη διασπώμενων από τα αργανοφωσφορικά.

Έτσι θα πάψει επιτέλους το εμπόριο, που εξυπηρετεί μόνο οικονομικά συμφέροντα, να συντηρεί την απληστία του με την υγεία των ανθρώπων

Ο Επανομίτης

Πηγές : Πρακτικά πανελληνίου συνεδρίου Χημείας


----------------------------------------------------

Η Άνοιξη στο αποκορύφωμά της. Ντυμένα γιορτινά τα κλαριά της, παραβγαίνουν μεταξύ τους στην ομορφιά.

Ολόκληρο το δέντρο μοιάζει σαν ελαφρό μενεξεδένιο σύννεφο, πηγμένο από χιλιάδες λουλούδια. Ρόδινες ανθοταξίες ανθισμένων ψυχών σαν ροδογάλανα κοράλλια στο βυθό του πηχτού ανοιξιάτικου αιθέρα


----------------------------------------------------

ΜΙΑ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ


Έλληνας αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης. Γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915 και πέθανε στην Αθήνα το 1952. Ήταν μέλος της ΟΚΝΕ και από το 1934 μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το 1947 ήταν μέλος του γραφείου της προπαγάνδας του ΔΣΕ και το 1950 αναπληρωματικό μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ. Τον Ιούνιο του 1950 ήρθε παράνομα στην Ελλάδα και συνελήφθη τον Δεκέμβριο. Δικάστηκε δύο φορές και στη δεύτερη δίκη κατηγορήθηκε για κατασκοπεία και εσχάτη προδοσία. Καταδικάστηκε σε θάνατο και παρά τη διεθνή κινητοποίηση εκτελέστηκε στις 30 Μαρτίου του 1952. Η ζωή του έγινε κινηματογραφική ταινία


Ο Νίκος Μπελογιάννης δικάστηκε, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε από τον περίφημο ΙΔΕΑ που σήμαινε Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών. Πρόεδρος του «ιερού» στρατοδικείου ήταν ο αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Σταυρόπουλος και ένα από τα μέλη, ο ταγματάρχης τότε Γεώργιος. Παπαδόπουλος.

Το μόνο που κρατάμε από τη δίκη – παρωδία (παραγγελία των Αμερικάνων και το παρακράτος των δοσίλογων) είναι ο επίλογος της απολογίας του Μπελογιάννη :

«Αγαπάμε την Ελλάδα πιο πολύ από τους κατηγόρους μας. Το αποδείξαμε όταν στερηθήκαμε την ελευθερία της, την ανεξαρτησία της , την εδαφική της ακεραιότητα. Αγωνιζόμαστε για να έρθουν στην πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πόλεμο και χωρίς πείνα. Γι αυτό είμαστε έτοιμοι να δώσουμε και τη ζωή μας ακόμα. Πιστεύω πως κατηγορώντας μας σήμερα είναι σαν να κατηγορείτε την ειρήνη και την Ελλάδα. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο».

Την επόμενη της έκδοσης της απόφασης για την καταδίκη σε θάνατο του Μπελογιάννη, η φωτογραφία με το γαρύφαλλο δίπλα στο πρόσωπό του, κάνει το γύρο του κόσμου μέσα από τον διεθνή Τύπο και γίνεται διεθνώς γνωστός ήρωας πριν καν τον σκοτώσουν. Ο άνθρωπος που μόλις πληροφορήθηκε απ’ τους δήμιους του πως πρόκειται να τον σκοτώσουν, κοιτάζει χαμογελαστός τους στρατοδίκες παίζοντας στο χέρι του ένα γαρύφαλλο. Στο εξής θα είναι «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο». Έτσι ονόμασε ο Πάμπλο Πικάσο τον πίνακα που ζωγράφισε με βάση την παραπάνω φωτογραφία.


3 και 20 ξημερώματα Κυριακής στις 30 Μαρτίου του 1952 από τις φυλακές της Καλλιθέας ξεκινάει η πομπή του θανάτου. Μπελογιάννης, Μπάτσης, Αργυριάδης, Καλούμενος. Τέσσερις «εχθροί της πατρίδας» πρέπει να πεθάνουν γιατί αγάπησαν πολύ την πατρίδα. Το εκτελεστικό απόσπασμα αποτελείται από άνδρες της ΕΣΑ. Πυρ! Σε λιγότερο από μια ώρα, στις 4 παρά δέκα, όλα έχουν τελειώσει για τους «προδότες». Η εκτέλεση έγινε κάτω από το φως των προβολέων των στρατιωτικών αυτοκινήτων. Ο ήλιος θέλει ακόμα δυο ώρες για να βγει.

Κάπως έτσι, χιλιάδες κομμουνιστές έπαψαν να κάνουν κακό στην πατρίδα.


ΠΗΓΕΣ : 1. Πότης Παρασκευόπουλος – «Ποιος σκότωσε τον Μπελογιάννη»

2. Βασ. Ραφαηλίδης – «Η κωμικοτραγική ιστορία του Νεοελληνικού κράτους»

3. Ηλίας Κέδρος – «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»


----------------------------------------------------

Αν έφτιαχνα μια Κιβωτό, θα ‘βαζα μέσα πέντε πράγματα. Ένα χαμόγελο παιδιών, μια μέρα ολόγυμνη να λούζεται στο φως, δυο-τρία όνειρα που άφησα στο ράφι.

Αν έφτιαχνα μια Κιβωτό, θα ‘βαζα μέσα πέντε πράγματα. Ένα τραγούδι αηδονιού, ένα φιλί του φεγγαριού, δυο-τρεις κουβέντες φιλικές σε κάτι ωραίες συντροφιές.

Αν έφτιαχνα μια Κιβωτό, θα ‘βαζα μέσα πέντε πράγματα. Τη μουσική, μια βιβλιο-αγκαλιά και τις στιγμές που πέρασα μαζί σου.


----------------------------------------------------


Ντυμένος τον εξαίσιο πριγκιπικό μανδύα, σταμάτησε την αργόσυρτη πορεία του και στρέφει κοιτάζοντας προς το βέβηλο μάτι του φακού που εισδύει με θράσος στο δρόμο του. Ή μήπως ποζάρει κρυφά ξεφεύγοντας από την τελετουργία του παραμυθιού όπου μετέχει αυτός ο πρίγκιπας του μικρόκοσμου που απλώνεται σχεδόν αόρατος, απροσδόκητος, απέραντος κι εκθαμβωτικός κάτω από τα βήματά μας.


----------------------------------------------------

Παραδοσιακές συνταγές στο Μεσημέρι -

Περέκ - Η απίθανη ποντιακή γεύση


Μια εξαιρετική ποντιακή γεύση που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στις ταβέρνες και στα σπίτια του Μεσημερίου, είναι η ποντιακή πίτα, ή αλλιώς "περέκ" που είναι η ονομασία στην ποντιακή διάλεκτο.

Τρόπος παρασκευής

Το "περέκ" παρασκευάζεται από 4 προψημένα φύλλα στο τηγάνι. Ο τρόπος παρασκευής έχει ως εξής: με λίγο νερό βρέχουμε τα φύλλα και αφού βάλουμε δύο απ' αυτά πάνω σε ένα τηγάνι που έχει λίγο λάδι ή βούτυρο, απλώνουμε τυρί ανακατεμένο με 1 ή 2 αυγά (και λίγο πιπέρι). Ακολούθως, βάζουμε τα υπόλοιπα φύλλα και αναποδογυρίζουμε όταν η μία πλευρά έχει ψηθεί. Σε ελάχιστα λεπτά μια απίθανη γεύση θα είναι έτοιμη! Μπορεί κανείς να γευτεί την ποντιακή πίτα στις ταβέρνες του Μεσημερίου.

Περέκ: επώνυμο προϊόν του Μεσημερίου

Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να κάνουμε στην κυρά-Μάρθα, στη Μεσημεριώτισσα που κατάφερε μέσα από την ταβέρνα του μακαρίτη συζύγου της, του "Χασάπη" (Γεωργίου Τσαμασλή) και αργότερα του γιου της, να διατηρήσει και κυρίως να κάνει ευρύτερα γνωστή μια γεύση που δε συναντάται σήμερα συχνά ακόμη και σε αμιγώς ποντιακά χωριά της Μακεδονίας. Η κυρά – Μάρθα εδώ και 5 σχεδόν δεκαετίες, ετοιμάζει σε μια μικρή αποθήκη αυτήν την παραδοσιακή γεύση.

Ένα πρωινό (γύρω στις έξι) και χωρίς να με περιμένει η κυρά - Μάρθα, την επισκέφθηκα στη μικρή αποθήκη την ώρα που ετοίμαζε με τη βοήθεια της νύφης της Δέσποινας φύλλα για το "περέκ". Το να βλέπεις από κοντά αυτήν ακριβώς τη διαδικασία, είναι μοναδική εμπειρία*.

Αφού η κυρά - Μάρθα έβαλε τα κατάλληλα υλικά στη σκάφη και επί αρκετά ώρα τα ζύμωσε μέχρις ότου αποκτήσουν την κατάλληλη ελαστικότητα, άφησε σκεπασμένο το υλικό της ζύμης που είχε δημιουργηθεί ώστε να φουσκώσει. Έκοψε τότε σε μικρές μπάλες τη ζύμη που περιείχαν τόσο υλικό όσο ήταν απαραίτητο για να παρασκευαστεί ένα φύλλο. Ακολούθως, με τον πλάστη διαμόρφωσε τη μικρή μπάλα ζύμης σε ένα λεπτό ολοστρόγγυλο φύλλο, πασπαλίζοντάς το κάθε τόσο με λίγο αλεύρι, με τέχνη μοναδική, συσσωρευμένη στην εμπειρία τόσων ετών. Αμέσως μετά, η κυρά - Μάρθα άπλωσε το φύλλο που είχε ετοιμάσει πάνω σε μια στρόγγυλη λεπτή μεταλλική βάση, που βρίσκονταν πυρακτωμένη και πάνω από μια συνεχή φλόγα, η οποία αναδύονταν από ξύλα. Με μαεστρία και με συντονισμένες κινήσεις η κυρά - Μάρθα ήλεγχε κατά πόσο είχε ψηθεί η μία πλευρά του φύλλου. Όταν έκρινε ότι είχε ψηθεί ικανοποιητικά η μία πλευρά του φύλλου, τότε το γύριζε από την άλλη πλευρά. Η κυρά - Μάρθα τοποθετούσε τα ψημένα φύλλα σε ένα πάγκο που ήταν δίπλα της. Σε λίγη ώρα κι αφού είχαν κρυώσει τα φύλλα, ήταν έτοιμα να μπουν στο τηγάνι. Χιλιάδες φύλλα έχουν ψηθεί με τον ίδιο τρόπο . Η γεύση πάντοτε η ίδια: μοναδική..

Σχεδόν κάθε Παρασκευή, μπορεί και τακτικότερα αν οι συνθήκες το επιβάλλουν, η κυρά - Μάρθα ετοιμάζει φύλλα για την ταβέρνα που διευθύνει ο γιος της.

Πολλές γυναίκες στο Μεσημέρι παρασκευάζουν φύλλα μ' αυτόν τον παραδοσιακό τρόπο, είτε για να τροφοδοτήσουν τις ταβέρνες του χωριού είτε για ιδία χρήση. Φαινομενικά, αυτή η πίτα δεν έχει κάτι το ξεχωριστό. Την ιδιαιτερότητα όμως την καταλαβαίνει κανείς όταν την τρώει....

*Ίσως θα έπρεπε να γίνει μια μικρή συνεταιριστική βιοτεχνία, επισκέψιμη για το κοινό, όπου κάποιος θα μπορούσε να παρακολουθήσει από κοντά την προετοιμασία και τον κόπο που χρειάζεται για να απολαύσει τη μοναδική αυτή γεύση αργότερα στο πιάτο του.

Του Χάρη Αμμανατίδη

----------------------------------------------------

Ο… ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ


Εντέλει πήρα την απόφαση, δίχως έλεος να κυνηγήσω, όπου κι αν με οδηγήσει απερίσκεπτα εκείνη, μιαν Ιδέα.

Όμως, για να μπορέσεις να κυνηγήσεις κάτι αποτελεσματικά, πρέπει προηγουμένως, πάνω σ’ αυτό το «κάτι» οπωσδήποτε να δώσεις, αν όχι σάρκα και οστά, τουλάχιστον ένα συγκεκριμένο σχήμα.

Έτσι λοιπόν, κάποια ανέφελη στιγμή που είχα οίστρο πλημμυρισμένο προφανώς και από… Θείο Πνεύμα, πήρα μολύβι και χαρτί και σχημάτισα την εικόνα της Ιδέας μου.

Κι ετούτη εδώ η ζωγραφιά που μου προέκυψε, δεν είχε ανθρώπινη μορφή ούτε καν παρόμοια πτηνού ή ζώου είχε, μα είχε επάνω της πολύ σοφά σχηματιστεί ο χάρτης μιας ρικνής τοποθεσίας, που όταν την είδα από ψηλά, κεντρίζοντας ηδονικά την προσοχή μου όλη, έδωσα περίσσια κλήση στα φτερά και το ανάλαφρο «ανεμοπλάνο» μου έχασε ύψος ξαφνικά και μπόρεσα να δω από πολύ κοντά τον τόπο όλον.

-Τι κρίμα!…

Αυτό μονάχα είπα κι έδωσα κλήση ανάποδη στο ιπτάμενό μου όχημα κι απομακρύνθηκα ολοταχώς από εκεί, γιατί δεν ήθελα, έστω και οπτικά, να συνεργήσω άλλο στο αλόγιστο το μακελειό που απ’ τους ιθύνοντες, εκεί μπροστά στα μάτια μου, χωρίς αιτία συντελούνταν.

Και πέρασα πάνω από όρη και βουνά…

Και άλλα από ετούτα ήτανε γυμνά και όλο βράχια, μα άλλα απ’ αυτά σκεπάζονταν από θαμνώδη βλάστηση και δάση…

Και είδα την Αρναία εκεί ψηλά και τον Πολύγυρο πιο κάτω…

Κι όταν πλησίασα πολύ σιμά και είδα τη σοφή δομή τους… και είδα το συμμάζεμα που είχαν οι τρανοί οι δρόμοι, ως και τα μικρά τους τα δρομάκια και τα στενούρια όλα… δίχως να τρέχουνε ολημερίς μέσα σ’ αυτά θολά απόνερα και… σαπουνάδες… Δίχως τα βρόχινα νερά να κουβαλούν μέσα σ’ αυτά τις λάσπες από τους κήπους των σπιτιών τους, γιατί ήθελαν και φρόντισαν και έφραξαν τους κήπους απ’ τους δρόμους με προστατευτικά τοιχία… και είδα τα σπιτάκια τους να είναι σωστά κτισμένα και όμορφα βαμμένα… δίχως ίχνος νεοελληνικής νεόπλουτης… «φαιάς» ιδιοσυγκρασίας… Να έχουν πότε εδώ και πότε εκεί μικρές- τρανές πλατείες, στημένες απλά κι αθόρυβα για να βολεύουν τους ανθρώπους… Να έχουν κάπου-κάπου στις ανηφοριές λιθόστρωτα στρωμένα, για να χαλούν εδώ κι’ εκεί τα ανιαρά ασφάλτινα στρωσίδια…

Κι όταν τα είδα όλ’ αυτά, που σίγουρα δεν ήθελαν… αρχιτεκτονική μεγάλη, μονάχα ήθελαν θαρρώ λίγο μυαλό, τρανή στοργή κι απεριόριστη αγάπη, από τους αιρετούς τους άρχοντες, τους ντόπιους… κηδεμόνες, για το δικό τους μόνο τόπο, εκεί όπου μεγάλωσαν αυτοί κι οι πρόγονοί τους όλοι, εκεί που - ίσως - κι οι απόγονοί τους το ίδιο μπορεί να κάνουν…

Κι όταν τα είδα όλα αυτά προσεκτικά κι άλλα πολλά ακόμα, όπως για παράδειγμα θα πω, πως σ’ αυτούς ψηλά εκεί τους τόπους έχει προ πολλών ετών ανακαλυφθεί η… πέτρα(!), ήτοι ο… σχιστόλιθος(!), καθώς και ο … ασβέστης(!) που σ’ εμάς εδώ η χρήση τους δεν έχει ακόμα… φτάσει κι αγνοείται παντελώς ο τρόπος πως να ντύνονται μ’ αυτά τα υλικά τα άχαρα τσιμέντα ή πώς να ασβεστώνονται τα ρείθρα των πεζοδρομίων…

Τότε… Ναι. Τότε, σαν έριξα ένα κλεμμένο βλέμμα στο μέρος που είναι η θάλασσα και είδα την απεραντοσύνη των ακρογιαλιών αυτού εδώ του παραμελημένου τόπου, φαντάστηκα πόσο πολύ πιο όμορφα θα ήταν, κι από το Νέο Μαρμαρά ακόμα, ο παλιός Πολύγυρος και η παλιά Αρναία, αν είχαν για δικές τους αυτές εδώ τις θάλασσες!…

Τότε λοιπόν αυθόρμητος μέσα απ’ τη ψυχή μου βγήκε, με συνοδεία στεναγμού, ο παραπονεμένος ψίθυρος:

-«Κι’ ακαρτέρει», Επανομή μου, «Κι’ ακαρτέρει»… Κάποια μέρα σίγουρα θα έρθει καλαισθητική «λαλιά» και τότε το ένα χέρι θα χτυπάει το άλλο από περηφάνια και χαρά!…

Και με σκυμμένο το κεφάλι έσυρα τα βήματά μου γιαλό-γιαλό, μπροστά από τις δημοτικές εγκαταστάσεις του Όρμου, δρασκελώντας πάνω από τα μισοβυθισμένα μέσα στο νερό τσιμεντένια λείψανα, χωρίς ωστόσο να μπορέσω να αντισταθώ στον πειρασμό να μη σκεφτώ:

-Ετούτοι εδώ οι τσιμεντένιοι όγκοι, που για να ριχτούν ξοδεύτηκαν μαζί και οι δικές μας εισφορές, και που τώρα γκρεμισμένοι ανώφελα εδώ χτυπούν ασίγαστα επάνω τους τα κύματα, ποιους άραγε κοινωνικούς σκοπούς εξυπηρέτησαν;

Κι έρχεται μέσα απ’ το παρελθόν, σα θρήνος η απάντηση:

-Κανέναν!… Να, μοναχά εμπόδιζαν τον κόσμο τότε να περνάει και να πηγαίνει εκεί που ήθελε το μπάνιο του να κάνει!…

Και αμέσως έπειτα δεν κατάφερα να μη σκεφτώ:

-Ενώ, αν κτίζονταν ένα οίκημα δημοτικό, ένα σχολειό ή κάτι για τον αθλητισμό; Μα, σα φαντάσματα, ας μείνουν τουλάχιστο εκεί που τώρα είναι για να τα βλέπουν οι αρμόδιοι - αν βέβαια διαθέτουν «όραση» - για να μη γίνουνε ξανά παρόμοια σφάλματα ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΔΑΣ


----------------------------------------------------


ΠΑΣΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΧΩΡΙΖΟΜΕΝΗ ΑΡΕΤΗΣ, ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ.


Πολλές φορές, στη διάρκεια της μελέτης κάποιου φιλοσοφικού κειμένου, από τα πάμπολλα που διαθέτει η Αρχαία Ελληνική γραμματεία, γεννιόταν στο μυαλό μου η ερώτηση γιατί άραγε, σε όλα σχεδόν τα βιβλία – γραμμένα είτε από ξένους είτε από Έλληνες – ως μόνιμη επωδό εύρισκα την άποψη πως ο πολιτισμός ή τουλάχιστον αυτές οι αξίες που στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη θεωρούνται ως πανανθρώπινες, γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Ενώ όλοι οι συγγραφείς αναγνωρίζουν πως από τις αρχαίες χώρες που υπήρξαν στην ιστορία, τρεις κυρίως ανέπτυξαν τέτοιο σύστημα αξιών που να θεωρούνται φιλοσοφημένες. Η Κίνα, η Ινδία και η Ελλάδα. Τελικώς ως συμπέρασμα, όλοι, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, κατέληγαν πως ο Ελληνικός πολιτισμός ήταν αυτός που άλλαξε τον ρου της ιστορίας και του πολιτισμού του / στον πλανήτη.

Τελικώς η πολύχρονη ενασχόληση με το θέμα μου δημιούργησε την εντύπωση ότι αυτό που ξεχώρισε τον Ελληνικό πολιτισμό από τους άλλους και τον έκανε μοναδικό, ήταν μια και μόνο λέξη : ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ. Μελετώντας τις δημιουργίες των δυο άλλων χωρών, διαπιστώνει κανείς πως πέρα από κάποια επιτεύγματα τεχνικά (αρχιτεκτονική, τεχνολογία, ζωγραφική, γλυπτική κλπ) όταν φτάνουμε να βρούμε αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε πνευματική δημιουργία, διανόηση, βλέπουμε ότι το εύρος της σκέψης τους ήταν πολύ μικρό, πολύ περιορισμένο.

Στην μεν Ινδία ότι είχε σχέση με διανόηση εμπλέκονταν σε ένα ασφυκτικό εναγκαλισμό με τις θρησκευτικές δοξασίες, στην δε Κίνα αυτό που είχε σημασία ήταν ένα ενάρετο σύστημα διοίκησης του κράτους ώστε να παρέχει τροφή και ευμάρεια στους υπηκόους. Και λέγω υπηκόους διότι πολίτες με την έννοια που δίνουμε εμείς σήμερα στον όρο, ήταν κάτι άγνωστο και στις δυο χώρες. (Ινδία – Κίνα).

Ας εξετάσουμε όμως όσο πιο αναλυτικά γίνεται στα πλαίσια ενός τέτοιου άρθρου, τις δυο χώρες ξεχωριστά.

Οι Κινέζοι, λαός πολυάριθμος ανέκαθεν λόγω της γεωγραφικής τους θέσης δεν μπόρεσαν να επεκταθούν (ή δεν ήθελαν) προς τη Δύση. Ο πολιτισμός τους επηρέασε την Ανατολική Ασία. Ένα μεγάλο εμπόδιο στην εξάπλωση της επιρροής τους ήταν και η γραφή και η γλώσσα τους.. Χρησιμοποιώντας - ακόμα και σήμερα - μια πρωτόγονη γραφή ήταν αδύνατο να ενθαρρύνουν κάποιον μη Κινέζο να ασχοληθεί με τη μελέτη του πολιτισμού τους. Μολονότι υπήρξαν κι άλλοι παλατιανοί αξιωματούχοι που εξέφρασαν πολλές φιλοσοφικές ιδέες περί διοικήσεως ή ηθικής, ο πιο γνωστός είναι ο Κομφούκιος. Η γραφειοκρατική έναρξη του Κινέζικου στοχασμού (από παλατιανούς αξιωματούχους – μανδαρίνους) εξηγεί εν μέρει την κατεύθυνσή του στην εξεύρεση μιας αιώνιας αρχής που θα γινόταν η σταθερή βάση στο ιδεώδες της καλής διακυβέρνησης της χώρας. Έτσι το ενδιαφέρον για την ανεύρεση τρόπου θεμελίωσης των αρχών της καλής διακυβέρνησης δια μέσου στοχαστικών προσπαθειών, εξάντλησε την προσπάθεια των Κινέζων διανοητών και σχεδόν ποτέ δεν ασχολήθηκαν με σκοπό την εξυπηρέτηση της μεταφυσικής έρευνας. Έννοιες όπως δημοκρατία, ελευθερία λόγου, ισονομία, δικαιοσύνη δεν απασχόλησαν τους αξιωματούχους που ζούσαν συνεχώς σχεδόν μέσα στο παλάτι του αυτοκράτορα, ο οποίος είχε απόλυτη εξουσία στη ζωή και το θάνατο των υπηκόων του. Έτσι λοιπόν μπερδεμένη ανάμεσα στην ηθική του κυβερνήτη και στην ευρυθμία του κράτους, η Κινεζική σκέψη παλινδρομούσε ανάμεσα σε θεϊκές ή ουράνιες εντολές για τον τρόπο διακυβέρνησης και ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για το άτομο ως προσωπικότητα και για ερωτήματα που αφορούσαν την φύση ή τον άνθρωπο.

Από την άλλη μεριά έχουμε την Ινδία. Στην Ινδία είναι σχεδόν περιττό να κάνουμε λόγο για πολιτική θεωρία. Αυτό φυσικά δεν είναι περίεργο δοθέντος ότι ο θεμελιακός σκοπός της Ινδικής φιλοσοφίας ήταν η φυγή της ψυχής από τον κόσμο αυτό (δηλαδή από τις έλξεις του) και η αναζήτηση του πραγματικού εαυτού μας του Atman και μέσω αυτού του Brahman, δηλαδή της απόλυτης Αρχής, της απόλυτης ουσίας που και αυτή είναι μέσα μας. Η εξουσία εξασκούνταν με έναν αδυσώπητο δικτατορικό τρόπο και επί πλέον η διάκριση του λαού σε κάστες εφαρμόζεται αλύπητα.

Αντίθετα προς τους Κινέζους φιλόσοφους, οι Ινδοί συνάδελφοί τους δεν υπήρξαν ποτέ παλατιανοί αξιωματούχοι. Η επιρροή τους ήταν κυρίως έμμεση όσον αφορά την πρακτική εξάσκηση της εξουσίας. Εκδηλωνόταν στο θρησκευτικό επίπεδο. Δίνουν συμβουλές για την καλή διοίκηση και το καθήκον του μονάρχη να φροντίζει για το καλό του λαού του. Όλα όμως τα υπόλοιπα ήταν για να εξυπηρετήσουν τον σκοπό της επιβίωσης του συστήματος των καστών, της επιρροής των Βραχμάνων (του Ιερατείου).

Σαν γενική άποψη μπορεί να πει κανείς πως όπως στην Ελλάδα η Λογική, έτσι και η Μεταφυσική στην Ινδία, ανάμεικτη με τη θρησκεία, είναι εκείνο που ιδιαίτερα χαρακτηρίζει τον Ινδικό στοχασμό. Λέγοντας Μεταφυσική στην Ινδία μπορούμε να πούμε ότι είναι η έρευνα δια της οποίας καταβάλλεται προσπάθεια προσεγγίσεως της αλήθειας από το ύψιστο επίπεδο, από, όπως λέγει ο Πλάτων, το επίπεδο του «όντος καθ’ εαυτό».

Ουσία της ψυχής και πηγή της είναι το Brahman «το Απόλυτο» που εντός του ανθρώπου ονομάζεται Atman και πρόκειται περί της καθαρής ψυχής, που απαλλαγμένη από κάθε ρύπο (ρύπος μπορεί να είναι και κάθε σκέψη) κάθε συναίσθημα, δηλαδή κάθε karma που είναι ρύπος και σαν πέπλο μας κλείνει τη θέα του Brahman.

Θεωρώ πως αυτές οι σύντομες αναφορές είναι μια πολύ αδρή και θολή εικόνα της πορείας του στοχασμού στις δυο αυτές χώρες, όμως η δυνατότητα μιας πιο ενδελεχούς αναφοράς ξεφεύγει από τα όρια αυτού του άρθρου. Εξ άλλου μπορεί και να αδικεί αλλά σίγουρα τα αναφερόμενα δεν είναι μακράν της πραγματικής κατάστασης του στοχασμού και των διανοητών στην Ανατολή.

Αφήσαμε την αναφορά στην τρίτη αρχαία χώρα, την Ελλάδα τελευταία διότι φρονούμε ότι η πορεία του στοχασμού σ’ αυτήν χρήζει μιας ιδιαίτερης αναφοράς.

Γιατί καταγινόμαστε στην Ελληνική φιλοσοφία ακόμη σήμερα, 1400 χρόνια από τότε που ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκλεισε το 529 μ.Χ. την τελευταία φιλοσοφική σχολή, την Πλατωνική Ακαδημία της Αθήνας; Μιάμιση χιλιετία χριστιανικής παιδείας δεν έφτασε να ξεπεράσει αυτήν την «ειδωλολατρική» φιλοσοφία και να την κάνει άχρηστη για μας; Μήπως η φιλοσοφία των νέων χρόνων δεν προχώρησε τόσο πέρα από τα πορίσματα της Ελληνικής διανόησης όσο η φυσική επιστήμη και η τεχνολογία προχώρησαν πέρα από το σκαλοπάτι που είχαν φτάσει οι Αρχαίοι Έλληνες; Δεν έχει κάθε λαός και κάθε εποχή τη δική τους φιλοσοφία και μπορεί η φιλοσοφία ενός από αιώνες περασμένου λαού να έχει και άλλα ενδιαφέροντα πέραν της αρχαιομάθειας και της ιστορικής περιέργειας;

Η ιστορία της φιλοσοφίας ενός λαού καθρεφτίζει την ανάπτυξη της διανόησής του και η ιστορία της γνώσης καταντάει από τη δική της μεριά, ένα κομμάτι της γνώσης της ιστορίας. Μπορούμε όμως να μιλήσουμε για την φιλοσοφία γενικά; Ο κάθε λαός, ο κάθε πολιτισμένος λαός δεν κατάφερε να κάνει φιλοσοφία. Πολλοί λαοί έχουν αγίους, προφήτες, θρησκευτικούς μεταρρυθμιστές, πολύ λίγοι όμως έχουν φιλοσόφους. Ήδη εξετάσαμε τους δυο κυριότερους λαούς. Αυτοί οι δυο, μαζί με την Ελλάδα, δημιούργησαν την φιλοσοφία τους αντλώντας από την δική τους ουσία. Η Ελληνική φιλοσοφία έγινε όμως η γενάρχισσα ολόκληρης της Ευρωπαϊκής φιλοσοφίας.

Η Ελληνική φιλοσοφία έχει όπως όλα τα δημιουργήματα της Ελληνικής διάνοιας, το γνώρισμα του πηγαίου και του θεμελιακού για την ανάπτυξη ολόκληρου του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού. Ποτέ ένας λαός δεν αντίκρισε την ουσία του και τους θεσμούς, τα ήθη και τα έθιμα που ανάβλυσαν από αυτήν, με τόσο μεγάλη απροκαταληψία όσο οι Έλληνες, κανένας δεν κοίταξε τον γύρω κόσμο και ολόκληρο το Σύμπαν με ανοιχτότερο μάτι. Κι αυτή η απροκαταληψία, ζευγαρωμένη με μια δυνατή αίσθηση της πραγματικότητας και μια όχι λιγότερο δυνατή αφαιρετική ικανότητα, τους έκανε να καταλάβουν πολύ νωρίς τις θρησκευτικές τους παραστάσεις, αυτό που ήταν ; Πλάσματα της καλλιτεχνικής τους φαντασίας. Και στη θέση ενός μυθικού κόσμου να βάλουν έναν άλλον φτιαγμένο με τη δύναμη της ανεξάρτητης ανθρώπινης διανόησης, του Λόγου, που είχε την απαίτηση να εξηγεί την πραγματικότητα από φυσικά αίτια. Κατάφεραν όχι μόνο να βλέπουν και να θέτουν τα προβλήματα(το θαυμάζειν) που είναι η αρχή κάθε φιλοσοφίας, αλλά και να τα λύνουν. Από αυτήν την άποψη οι Έλληνες κατάφεραν πράγματα που θα μείνουν.

Όλα τα βασικά ζητήματα της φιλοσοφίας, της θεωρητικής και της πρακτικής, τα έθεσαν και απάντησαν με, τη χαρακτηριστική για το Ελληνικό πνεύμα, διάφανη καθαρότητα. Δημιούργησαν τις βασικές έννοιες της φιλοσοφίας και επειδή φιλοσοφία και φυσική ήταν στην αρχή έννοιες αχώριστες, έφτιαξαν επίσης μεγάλο μέρος από τις έννοιες της φυσικής επιστήμης που μέσα σ’ αυτές κινείται και μ’ αυτές δουλεύει ολόκληρη η κατοπινή ευρωπαϊκή φιλοσοφία και επιστήμη. Θεμελίωσαν όλους τους βασικούς κλάδους της φιλοσοφίας, σχημάτισαν όλες τις τυπικές μορφές της κοσμοθεωρίας. Ακόμα και η εκκλησιαστική «φιλοσοφία» του Μεσαίωνα, η σχολαστική δε μπόρεσε να κάνει χωρίς τους Έλληνες φιλοσόφους. Και όταν κινδύνευε να ναρκωθεί σ’ έναν παρανοημένο αριστοτελισμό, ήταν πάλι το γνήσιο, το ξαναζωντανεμένο στην αναγέννηση ελεύθερο Ελληνικό πνεύμα που ξύπνησε τη νόηση και την έρευνα της εποχής σε καινούρια ζωή και άνοιξε τον δρόμο στην νεώτερη φιλοσοφία. Και αν σ’ αυτήν την νεώτερη φιλοσοφία, με την ανάπτυξη των διαφόρων επιστημών, και τα φιλοσοφικά προβλήματα έγιναν πολυπλοκότερα, πάλι τα βγάζει πέρα στις μπερδεψιές, όποιος δε χάνει από το μάτι τις μεγάλες βασικές γραμμές της φιλοσοφικής διανόησης, που οι Έλληνες τις τράβηξαν μια για πάντα ανεξίτηλα και ξέρει να ανάγει το περίπλοκο σε απλά αρχικά διανοήματα και να το καταλαβαίνει ξεκινώντας από τέτοια.

Οι διανοητικές οικοδομές των Ελλήνων δεν είναι μόνο ο προπομπός της σύγχρονης διανόησης. Έχουν ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΑΞΙΑ. Είναι οι Έλληνες που ασφάλισαν ύστερ από αγώνα, την ελευθερία και την αυτοτέλεια της φιλοσοφικής διανόησης, που διαλάλησαν και επέβαλαν την αυτονομία του ΛΟΓΙΚΟΥ και μάλιστα από δύο απόψεις : Η «σοφία» με την Ελληνική έννοια σήμαινε πάντα δίπλα στη ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ερμηνεία του κόσμου και ένα ορισμένο ΠΡΑΚΤΙΚΟ αντίκρισμα της ζωής. Οι πρωτοπόροι Έλληνες φιλόσοφοι έζησαν κιόλας σαν φιλόσοφοι. Η απουσία θρησκευτικής δογματικής ευνοούσε την δημιουργία και διάδοση της φιλοσοφικής ερμηνείας του κόσμου. Η πρακτική φιλοσοφία, μια που έλειπε ηθική θεμελιωμένη στην αυθεντία της θρησκείας, γέμιζε στην κυριολεξία ένα κενό στην πνευματική και ηθική ζωή του λαού, μια θέση που σε άλλους λαούς την έπιανε η πίστη στην αποκάλυψη που κανόνιζε και την πρακτική ζωή. Στη νεώτερη φιλοσοφία, παρ’ όλες τις θεωρητικές επαγγελίες για την ανεξαρτησία της, ήταν πάντα περιορισμένη από τη δύναμη της εκκλησιαστικής ζωής και μιας ηθικής μπλεγμένης με τη θρησκεία και έμεινε υπόθεση των λογίων και κτήμα μικρού σχετικά κύκλου ανθρώπων.

Η Ελληνική φιλοσοφία αντίθετα, έχοντας σαν αρχή το «μέμνησο απιστείν» (να θυμάσαι, να αμφιβάλλεις) και επειδή βλάστησε από το πνεύμα του λαού, ‘όπως πριν από αυτήν η ποίηση και η τέχνη, είναι οργανικό συστατικό του Ελληνικού πολιτισμού και της ανήκει η ίδια υπέρχρονη σημασία, όπως στα άλλα δημιουργήματα των Ελλήνων, που με αυτά έχει στα καλύτερά της έργα κοινή την ξετελειωμένη καλλιτεχνική μορφή. Όπως τα τραγούδια του Ομήρου, όπως τα αριστουργήματα της Αττικής τραγωδίας και της τέχνης των χρόνων του Περικλή, έτσι και το γέννημα αυτό του Ελληνικού νου στέκεται εμπρός μας με αμάραντη δροσερότητα.

Ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί μετά από όσα λέχθηκαν, είναι το εξής : Πού βρίσκεται η απόλυτη αξία του αρχαίου Ελληνικού κόσμου, που θα μας υποχρεώσει να αφήσουμε αυτόν και όχι άλλον σαν βάση της ανθρωπιστικής μας μόρφωσης;

Φρονώ πως ο λόγος είναι ότι κανένας λαός δεν αγάπησε και δε πίστεψε τόσο στον Άνθρωπο όσο ο αρχαίος Ελληνικός. Τον άνθρωπο, που δεν είναι μόνο σώμα ούτε πάλι ψυχή μόνο. Που το σώμα του δεν το απαρνείται για να σώσει τάχα την ψυχή ούτε πάλι πουλάει την ψυχή του για την αποκλειστική χαρά του κορμιού του. Αλλά παλεύει! Παλεύει να χαρεί τις ευτυχίες του κορμιού και της ψυχής σε μια, όσο πιο τέλεια γίνεται, αρμονία. Η ξεχωριστή δύναμη του Ελληνικού νου βρίσκεται σ’ αυτήν την ανθρωπολατρεία, σ’ αυτήν την απέραντη αισιοδοξία, ότι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ αξίζει, όχι τόσο γι αυτό που είναι, όσο γι αυτό που πρέπει και μπορεί να γίνει. Περισσότερο από κάθε άλλο λαό, ο ελληνικός, καταφάσκει τον Άνθρωπο, τον πιστεύει δυνατό όχι να απαρνηθεί τον εαυτό του, αλλά να τον ξεπεράσει, μέσα στους λαούς ο Έλληνας στάθηκε ο Ανθρωποπλάστης. Ανθρωποπλάστης του Ανθρώπου που παλεύει να ζήσει μέσα στους άλλους ανθρώπους ελεύθερα και που υποτάσσεται στους Νόμους, όχι γιατί το θέλουν εκείνοι παρά μόνο γιατί το θέλει αυτός. Η φροντίδα να σώσουμε μέσα μας τον άνθρωπο, αυτό που λέει ο Αριστοτέλης «το περιποιείσθαι εαυτώ το καλόν», η λαχτάρα να γίνουμε καλύτεροι. Το πιο μεγάλο στήριγμα σε τέτοιες ώρες πάλης θα είναι η βαθιά πίστη του Αρχαίου Έλληνα στον Άνθρωπο. Εδώ βρίσκεται η αξία και η δικαίωση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας.

Κβ, δ, βδ. (ή 22-4-2004) Στέλιος Σατραζάνης


----------------------------------------------------

Πάλι τα ίδια… Του Χάρη Αμμανατίδη

Έχουμε βαρεθεί να το λέμε, αλλά αυτή η ιστορία με τη μη λειτουργία της νέας δεξαμενής στο Μεσημέρι θίγει τους δημότες του δημοτικού διαμερίσματος. Έχουν περάσει 16 μήνες και τίποτα δεν έγινε ακόμη. Μέχρι κύριοι της δημοτικής αρχής να θέσετε σε λειτουργία τη δεξαμενή, θα επισημαίνω την ατολμία σας και την έλλειψη μεθοδικότητας.

Επιπλέον, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε την ανυπαρξία συνεργασίας του Τοπικού Συμβουλίου Μεσημερίου με το Δήμο (με ευθύνη εκτιμώ του Τοπικού Συμβουλίου). Συνεργαστείτε με τη Δημοτική Αρχή κύριοι από το Μεσημέρι (δημοτικοί και τοπικοί σύμβουλοι) για το καλό του τόπου. Αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, οι συγχωριανοί μας έχουν αγανακτήσει μ’ αυτή την ιστορία. Ο ένας σύμβουλος δε μιλάει στον άλλο και ούτω καθεξής. Τι κατάσταση είναι αυτή; Μας προσβάλετε γενικώς. Και επιπλέον, μην τολμήσετε να ξανασχοληθείτε με τα κοινά του τόπου. Για το καλό σας δηλαδή, γιατί θα δείτε την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί για το πρόσωπο που έχετε δείξει όλο αυτό το διάστημα, μέσα στην κάλπη. Τότε θα είναι αργά για σας…

Πού πάμε;

Ας μας πουν ωστόσο οι κύριοι της δημοτικής αρχής τι σχεδιασμό έχουν για το Μεσημέρι. Προβλέπεται να υλοποιηθεί κάποια δράση; Και με ποιο χρονοδιάγραμμα; Το γεγονός ότι έχετε προβλήματα συνεργασίας είναι γνωστό και όπως έχει επισημανθεί δεν έχετε ευθύνη. Θα ζητήσετε (;) όμως σε λίγο καιρό την επιβεβαίωση για τη συνέχιση του έργου σας. Τι έργο θα δείξετε στο Μεσημέρι; Το έχετε ποτέ σκεφθεί; Ο χρόνος είναι λίγος πλέον, μπορείτε ωστόσο να προλάβετε τις εξελίξεις. Και τότε θα δικαιωθείτε. Αρκεί να το πιστέψετε και να κινηθείτε συντονισμένα και μεθοδικά. Έχω την αίσθηση ότι μπορείτε να έχετε καλή συνεργασία τουλάχιστον με τον κ. Ψωμιάδη Περικλή που ανέλαβε πριν λίγο καιρό καθήκοντα ως δημοτικός σύμβουλος στη θέση του κ. Λάτσιου που αποχώρησε. Φυσικά, μπορείτε να συνεργαστείτε και με μεμονωμένα πρόσωπα από το χωριό που έχουν άποψη και ικανότητα να σας βοηθήσουν, πρόσωπα που δεν είναι λίγα. Αρκεί να έχετε τη θέληση να τ ανακαλύψετε…

Τελματώσαμε γενικώς

Αν εξαιρέσει κανείς τη Νίκη Μεσημερίου που τα παιδιά που διοικούν το σύλλογο έχουν καλή εικόνα προς τα έξω και γενικώς προσπαθούν όσο μπορούν, κατά τ άλλα έχουμε τελματώσει στο Μεσημέρι σε επίπεδο συλλογικής εκπροσώπησης και λειτουργίας. Η ανικανότητα στελεχών δεν υπάρχει μόνο στο Δήμο, αλλά και σε επίπεδο τοπικών συλλόγων, ενώ υπάρχει πλήθος άλλων προβλημάτων.

Ο Σύλλογος Αυγομάχων έχει εσωτερικά προβλήματα και δεν μπορεί να οργανώσει σωστά το έθιμο που επί χρόνια αναβίωνε.

Για τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μεσημερίου δεν το συζητάμε. Η ασυλία που απολαμβάνει στο χωριό ο αυτοαποκαλούμενος Πρόεδρος κ. Γρηγόριος Παπαδόπουλος είναι πλέον προκλητική, αφού οι έννοιες της ύπαρξης μελών και εκλογικών διαδικασιών είναι άγνωστες. Επιπλέον, έχει αναστείλει τη λειτουργία του ο σύλλογος, ο αυτοαποκαλούμενος Πρόεδρος όμως δεν τα παρατάει (21 χρόνια. Έλεος. Φτάνει..). Ας ελπίσουμε ότι ο Δήμος Επανομής δε θα στηρίξει συλλόγους που λειτουργούν παράνομα.

Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός λειτουργεί με σύννομο τρόπο και διεκπεραιώνει διαδικασίες που αφορούν τους αγρότες, ωστόσο δεν έχει την τόλμη να κάνει το κάτι παραπάνω, να ενημερώσει τους αγρότες, να δώσει πληροφορίες για την προοπτική του αγροτικού τομέα στην περιοχή.

Το τελευταίο διάστημα κινείται δραστήρια το Παράρτημα Μεσημερίου της Περιβαλλοντικής Κίνησης «Κρουσίδα Γη», συναντά όμως εμπόδια από κάποιους κύκλους που λειτουργούν αναχρονιστικά κι επιπλέον δεν περιορίζονται στα καθήκοντά τους.

Τι να περιμένει κανείς για το μέλλον αυτού του τόπου;; Έστω ότι η Δημοτική Αρχή έχει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης του δημοτικού διαμερίσματος (που δεν έχει …) και θέλει να το εφαρμόσει. Με ποιους; Με ποιες συνεργασίες; Με ποια βοήθεια; Οι ευθύνες ξεκινάνε πρώτα από το Μεσημέρι, τους εκπροσώπους του, τους συλλόγους του, τους κατοίκους του κι ακολούθως έχει ευθύνη ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο συνολικά. Αντιθέτως, κάποιοι σύλλογοι στην Επανομή λειτουργούν πολύ καλύτερα. Η Αναγέννηση, ο Πολιτιστικός Σύλλογος, ο Αριστοτέλης, ο Σύλλογος Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Επανομής κ.α. έχουν δραστηριότητες, συμβάλουν στην τοπική ανάπτυξη, συσπειρώνουν σε μια κοινή βάση τους κατοίκους. Τα καλά πρέπει να τα λέμε.

Θα ήθελα να εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες στον κ. Γραμμένο, Δήμαρχο Επανομής, για τα πολύ καλά του λόγια για το πρόσωπό μου σε εκδήλωση του Συλλόγου Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Επανομής. Είναι δεδομένη η συνεργασία μου σε όποιο επίπεδο αυτή ζητηθεί.


----------------------------------------------------

Είμαι πολύ περήφανος που οργανώνει η ΕΛΛΑΔΑ μας την ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ.

Θεωρώ ότι η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΦΛΟΓΑ θα πρέπει να περάσει από τα χέρια όλων των Ελλήνων για να πάρει το άρωμα του Έλληνα από κάθε γωνιά της Ελληνικής γης.

Το Ελληνικό τοπίο μοναδικό, το χρώμα του ουρανού και της θάλασσας γαλάζιο. Η φύση ολοπράσινη και η Φλόγα λαμπερή και καθάρια, με το αρωματικό ελαιόλαδο να φωτίζει και να αρωματίζει απ’ άκρου εις άκρον τον πλανήτη μας.

Θα είμαι ευτυχής και πολύ τυχερός αν στα 63 μου χρόνια κρατήσω την ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΔΑΔΑ. Αν δεν επιλεγώ, θα είμαι παρών για να χειροκροτήσω τους τυχερούς ΛΑΜΠΑΔΗΔΡΟΜΟΥΣ και συνοδούς.

Χρήστος Ερινέλης - Υποψήφιος Λαμπαδηδρόμος - Αθήνα 2004


----------------------------------------------------

ΜΑΘΕΤΕ ΤΟΥΡΚΙΚΑ


Ναυμαχία : καϊκ καυγά

Βιβλιάριο απόρων κορασίδων : τεφτέρ χανούμ μπατίρ

Λίμνη των κύκνων : παπί χαβούζ

Αναπηρική σύνταξη : σακάτ μπαξίς

Χειροβομβίδα : μπαρούτ κεφτέ

Ψυγείο : τουρτούρ ντουλάπ

Ραδιόφωνο :σαματά κουτί

Βέρα : μπουνταλά χαλκά

Στομαχολόγος : πατσά ντοκτόρ

Κηπουρός : ζαρζαβάτ τσογλάν

Σουτιέν : μεμέ ζεμπίλ

Τηλεόραση : μπανιστήρ ντουλάπ

Τάνκ : τσαμπουκά τουτού

Σχολείο : τσογλάν μαντρί

Υποβρύχιο : μπαμπές βαπόρ

Νεκροταφείο : ψοφίμ μπαχτσέ

Θησαυροφυλάκιο : παρά σεντούκ

Ελικόπτερο : σαματά ζουζούν

Πεταλούδα : εμπριμέ κουνούπ

Βροχή : Αλάχ - πιπί


----------------------------------------------------

ΜΙΚΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΠΟΛΗ (Θεσσαλονίκη) * Των μετρό – υποθαλάσσιας αρτηρίας – τραμ και λοιπών έργων φαντασμάτων που προσβάλουν πλέον τη νοημοσύνη μας.

Του F.B.I και της ΜΟΣΑΝΤ που ήρθαν κιόλας να σιγουρέψουν ότι η πόλη μας δεν είναι άντρο τρομοκρατών.

Των χιλιάδων ανέργων, υποαπασχολούμενων, εργαζόμενων «λάστιχο».

Των εκατομμυρίων ευρώ (φαντάσματα κι αυτά) για την βιτρίνα και μόνο της πόλης μας.

ΝΟΥΣ ΥΓΙΗΣ …. * Των «αθανάτων» της Δ.Ο.Ε (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή), εσμού αριστοκρατών και πλουτοκρατών, του δηλωμένου φασίστα αρχηγού τους Χ.Α Σάμαρανκ (βουλευτή και υπουργού του φασιστικού κόμματος του δικτάτορα Φράνκο) και του πασίγνωστου ρατσιστή, σεξιστή και υμνητή του Χίτλερ, ιδρυτή των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. (Πιερ ντε Κουμπερντέν)

…… ΕΝ ΣΩΜΑΤΙ ΥΓΙΕΣ * Των παραφουσκωμένων με χημικά αθλητών που κάποιες φορές σωριάζονται νεκροί στα γήπεδα και στα ποδηλατοδρόμια.

Των δεκάδων νεκρών και σακατεμένων εργατών, ιδιαίτερα μεταναστών, των Ολυμπιακών Έργων που έπεσαν θύματα του Ολυμπιακού Μινώταυρου, ηττημένοι στις αρένες και στις γαλέρες του εργασιακού μεσαίωνα.

Των κοριτσιών που σέρνονται απ’ όλες τις γωνιές της γης στις Ολυμπιακές μας Πόλεις, κατ’ επιταγή της Δ.Ο.Ε, σκλάβες της Μαφίας των Σωματεμπόρων, προς ικανοποίηση των ολυμπιακών σεξοτουριστών.

ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ * Ο νέος τύπος εργαζόμενου, τζάμπα, ανασφάλιστος, βολικός για τα αφεντικά. (μη εθελοντής το στέλεχος του «Αθήνα 2004», και ο κάθε παρατρεχάμενος και κολαούζος, που δεν θα θυσιάσει δεκάρα από τον παχυλό μισθό του για το «έθνος» και το «ολυμπιακό ιδεώδες», δεθελοντής όποιος αρνείται την παραπάνω κοροϊδία.)

ΕΥΓΕΝΗΣ ΑΜΙΛΛΑ * Για τα κέρδη των κατασκευαστικών εταιριών αλλά και του λοιπού ελληνικού και ξένου κεφαλαίου στο ελληνικό εργασιακό Ελντοράντο με τη φτηνότερη εργατική δύναμη στην Ε.Ε και την υψηλότερη κερδοφορία των επιχειρήσεων.

ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ * Προσφορά των ξένων στρατευμάτων και μυστικών υπηρεσιών που θα εγκατασταθούν και θα αλωνίζουν στον τόπο μας, υποτίθεται για την ασφαλή διεξαγωγή των αγώνων. (παλιά αυτά τα λέγανε κατοχή, μπανανία, αποικιοκρατία κ.α)

ΑΣΦΑΛΕΙΑ * Κάμερες να μας παρακολουθούν, σήμερα σε δημόσιους χώρους, αύριο γιατί όχι, μέσα στο σπίτι μας, πάντα για το καλό μας. Το Μπιγκ Μπράδερ δεν είναι πια τηλεπαιχνίδι.

Χιλιάδες αστυνομικοί, λιμενικοί, ασφαλίτες, στρατιωτικοί, έμμισθοι και εθελοντές ρουφιάνοι να μας «προστατεύουν» με την εγγυημένη καθοδήγηση των CIA, FBI, MI5, MΟΣΑΝΤ, ΕΥΠ και λοιπών ευαγών ιδρυμάτων. Πάντα για το καλό μας.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ * Η απαγόρευση και ποινικοποίηση διαδηλώσεων, απεργιών, παρεμβάσεων καθώς και πρόσβασης σε «κόκκινες ζώνες» για να μην ταράξουμε το Ολυμπιακό Κλίμα.

ΕΙΡΗΝΗ * Των κομματιασμένων παιδιών του Αφγανιστάν, των δολοφονημένων αμάχων του Ιράκ, της Δυτικής Όχθης, της Γάζας, της Τσετσενίας, των δολοφόνων τους (ΗΠΑ, ΕΕ, ΙΣΡΑΗΛ, ΡΩΣΙΑ) που θα έρθουν να «εισπράξουν» τα μετάλλιά τους.

ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ * Στα ναρκοπέδια του Έβρου και στο βυθό του Αιγαίου, στις πύλες της Ευρώπης – Φρούριο, ο τάφος εκατοντάδων προσφύγων κάθε χρόνο.

Στα κλειστά πλέον σύνορα για όσους προέρχονται από «επικίνδυνες», με «ροπή στην τρομοκρατία» εθνικότητες ή πολιτικές και κινηματικές συλλογικότητες.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ * Ανέκδοτο

ΑΡΣΗ ΒΑΡΩΝ * Τα τρισεκατομμύρια (σε δραχμές) των υπερβάσεων του κόστους των αγώνων, της μίζας, της αρπαχτής και της σπατάλης που θα κληθούν να σηκώσουν οι πρωταθλητές εργαζόμενοι μετά τους αγώνες, όταν θα ΄ρθει ο «λογαριασμός», όταν θα έχει σκάσει η φούσκα της «ισχυρής» ελληνικής οικονομίας.

ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ * Αρχή μιας νέας εποχής καταστολής, διακλαδικής των σωμάτων ασφαλείας, ηλεκτρονικής, με δορυφορικά μάτια, χημικής, με τρομονόμους, με φακέλωμα των αντιφρονούντων (η ΕΕ ήδη έχει προβλέψει), ενάντια στον εσωτερικό εχθρό δηλ. τον εργαζόμενο, αν αυτός αποφασίσει να μιλήσει, να αντισταθεί, να αρνηθεί να πληρώσει το λογαριασμό.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ * Οι τελευταίες εστίες πράσινου της Αττικής που εξαφανίστηκαν, κακοποιήθηκαν, «αναπλάστηκαν», θυσιάστηκαν στον Ολυμπιακό Μινώταυρο.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ * Όλα τα παραπάνω.


----------------------------------------------------


22 Μαρτίου : Παγκόσμια ημέρα νερού


Η 22 Μαρτίου είναι η παγκόσμια ημέρα του νερού. Η αξία του πόσιμου, γλυκού, νερού είναι ανεκτίμητη. Χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε η ζωή στον πλανήτη μας. Στο σύνολο όμως του νερού, πάνω στη γη, αν εξαιρέσουμε τη θάλασσα, μόνο 2,6%είναι γλυκό και το 0,58 υπόγειο που κυρίως χρησιμοποιείται για πόσιμο.

Αυτό το αναγκαίο για τη ζωή μας νερό δυστυχώς είναι άνισα κατανεμημένο, αλλά και άνισα εκμεταλλεύσιμο από τις διάφορες χώρες. Άφθονο και αυστηρά ελεγχόμενο, ως προς την ποιότητα, στις αναπτυγμένες χώρες, ελάχιστο και μολυσμένο στις υποανάπτυκτες, στέλνει χιλιάδες ανθρώπους και ειδικά παιδιά, στο θάνατο.

Οι προβλεπόμενες κλιματικές αλλαγές αναμένεται να οδηγήσουν σε επιδείνωση της κατάστασης. Κατά την πιθανότερη εκδοχή οι ζώνες ξηρασίας θα επεκτείνονται όλο και βορειότερα, στην εύκρατη ζώνη, όπου ανήκει και η χώρα μας. Δεν είναι λοιπόν καθόλου απίθανο οι πόλεμοι για το πετρέλαιο να μετατραπούν σε πολέμους για το νερό. Συχνά και τώρα εμφανίζονται διασυνοριακές εντάσεις στη διαχείριση του νερού (πηγές Ευφράτη στην Τουρκία και απειλή του Ιράκ, Αξιός ,Νέστος στην Ελλάδα).

Πρόσφατα έχει εκδοθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση η οδηγία 2000/60. Αυτή τώρα αποτελεί το θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ορθή Διαχείριση και Προστασία των Υδατικών Πόρων Η οδηγία τέθηκε σε ισχύ από τις 22-12-2000 με οριακές ημερομηνίες εφαρμογής των επί μέρους τμημάτων της σε έκταση περίπου μιας δεκαετίας και έπρεπε ήδη να είχε ενσωματωθεί στην Ελληνική νομοθεσία.

Οι διάφορες μετρήσεις στον Ν. Θεσσαλονίκης έδειξαν ότι η ζήτηση νερού είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από την προσφορά , γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ζητούμενη αυτή ποσότητα αντλείται από τα μη ανανεώσιμα αποθέματα του υδροφορέα. Κατά τη μελέτη του ισοζυγίου της λεκάνης του Ανθεμούντα προκύπτει μείωση της στάθμης κατά 2 μέτρα κάθε χρόνο Δυστυχώς βέβαια, στην Ελλάδα οι μελέτες και τα προγράμματα γίνονται εύκολα αλλά δεν φθάνουμε στην υλοποίηση ούτε και με τον φόβο των κυρώσεων με παραπομπή στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια

Τα αποθέματα νερού δεν κινδυνεύουν μόνο από την αυξημένη ζήτηση αλλά και από ρυπαντές του εδάφους όπως τα λιπάσματα, τα φυτοφάρμακα, τα τοξικά απόβλητα εργοστασίων, τις παράνομες χωματερές (περίπου 90 στον Ν. Θεσσαλονίκης) όχι λίγες στην περιοχή μας.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του εργαστηρίου ελέγχου ρύπανσης του περιβάλλοντος του Χημικού τμήματος ΑΠΘ στο 1ο Περιβαλλοντικό Συνέδριο (1-4 Μάρτιος 02) διαπιστώνεται:

-αύξηση των νιτρικών (καρκινογόνων)στο πόσιμο νερό, σε ορισμένες έντονα αγροτικές περιοχές του Νομού, βόρεια κοιλάδα Αξιού, λίμνες και το αίτιο είναι η έντονη χρήση λιπασμάτων. Περιοχές που μέχρι στιγμής δεν έχουν εμφανίσει πρόβλημα δεν αποκλείεται να το εμφανίσουν αργότερα. Το Μεσημέρι, η Επανομή, η Μηχανιώνα, Αγ. Τριάδα, Περαία εμφανίζουν υψηλές συγκεντρώσεις σε χλωριούχα ιόντα, επίσης επικίνδυνα για την υγεία. Σε αυτές τις περιοχές, λόγω υπεράντλησης προκαλείται υφαλμύρωση των υπόγειων νερών από τη γειτονική θάλασσα.

Στην περιοχή μας (ανατολικών Δήμων) ,προς το παρόν και σύμφωνα με τους τακτικούς ελέγχους των Δήμων, δεν φαίνεται να υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Πολλές όμως μετρήσεις δίνουν οριακές τιμές, άρα κανένας εφησυχασμός δεν δικαιολογείται.

Σοβαρά προβλήματα προκύπτουν και από την παλαιότητα των δικτύων. Παρατηρείται σε αυτά σημαντική απώλεια νερού αλλά και εύκολη μικροβιακή μόλυνση.

Η επιλογή ακόμη από τους Δήμους, συστημάτων χλωρίωσης με μεθόδους χαμηλού κόστους οδηγεί σε υπερσυγέντρωση χλωρίου στο νερό κάτι που επίσης δεν επιτρέπεται.

Η προστασία του πολύτιμου πόσιμου νερού είναι ευθύνη όλων μας

Υπεύθυνη για τη σύνταξη Σ. Βασιλειάδου


----------------------------------------------------

ΛΕΞΙΚΟΛΟΓΙΑ

Μπουκάλι = Ιταλική.: Boccale, (Λατινική Baucalis, αρχ. Ελλην. Βαύκαλις) = δοχείο, φιάλη, μποτίλια.

Μαγιό = Γαλλική.: maillot = ένδυμα που σκεπάζει μικρό μέρος του σώματος και χρησιμοποιείται για το κολύμπι, μπανιερό.

Τρένο = Ιταλική : Treno, (Γαλλική. Train) = αμαξοστοιχία, συρμός.

Μπίρα = Ιταλική Birra, (Γερμανική Bier) = Ζύθος

Βουδισμός = Γαλλική Bouddhisme = η θρησκευτική και φιλοσοφική διδασκαλία του Βούδα.

Τρόλεϊ = Αγγλική Trolley = όχημα που κινείται με ηλεκτρικό ρεύμα.

Τρόμπα = Ιταλική Tromba = αντλία, σάλπιγγα.

Τρούφα = Γαλλική truffe = γλύκισμα από σοκολάτα που μοιάζει με το μύκητα.

Νέφτι = Τουρκική neft = τερεβινθέλαιο, αιθέριο λάδι που προέρχεται από την απόσταξη της τερεβινθίνης

Νισάφι = Τουρκική insaf = έλεος, χάρη, διάκριση

Νονός = Λατινική nonnus = ανάδοχος παιδιού που βαφτίστηκε.

Ντάμα = Ιταλική dama = γυναικείο πρόσωπο, φιγούρα σε τραπουλόχαρτα

Τακούνι = Ιταλική taccone = το ψηλό πίσω μέρος του παπουτσιού.

Τάσι = Τουρκική tas = κύπελο

----------------------------------------------------


ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΕΙΝΑΙ ΚΡΥΜΜΕΝΑ

( πληροφορική και τεχνολογία: η αρχή μιας νέας εξουσίας)


Πνεύμα αγαθό ή στοιχείο καταραμένο αν είσαι,

ή φέρνεις αύρες τ` ουρανού ή τρικυμίες του Άδη,

καλούς σκοπούς ή και κακούς αν έχεις,

τέτοια καλοπροαίρετη παίρνεις μορφή,

που εγώ θα σου μιλήσω.

Κάποτε μια εταιρία αυτοκινήτων κάλεσε ένα σπουδαίο μηχανικό για να τους εξηγήσει γιατί ένα νέο μοντέλο μηχανής δεν λειτουργούσε σωστά πάρ` όλο που μελετήθηκε και «δούλευε» θεωρητικά (προσομοίωση)! Όταν λοιπόν ήρθε ο μηχανικός τον έβαλαν μπροστά στη μηχανή και του ζήτησαν να βρει το πρόβλημα. Ο μηχανικός κοίταξε για μισό λεπτό την μηχανή, πήρε μια κιμωλία και σημείωσε με αυτήν ένα κύκλο πάνω στην μηχανή.

Όταν έγινε ξανά έλεγχος της μηχανής από τους ανθρώπους της εταιρίας αυτοκινήτων, διαπίστωσαν ότι όντως το λάθος ήταν αυτό που σημείωσε ο μηχανικός που είχαν φέρει. Όταν λοιπόν οι λογιστές της εταιρίας έστειλαν ένα γράμμα στον μηχανικό ζητώντας του να τους πει το ποσό των χρημάτων που του χρωστάνε, τότε αυτός έστειλε ένα γράμμα με μόνο μία σειρά η οποία έλεγε: 1.000.000$

Οι λογιστές παραξενεύτηκαν πάρα πολύ με το τεράστιο μέγεθος του ποσού που ζητούσε ο μηχανικός και του ξαναέστειλαν γράμμα ζητώντας του τον αναλυτικό λογαριασμό.

Τότε ο μηχανικός έστειλε ένα ακόμη γράμμα με δύο σειρές αυτή την φορά:

Κιμωλία: 1$

Γνώσεις: 999.999$

Την παραπάνω (πραγματική) ιστορία μας την διηγήθηκε στην υποδοχή πρωτοετών φοιτητών ο πρόεδρος του τμήματος μας (Μηχανικών Η/Υ και πληροφορικής Πάτρας) για να τονίσει δύο πράγματα:

ΓΝΩΣΗ σημαίνει δύναμη, ζωή, ευτυχία, ικανοποίηση, οικονομική δύναμη ……

Η δουλειά των Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών(hardware + software) είναι από τις σημαντικότερες της σημερινής εποχής.(ανάλογης εκείνης του παραπάνω μηχανικού)

Ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας και της πληροφόρησης.

Την ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ και ό,τι η δημιουργία τους συνεπάγεται.

Η γνώση της νέας τεχνολογίας όχι απλά συνίσταται, αλλά πλέον είναι επιτακτική ανάγκη της ζωής μας. Αποτελεί μέρος των βασικών γνώσεων που πρέπει να έχει κάθε άνθρωπος.

Όταν ήμουν στο Λύκειο κάποιος καθηγητής μου έλεγε ότι δεν θεωρεί την Πληροφορική επιστήμη…..

Θεωρούσε επιστήμη την Βιολογία, τα Μαθηματικά, την Φυσική…..

Και την πληροφορική μέσο με το οποίο λύνονται προβλήματα μαθηματικών, φυσικής, βιολογίας, κ.λ.π.

Τότε δεν μπορούσα να αντικρούσω τα επιχειρήματα του.

Γιατί δεν ήξερα ότι η Πληροφορική δεν είναι απλά επιστήμη, αλλά είναι Η επιστήμη!

Είναι τρόπος ζωής.

Είναι η εξέλιξη της ζωής.

Είναι η ίδια η ΖΩΗ, σήμερα.

Πού φαίνεται αυτό;

Παντού. Γύρω μας.

Από την εφημερίδα που διαβάζουμε (σκεφτείτε τι χρειάζεται για να δημιουργηθεί), μέχρι και την δημιουργία πυρηνικών πυραύλων.

Από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο πράγμα.

Τα πάντα, όλη μας η ζωή συνδέεται με τους υπολογιστές.

Και έχει αναπτυχθεί ολόκληρη επιστήμη γύρω από αυτούς.

Μια επιστήμη, τολμώ να πω, τρομερά πολύπλοκη και τρομερά μεγάλη.

Και πλέον η Φυσική (ημιαγωγοί), η Χημεία, η Βιολογία (κβαντικοί Η/Υ) και τα Μαθηματικά γίνονται όργανα, γίνονται «μέσα», όπως έλεγε και ο καθηγητής μου, για την επίτευξη ενός στόχου. Της εξέλιξης των Υπολογιστών.

Βέβαια δεν λέω ότι η τόσο ραγδαία ανάπτυξη των υπολογιστών δεν δημιούργησε τεράστια προβλήματα. Αρκεί να πω ότι η αρχή αν όχι των Υπολογιστών αλλά του Internet έγινε στον 1ο Παγκόσμιο πόλεμο για ανάλογους σκοπούς.

Όμως πιστεύω ότι όπου υπάρχει το καλό, υπάρχει και το κακό.

Είναι αλληλένδετα.

Βλέπετε παρόμοια ζητήματα (προβλήματα) στη Φυσική, στη Χημεία……

Το θέμα είναι να μην σταματάμε εκεί. Γιατί τότε δεν υπάρχει εξέλιξη.

Η νέα γενιά, ευτυχώς, έχει έρθει νωρίς σε επαφή με τη νέα τεχνολογία, την χρησιμοποιεί και την απολαμβάνει.

Η αρνητική αντιμετώπιση απέναντι στους υπολογιστές γίνεται κυρίως από τους μεσήλικες. Είναι λογικό από τη μία γιατί έχουν περάσει τα πιο μεταβατικά χρόνια. Από τα κάρα, στις νέες τεχνολογίες. Ίσως είναι λίγο δύσκολο γι` αυτούς να συνηθίσουν νέες ραγδαίες και καθοριστικές αλλαγές στη ζωή τους όπως η χρησιμοποίηση των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών.

Αλλά δεν τους βοηθάει και κάτι άλλο. Η εξοικείωση και η βαθύτερη επαφή με τους Η/Υ. Η επαφή που θα τους γοητέψει κα θα τους ενθουσιάσει!

Και σ` αυτό φταίει και ο τρόπος με τον οποίο τους παρουσιάζονται τα πράγματα.

Αυτοί που νομίζουν (ή που τους κάνουν άλλοι να νομίζουν) ότι οι υπολογιστές δεν είναι παρά μόνο ένα WORD, ένα EXCEL, δέκα παιχνιδάκια (PC-GAMES) και ένα λειτουργικό σύστημα όπως τα WINDOWS,

ΕΧΟΥΝ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ .Δεν έχουν δει την μαγεία των υπολογιστών, τις δυνατότητες τους, την γοητεία τους. Χρειάζεται προσπάθεια και μεράκι για να την ανακαλύψεις.

Ευτυχώς μέσω των σχολείων γίνεται μια προσπάθεια (νομίζω πάρα πολύ μικρή και αργή σε σχέση με την εξέλιξη της τεχνολογίας σήμερα, αλλά ικανοποιητική) εξοικείωσης των νέων ανθρώπων με την επιστήμη των Υπολογιστών.

Οι μέσης ηλικίας άνθρωποι μια τέτοια δυνατότητα δεν την έχουν. Ελπίζουμε, ΕΛΠΙΖΩ στην προσωπική θέληση του κάθε ανθρώπου για ΓΝΩΣΗ…

Είναι σαν τα αστέρια. Υπάρχουν εκεί μέρα – νύχτα ακόμα και αν δεν τα βλέπεις.

Και αν δεν σηκώσεις το κεφάλι σου να προσπαθήσεις να τα δεις ,ακόμα και αν δεν ξέρεις αν αυτό ωφελεί, χάνεις κάτι το πολύ συναρπαστικό. Όχι λόγω μη ύπαρξης αλλά λόγω αδιαφορίας….

Και πιστέψτε με! Αυτά θα είναι πάντα εκεί, αρκεί να σηκώσετε το κεφάλι σας όταν θα λάμπουν! Τότε θα σας γοητέψουν. Και από τότε θα λάμπουν μέσα σας για πάντα, και θα τα μελετάτε είτε λάμπουν πλέον, είτε όχι…

Κανούλας Δημήτρης – φοιτητής Μηχανικών Η/Υ & Πληροφορικής


----------------------------------------------------

Αντί επικήδειου

ΚΑΤΕΡΙΝΑ

Έφυγες ξαφνικά και αναπάντεχα στα καλύτερά σου χρόνια, στην καλύτερη εποχή.

Ο Θεός σε ήθελε κοντά του, όπως και εμείς.

Θα ζούμε με την εικόνα σου, θα σ’ έχουμε στην καρδιά μας και στο μυαλό μας σαν ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ όπως είπε και ο προϊστάμενός σου δημόσια.

Σ’ έκλαψαν οι συγγενείς και οι φίλοι σου, σ’ έκλαψαν οι μαθητές σου, οι συνάδελφοί σου, σ’ έκλαψε ένα ολόκληρο χωριό γιατί ήσουν σπουδαία κόρη, αδελφή, σύζυγος, ΜΑΝΑ, αγαπητή Δασκάλα, καλή χωριανή και φίλη, χρήσιμο άτομο στην κοινωνία. Όλοι εμείς, που ήμασταν χιλιάδες και σε συνοδέψαμε στην τελευταία σου κατοικία, σου ευχόμαστε ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.

Χρ. Ερ.

----------------------------------------------------


Η ΒΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ


Τα τελευταία χρόνια σε πολλές χώρες της Δύσης και στην Ελλάδα, παρατηρείται έξαρση των φαινομένων μαζικής, αντικοινωνικής συμπεριφοράς στα σχολεία

Με στόχο την ασφάλεια, την ψυχική υγεία των μαθητών ,την εκπαιδευτική τους εξέλιξη, αλλά και την οικονομία από βανδαλισμούς, έχουν πραγματοποιηθεί πολλές έρευνες , μερικές και στην Ελλάδα, οι οποίες κατέγραψαν παράγοντες που ευνοούν ακραίες καταστάσεις.

Σαν παράγοντες εμφανίζονται:

(1)Ο κοινωνικός αποκλεισμός, με ευάλωτους τους μειονοτικούς πληθυσμούς τσιγγάνους, μετανάστες, κλπ). Σαφής και άμεση είναι η σχέση μεταξύ κοινωνικού αποκλεισμού και εκπαίδευσης. H ύπαρξη του πρώτου οδηγεί στην έλλειψη της δεύτερης και η έλλειψη της δεύτερης οδηγεί σταθερά στην διολίσθηση στον πρώτο.

2)Η επίδραση του φύλλου και της ηλικίας με περισσότερο επιρρεπή στην εκδήλωση φυσικής βίας τα αγόρια στο Γυμνάσιο. Τα κορίτσια της ίδιας ηλικίας όπως και οι μαθητές Λυκείου χρησιμοποιούν λεκτική βία.

3) Η οικογένεια Δεν υπάρχει ομοφωνία των απόψεων των ερευνητών, αλλά αρκετοί υποστηρίζουν ότι επιδρά σημαντικά και η αναδιοργάνωση της οικογένειας ( διαζύγιο, μετακόμιση, αλλαγή τρόπου ζωής).

4)Η προσωπικότητα του εφήβου. Η έλλειψη αυτοεκτίμησης, το άγχος για την αποτυχία στα μαθήματα κάνουν αρκετούς μαθητές δυσπροσάρμοστους στις σχολικές συνθήκες. Μικρή έρευνα στο σχολείο, σε παιδιά της 1ης τάξης έδειξε να πιστεύουν, σε μεγάλη πλειοψηφία, ότι είναι μέσα σε όλα αλλά ταυτόχρονα νοιώθουν αγχωμένοι και κουρασμένοι. (ραβδόγραμα)

5)Η υποβαθμισμένη περιοχή. Περισσότερα προβλήματα, όπως αλώστε ήταν αναμενόμενο, εμφανίζονται σε σχολεία υποβαθμισμένων αστικών περιοχών με υψηλούς δείκτες ανεργίας, ειδικά όταν το σχολείο εμφανίζει επί πλέον κακή συντήρηση ή άσχημες συνθήκες διαβίωσης των μαθητών.

Στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε ολόκληρες γειτονιές μαζί με τα σχολεία τους εντάσσονται σε ζώνες εκπαιδευτικής προτεραιότητας. Η γειτονιά, το σχολείο, αναβαθμίζονται αισθητικά, δημιουργούνται κατάλληλες υποδομές εντός και εκτός σχολείου, υπάρχει ειδική στήριξη και ενίσχυση σε εκπαιδευτικό προσωπικό, επιδιώκεται άνοιγμα του σχολείου προς την τοπική κοινωνία. Στην Ελλάδα βρισκόμαστε ακόμη στις υποσχέσεις.

6)Οι σχολικές διαδικασίες και διεργασίες.

Το μέγεθος του σχολείου, το σύστημα αξιολόγησης και πειθαρχίας , τα ωρολόγια προγράμματα ( 35 ώρες εβδομαδιαία), τα αναλυτικά προγράμματα όταν αυτά είναι σκληρά και άκαμπτα επηρεάζουν τη συμπεριφορά των μαθητών. Οι εξωδιδακτικές και εξωσχολικές υποχρεώσεις προσθέτουν κούραση και φόρτιση στα παιδιά που λογικό είναι να αναζητούν αφορμές εκτόνωσης.

Μεταφέρουμε στα παιδιά, καθηγητές και γονείς πίεση, αγχωμένοι οι ίδιοι από το μέγεθος των απαιτήσεων της σημερινής κοινωνίας.

7) Τα ΜΜΕ (πρότυπα βίας, καταναλοτισμού,..)

8)Οι γενικότερες δομές, αξίες και κοινωνικές διαδικασίες, σε συνδυασμό με εσωτερικούς ψυχοκοινωνικούς παράγοντες διαδραματίζουν επίσης ρόλο στην έκταση και την ένταση της αντικοινωνικής, βίαιης συμπεριφοράς.

Συνθήκες που περιορίζουν την επιθετικότητα (έρευνα Π.Ι) είναι:

-Το καλό σχολικό κλίμα. ( καλές σχέσεις εκπαιδευτικών - διευθυντή, εκπαιδευτικών - μαθητών, εκπαιδευτικών μεταξύ τους, σχολείου – τοπικής αυτοδιοίκησης.

-Η πεποίθηση των μαθητών για δίκαιη συμπεριφορά των συμμαθητών, των καθηγητών, της ίδιας της οικογένειας.

-Η υποστήριξη από τη μεριά της οικογένειας.

Γενικά το φαινόμενο της αντικοινωνικής συμπεριφοράς των μαθητών είναι πολύπλοκο και απαιτεί πολύπλευρη, πολυμέτωπη αντιμετώπιση με την ανάμειξη όλων των συντελεστών της εκπαίδευσης. Όμως και κάθε σχολείο έχει τις ιδιαιτερότητές του που θα διαμορφώσουν και τις πολιτικές δράσης.

Καθοριστικό ρόλο παίζουν:

Α) Η οικογένεια ως φορέας ψυχολογικής στήριξης, κοινωνικοποίησης και διαμόρφωσης της προσωπικότητας του παιδιού.

Όχι αυταρχισμός, φυσική βία,διάκριση φύλλου αγόρι - κορίτσι, στοργή, δίκαιη αντιμετώπιση, συμμετοχή των παιδιών στις οικογενειακές διαδικασίες, ώστε να εξελιχθούν σε άτομα που θα αισθάνονται ασφάλεια, αυτοπεποίθηση, σεβασμό των δικαιωμάτων του άλλου.( επιμόρφωση γονέων στη σχολή γονέων)

Β)Οι εκπαιδευτικοί ασκούν επίσης κοινωνικοποιητικό ρόλο, περισσότερο σήμερα που η οικογένεια έχει αλλάξει χαρακτηριστικά(εργασία και των δύο γονέων, μονογονεικές οικογένειες).

Η συμπεριφορά των εκπαιδευτικών θα πρέπει να στοχεύει στη δίκαιη μεταχείρηση,στη βελτίωση του σχολικού κλίματος,σε συνεργασία με τον διευθυντή. Στη διαμόρφωση σχέσεων μεταξύ των διαφόρων συντελεστών της εκπαίδευσης

Η διαχείριση κρίσεων στο σχολείο (όπως αντιμετώπιση βίας, βανδαλισμού, αποκλίνουσας συμπεριφοράς) θα πρέπει να γίνει αντικείμενο επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών.

Γ) Η πολιτεία και η τοπική αυτοδιοίκηση μπορούν να συμβάλουν στηρίζοντας τις σχολές γονέων (όπως συμβαίνει στο Δήμο μας) αλλά και την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, παράγοντας πιο προσεγμένα προγράμματα, σχολικά βιβλία, το ΥΠΕΠΘ .

Μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία σημαντικό ρόλο παίζει ο τερματισμός συστέγασης σχολείων, η λειτουργία μόνο σε πρωινή βάρδια, η λειτουργία δανειστικής βιβλιοθήκης, η ενεργοποίηση των μαθητικών κοινοτήτων, η στελέχωση των σχολείων με σχολικούς ψυχολόγους, η ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων των μαθητών (Π.Ε, συνεργασία με Δήμο).

Δ) Οι μαθητές δεν είναι άμοιροι των ευθυνών τους. Τα παιδιά δεν είναι παθητικοί δέκτες και πιστά αντίγραφα του κοινωνικής τους προέλευσης. Μπορούν να εκπλήξουν με την ωριμότητα τους και να διδάξουν κάποια πράγματα στους ενήλικες, όμως πρέπει να διαμορφωθεί το κατάλληλο κλίμα κι αυτό, ίσως μέσα από την ουσιαστικοποίηση του ρόλου των μαθητικών κοινοτήτων και των μαθητικών συμβουλίων.

Σοφία Βασιλειάδου - εκπαιδευτικός

Βιβλιογραφία-πηγές : Προκλήσεις στη σχολική κοινότητα - Έρευνα και παρέμβαση. ΥΠΕΠΘ-Π.Ι


----------------------------------------------------

Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους

1830-1974

Συγγραφέας: Βασίλης Ραφαηλίδης - Εκδόσεις του εικοστού πρώτου

Οι λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, έχουν και καθάρματα. Στην ιστορία ενός τόπου δεν ανήκουν μόνο οι ήρωες, ανήκουν και τα καθάρματα, που κι αυτά γράφουν ιστορία. Εν πάση περιπτώσει, η ιστορία ενός τόπου δεν είναι μόνο μια σειρά από θετικά γεγονότα. Άλλωστε, σε μια διαλεκτική αντίληψη των πραγμάτων, αν δεν υπήρχε άρνηση δεν θα υπήρχε ούτε κατάφαση.

Τούτη τη συνοπτική ιστορία της Ελλάδας από το 1830 μέχρι το 1974, που γράφτηκε για να είναι κατ’ αρχήν ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, επιμένει περισσότερο στα αρνητικά παρά στα θετικά γεγονότα της ιστορίας μας. Δίνει δηλαδή μεγαλύτερη σημασία στους προδότες, τους δοσίλογους όλων των περιόδων και τους πατριδοκάπηλους που δεν έλειψαν ποτέ, παρά σ’ αυτούς που νοιάστηκαν ειλικρινά γι’ αυτόν τον δύσμοιρο τόπο, που συνεχίζει να υποφέρει από έλλειψη ιστορικής ειλικρίνειας.

Οι ρήτορες των δύο εθνικών επετείων, που είναι δύο ίσως γιατί μία δεν φτάνει για να καταλάβουμε πως είμαστε Έλληνες, δεν θα βρουν τίποτα χρήσιμο γι’ αυτούς σε τούτο το βιβλίο. Οι δάσκαλοι όμως θα μπορούσαν κάλλιστα να το χρησιμοποιήσουν σα βοήθημα αλλά και σα συμπλήρωμα στις επισήμως λογοκριμένες σχολικές ιστορίες, που στοχεύουν μάλλον στην αποβλάκωση, παρά στην εγρήγορση των Ελληνοπαίδων, που όντας βουτηγμένα από τρυφερής ηλικίας στο θεσμοθετημένο ιστορικό ψέμα θα ήταν παράλογο να περιμένει κανείς να γίνουν κάποτε υπεύθυνοι και έντιμοι πολίτες.

Αυτό το βιβλίο αγαπάει την Ελλάδα και αυτό γιατί δεν την κολακεύει αλλά παρουσιάζει την αρνητική αλλά και άγνωστη πλευρά της ιστορίας.

«Μαύρο στο μαυρογιαλούρο»

μνήμες και αναλώσιμα από όλες τις μεταπολεμικές εκλογές

Συγγραφέας: Όθων Τσουνάκος - Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο

Στο βιβλίο αυτό καταγράφονται όλες οι βουλευτικές εκλογές που έγιναν στην Ελλάδα μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο – με τρόπο απλό και εύληπτο. Πιο συγκεκριμένα, δίνονται τα «στοιχεία ταυτότητας» της κάθε εκλογικής αναμέτρησης, κάποιες βασικές πληροφορίες για πρόσωπα και πράγματα και, κυρίως, ένα κατά κανόνα πρωτογενές εικονογραφικό υλικό, που μπορεί να μεταφέρει άμεσα τον αναγνώστη σε άλλες εποχές της πρόσφατης πολιτικής μας ιστορίας. Στο υλικό αυτό περιλαμβάνονται φωτογραφίες , πρωτοσέλιδα εφημερίδων και περιοδικών, προεκλογικό υλικό κομμάτων, ψηφοδέλτια, έγγραφα, γελοιογραφίες και άλλα ντοκουμέντα.

Αυτό το βιβλίο θα βοηθήσει τους παλαιότερους να βάλουν σε μία τάξη τις μνήμες τους και να θυμηθούν γεγονότα και καταστάσεις. Παράλληλα θα συμβάλλει στο να πληροφορηθούν οι νεότεροι για σημαντικά πολιτικά γεγονότα του παρελθόντος, για τα οποία έχουν ακούσει από τους παλαιότερους, και θα σχηματίσουν μία πιο ξεκάθαρη εικόνα για το πολιτικό σκηνικό της εκάστοτε εκλογικής αναμέτρησης.

Το εκλογικό υλικό που απεικονίζεται στο βιβλίο προέρχεται κατά κύριο λόγο από τα αρχεία και τη βιβλιοθήκη του συγγραφέα.


----------------------------------------------------

ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ - Πού να γυρίζεις

Γεννημένος στις 27 Ιουλίου του 1948, από γονείς που ανήκαν στην αστική τάξη, ο Παύλος ζει την αντίφαση του αριστερού εργοσταρχιάρχη πατέρα. Ο Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και μέχρι τα εφτά του χρόνια έζησε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του, ο Κώστας Σιδηρόπουλος, είχε έρθει από τον Πόντο και κατέληξε στην Αθήνα, όπου άνοιξε εργοστάσιο παραγωγής χαρτιού για φωτογραφίες, απασχολώντας περίπου είκοσι άτομα. Η μητέρα του, Τζένη, ήταν αδελφή του Ροδάμανθου Αλεξίου. Αρκετές φορές η Γαλάτεια Καζαντζάκη (σύζυγος του Νίκου)είχε πάρει στην αγκαλιά της το μικρό Παύλο σε επισκέψεις της στο σπίτι.

Πέρασαν δεκατέσσερα περίπου χρόνια κιόλας από την ημέρα που ο «πρίγκιπας» του ελληνικού ροκ μετανάστευσε για τη μεγάλη μπάντα του Παράδεισου. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος έφυγε χωρίς να μπορέσει να νιώσει την ικανοποίηση της σποράς που έπιασε. Γιατί είναι κοινό μυστικό ότι το ελληνικό ροκ διανύει την καλύτερη περίοδό του.

Ο Παύλος δεν έφυγε από την ηρωίνη. Η ηρωίνη ήταν το μέσο. Ο θάνατος της μητέρας του ήταν το γεγονός που του στοίχισε αφάνταστα, ήταν το γεγονός που τον ξανάριξε στην πρέζα,

Ο Σιδηρόπουλος, όπως και όλοι οι νεκροί ήρωες του ροκ, άθελά του δημιούργησε ένα μύθο, Ένα μύθο προς εκμετάλλευση. Στο μύθο όμως πάντα ξεχνιέται το ανθρώπινο στοιχείο. Και ο Παύλος, για όσους τον γνώριζαν από κοντά, ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Παράλληλα, όμως, ήταν και ο καλλιτέχνης εκείνος που μίλησε στη γενιά του (και όχι μόνο) με τη σκληρή γλώσσα της πραγματικότητας, χωρίς να πιπιλήσει τα αφτιά με ωραιοποιημένα μηνύματα, που θα τον έκαναν εμπορικότερο.

Η κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά τον θάνατο του Παύλου φαντάζει (και είναι) αρκετά περίεργη, Ο Παυλάκης απέκτησε μεγάλη δημοσιότητα και οι δίσκοι του μπήκαν σε χιλιάδες σπίτια. Τα περιοδικά και γενικότερα τα ΜΜΕ, που πολλές φορές τον λοιδορούσαν, τώρα τον χαϊδεύουν. Ίσως γιατί δεν είναι πια επικίνδυνος.

Το σώμα του Παύλου έπαψε να υπάρχει, υπάρχει όμως το έργο του και θα μιλάει διαχρονικά.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΡΤΑΛΙΟΣ

----------------------------------------------------


ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ


Η ιστορία της μπάντας ουσιαστικά ξεκινάει στις αρχές της δεκαετίας του `80 όπου δύο μαθητές γυμνασίου (Δημήτρης Μητσοτάκης-Δημήτρης Λεοντόπουλος) αποφασίζουν με περισσό θράσος να φτιάξουν ένα ροκ συγκρότημα. Οι πρόβες γίνονταν στην ταράτσα, στο πλυσταριό για την ακρίβεια, του σπιτιού του Λεοντόπουλου στην Καλλιθέα. Τα όργανα που χρησιμοποιούσαμε τότε ήταν μία φτηνή κλασική κιθάρα και ντενεκέδες από λάδι. Το σχήμα εκείνο μετατράπηκε άρδην σε ηλεκτρικό όταν ο Λεοντόπουλος αγόρασε με αιματηρές οικονομίες μία ηλεκτρική echo του πεντοχίλιαρου και τον φοβερό ενισχυτή “ecolena”. Τα ονόματα για την μπάντα εκείνη την περίοδο άλλαζαν σαν πουκάμισα (Αδέσμευτοι, Rainy Hereos, Candles, και άλλα τέτοια ευφάνταστα). Εκείνη την περίοδο ο στίχος ήταν σε απαράδεκτα αγγλικά επιπέδου δευτέρας κανονικής».

Αυτή η μπάντα έληξε άδοξα στα μέσα της δεκαετίας του `80, όπου δημιουργείται ένα άλλο σχήμα (Άρτεμις) από τους –Μητσοτάκη (τύμπανα), Γιώργο Κουλούρη (μπάσο), ένα φίλο τους κιθαρίστα τον Φάνη Κινατίδη και τον Θανάση Σολούκο στα πλήκτρα. Τότε γίνεται η πρώτη προσπάθεια για τραγούδια με Ελληνικό στίχο. Από το `87 μέχρι το `90 υπάρχει σιωπή λόγω στρατού.

Έτσι την περίοδο `90-`91 συναντιούνται εκ νέου οι : Μητσοτάκης, Κουλούρης, Κινατίδης, Λεοντόπουλος και Λάντας, όπου και υπάρχει η διάθεση για ηχογραφήσεις demo. Ο Λάντας αποχωρεί πολύ σύντομα αφού δεν υπήρχε δυνατότητα για δυο μπάσα. Παίρνεται η απόφαση για δεύτερο κιθαρίστα, θέση που παίρνει ο Αντώνης Δημητρίου, φίλος του Λεοντόπουλου. Τότε το γκρουπ ονομάζεται «ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ» όνομα που προήλθε από μία κασέτα με άσχετα μεταξύ τους τραγούδια. Η «Βάφτιση» έγινε σε ένα καφενείο των Εξαρχείων. Γίνονται οι πρώτες δοκιμαστικές ηχογραφήσεις (demo) με αυτό το σχήμα στο studio. Το demo στέλνεται σε όλες σχεδόν τις δισκογραφικές εταιρείες και οι αρνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Το φως ήρθε από μία κασέτα στην Eros music. Ο Στέλιος Φωτιάδης διευθυντής της Eros πρότεινε τριετές συμβόλαιο για δύο δίσκους. Το υλικό ηχογραφήθηκε ξανά με την προσθήκη 6 νέων τραγουδιών.

Η ηχογράφηση έγινε το φθινόπωρο του `94, και το album κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς. Ο δίσκος τιτλοφορήθηκε «ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ» και αγοράστηκε κυρίως (αν όχι μόνο) από συγγενικά πρόσωπα και φίλους. Το Φλεβάρη-Μάρτη του `96 ηχογραφείται το δεύτερο album με τίτλο «ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ…Ο, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΕΡΑ». Κυκλοφορεί τον Ιούλιο του `96 και περιέχει 12 κομμάτια απ’ τα οποία ξεχωρίζουν τα «ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ», «ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΞΕΙΣ», «38, 52».

Είναι η εποχή που το συγκρότημα αρχίζει να παρουσιάζει το υλικό του σε ζωντανές εμφανίσεις, κυρίως σε μικρά club της Αθήνας και ορισμένων μεγάλων επαρχιακών πόλεων. Παράλληλα δουλεύεται το υλικό για τον επόμενο δίσκο. Το φθινόπωρο του `97 υπογράφεται συμβόλαιο με την Fm Records και ηχογραφείται ο δίσκος ορόσημο «ΒΟΥΤΙΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ», »ΔΙΑΜΑΝΤΕΝΙΑ ΠΡΟΒΛΗΤΑ», «ΜΙΚΡΕΣ ΧΑΡΕΣ», «ΠΕΖΟ» αποκτούν μεγάλα play list σε σχετικές με το είδος αλλά και άλλες ραδιοφωνικές εκπομπές. Η χρονιά του `98 ήταν η εποχή που το γκρουπ γνωρίζει μεγάλη συναυλιακή επιτυχία σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Αξίζει να σημειωθεί η συμμετοχή των Ενδελέχεια στο rock wave festival του `98. Το Μάρτιο `99 κυκλοφορεί ο τέταρτος κατά σειρά δίσκος του συγκροτήματος με τίτλο «ΧΑΡΤΙΝΕΣ ΣΑΪΤΕΣ». Ο δίσκος αυτός περιέχει 11 τραγούδια απ’ τα οποία τα «ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΕΣ», « ΠΟΥ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ», «ΝΑΡΘΩ ΚΙ’ ΑΠΟΨΕ», «ΚΑΤΑΔΙΚΟΣ», και ξεχώρισαν προσδίδοντας νέα δυναμική και ακροατήριο στο γκρουπ. Μέσα στην ίδια χρονιά κυκλοφορεί και η επανέκδοση των πρώτων δύο δίσκων του γκρουπ, σε μία συσκευασία, με τίτλο «ΜΙΚΡΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ», από την eros music. Τον Ιούλιο του 2000 παράλληλα με την προετοιμασία των τραγουδιών για ένα νέο δίσκο, κυκλοφορεί το cd single «ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ». Είναι το πρώτο Ελληνικό ροκ multimedia cd, και περιέχει τις διασκευές «ΜΠΑΓΑΣΑΣ» (Άσιμος), «ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ» (Ξυδάκης-Γουδής), «ΘΑ Σ’ΑΝΤΑΝΑΚΛΩ» (Velvet underground-Ενδελέχεια) και επίσης οπτικό υλικό από συνεντεύξεις – video του γκρουπ. Τα τραγούδια αυτού του single δεν περιέχονται σε καμία άλλη δουλειά του γκρουπ. Από τον Οκτώβριο του 2000 μέχρι τον Φλεβάρη του 2001, ηχογραφείται το album «ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ». Ο δίσκος κυκλοφορεί τον Μάρτιο του 2001 υπό μορφή διπλού δίσκου (audio cd & cd rom). Ο δίσκος περιέχει 14 τραγούδια και το cd-rom ένα οπτικό υλικό διάρκειας 45 λεπτών (video clip –συνεντεύξεις, συναυλίες – studio ηχογραφήσεις –remix-στίχους-φωτογραφίες). Το συγκρότημα πραγματοποιεί ζωντανές εμφανίσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. Το 2002 οι συναυλίες συνεχίζονται. Από τον Ιούνιο μέχρι τον Ιανουάριο του 2003 ηχογραφείται το album «ΜΙΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΠΟΥ ΞΕΦΕΥΓΕΙ» το οποίο κυκλοφορεί από την FM Records τον Φεβρουάριο του 2003.

ΑΣΤΕΡΗΣ ΠΑΡΤΑΛΙΟΣ

----------------------------------------------------

Η ΛΑΤΕΡΝΑ


Όπως το μαντολίνο και η κιθάρα, το ίδιο και η λατέρνα δεν είναι ένα παραδοσιακό λαϊκό όργανο. Στους κυλίνδρους της, ωστόσο, από τον προηγούμενο αιώνα έως σήμερα έχουν εγγραφεί – «τυπωθεί» όπως λένε – και δημοτικές μελωδίες, για τους γλεντοκόπους των αστικών κέντρων που, παράλληλα με τις αντιπροσωπευτικές του αστικού κλίματος της εποχής εκείνης καντρίλιες, λανσιέδες και άλλες χορευτικές μελωδίες της μόδας, αποζητούσαν, σε στιγμές συναισθηματικής έντασης και νοσταλγίας, και μια πρόσκαιρη επιστροφή στις ρίζες.

Ό, τι όμως έχει σημασία για τη δημοτική μελωδία, την «τυπωμένη»στους κυλίνδρους της λατέρνας, είναι η εναρμόνισή της. Οι περισσότεροι καλοί «σταμπαδόροι» - έτσι λέγονται αυτοί που τυπώνουν την μελωδία, καρφώνοντας μικρά καρφάκια πάνω στον κύλινδρο - ήταν ξενικής καταγωγής, που γεννήθηκαν και έζησαν στα αστικά κέντρα του 19ου και 20ου αιώνα, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Πειραιά, Σύρα, Αθήνα, κ.α. Γαλουχημένοι με την ιταλική και ιταλιανίζουσα μελωδία (όπερα, κανσονέτα, επτανησιακή και αθηναϊκή καντάδα) «τύπωναν» τις δημοτικές μελωδίες εναρμονίζοντάς τις όπως και τα άλλα ευρωπαϊκά τραγούδια του συρμού, με βάση τους νόμους της δυτικής μουσικής. Η εναρμόνιση αυτή – τόσο αντίθετη, όπως ξέρουμε, στον τροπικό χαρακτήρα του δημοτικού μέλους – είχε μια κάποια σημασία, όσο και αν ο αριθμός των δημοτικών μελωδιών που εγγράφονταν στους κυλίνδρους της λατέρνας ήταν πάντα μικρός. Είχε σημασία γιατί η λατέρνα απευθυνόταν στα πλατιά λαϊκά στρώματα, που τα απομάκρυνε, με την εναρμονισμένη δημοτική μελωδία της, από το υγιές παραδοσιακό αισθητήριο. Το δημοτικό τραγούδι και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε από τους σταμπαδόρους είναι φανερό ότι δεν αποτελούν παρά μια μόνο πλευρά, και μάλιστα όχι από τις σημαντικότερες, στην ιστορία της λατέρνας στον τόπο μας. Εξίσου όμως φανερό είναι ότι οι ειδικοί στόχοι των στοιχείων αυτών δεν αφήνουν περιθώρια για μια γενικότερη θεώρηση της λατέρνας στον ελλαδικό χώρο.

Από την πλειάδα των παλιών σταμπαδόρων της λατέρνας ξεχώρισε ο Νικόλας Αρμάος. Γεννημένος στην Πόλη το 1890 , δούλεψε πάνω στην λατέρνα, πάνω από 50 χρόνια, στον Πειραιά, όπου είχε εγκατασταθεί όταν ήρθε από την Κωνσταντινούπολη, το 1923. Σ’ αυτόν έτρεχαν να επιδιορθώσουν ή να κουρντίσουν τις λίγες λατέρνες που υπήρχαν σε πείσμα της αλλαγής των καιρών.

Κυνηγημένες από το κέντρο της Αθήνας, οι λίγες λατέρνες ακούγονται ακόμα σε μερικές απομακρυσμένες γειτονιές, κακοστολισμένες και συνήθως κακά κουρντισμένες, χωρίς το ντέφι που τις συνόδευε άλλοτε –ξεθωριασμένη ανάμνηση της παλιάς ρομαντικής Αθήνας.

Η λατέρνα λέγεται επίσης οργανάκι ή ρομβία (από την επωνυμία του ιταλικού έργοστασίου POMBIA (Πόμπια) που ήταν γραμμένη με λατινικούς χαρακτήρες πάνω στο όργανο – και διαβαζόταν, ελληνικά, Ρομβία.

Στοιχεία για την λατέρνα έχω πάρει από τα «Ελληνικά λαϊκά μουσικά όργανα» Φοίβος Ανωγειανάκης

(εκδοτικός οίκος «ΜΕΛΙΣΣΑ»)

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΡΤΑΛΙΟΣ

----------------------------------------------------


K U R O . S I W O


Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο,

δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια.

Είναι παράξενα της Ίντιας τα φανάρια

και δεν τα βλέπεις, καθώς λένε, με το πρώτο.


Πέρ’ απ’ τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,

χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.

Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια

που σούπανε μια κούφιαν ώρα στην Αθήνα.


Στα νύχια μπαίνει το κατράμι και τ’ ανάβει,

χρόνια στα ρούχα το ψαρόλαδο μυρίζει,

κι ο λόγος της μεσ’ στο μυαλό σου να σφυρίζει,

« ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι?»


Νωρίς μπατάρισε ο καιρός κι έχει χαλάσει.

Σκατζάρισες, μα σε κρατά λύπη μεγάλη.

Απόψε ψόφησαν οι δυό μου παπαγάλοι

κι ο πίθηκος που ’χα με κούραση γυμνάσει.


(Νίκος Καββαδίας «ΠΟΥΣΙ» - Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ)


----------------------------------------------------

ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ

Στις 20-2-2004 έγινε για τρίτη συνεχή χρονιά η συνάντηση - γιορτή των βετεράνων ποδοσφαιριστών της ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ περιόδου 1952 – 1962.

Κατά την απονομή αναμνηστικών βραβείων στους παλιούς ποδοσφαιριστές και παράγοντες της περιόδου εκείνης, ο ένας από τους δυο εμπνευστές και διοργανωτές της γιορτής κ. Θωμάς Πάτσου, τόνισε : “ … επειδή η προσπάθεια, οι κόποι, η κούραση πρέπει να επιβραβεύονται, γι αυτό το βράδυ της 20-2-04 βραβεύτηκε μια σελίδα της ιστορίας του τόσο μεγάλου συλλόγου, της Αναγέννησης…”


Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Επανομής διοργάνωσε μια πολύ καλή ομολογουμένως εκδήλωση για να τιμήσει την Ημέρα της Γυναίκας. Η εκδήλωση έγινε, την Κυριακή 14 Μαρτίου, στο Δημοτικό Θέατρο Επανομής και συμμετείχαν : το παραδοσιακό χορευτικό τμήμα ενηλίκων του Πολιτιστικού Συλλόγου Μηχανιώνας, η χορωδία του Πολιτιστικού Συλλόγου Επανομής καθώς και το παραδοσιακό χορευτικό τμήμα γυναικών. Στην είσοδο του θεάτρου λειτούργησε έκθεση από το τμήμα ζωγραφικής του συλλόγου με πολύ ενδιαφέροντα παλιά και νέα έργα των γυναικών του τμήματος. Μια πολύ καλή παρουσία ήταν η Δέσποινα Κύρκου που διάβαζε αποσπάσματα κειμένων κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης.


Ο Σύλλογος Επαγγελματιών και βιοτεχνών Επανομής, οργάνωσε ενημερωτική συνάντηση, το Σάββατο 20 Μαρτίου στο Δημοτικό Θέατρο Επανομής, με αντικείμενο τις χρηματοδοτήσεις – επιδοτήσεις των μικρομεσαίων επιχειρήσεων από το Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Την παρουσίαση έκανε ο Χάρης Αμμανατίδης σύμβουλος υποστήριξης επιχειρήσεων και φορέων.

---------------------------------------------------

Η Περιβαλλοντική Κίνηση “Κρουσίδα Γη” και ειδικότερα το παράρτημα Μεσημερίου, οργάνωσε εκδήλωση – συζήτηση με θέμα :

«Η σημασία των ρεμάτων στη ζωή των κατοίκων, στο οικοσύστημα και το μικροκλίμα – Προστασία φυσικών ρεματιών, ανάδειξη της φυσικής τους ομορφιάς και της πολιτιστικής κληρονομιάς».

Η εκδήλωση έγινε την Πέμπτη 1 του Απρίλη στο Γυμναστήριο του Δημοτικού σχολείου Μεσημερίου και ομιλητές ήταν οι :

Πόπη Ραδόγλου (ερευνήτρια του Ινστιτούτου Δασικών ερευνών)

Αρίσταρχος Τσαμασλίδης (Ιατρός)

Γιώργος Μπλιώνης (Βιολόγος)

Γιάννης Αναστασιάδης (από το τοπικό παράρτημα της Κρουσίδας)


----------------------------------------------------

"ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ"

Δίμηνη κατάθεση
λόγου, αντιλόγου, σκέψεων, ανησυχιών και προβληματισμών.
Θέματα : περιβάλλον, παιδεία, πολιτισμός, ιστορία, τέχνη,
Ελληνισμός…. και όχι μόνο.
Η παρούσα εκδοτική προσπάθεια είναι μια απο τις δραστηριότητες
του υπό ίδρυση Σωματείου :"Ιδεοδρόμιον"
Υπεύθυνος έκδοσης : Γιώργος Σφυρής
ηλεκτρονική διεύθυνση : sfiris1@otenet.gr
Τηλέφωνο και τηλεoμοιότυπο (Fax) : 23920 44287
για άρθρα, προτάσεις, παρατηρήσεις, κακίες, συνδρομές και διαφημίσεις
(σημ.: Δε δεχόμαστε μυνήσεις)
Σημείωση : τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν
μόνο την άποψη του υπογράφοντα.
Συνεργάτες :
1) Γιάννης Μπονοβόλιας 2) Αντώνης Παρταλιός 3) Στέλιος Σατραζάνης
5) Χρήστος Χριστοφόρης 6) Γιώργος Μαρδάς 7) Χρήστος Παπαχρήστος
8) Επανομίτης 9) Χάρης Αμμανατίδης
Επιμέλεια κειμένων : Αγγέλη Φρειδερίκη (εκπαιδευτικός)