Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

10ο ΤΕΥΧΟΣ


------------------------------------------------------

"ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ"

Δίμηνη κατάθεση

λόγου, αντιλόγου, σκέψεων, ανησυχιών και προβληματισμών.

Θέματα : περιβάλλον, παιδεία, πολιτισμός, ιστορία, τέχνη,

Ελληνισμός…. και όχι μόνο.

Η παρούσα εκδοτική προσπάθεια είναι μια απο τις δραστηριότητες

του υπό ίδρυση Σωματείου :"Ιδεοδρόμιον"

Υπεύθυνος έκδοσης : Γιώργος Σφυρής

ηλεκτρονική διεύθυνση : sfiris1@otenet.gr

Τηλέφωνο και τηλεoμοιότυπο (Fax) : 23920 44287

για άρθρα, προτάσεις, παρατηρήσεις, κακίες, συνδρομές και διαφημίσεις

(σημ.: Δε δεχόμαστε μυνήσεις)

Σημείωση : τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν

μόνο την άποψη του υπογράφοντα.

Μόνιμοι Συνεργάτες :

(ουδέν μονιμότερον του προσωρινού)
Επιμέλεια κειμένων : Αγγέλη Φρειδερίκη (εκπαιδευτικός)


------------------------------------------------------

Γενοκτονία Ποντίων :

Πάντα επίκαιρο θέμα, που δεν πρέπει να λησμονούμε

H άλωση της Τραπεζούντας από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1461, σήμαινε για τον Ελληνισμό του Πόντου την απώλεια της ανεξαρτησίας του, ωστόσο οι Πόντιοι ξεχώριζαν για την ακεραιότητά τους και για τον αγώνα τους να κρατήσουν την εθνική τους συνείδηση. Παρ’ όλες τις πιέσεις από τους Τούρκους, ο Ελληνισμός του Πόντου κατόρθωσε να διατηρήσει τη γλώσσα και τη θρησκεία του, να αποκτήσει κυρίαρχη οικονομική θέση στα αστικά κέντρα της περιοχής του, να επιδείξει έναν αξιόλογο δημογραφικό δυναμισμό και τέλος να αναπτύξει μια σημαντική εκπαιδευτική δραστηριότητα. Η επικράτηση όμως των Νεότουρκων στις αρχές του 20ου αιώνα και ο άκρατος εθνικισμός τους, είχε ως αποτέλεσμα τις διαρκείς διώξεις του Ποντιακού Ελληνισμού. Η γενοκτονική πολιτική των Νεοτούρκων, οι οποίοι κάνοντας πράξη το σύνθημά τους «η Τουρκία στους Τούρκους», ξερίζωσε από τη γενέθλια γη τους χριστιανικούς πληθυσμούς που διαβιούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα με αποστολή ν’ αναλάβει τη διοίκηση δύο σωμάτων στρατού στην Ανατολία. Από τη μέρα αυτή ξεκινά η επισφράγιση και η κορύφωση της γενοκτονικής συμπεριφοράς των Τούρκων κατά των Ελλήνων του Πόντου, που είχε αρχίσει ήδη χρόνια πριν. Οι Πόντιοι, θύματα των σατανικών στόχων του νεοτουρκισμού και του κεμαλισμού, σφαγιάστηκαν για μια Μ. Ασία καθαρά τουρκική, απαλλαγμένη από μειονότητες.
Η Τουρκία με τη μέθοδο της στρατολόγησης των χριστιανών στα τάγματα εργασίας, οδηγούσε τους χριστιανούς Έλληνες στο θάνατο, αφού στην πραγματικότητα ήταν τάγματα θανάτου. Η κατάληψη της Τραπεζούντας από τους Ρώσους και η δημιουργία των ελληνικών αντάρτικων ομάδων, χρησίμευσαν στους κεμαλικούς ως πρόσθετα προσχήματα για να εξαφανίσουν ό,τι ελληνικό απόμεινε. Μετά το Μάιο του 1919, υπό την καθοδ
ήγηση του Μουσταφά Κεμάλ οι Τούρκοι στρατιώτες προέβησαν σε πλήθος φρικαλεοτήτων σε βάρος των Ελλήνων. Χιλιάδες Έλληνες κάηκαν ζωντανοί μέσα σε ναούς, γυναίκες βιάστηκαν, περιουσίες λεηλατήθηκαν. Συνολικά, μέχρι την αναγκαστική ανταλλαγή, 353.000 Πόντιοι βρήκαν οικτρό θάνατο από τους Νεότουρκους.

Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 (με 75 χρόνια καθυστέρηση…) η ελληνική βουλή με ομόφωνη απόφασή της όρισε τη 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Η ελληνική Βουλή αυτές τις ημέρες εκδίδει τόμους με τα ντοκουμέντα της γενοκτονίας, όπως αυτά έχουν καταγραφεί από τον καθηγητή Πανεπιστημίου και ερευνητή – ιστορικό Κώστα Φωτιάδη, όπου αποδεικνύεται με στοιχεία μέσα από τουρκικά έγγραφα και απόρρητες εκθέσεις διπλωματών των μεγάλων δυνάμεων εκείνης της εποχής, ο τρόπος με τον οποίο οργανωμένα έδρασαν οι Τούρκοι την περίοδο 1916 – 1923 κι εξόντωσαν χιλιάδες Ποντίους για έναν και μοναδικό λόγο: επειδή ήταν ελληνικής καταγωγής.

Στις 19 Μαΐου αλλά και κάθε ημέρα οι Πόντιοι, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες τιμούμε τη μνήμη των 353.000 θυμάτων του Ποντιακού Ελληνισμού.

Τιμούμε τους αγώνες των Ποντίων Ελλήνων παππούδων μας και υποσχόμαστε ότι θα αγωνιστούμε για να υπάρξει διεθνοποίηση της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Ως Πόντιοι τρίτης γενιάς, πιστεύουμε ότι χρέος της τουρκικής πολιτείας αλλά και όλων των κρατών είναι να αναγνωριστεί το έγκλημα της γενοκτονίας που έγινε σε βάρος των Ελλήνων Ποντίων.

Του Χάρη Αμμανατίδη

------------------------------------------------------

ΑΘΗΝΑ 2004. Η ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.


Πλησιάζουν πια οι μέρες που στην Αθήνα θα αρχίσει η Ολυμπιάδα. Μέσα από αντεγκλήσεις, διαφορές, αντιγνωμίες τελικώς, ακόμα και με τις καθυστερήσεις στα Ολυμπιακά έργα θα αρχίσει στην Αθήνα η Ολυμπιάδα των Ελλήνων. Τα νιάτα όλου του κόσμου θα αγωνιστούν τον Αγώνα του καλού για να φανεί ο Άριστος. Όλες οι φυλές του Πλανήτη θα προσέλθουν με τους καλύτερους ή τις καλύτερές τους για να διεκδικήσουν το πρωτείον στους Αγώνες.

Ο Αθλητισμός ως βασική παράμετρος ης Ελληνικής Παιδείας και του ελληνικού Πολιτισμού, συνδυαζόμενος και με τις άλλες δυο παραμέτρους του (την Γνώση και την Τέχνη) επηρέασε θετικότατα τόσο την πορεία του Ελληνισμού προς την εκθαμβωτική του ακμή όσο και την πορεία του παγκόσμιου πολιτισμού επίσης.

Η εφεύρεση του Αθλητισμού χάνεται στα βάθη των χιλιετιών σε μυθολογικές εποχές. Σύμφωνα με την παράδοση ο Ζευς νίκησε στην πάλη τον Κρόνο και ο Απόλλων, στον δρόμο, τον Ερμή.

Ο Ηρακλής έβαλε τ’ αδέλφια του να τρέξουν σε έναν αγώνα και στεφάνωσε τον νικητή μ’ ένα κλαδί αγριελιάς, όπως μας λέει ο Παυσανίας (V7, 6). Αναφορές για αθλητική δραστηριότητα σε μεταγενέστερες εποχές, έχουμε στα Ομηρικά Έπη, όπου περιγράφονται αγώνες δρόμου, δισκοβολία, ρίψη λίθου, άλματα και αρματοδρομίες.

Η λέξη ‘’αγών’’ προέρχεται από το ρήμα άγω που σημαίνει οδηγώ. Από το ίδιο ρήμα βγαίνει και η λέξη αγωγή απ’ όπου η σύνθετη λέξη παιδαγωγός (αυτός που άγει – οδηγεί τον παίδα). Η λέξη αθλητής προέρχεται από τη λέξη ΄΄άθλος΄΄ που σημαίνει μόχθος, αγών.

Οι Έλληνες από πολύ νωρίς διέγνωσαν την αδήριτη ανάγκη επικράτησης του ενός ανθρώπου εις βάρος του άλλου, δηλαδή αυτό που σημαίνουμε με τη λέξη ΄΄φιλοπρωτία΄΄ η οποία εκφράζεται κατά κυρίαρχο τρόπο με το ένστικτο της επιθετικότητας (και με όλες τις συνεκδοχικές μεταμφιέσεις του ενστίκτου αυτού). Έτσι γνωρίζοντας ότι ο Άνθρωπος οποιαδήποτε στιγμή θα μπορούσε να εκδηλώσει αυτήν την επιθετική βία επικράτησης του ενός στους άλλους θέλησε να τιθασεύσει αυτήν την επιθετικότητα. Και ο Ελληνικός νους το έκανε με έναν μεγαλοφυή και μοναδικό τρόπο : Δια του Αθλητισμού. Όντας οι Έλληνες βέβαιοι από πανάρχαιες εποχές ότι το ανθρώπινο γένος δεν πρόκειται ποτέ να απαλλαγεί από την σαγηνευτική έλξη της θεάς Νίκης, βρήκαν τον τρόπο να την υπηρετούν χωρίς να θυσιάζουν την αξιοπρέπειά τους ή να καταφεύγουν σε δόλια μέσα. Δηλαδή με μια πρωτοφανή για την εποχή μεγαλοφυή σύλληψη, μετέτρεψαν το (ταπεινό) τους ένστικτο, σε ανώτερη μορφή πνευματικής λειτουργίας, που είναι το ιδανικό της ευγενούς άμιλλας και εξιδανίκευσαν την έννοια αγών, μετατρέποντάς την από πόλεμο σε αθλητισμό. Αν θελήσουμε να συμπιέσουμε την σημασία του αθλητισμού σε έναν ορισμό, ο αθλητισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επιδίωξη της επικράτησης, δηλαδή της κατάκτησης της πρωτιάς (Νίκης), μέσω της ευγενούς άμιλλας, δια του Αγώνος.

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν βαθύτατη επίγνωση ότι το αγνό Ολυμπιακό Ιδεώδες, όπως αυτό διαμορφώθηκε στους Αγώνες της Ολυμπίας, γέννημα και δημιούργημα του Ελληνικού Πνεύματος όπως και σε άλλες μεγάλες και υψηλές Ελληνικές ιδέες, αρχές και αξίες, μόνο ανάμεσα στους πνευματικά Έλληνες μπορούν να επιζούν, να αναπτύσσονται και να γίνονται πράξη και τρόπος ζωής, ενώ αντίθετα είναι πράγματα ξένα και ασυμβίβαστα προς τους μη Ελληνικούς, δηλαδή τους βαρβαρικούς ΄΄πολιτισμούς΄΄ και δεν μπορούν να υπάρξουν αλώβητα και αναλλοίωτα μέσα σ’ αυτούς.

Όταν στον Ελληνικό κόσμο των υψηλών ιδανικών και της ελεύθερης σκέψης εισέβαλαν ο πνευματικός σκοταδισμός και μισαλλοδοξία, τους ήταν αδύνατο να ανεχθούν την ύπαρξη του ελληνικού θεσμού και του υψηλού και ελεύθερου πνεύματός του. Με το μίσος τους κατά του κάλλους και του ανθρώπινου σώματος, με την απέχθειά τους κατά του φυσικού και του αληθινού, με τον φόβο τους απέναντι στο μεγαλείο του ελληνικού πνεύματος γενικά, ήταν αδιανόητο να συμβιβαστούν με το Ολυμπιακό Ιδεώδες και να το αφήσουν να ζει. Γι αυτό και μόλις η θρησκευτική μισαλλοδοξία και ο φανατισμός των πρώτων χριστιανικών χρόνων επικράτησαν ως η δεσπόζουσα άποψη στην ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με διάταγμα του βάρβαρου και αμόρφωτου ανθέλληνα – Ιουδαϊκής καταγωγής από την Ισπανία – Θεοδοσίου του Α’ του επονομαζόμενου για άγνωστη αιτία ΄΄Μέγα΄΄, το έτος 393 μ.Χ. καταργήθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Διακόπηκε έτσι βίαια ένας από τους λαμπρότερους, αγνότερους και καταπληκτικότερους θεσμούς από όσους ποτέ εμφανίστηκαν στην ιστορία του πολιτισμού του ανθρώπου. Η διαταγή ήταν ρητή για τις εγκαταστάσεις της Ολυμπίας. ΄΄Ες έδαφος φέρειν΄΄ δηλαδή να μην μείνει πέτρα στην πέτρα. Μαινόμενος, φανατικός όχλος αγράμματων, αμόρφωτων και απολίτιστων ΄΄ανθρώπων΄΄, οδηγούμενος από εξ ίσου αγράμματους και φανατισμένους μοναχούς, επέπεσαν ως σμήνη αρπακτικών επάνω στα αριστουργήματα της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής, Γλυπτικής, Ζωγραφικής και Πολεοδομίας και κατεδάφισαν τα πάντα. Ξεθεμελίωσαν ναούς, έσπασαν αγάλματα, έβαλαν τα γλυπτά σε καμίνια και τα μετέτρεψαν σε ασβέστη για να εξαφανίσουν κάθε τι το Ελληνικό. Βέβαια εδώ πρέπει να λεχθεί κάτι που συνήθως αποκρύπτεται από τον Ελληνικό λαό : Όλοι αυτοί οι φανατικοί και αγράμματοι που επέπεσαν ως σμήνη ακριδών κατά των δημιουργημάτων του ελληνικού πολιτισμού, δεν το έπραξαν αφ’ εαυτών και ξαφνικά χωρίς λόγο. Όλοι αυτοί φανατίστηκαν, παραπληροφορήθηκαν και ωθήθηκαν στα έργα τους από τους πνευματικούς τους ταγούς που δεν ήταν άλλοι από τους προεξάρχοντες του τότε Ιερατείου. Βρίθουν τα κείμενα των τότε ιεραρχών από μύδρους εναντίον παντός του ελληνικού. Αποκαλούσαν τα δημιουργήματα του Ελληνικού πνεύματος ΄΄Ελληνικήν μανίαν΄΄, ΄΄μωρία΄΄, ΄΄ειδωλολατρία΄΄, ΄΄έργο του διαβόλου΄΄ και πολλά άλλα ΄΄κοσμητικά επίθετα΄΄. Ο επίσκοπος Σελεύκειας Βασίλειος, έγραψε για τους Ολυμπιακούς ότι αποτελούν ΄΄θανάτου τερπνόν δηλητήριον και δαίμονος εορτήν τον σταθρόν καθυβρίζουσαν΄΄. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος κηρύττει προς τους πιστούς : ‘’δεν βλέπετε στους αγώνες, όταν ο αγωνοθέτης βαδίζει, πόση ευταξία υπάρχει στο λαό; Πως λοιπόν εκεί (στους αγώνες) που ο διάβολος πομπεύει υπάρχει τέτοια σιωπή κι εδώ που είναι ο Χριστός (εννοεί τους ναούς) υπάρχει τόσος θόρυβος;΄΄ ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, στον λόγο του ΄΄προτρεπτικός προς Έλληνας΄΄ παροτρύνει : ΄΄ας πάμε αμέσως τώρα εκεί που γίνονται οι αγώνες και ας απαγορεύσουμε τις αναμνηστικές αυτές εορτές, τα Ίσθμια, τα Νέμεα και τα Πύθια και πρωτίστως τους Ολυμπιακούς αγώνες΄΄.

Είναι πράγματι απορίας άξιον γιατί αυτός ο φανατισμός και το μίσος εναντίον παντός του ελληνικού, ενώ εναντίον των εχόντων την εξουσία Ρωμαίων και εμπνευστών των διωγμών εναντίον των Χριστιανών, ούτε λέξη. Τουλάχιστον μια συγνώμη από το Ιερατείο.

Από τον 4ο μ.Χ. αιώνα το μεγαλείο του Ολυμπιακού ιδεώδους, έπαψε. Ξαναφώτισε τον κόσμο στα τέλη του 19ου αιώνα και το 1896 έγινε η πρώτη τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα. Έστω και με τον τρόπο που γίνονται τώρα, με την εκμετάλλευση και εμπορευματοποίησή τους, έστω και υπό την απειλή της τρομοκρατίας των φανατικών θρησκόληπτων του Ισλάμ, έστω κι έτσι, αποδεικνύουν αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Α Αγώνας του έμφρονος ανθρώπου εναντίον του φονταμενταλισμού, του ταλιμπανισμού και της μισαλλοδοξίας όλων των θρησκειών.

Ακόμα και σήμερα, η Απολλώνεια φλόγα που άναψε στην αρχαία Ολυμπία, μέσα στο φως του Ήλιου, κάτω από το αδυσώπητο Ελληνικό Φως, φανερά από τις ακτίνες του ζωοδότη ήλιου και όχι κρυφά και μακριά από τα βλέμματα των ανθρώπων, θα φωτίσει και θα ενώσει τους ανθρώπους. Καμία θρησκεία, καμία ιδεολογία, κανένα πολιτικό σύστημα δεν μπόρεσε να ενώσει ποτέ τους ανθρώπους. Η μοναδική φορά που όλος ο πλανήτης ενωμένος γονατίζει με σεβασμό σε μια παγκόσμια Ιδέα είναι κάθε 4 χρόνια, στους Ολυμπιακούς αγώνες. Έτσι μόνο θα σταθεί ο Αλβανός δίπλα στο Σέρβο, ο άραβας πλάι – πλάι με τον Ισραηλινό, ο λευκός θα συναγωνισθεί με τον μαύρο, ο μουσουλμάνος θα βρεθεί πλάι στον Χριστιανό.

2780 χρόνια μετά την ίδρυση των αγώνων από τον Ίφιτο (776 π.Χ.) η ανθρωπότητα δεν βρήκε άλλο τρόπο για να συνυπάρξει ειρηνικά, εκτός απ’ αυτόν που της δίδαξαν οι Έλληνες. Και οι Ολυμπιακοί Αγώνες (και όχι games = παιχνίδια) είναι μέρος και γιορτή αυτού του Ελληνικού τρόπου του ζειν.

Στέλιος Σατραζάνης - Α ΚΡΟΝΟΥ Σκιροφοριώνος ή 31.5.2004


------------------------------------------------------

Σε κοχυλιών τους ήχους, που μακρυνά ταξίδια τάζουν, σε ακούω.

Στην αλμύρα κυμάτων, που ευτυχισμένα λιώνουν, καθώς πριν λίγο το κορμί σου λούζαν, μπορώ και σε οσφραίνομαι.

Με την πνοή του ανέμου, που ατιμώρητα θωπεύει τα μαλλιά σου, το νιώθω, σε αγγίζω

Το να σε δω, πανεύκολο, καθώς παντού κι ατέλειωτα σε βλέπω.

Μου λείπει μόνο το να σε γευτώ, μα, πάλι λέω, ποιός τάχα αλήθεια όλα τα ΄χει;

Στις ματιές, που φευγαλέα χαϊδεύουν και φεύγουν, σε βρίσκω

Στα χαμόγελα που σα διάτοντες πορεύονται πάνω από την άσφαλτο, σε βρίσκω.

Στη σοφία μιας βιτρίνας βιβλιοπωλείου σε βρίσκω, στην καρτερική ουρά ενός λεωφορείου, στην πρώτη γουλιά ενός καφέ σε βρίσκω.

Στο φάλτσο τραγούδι της πολύβουης πόλης μπορώ ν’ ακούσω την αρμονία σου.

Παντού μπορώ να σε βρω με τα βλέφαρα της καρδιάς μου ανοιχτά.

από τα Fax του Σ. Απέργη που έστελνε στο "Γεωτρόπιο"
------------------------------------------------------

Η ΟΡΑΣΗ, ΚΙ Η… ΑΚΟΗ, ΚΙ Η… ΛΟΓΙΚΗ


Δε λένε, πώς η Πονηρία του Διαβόλου η θυγατέρα είναι; Ε, λοιπόν, θαρρώ πως κάπως έτσι πρέπει τα πράγματα να είναι, γιατί μια μέρα - τώρα πρόσφατα, θα πω - η «λεγάμενη», όταν είδε να είναι κι οι τρεις μαζί-μαζί πιασμένες χέρι-χέρι και να σιγανομιλούν και να σιγανομουρμουρίζουν, και κάπου-κάπου μάλιστα να φτιάχνουν με τα χέρια τους παραστάσεις τέτοιες που να δίνουν τελειότητα επάνω στις εικόνες της κουβέντας τους, πήρε ανεξήγητα την όψη του Αγέρα κι αόρατη, καθώς μεταμορφώθηκε, πήγε σιμά και χώθηκε κι αυτή ανάμεσά τους!

Ήταν εκείνη η στιγμή που - ακριβώς - μιλούσε η Ακοή και έλεγε:

-Έχω ακούσει, πως ήρθε κάποτε μέσα σ’ αυτόν εδώ τον Κόσμο - το δικό μας - με έναν αλλιώτικο απ’ τον συνηθισμένο τρόπο, Ένας που ήταν Άνθρωπος, μα και Θεός μαζί…

-Πώς είναι μπορετό ετούτο να συμβεί; Διέκοψε η Λογική.

-Δε ξέρω να σας πω, μα επειδή πάνω σ’ αυτό πολλοί «απλοί» σωστά αναρωτήθηκαν, οι «Γύρω» Του τους μήνυσαν μονάχα με το: «Πίστευε και μη ερεύνα»! Και οι «Απλοί» εσιώπησαν, γιατί Εκείνος - σαν μεγάλωσε - χωρίς να δείξει πως εσπούδασε σε Ήττον, Χάρβαρντ και… Σορβόννες, ήτανε γιομάτος με Θεόσταλτες Σοφίες, ήτανε πλήρης από σεμνή και ταπεινή εμφάνιση, μιλούσε μόνο για αγάπη μέσα στις ανθρώπινες ψυχές και ήτανε «ωσαύτως» και θεραπευτής της πάσας νόσου, χωρίς καμιάν εξαίρεση!… Ναι… Όπως σας το είπα: Χωρίς απόλυτα καμιάν εξαίρεση!…

-Μα είναι ετούτο δυνατόν; Μουρμούρισε η Λογική ξανά.

Εκείνη την ώρα ακριβώς πήρε η Όραση το λόγο και είπε:

-Η Ακοή, αυτά που περιέγραψε, τα άκουσε μονάχα. Εγώ όμως με τα ίδια μου τα μάτια είδα ετούτα όλα! Είδα παράλυτους, με ένα και μόνο άγγιγμά Του, αμέσως να σηκώνονται, λεπρούς να θεραπεύονται, τυφλοί να βρίσκουν «πάραυτα» το φως τους και - ώ, του θαύματος! - με μία μόνο προσταγή Του, είδα νεκρούς να ξαναζωντανεύουν!…

-Τρομακτικά μου φαίνονται αυτά όλα που άκουσα από τα στόματά σας, είπε και πάλι η λογική. Μα… Για δώστε… Δώστε τη συνέχεια!…

Και η Όραση και η Ακοή συνέχισαν μαζί με μια φωνή να λένε:

-Οι άνθρωποι Τον πίστεψαν και Τον αγάπησαν πολύ… Πολλοί Τον ακολούθησαν, αν και οι όροι και οι προϋποθέσεις για να συμβεί αυτό, ήταν απόλυτα σκληροί, γιατί Εκείνος έλεγε με ύφος πάντα ταπεινό, πως, όποιος ήθελε πιστά να Τον ακολουθήσει, θα έπρεπε πρώτα-πρώτα να εγκαταλείψει τα υπάρχοντά του όλα και όλους τους δικούς του, και πως δεν θα έπρεπε ποτέ του - μα ποτέ του! - να σκεφτεί τι θα συμβεί στο «αύριο»

-Μα… Δάσκαλε!… αντέδρασαν οι Μαθητές Του όλοι.

Κι Εκείνος είπε με χαμηλή - μα σταθερή - φωνή:

-Ποιος τα φροντίζει; Έ; Τα «πετεινά» του Ουρανού, ρωτώ. Ποιος τάχα τα φροντίζει; Να έχετε πίστη σταθερή. Αυτό μονάχα θέλω…

Η Λογική ερούφαγε τα λόγια τους με προσοχή, χωρίς ξανά να διακόψει κι εκείνες εσυνέχισαν παραστατικά να λένε:

-Κι ανάμεσα από εκείνους που Τον ακολουθήσανε πιστά, ο Ιησούς εδιάλεξε τους Αποστόλους… Τους έδωκε Γνώση και Σοφία… Τους έδωκε ακόμα - πριν απογοητευμένος απ’ τη συμπεριφορά του κόσμου «φύγει» απ’ τη γη - όλα τα δικαιώματα, που είχε Εκείνος απ’ το Θεό παρμένα… Και τους συμβούλεψε πολύ… Να… Περίπου έτσι: «Δε θα είστε υποκριτές!… Ούτε υπερόπτες!… Θα αγαπάτε τον «πλησίον» σας, όπως αγαπάτε και τον εαυτόν σας… Όταν συμβεί να έχετε δύο χιτώνες, τον έναν να τον δίνετε σ’ εκείνον που δεν έχει… Αν σας χτυπούν στο ένα μάγουλο, εσείς δε θα ανταποδίδετε το χτύπημα, αλλά θα γυρνάτε το πρόσωπό σας για να σας χτυπήσουν το ίδιο και στο άλλο… Δε θα χρηματίζεστε, ούτε θα ζητάτε ανταλλάγματα από τους ανθρώπους, για ό,τι κάνετε στο Όνομα Κυρίου του Θεού σας…Η επίγεια η εξουσία δεν θα πρέπει να σας ενδιαφέρει, αλλά μόνον η Ουράνια… Αυτά όλα που σας είπα, έχετε την Ιερή υποχρέωση να τα μεταδώσετε στους διαδόχους σας και αυστηρά(!) να τους επιστήσετε την προσοχή, μην τύχει και τα λησμονήσουν, γιατί τότε: «ΟΥΑΙ!…»

-Ώστε τους είπε: «ΟΥΑΙ!…», ψιθύρισε φοβισμένη η Λογική.

-Ναι, είπαν το ίδιο έντρομες κι οι άλλες δυο. Έτσι ακριβώς τους είπε: «ΟΥΑΙ!…» Κι έπειτα ανέβηκε στη ράχη κάποιου γαϊδουριού και πήρε το δρόμο προς το «εκούσιόν» Του πάθος, που θα συντελούνταν σε ένα λόφο, λίγο έξω από την πόλη των Ιεροσολύμων! Και οι Απόστολοι, απλοί και ταπεινοί… Αξύριστοι και κουρελήδες… Σκορπίστηκαν στους τέσσερις ανέμους για να διαδώσουν τη διδασκαλία Του!… Να δημιουργήσουν ταπεινές Εκκλησίες, όπου θα συναθροίζονταν οι Πιστοί πρώτα-πρώτα για να προσευχηθούν και να δοξάσουν το Θεό, κι έπειτα για να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον, σε όποια ανάγκη ο καθένας είχε!... Να διαλαλήσουν εκείνο το απίθανα ωραίο: «ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ, ΩΣ ΣΕΑΥΤΟΝ!!!…» Που, αν τύχαινε και γίνονταν αυτό πραγματικότητα, τότε… Ω!… Θεέ μου!… Τότε!… Ποιος θα διαλογίζονταν να κάνει πόλεμο; Και με ποιόν; Με τον «πλησίον» του; Και ποιος είναι ο «πλησίον» σου; Εκείνος που αγαπάς, σαν τον εαυτόν σου; Μα αν είναι ετούτο δυνατόν!…Και τότε!… Τότε όλα τα όβολα που δίνονται απλόχερα για τα «αρματολίκια», θα δίνονταν για ένδυση και για τροφή και για περίθαλψη - και όχι μόνον! - παιδιών δυστυχισμένων, που ζουν σε τόπους κακοτράχαλους - δίχως πλεόνασμα νερού που, αν υπήρχε , θα το «έπινε» ευχάριστα το χώμα με σκοπό τροφή να δώσει!… - μα με πλεόνασμα θερμών μονάχα ηλιαχτίδων για να ρουφούνε πάντα την ημέρα πρόθυμα ακόμα και τη λιγοστή δροσιά, που έρχεται πάνω στη γη τη νύχτα για να πέσει!…

Η κόρη του Διαβόλου, που έως τότε κώφευε και στάλα δε μιλούσε, μα άρπαζε τα λόγια τους και τα σφυγμομετρούσε, έδωσε μια κι αμόλησε την παρουσία της στα πέρατα του Κόσμου… Πήγε και βρήκε πρόθυμα του Σατανά τα αποπαίδια…Τα στόλισε με αγαθαγγελικά στολίδια για να φαντάζουν εύκολα πως του Θεού κι’ αυτά είναι σωστά θρεφτάρια… Και τα έστειλε εκεί ανάμεσα στα πόδια των διαδόχων του Χριστού, για να μπορέσουν στανικά να πάρουν - αν τα καταφέρουν! - το… Χρίσμα του «ΑΓΙΟΥ» και του «ΜΑΚΑΡΙΟΤΆΤΟΥ»!…

Και λάμπρυναν τότες άμεσα άπασες οι εκκλησίες, με ασημένιες και χρυσές εικόνες των Αγίων, που για την Πίστη τους προς το Χριστό, εκείνοι εχλευάστηκαν, υβρίστηκαν, λιθοβολήθηκαν και πέσανε ακόμα και μέσα σε λάκκους με πεινασμένα κι άγρια θηρία κι εκεί αλύπητα κυριολεκτικά απ’ αυτά ξεσκίστηκαν!…Κι εκείνοι οι δόλιοι οι Άγιοι δεν θα ήθελαν θαρρώ με τόσο πολύ χρυσάφι «μετά θάνατον!» η εικόνα τους να είναι στολισμένη! Κι ύστερα, με του Σατανά τα γνήσια «υποκατάστατα» ήρθανε και εξουσίασαν δυναστικά όλη την ιερή μας τη Χριστιανοσύνη οι Ιερές Εξέτασες! Κι οι Εικονομαχίες! Κι οι Εικονολατρίες! Κι οι τρομερές πισώπλατες από τα δυτικά οι «ιερές» Σταυροφορίες! Τα… «λαθητά» κι «αλάθητα» απάντων των Πάπων και των… «Παπισσών»! Τα «σχίσματα» και οι «αιρέσεις»! Τα παλιά και νέα ημερολόγια! Τα χρυσαφένια άμφιά τους! Κι οι ολόχρυσες οι μήτρες τους! Κι οι διαμαντένιες ποιμαντορικές τους ράβδοι!…

Η Όραση κι η Ακοή κι η Λογική με μιας ξαφνιάστηκαν, σαν αντιλήφτηκαν τις αλλαγές που «συν τω χρόνω» ετελέστηκαν!… Και, σαν εκοίταξαν προσεκτικά ολόγυρά τους και είδαν όλη τη δομή της Ορθόδοξης Χριστιανικής μας Εκκλησίας, ένας - και μόνον ένας! - ήταν ο λογισμός τους κι αυτός απόλυτα κοινός:

«-Εκείνος ήτανε αδύνατος και τα ιμάτιά του λιγοστά και άσημα και φτωχικά! Και είχε συμβουλέψει να μη δίνουν σημασία στα υλικά τα αγαθά. Ετούτοι εδώ οι Δεσποτάδες, όλοι τους τετράπαχοι, σαν φουσκωμένοι ασκοί, δίνουν αμέσως την εντύπωση, πως τίποτ’ άλλο ετούτους δεν τους νοιάζει παρά μόνον τα αγαθά της ύλης! Είναι τάχατες διάδοχοι Εκείνου;»

«-Εκείνος ανέβηκε με ταπεινότητα στη ράχη κάποιου γαϊδουριού για να μπει στα Ιεροσόλυμα κι ο κόσμος Τον εζητωκραύγαζε. Ετούτοι εδώ οι κανονικοί «διάδοχοι» Εκείνου, διαθέτουν τώρα πανάκριβα θωρακισμένα οχήματα με φιμέ τζάμια και καθίσματα αφράτα, για να βρίσκονται «ανά πάσαν στιγμήν» σε καλή κατάσταση τα… οπίσθιά τους όλα, κι ο κόσμος τους γυρνά αμέριστα την πλάτη!…Ποιοι είναι ετούτοι τάχα;

-Εκείνος είχε πάντοτε ένα μειδίαμα στο πρόσωπό του γιομάτο από θλίψη, που όταν το έστελνε επάνω σου, ένοιωθες ότι η θλίψη του οφείλονταν μοναχά στο ότι νοιάζεται για σένα. Ετούτοι εδώ οι Δεσποτάδες, ΟΤΑΝ τύχει και σε κοιτάξουν, θαρρείς πως το βλέμμα τους αποπέμπει ένα είδος μίσους προς εσένα και απορείς, γιατί, από ό,τι ξέρεις, δεν έχεις κάνει τίποτα απολύτως τέτοιο, που να είναι ενάντιά τους!…Άραγες, γιατί;

Και όταν η Ακοή κι η Όραση αποσύρθηκαν εντέλει κι η Λογική απόμεινε μονάχη να σκεφτεί, πήρε την ιστορία όλη, απ’ την αρχή της - που ήταν όλα τέλεια - ως το σημερινό της το σημείο - που όλα άλλαξαν προς το κακό - και είδε σήμερα - πότε εδώ και πότε εκεί - να εμφανίζονται δημόσια άθλιες κατάμαυρες διαβολικές φιγούρες, που πριν προλάβουν και ξεράσουν όλες τις… «σατανικές» τους αθλιότητες, αρχίζουν ν’ αποκαλούν η μια την άλλη «Μακαριότατε» και «Άγιε», σαν να είναι τάχατες αυτές οι λέξεις από ουσία άδειες παντελώς και φαίνεται να είναι απόλυτα ξεχασμένο το: «Μη δότε το Άγιον τοις κυσίν», που ζήτησε Εκείνος, και τότε η Λογική, σαν είδε να ομοιάζουν πάρα πολύ όλοι αυτοί με… «κύνες», και σαν άκουσε απλούς ανθρώπους να μονολογούνε και να λένε, πως αν ετούτοι εδώ οι «κύριοι», που παίζουν το ρόλο του ποιμένα, συμπεριφέρονται τόσο αναίσχυντα, τότε εμείς, το «ποίμνιόν» τους θα πρέπει άραγες να τους μιμηθούμε; Ή να τους γυρίσουμε την πλάτη μας κι αμέσως απ’ αυτούς να απομακρυνθούμε;

Και η Λογική οργίστηκε εναντίον τους τόσο πολύ, που ανέβηκε κάπου εκεί ψηλά - ψηλά για ν’ ακουστεί παντού η φωνή της όλη και - ανατριχιασμένη! - είπε αγαναχτισμένα:

-«Κύριοι - κι αυτό πολύ σας πάει! - εκπρόσωποι της Ορθόδοξής μας Χριστιανικής Εκκλησίας! Αιώνες τώρα - καλώς ή κακώς - έχουμε μάθει να στηρίζουμε «ΕΚΕΙ» τις ταπεινές ελπίδες μας σε όλες τις δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Εκείνον επικαλείται ο ασθενής, ο πονεμένος, ο ανήμπορος. Στο όνομα Εκείνου ανάβουμε ένα κερί, άσχετα αν εσείς το σβήνετε πριν καλά-καλά ανάψει. Το Σώμα και το Αίμα Εκείνου «μετά φόβου Θεού» κοινωνεί όποιος θέλει να αλαφρύνει τη συνείδησή του για κάτι - το μη πρέπον - που έτυχε να κάνει ή που ίσως κάποτε θα κάνει. Εκεί, ο γέροντας και η γριούλα, εγκαταλειμμένοι από τους πάντες(!) και τα πάντα(!) - ακόμα και από τις δικές τους τις δυνάμεις! - στρέφουν τα βλέμματα της ψυχής τους και προσδοκούν να είναι το χέρι Εκείνου, εκείνο που θα τους ξεναγήσει στο Άγνωστο, όταν η ώρα έρθει για να «φύγουν» από ‘δω! Όλα ετούτα δεν θέλω να μας τα χαλάσετε εσείς τώρα!…Σας αφήσαμε να τρώτε και να πίνετε ό,τι και όσο θέλετε!…Ανεχτήκαμε τα… κουκλοπαίγνιά σας και τις παιδαριώδεις συμπεριφορές σας!… Κλείσαμε τα’ αυτιά μας στις απρεπείς εκφράσεις, που δημόσια απευθύνατε συναναμεταξύ σας!… Όμως - παρακαλώ! - έως εδώ, «κύριοι» - κι αυτό πολύ σας πάει!… Εσείς, αν δεν θέλετε να ασχοληθείτε με τον Άνθρωπο, παίξτε με ό,τι άλλο θέλετε, μα όχι με την Πίστη μας. Και θέλω να σας θυμίσω ακόμα, πως στη θέση αυτήν που τώρα εσείς «ίστασθε», βρέθηκαν να στέκονται εκεί και να υπηρετούν πιστά τον Ύψιστο, μα και τον «Πάσχοντα» μαζί, άνθρωποι με σοβαρότητα, και εμείς οι απλοί οι άνθρωποι πολύ τους εκτιμήσαμε!…Ενώ εσάς!…

-Ενώ εσάς;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΔΑΣ
------------------------------------------------------

Τι είχαμε και τι εχάσαμε!

του Χρήστου Παπαχρήστου - ζωγράφου – λαογράφου

Είναι, όπως και να το κάνουμε, λίγο ψυχοπλάκωμα η σύγκριση του χτες με το σήμερα. Έτσι το διατύπωσε, σαν παρατήρηση ας πούμε – και είχε δίκιο – ο Θόδωρος.

Είναι επίσης αλήθεια ότι αυτή η αναδρομή στο παρελθόν, προξενεί συναισθήματα λύπης. Και καταλαβαίνω πολύ καλά τη Λένα που έτσι αισθάνεται γιατί αυτά τα συναισθήματα τα ζω και εγώ κάθε φορά που θυμάμαι … που θυμάμαι ….

Όπως και να το πάρουμε όμως, είναι κι ανάγκη να ανασκαλίζεται και να γίνεται αυτή η σύγκριση ίσως για να πάρουμε ιδέες – που ομολογουμένως «εκείνοι» είχαν – ίσως για να μην κάνουμε λάθη – που ενδεχομένως «εκείνοι» έκαναν – μα ίσως το σπουδαιότερο απ’ όλα, να δούμε και να συγκρίνουμε τη μέριμνα, τον αλτρουισμό, την υποστήριξη του δημότη, την διευκόλυνση και προπαντός την μη ταλαιπωρία του στις γραφειοκρατικές υποθέσεις, σε αντίθεση με τη σύγχρονη επιδημία της άρχουσας τάξης. Της άρχουσας τάξης που επιμένει να ταλαιπωρεί τον δημότη, να αδιαφορεί για την επιβίωση του ελεύθερου επαγγελματία, να ασχολείται λιγότερο με τα καθημερινά προβλήματα που με το πρόσχημα δεν είμαι εγώ ο αρμόδιος’’, κάποιοι νεοϋπάλληλοι’’ ξένοι και χωρίς πρακτική γνώση του αντικειμένου, αναγκάζουν τον φουκαρά τον δημότη να αποδείξει ότι … δεν είναι ελέφαντας! (Θα ασχοληθούμε όμως άλλη φορά, εκτενέστερα μ’ αυτό το θέμα μιας και το 45% των σπιτιών του χωριού είναι προϋφιστάμενα του 1955.)

Θα πρέπει να τονίσουμε ότι όταν λέμε ταλαιπωρία, δεν εννοούμε μόνο την εξυπηρέτηση που στερείται ο πολίτης – δημότης, αλλά πρέπει να εμβαθύνουμε το πρόβλημα και να το επικεντρώσουμε στην στέρηση ορισμένων υπηρεσιών που κατά το παρελθόν υπήρχαν και λειτουργούσαν εξυπηρετώντας όλα τα κοινωνικά στρώματα. Υπηρεσίες που από «ωχαδερφισμό» και ανικανότητα ορισμένων, έπαψαν να λειτουργούν στον τόπο μας. Υπηρεσίες που και υπαλληλικό προσωπικό πρόσθεταν στην τότε Κοινότητά μας αλλά και που έδιναν λύσεις σε προβλήματα αγροτών, κτηνοτρόφων, αλιέων, προβλήματα τηλεπικοινωνιακά, οικιστικά, επαγγελματικής αποκατάστασης και τόσα άλλα.

Υπηρεσίες ή φορείς που ενέσκηπταν στο πρόβλημα του συμπολίτη με κατανόηση, σεβασμό και εξυπηρέτηση. Ειδικότερα :

ΕΙΧΑΜΕ : μια Γεωπονική Υπηρεσία με δυο μόνιμους γεωπόνους, τον Χρ. Αρβανιτίδη και τον Κυρ. Κακάρογλου, όπου οι κατ’ εξοχήν αγρότες Επανωμίτες έκαναν αναλύσεις εδαφών, έπαιρναν συνταγές γεωργικών φαρμάκων και όχι μόνο αυτά, εντελώς δωρεάν. Μέσω της υπηρεσίας προγραμματίζονταν οι νέες καλλιέργειες και γίνονταν γνωστέ οι κρατικές αποφάσεις που είχαν σχέση με τον γεωργικό κόσμο. Αυτή λοιπόν η υπηρεσία έκλεισε και δε μάθαμε ποτέ το γιατί!

ΕΙΧΑΜΕ : ένα πλήρες Κτηνιατρικό Κέντρο ή όπως αλλιώς ονομάζονταν, με εξοπλισμό αρκετά επαρκή για τα δεδομένα εκείνα, με πολλούς κτηνίατρους και εξειδικευμένο προσωπικό αλλά σήμερα ηθελημένα ή μη, τυχαία ή από αδιαφορία, έχει υποβαθμιστεί. Και μη πούμε ότι έχουν ελαττωθεί τα ζώα γιατί υπάρχουν ήδη δυο ιδιωτικά κτηνιατρεία στο Δήμο μας με αρκετή πελατεία.

ΕΙΧΑΜΕ : ένα Τελωνείο, έστω και υποτυπώδες, μα η αδιαφορία της τότε άρχουσας τάξης έφερε τα εξής αποτελέσματα : το μεν Τελωνείο, σαν υπηρεσία μεταφέρθηκε σε “…άλλες πολιτείες” σε μας δε, έμεινε το Bar Τελωνείο αλλά κι αυτό όχι στην πραγματική θέση που έπρεπε να είναι αλλά μέσα στα πεύκα της πλαζ!

ΕΙΧΑΜΕ : μέχρι πριν λίγα χρόνια, Τηλεφωνικό κέντρο και Τηλεγραφείο. Μια ωραία πρωία ή καλύτερα μια νύχτα… έκλεισε αυτή η τόσο σημαντική υπηρεσία εξυπηρέτησης του κοινού, και μην πει κανείς ότι είναι σημεία των καιρών γιατί αυτές οι υπηρεσίες υπάρχουν ακόμα σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας και της Ευρώπης. Και το αναπάντητο ερώτημα πλανιέται ακόμα μεταξύ μας : γιατί έκλεισε;

ΕΙΧΑΜΕ : μια φορά την εβδομάδα, Ειρηνοδικείο και Πταισματοδικείο που στεγάζονταν στο Κοινοτικό κτίριο. Οι περισσότερες δικαστικές υποθέσεις των συμπολιτών μας τελείωναν χωρίς μεταφορά και ταλαιπωρία για Περαία, Βασιλικά και Θεσ/νίκη. Μια …μέρα, έφυγε κι αυτή η υπηρεσία χωρίς ποτέ να μάθει κανείς το γιατί!

ΕΙΧΑΜΕ : επίσημο Συμβολαιογράφο που μοίραζε το χρόνο του με τα Βασιλικά και εξυπηρετούσε τους Επανωμίτες με ένα μικρό οικονομικό κόστος. Και ενώ περιμέναμε την οριστική μεταφορά Συμβολαιογραφείου και Υποθηκοφυλακείου στην Επανωμή – υπήρχαν και πολυπληθέστερες πράξεις από εκείνες των Βασιλικών αλλά και θετικές εισηγήσεις των προϊσταμένων υπηρεσιών – ξαφνικά χάθηκε η ευκαιρία και πάλι χωρίς να μάθουμε το γιατί!

ΕΙΧΑΜΕ : Σχολή αποκατάστασης νέων και νεανίδων.

1. Λειτουργούσε οικοκυρική σχολή (φωτογραφία), που με εφόδιο τα μαθήματα γαστρονομίας που διδάσκονταν, σήμερα θα μπορούσαν οι νέοι να έχουν μικρές βιοτεχνίες παραδοσιακών εδεσμάτων και να κάνουν …χρυσές δουλειές. Αντ’ αυτού υπάρχει ένας συναγωνισμός μεταξύ των φορέων στους χορούς και τα τραγούδια. Καλά είναι κι αυτά αλλά δεν φτάνουν.

2. Είχαμε σχολή κοπτικής – ραπτικής με την κα Τζανή. Σχολή που επιδοτούνταν εν μέρει από την Singer και εν μέρει από την Νομαρχία (μέσω Κοινότητας). Καταργήθηκε κι αυτή. Έτσι στα καλά καθούμενα!

ΕΙΧΑΜΕ : μια ωραιότατη τοποθεσία (Κατασκηνώσεις) που για να το κρατήσουμε τότε και να το μεγαλώσουμε, ανταλλάξαμε χωράφια με ιδιώτες στον Πάλιουρα. Αφού λοιπόν το μεγαλώσαμε, αρχίσαμε να φιλοξενούμε παιδιά σχολείων της Β’ περιφέρειας. Τώρα ΠΩΣ βρέθηκε να είναι ιδιοκτήτης ο απόδημος ελληνισμός (ΓΓΑΕ), ΠΩΣ χωρίς πωλητήριο ή παραχωρητήριο έγιναν άλλοι ιδιοκτήτες, νομίζω πως δεν θα μάθουμε ποτέ. Πάντως ξέρουμε πολύ καλά ότι : από νομή και κατοχή χωρίς συμβόλαιο, δε χάνεται Κοινοτική ή Δημοτική περιουσία.

ΕΙΧΑΜΕ : ένα χερσολίβαδο (τσαΐρι) 6.500 στρέμματα, για το οποίο ο αείμνηστος νομικός σύμβουλος της τότε Κοινότητας Κων/νος Κίτσος έδωσε σκληρές μάχες επί πέντε χρόνια, για να αποδείξει την κυριότητα του τσαϊριού από μέρος της Κοινότητας. Η τελεσίδικη απόφαση για την κυριότητα, μας ήρθε από τον Άρειο Πάγο το 1972!

Από κει και πέρα όμως, αναρωτιέται ο καθένας μας, και λογικό είναι, πώς έτσι στα καλά καθούμενα, από αφεντικά και ιδιοκτήτες 6500 στρεμμάτων (ας βγάλουμε ένα μέρος που πουλήσαμε στον ΕΟΤ) από τη μια μεριά μοιράζουμε «χρυσά κλειδιά» και από την άλλη εκλιπαρούμε να έχουμε ένα «κομματούδι γης»; Εκεί δηλαδή που σχεδόν είχε ωριμάσει η ιδέα να διανεμηθούν οικόπεδα στους δημότες για να χτίσουν και να δημιουργηθεί η «Κατωμή – ριά», βρεθήκαμε ξένοι στη γη μας!!!

Ας ελπίσουμε ότι στο μέλλον κάποιος ενημερωμένος επί του θέματος να τα εξηγήσει όλα αυτά, αν βέβαια το θεωρεί απαραίτητο.

Υπάρχουν πάρα πολλά ακόμα ΕΙΧΑΜΕ. Τόσα που χρειάζεται ένα ολόκληρο βιβλίο για να τα γράψουμε. Τότε βλέπετε “…είμασταν φτωχοί”. Αλλά πολεμώντας τη φτώχια μας, δημιουργούσαμε και ΕΙΧΑΜΕ. Σήμερα ζώντας μέσα σε έναν άκρατο νεοπλουτισμό και έναν κοινωνικοπνευματικό “ζαμανφουτισμό”, πουλάμε ή καλύτερα ξεπουλάμε κι αυτά τα τελευταία που μείνανε.


------------------------------------------------------

«Νους υγιής εν σώματι υγιές»


Αυτή η ανοησία ποτέ δεν ειπώθηκε από τους αρχαίους Έλληνες. Αυτό το παράλογο ρητό δεν ταιριάζει στον μεγαλύτερο πολιτισμό, στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό. Αρκετές φορές άκουσα και διάβασα στα ΜΜΕ σχετικά με την Ολυμπιάδα μας, όπως στις 28/5/04, στο πρόγραμμα «Ραντεβού» της τηλεόρασης με τον συμπαθή κατά τα άλλα Ν. Αλιάγα, να λέει στον διάσημο ποδοσφαιριστή Ζιντάν : οι αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν «Νους υγιής εν σώματι υγιή» και γι αυτό γυμναζόταν και διοργάνωναν Ολυμπιάδες …..

Αυτή η παρανόηση προήλθε από την αλλαγή που έγινε σε μια πρόταση της σάτιρας του Ρωμαίου ρήτορα και σατιρικού ποιητή Iunevalis Decimus Lunius, περίπου το 60–140 μ.Χ.

Orandum est ut sit mens sana in corpore sano” που σημαίνει “θα ήταν επιθυμητό σε ένα υγιή σώμα να βρίσκεται ένα υγιή πνεύμα». Αφαιρέσανε το “Orandum est ut sit… και άφησαν το … mens sana in corpore sano” που στα ελληνικά σημαίνει : Νους υγιής εν σώματι υγιές.

Αλλά ούτε στην αρχαιότητα, ούτε σήμερα ισχύει αυτό.

Στην σάτιρα του Iunevalis που ειπώθηκε αυτή η πρόταση, παρουσιάζει έναν μυώδη άνδρα, πανύψηλο και πολύ δυνατό αλλά με χαμηλή νοημοσύνη. Είναι σίγουρος ότι μπορεί να ανοίξει στα δυο, τον κορμό από ένα τεράστιο δέντρο με τα χέρια του. Και πράγματι το ανοίγει. Και ενώ βρίσκεται στη μέση του ανοιγμένου κορμού, το ελαστικό δέντρο κλείνει και πολτοποιεί τον επίδοξο μασίστα. Και τότε ακούγεται στη σκηνή του θεάτρου η εξής πρόταση : Θα ήταν επιθυμητό σε ένα υγιή σώμα να βρίσκεται και ένα υγιή πνεύμα..

Είναι γνωστό ότι ο Iunevalis Decimus Lunius, αποδοκίμαζε με ραφιναρισμένη οξύτητα τους Bodybuilders της εποχής του. Εποχή που ο ρωμαϊκός λαός θαυμάζει και επευφημεί τους γεροδεμένους μονομάχους στο Κολοσσαίο που αλληλοσκοτώνονται.

Κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος, βλέπει στο περιβάλλον που ζει και γενικότερα στην κοινωνία, ότι υπάρχουν πολλοί με υγιή νου αλλά έχουν αδύναμα, ασθενικά ως και ανάπηρα σώματα.

Ο διάσημος αστροφυσικός Stephen Hawking είναι σχεδόν τριάντα χρόνια καθηλωμένος στο αναπηρικό καρότσι. Δε μπορεί να μιλήσει, να κουνήσει τίποτα σε όλο του το σώμα, εκτός από δυο δάκτυλα του ενός χεριού του και μ’ αυτά χτυπά τα πλήκτρα του ειδικού υπολογιστή που έχει και γράφει μεγαλοφυή επιστημονικά έργα.

Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Καίσαρας, έπασχαν από επιληψία.

Ο Αύγουστος κι ο Ναπολέων ήταν πολύ ασθενικοί.

Ο ανάπηρος ζωγράφος Henri de Toulouse-Lautrec, μας άφησε σπουδαία έργα τέχνης.

Φυσικά πρέπει να γυμνάζονται οι άνθρωποι και μάλιστα σε κάθε ηλικία αλλά με μέτρο και χωρίς υπερβολές. Το περπάτημα π.χ. μισή ή μια ώρα την ημέρα, συμβάλλει στην ψυχολογική και σωματική ευεξία.

Άλλωστε το «παν μέτρον άριστον» το γνώριζαν και το εφάρμοζαν πολύ καλά οι αρχαίοι μας πρόγονοι.

Χαράλαμπος Λαζαρίδης - Πολιτικός Μηχανικός

Βιβλιογραφία : Georg Buchmann. Geflugelte Worte, Ausgabe Ex Libris, 6. auflage, Frankfurt 1991.


------------------------------------------------------

ΔΟΛΟΦΟΝΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

Ήταν 22 Μαΐου του 1963 και ο βουλευτής Γρηγόρης Λαμπράκης εκφωνούσε λόγο σε μια συγκέντρωση οπαδών της οργάνωσης «Φίλοι της Ειρήνης». Έξω στο δρόμο είχαν μαζευτεί αρκετοί παρακρατικοί ακροδεξιοί οι οποίοι αποδοκίμαζαν έντονα τον δημοκράτη βουλευτή. Απέναντι ισχυρή αστυνομική δύναμη, με επικεφαλή τον επιθεωρητή χωροφυλακής Β. Ελλάδας υποστράτηγο Κων. Μήτσου, παραβρίσκεται για την πρόληψη – υποτίθεται – τυχόν επεισοδίων.

Όταν τελείωσε η ομιλία, ο Λαμπράκης αποχωρεί χειροκροτούμενος έντονα από τους οπαδούς του αλλά και αποδοκιμαζόμενος από τους παρακρατικούς. Επιχειρεί να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο που βρίσκεται το ξενοδοχείο που έμενε. Κι ενώ βρισκόταν στη μέση του δρόμου, σχεδόν από το πουθενά, ένα τρίκυκλο με δυο επιβάτες ορμάει με μεγάλη ταχύτητα κατευθείαν πάνω στον βουλευτή. Ο Λαμπράκης πέφτει στο δρόμο πληγωμένος θανάσιμα. Αυτό δεν φαίνεται αρκετό για τους δυο δολοφόνους και ο ένας απ’ αυτούς κατεβαίνει και μ’ ένα λοστό δίνει ένα δυνατό χτύπημα στο ήδη σπασμένο κεφάλι του θύματος.

Η ισχυρή αστυνομική δύναμη δεν κάνει την παραμικρή κίνηση να πιάσει τους δυο δολοφόνους. Απολαμβάνει το συναρπαστικό θέαμα που έχει και συνέχεια …

Το τρίκυκλο του θανάτου, αφού εκτέλεσε την αποστολή του, επιχειρεί να διαφύγει από κάποια πάροδο. Τότε, ένας από το άναυδο πλήθος, ο Μανόλης Χατζηαποστόλου, με κίνδυνο της ζωής του πετάγεται μέσα απ’ την ανθρωπομάζα και πηδάει στο πίσω μέρος του οχήματος ακινητοποιώντας τους δυο δολοφόνους. Το τρίκυκλο ακινητοποιείται στη μέση του δρόμου, το πλήθος φωνάζει και κινείται προς τα εκεί και μόνο τότε η αστυνομία – μη μπορώντας να παίζει πλέον το ρόλο του θεατή – δέχεται να «συλλάβει» τους δυο ήδη ακινητοποιημένους δολοφόνους.

Το μισοπεθαμένο κορμί του Λαμπράκη σφαδάζει ακόμα στην ματωμένη άσφαλτο. Μέσα στο πανδαιμόνιο και σε κείνες τις αγωνιώδεις στιγμές βρέθηκε ένα ιδιωτικό αυτοκίνητο και τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο όπου άφησε την τελευταία του πνοή τέσσερις μέρες αργότερα.

Τα ονόματα των δυο δολοφόνων είναι : Σπύρος Γκοτζαμάνης, που οδηγούσε το τρίκυκλο, μέλος του ακροδεξιού συλλόγου «αγωνιστές και θύματα Εθνικής Αντίστασης» και Μανόλης Εμμανουηλίδης, μέλος της σωματοφυλακής της Φρειδερίκης.

Το συγκλονιστικό έγκλημα της Θεσσαλονίκης, συγκλόνισε όχι μόνο την ελληνική αλλά και την παγκόσμια κοινή γνώμη.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους εκπροσώπους του ελληνικού κοινοβουλίου.

Μεγαλωμένος με στερήσεις, ήταν το δέκατο τέταρτο από τα δεκαοχτώ παιδιά μιας φτωχής οικογένειας στο χωριό Κερασίτσα έξω από τη Σπάρτη. Όλοι τον αγαπούσαν και τον θαύμαζαν από το δημοτικό σχολείο μέχρι και το πανεπιστήμιο Αθηνών που σπούδαζε γιατρός. Αφομοιώνοντας σωστά το αρχαίο ρητό «νους υγιής εν σώματι υγιή» καλλιέργησε παράλληλα τα πνευματικοεπιστημονικά του ενδιαφέροντα με την αγάπη του για τον αθλητισμό.

Έγινε υφηγητής της ιατρικής στο πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά και στον αθλητικό στίβο κράτησε σταθερά επί 15 χρόνια τον τίτλο του βαλκανιονίκη στο άλμα σε μήκος.

Όταν έγινε στην Αθήνα η διεθνή «Μαραθώνια πορεία ειρήνης» ήταν ο μόνος που κατάφερε να σπάσει τα μπλόκα της αστυνομίας και τους κλοιού των τανκς του ΝΑΤΟ και να φτάσει από τον Τύμβο του Μαραθώνα στην Αθήνα απ’ όπου και η πασίγνωστη παγκοσμίως πλέον φωτογραφία του με το πανώ που γράφει ΕΙΡΗΝΗ.

Ο Λαμπράκης ήταν ένας από τους γνησιότερους ιδεολόγους της «Αλλαγής», πίστευε στη δημοκρατία και μισούσε το φασισμό και τη βία. Εκλέχτηκε βουλευτής σαν ανεξάρτητος της αριστεράς σε συνεργασία με την ΕΔΑ και το κύρος του ήταν αναγνωρισμένο απ’ όλες τις παρατάξεις. Οι απλοί άνθρωποι τον λάτρευαν. Ποτέ δε δέχτηκε να πάρει αμοιβή σαν γιατρός από φτωχούς. Το παλάτι όμως, η ολιγαρχία και η ξένη κηδεμονία τον μισούσαν θανάσιμα.

Διαβάστε : 1. “Ζ” του Βασίλη Βασιλικού.

2. “Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα” του Γιάννη Κάτρη

Ιδεοδρόμιο

------------------------------------------------------

ΣΑΝ ΚΑΙ ΠΡΩΤΑ.


Τα ΑΡΓΥΡΙΑ πέρασαν, ο θεσμός συνεχίζεται. Κάθε χρόνος λειτουργίας περιέχει ή επιτυχίες ή μια από τα ίδια ή κάθε πέρυσι και καλύτερα. Είναι αλήθεια ότι ο θεσμός αυτός, γιατί περί θεσμού πρόκειται, την τελευταία 10ετία απογοήτευσε τους πάντες και λειτουργούσε μόνο ένεκα κεκτημένης ταχύτητας χωρίς να έχει καμία σχέση με τα προ 20ετίας ΑΡΓΥΡΙΑ.

Οι εκδηλώσεις εκείνες περιείχαν ταυτόχρονα δυο συνισταμένες. Την εμποροβιοτεχνική έκθεση και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις. Η εμποροβιοτεχνική έκθεση παλιά λοιπόν ήταν γεμάτη από «παραγκούδια», όπου έμποροι και βιοτέχνες, Επανωμίτες και ξένοι, για 9 ημέρες εξέθεταν την πραμάτεια τους και τα ταμπελάκια «ΕΠΩΛΗΘΕΙ» ήταν αναρτημένα κατά εκατοντάδες. Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις ήταν έως πολύ αξιόλογες, με συγκροτήματα από διάφορα μέρη της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης. Οι καλλιτεχνικές εκθέσεις περιέκλειαν όλες τις ηλικίες και οι φορείς συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλον για το ποιος θα παρουσιάσει το καλύτερο πρόγραμμα. Ίσως βέβαια σημαντικό ρόλο έπαιζε και η «πίτα» που μοιράζονταν ή μάλλον που περίσσευε και μοιράζονταν (ομελέτα χωρίς αυγά δεν γίνεται), έτσι ώστε όλες οι εκδηλώσεις, πνευματικές, καλλιτεχνικές, αθλητικές και εκθεσιακές, στέφονταν από επιτυχία. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια και ειδικά από τότε που η Δημοτική επιχείρηση ανέλαβε τη διοργάνωση των ΑΡΓΥΡΙΩΝ, στέφτηκαν μόνο από οικτρά αποτυχία. «Φύγε κακό απ’ τα μάτια μου» είχε καταντήσει ο θεσμός και κανένας δεν τολμούσε να τον καταργήσει φοβούμενοι όλοι το πολιτικό κόστος. Μίκρυναν τον χρόνο των εκδηλώσεων και χώρισαν τις πολιτιστικές από τις εκθεσιακές, λες και δεν είχαμε πού να βάλουμε τον κόσμο. Οι εκθέτες πήραν των «ομματιών» τους και οι πολιτιστικές συνέχισαν τύποις κι αυτές. Με αποκορύφωμα την παταγώδη αποτυχία του 2003.

Φαίνεται όμως πως μετά την καταιγίδα βγαίνει το ουράνιο τόξο.

Την φετεινή εμποροβιοτεχνική έκθεση, την διοργάνωσαν οι ίδιοι οι επαγγελματίες. Ο σύλλογος επαγγελματιών και βιοτεχνών Επανωμής. Νέα παιδιά με όραμα και όρεξη, με μεράκι και αγάπη για τον θεσμό, έδωσαν μαθήματα σε όλους μας πώς μια καταδικασμένη έκθεση μπορεί σαν με μαγικό ραβδί να πλησιάσει το τέλειο. Ένα μεγάλο ΕΥΓΕ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ από όλους μας σ’ αυτά τα άξια παιδιά που τόσο έτρεξαν, τόσο μόχθησαν και τόσο καλά διοργάνωσαν την εμποροβιοτεχνική έκθεση 2004.

Είναι αλήθεια ότι σ’ όλη αυτή την προσπάθεια, βοήθησε σημαντικά και ο Δήμος. Έτσι είναι. «Το ένα χέρι νίβει τα’ άλλο… »γιατί από μόνοι τους επιτέλους κατάλαβαν ότι τίποτα δεν θα πετύχαιναν πάλι. Θα ήταν ευχής έργο αν και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις διοργανωθούν κι αυτές από τους επαγγελματίες γιατί, για να λέμε και τη μαύρη αλήθεια, οι φετεινές πολιτιστικές εκδηλώσεις ήταν κάτι περισσότερο από φτωχές!

Ευχή μας είναι, τα επόμενα ΑΡΓΥΡΙΑ να γίνουν ακόμα καλύτερα, με περισσότερους εκθέτες, με αξιόλογες πολιτιστικές παρουσίες και εκδηλώσεις, έστω κι αν χρειαστεί να δαπανηθεί ένα σεβαστό ποσό. Προπαντός όμως, ο προγραμματισμός να αρχίσει αμέσως, από τώρα, από …χθες μάλιστα και όχι στο γόνατο, την τελευταία στιγμή όπως χρόνια και χρόνια τώρα γίνεται.

του Χρήστου Παπαχρήστου


------------------------------------------------------

H ενημέρωση των δημοτών για το θέμα του Πεζοδρόμου και την τουριστική ανάπτυξη των παραλιών της Επανομής

Του Χάρη Αμμανατίδη Γέμισε από δημότες το Δημοτικό Θέατρο στη συγκέντρωση της 23ης Μαϊου 2004 με αντικείμενο την ενημέρωση από το δήμαρχο για το θέμα του Πεζοδρόμου αλλά και της τουριστικής ανάπτυξης των παραλιών Επανομής.

Στην αρχή της συζήτησης, ο κ. Δήμαρχος έθεσε το ζήτημα του Πεζοδρόμου και η τοποθέτησή του έδειξε την πρόθεση της Δημοτικής Αρχής ν’ ανοίξει τον Πεζόδρομο από την κάτω πλευρά της Εκκλησίας και να μετατραπεί (πιλοτικά) σε οδό ήπιας κυκλοφορίας. Ακολούθως, να συνταχθεί μελέτη και να εξεταστούν όλες οι πιθανές λύσεις, ακόμη και η διάνοιξή του Πεζοδρόμου από την επάνω πλευρά, αν η μελέτη αποδείξει την αναγκαιότητα αυτής της κίνησης. Προσωπικά, εκτιμώ ότι η κίνηση της Δημοτικής Αρχής κινείται σε σωστή βάση, δείχνοντας ότι είναι ανοιχτή η Δημοτική Αρχή σε όλες τις πιθανές λύσεις που θα ήταν δυνατό να αναστρέψουν μια δυσμενή κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, ειδικά σε ότι έχει σχέση με την οικονομική βιωσιμότητα των επιχειρήσεων που είναι χωροθετημένες στον Πεζόδρομο. Θα μπορούσε όμως η Δημοτική Αρχή ν’ αναθέσει τη μελέτη πολύ νωρίτερα και σήμερα να λειτουργούσε ο Πεζόδρομος υπό το νέο καθεστώς (χωρίς να σημαίνει ότι θα προτείνει η μελέτη τη διάνοιξη από την επάνω πλευρά της εκκλησίας) , οπότε δε θα χάνονταν άλλη μία θερινή περίοδος, η οποία είναι πολύ σημαντική για τις επιχειρήσεις της περιοχής.

Επίσης, ο κ. Δήμαρχος Ιωάννης Γραμμένος, έκανε πίσω στην προ μηνών τοποθέτηση της Δημοτικής Αρχής για την τουριστική ανάπτυξη των παραλιών Επανομής (περί φορέα διαχείρισης με την Αγροτουριστική Α.Ε.), θέτοντας τη συζήτηση σε μηδενική βάση. Ήταν σαφώς μια κίνηση με σημαντικά πολιτικά οφέλη για τη Δημοτική Αρχή, αφού γλίτωσε (τουλαχιστόν προς το παρόν....) η περιοχή των παραλιών Επανομής από μια δυσμενή κατάσταση που θα την έβαζε σε κηδεμονία για 49 χρόνια. Η τοποθέτηση του κ. Δημάρχου δικαιιώνει πλήρως τις θέσεις μας, όπως αυτές διατυπώθηκαν μέσα από το «Ιδεοδρόμιο». Σε σχέση με την τουριστική ανάπτυξη των παραλιών, όλοι όσοι τοποθετήθηκαν (κκ. Δημοτικοί Σύμβουλοι), μάλλον συμφωνούν με την αναθεώρηση της στάσης της Δημοτικής Αρχής.

Στην τοποθέτησή του ο πρώην Δήμαρχος κ. Οικονομίδης ήταν ξεκάθαρος: ο πεζόδρομος πρέπει να παραμένει πεζόδρομος ενώ θα πρέπει να γίνουν υποστηρικτές ενέργειες.

Αντίστοιχα ξεκάθαρος ήταν ο κ. Τσιούλας (Δημοτικός Σύμβουλος), ο οποίος είχε διαφορετική άποψη: ότι ο νυν Πεζόδρομος πρέπει να γίνει μονόδρομος απ’ όπου θα περνούν εντός του και τα λεωφορεία.

Στην τοποθέτησή του ο κ. Μπαλασάς (Δημοτικός Σύμβουλος) μας μπέρδεψε –στην αρχή τουλάχιστον- αφού δεν καταλάβαμε τη θέση του. Ξαναπήρε αργότερα το λόγο και διευκρίνησε ότι θα πρέπει πρώτα να γίνει μελέτη και μετά να γίνει οποιαδήποτε κίνηση. Μέχρι τότε θα πρέπει να γίνει αυστηρή αστυνόμευση του Πεζόδρομου.

Έγιναν όμως στη διάρκεια της εκδήλωσης πολλές ενέργειες που μάλλον δεν τιμούν το δημόσιο διάλογο, το θεσμό του Δήμου και του Δημάρχου:

- Ο κ. Δήμαρχος προσβλητικά έπαιρνε το μικρόφωνο μπροστά από τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Μιχάλη Σαράφη. Πολλές φορές μάλιστα τον επίπληξε για το γεγονός ότι προσπαθούσε (ο Πρόεδρος) να κάνει σωστά τη δουλειά του.

- Με τρόπο μη πρέποντα, ο κ. Δήμαρχος επιτέθηκε στο δημότη κ. Σακκά Νικόλαο που είχε το θάρρος να πει τη γνώμη του και να τοποθετηθεί στο ζήτημα της καταστρατήγησης του κανονισμού του Πεζόδρομου από τον ίδιο το Δήμαρχο, ο οποίος κινείται ή σταθμεύει το αυτοκίνητό του εντός του Πεζοδρόμου. Τον απεκάλεσε ψεύτη, όταν του είπε ο κ. Σακκάς ότι έχει δει προσωπικά τα αυτοκίνητα πολλών (του κ. Δημάρχου συμπεριλαμβανομένου) να σταθμεύουν εντός του πεζοδρόμου. Μάλιστα του είπε «ποιος είσαι και μιλάς;». Ένας απλός δημότης είναι κ. Δήμαρχε, όπως θα είστε κι εσείς μετά το τέλος της τετραετίας.

- Ο κ. Δήμαρχος απεκάλεσε «ξερόλα» τον κ. Οικονομίδη, πρώην Δήμαρχο Επανομής.

- Με μάλλον ειρωνικό τρόπο ο κ. Δήμαρχος αντιμετώπισε την πρωτοβουλία του Συλλόγου Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Επανομής ν’ αναθέσει σε ομάδα επιστημόνων τη μελέτη για την τεκμηρίωση των πιθανών λύσεων που προτείνονται στο έγγραφο που διανεμήθηκε στους παρευρισκόμενους εντός του θεάτρου σε σχέση με τις προτεινόμενες λύσεις για το θέμα του Πεζοδρόμου.

- Στην εκδήλωση ο κ. Δήμαρχος είπε ότι «καλές είναι οι συνελεύσεις, δεν μπορεί να υπάρχει ομοφωνία, αποφασίζει όμως το δημοτικό συμβούλιο, δηλαδή η δημοτική αρχή, δηλαδή ο δήμαρχος»…. Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του απ’ αυτήν την τοποθέτηση.

- Ατόπημα του κ. Μπαλασά να ρωτήσει τον κ. Σικοβάρη με ποια ιδιότητα υπογράφει –όντας ο κ. Σικοβάρης δάσκαλος- ένα κείμενο τεχνοκρατικού χαρακτήρα. Σαφώς και έπρεπε να το υπογράψει το κείμενο ο κ. Σικόβαρης, ως πολιτικός προϊστάμενος και υπεύθυνος για το συγκεκριμένο θέμα. Ο κ Σικοβάρης όμως έκανε το λάθος ν’ απαντήσει μεταξύ αστείου και σοβαρού ότι ούτε καν το υπέγραψε το κείμενο, παρόλο που αναφέρεται το όνομά του (τελικά δεν ήθελε να το υπογράψει, ξέχασε να το υπογράψει ή δεν έπρεπε να το υπογράψει;)

Εμείς στο «Ιδεοδρόμιο», έχουμε το θάρρος και γράφουμε αυτά που συνέβησαν και παράλληλα καταθέτουμε την προσωπική μας άποψη. Πιστεύαμε ότι 1,5 χρόνο μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, η Δημοτική Αρχή θα είχε διδαχθεί από τα λάθη της και θα βάδιζε καλύτερα στο μέλλον. Προφανώς με τέτοιες συμπεριφορές υποβαθμίζονται τα οφέλη μιας συζήτησης και οι ειλικρινείς προθέσεις της για το καλό του τόπου. Δεν έχουμε κανένα προσωπικό πρόβλημα με κάποιο πρόσωπο που εκφράζει τη Δημοτική Αρχή. Κάθε άλλο. Το πρόβλημα που έχουμε είναι ότι με τον τρόπο που λειτουργεί πολλές φορές η Δημοτική Αρχή, δεν είναι δυνατόν να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη. Κι αυτό δε συμφέρει στο Δήμο μας.

Υ.Γ.: Ετοιμάζεται κάτι από το Δήμο για το γεγονός της διέλευσης από το Δήμο μας της Ολυμπιακής Φλόγας στις 23 Ιουλίου 2004;


------------------------------------------------------

Μικρά καταστήματα, πολυεθνικές εταιρείες και πολυκαταστήματα

Του Θανάση Σφυρή, -Προέδρου του Συλλόγου Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Επανομής

Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι υπάρχει ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον στον τομέα του λιανικού εμπορίου, των υπηρεσιών αλλά και της μεταποίησης. Σήμερα, βρισκόμαστε εμείς οι επαγγελματίες και οι βιοτέχνες μπροστά σε προκλήσεις: σε προκλήσεις οικονομικές, σε προκλήσεις άκρατου ανταγωνισμού, σε εξωτερικές πιέσεις από πολυεθνικές και πολυκαταστήματα.

Καθημερινή μας έννοια, είναι η επιβίωση των επιχειρήσεών μας αλλά παράλληλα και η καλύτερη δυνατή ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΠΕΛΑΤΩΝ ΜΑΣ, ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΜΑΣ, ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΜΑΣ, τους οποίους τους ευχαριστούμε για την προτίμησή τους στις επιχειρήσεις μας. Είναι μια δυνατή σχέση εμπιστοσύνης αυτή που έχουμε με τους πελάτες των επιχειρήσεών μας.

Μέσα από επενδύσεις που πραγματοποιούμε, προσπαθούμε να παρέχουμε καλύτερες υπηρεσίες σε προσιτές τιμές. Βλέπουμε μπροστά μας την ευκαιρία που έχει η περιοχή μας ν’ αναπτυχθεί στον τουριστικό τομέα, ν’ αναπτυχθεί οικονομικά. Θέλουμε να κρατήσουμε τους πελάτες μας, να φέρουμε κι άλλον κόσμο στην Επανομή που θα αφήσει τα χρήματά του, στις επιχειρήσεις του Δήμου, ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΝΑ ΠΑΝΕ, ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΥΨΗΛΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ.

Έχουμε ως στόχο το συμφέρον του Δήμου μας, το συμφέρον των καταναλωτών, των φίλων μας, των συγγενών μας. Έχουμε όλες τις προϋποθέσεις για να αναπτυχθούν οι επιχειρήσεις μας, να επιβιώσουν στο ανταγωνιστικό περιβάλλον, να συμβάλουν στην οικονομική αναζωογόνηση του Δήμου. Αρκεί να το θέλουμε ως επαγγελματίες και να ανεβάσουμε κι άλλο την ποιότητα των προϊόντων και των υπηρεσιών μας.

Ωστόσο, καταθέτουμε την αγωνία μας για το μέλλον. Την αγωνία μας να ξεπεραστούν δύσκολες καταστάσεις όπως αυτές απορρέουν από τη διαφαινόμενη εισροή πολυκαταστημάτων στην Επανομή αλλά και μίζερες λογικές για το ρόλο των Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Επανομής και τον τρόπο με τον οποίο αυτοί παρέχουν τις υπηρεσίες τους.

Πρέπει όλοι -επαγγελματίες, βιοτέχνες και καταναλωτές- να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση μας: οι επαγγελματίες ν’ αντιμετωπίσουν με ακόμη καλύτερο τρόπο τους πελάτες τους, οι πελάτες να εκτιμήσουν όσα χρόνια τώρα προσφέρουμε στην περιοχή και να απαιτήσουν από εμάς καλύτερες υπηρεσίες, καλύτερες τιμές.


------------------------------------------------------

ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΘΟΛΩΝΕΙ.

Είναι ευγενική η επιθυμία να ασχοληθούμε με τα κοινά. Να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας, να προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας. Να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, να ευρύνουμε τους ορίζοντες της δημιουργικής μας λαχτάρας. Πού σκοντάφτει συνήθως η ευγενική πρόθεση, ποιοι παράγοντες παρεμβαίνουν και τη διαστρέφουν; Γιατί η διάθεση προσφοράς μεταμορφώνεται σε ανάγκη να εξουσιάζεις ανθρώπους και τη ζωή τους, σε δίψα να σε αναγνωρίζουν, να σε τιμούν, να σε κολακεύουν; Γιατί η δημοσιότητα οδηγεί σε εξάρτηση; Γιατί αρχίζεις ασυνείδητα να εκλαμβάνεις τη διακονία των πολλών σαν ιδιόκτητη δύναμη που την επιβάλλεις στη ζωή τους;

Πισώπλατα μαχαιρώματα, ύπουλες ραδιουργίες, το φαρμάκι της διαβολής, η φθονερή χαιρεκακία, η ηδονή να παγιδεύεις τον ανταγωνιστή, η παγερή έπαρση να τον εξοντώνεις έγκαιρα : είναι ήταν και θα είναι οι αυτονόητες συντεταγμένες του τοπίου της εξουσίας αλλά το πιο λυπηρό είναι ότι ισχύουν όχι μόνο στην κεντρική εξουσία αλλά και στην ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ.

Κοινή διαπίστωση όλων για την τάξη των «πολιτικών» η έλλειψη κριτικής ικανότητας, κοντόφθαλμη σκέψη, μετριότητα, εξουσιομανία, απληστία, νοοτροπία εξασφάλισης, διαφθορά, αλαζονεία …

Τα πραγματικά προβλήματα πάντως μάλλον συσκοτίζονται παρά ξεκαθαρίζουν με τη συνηθισμένη ηθικολογική αγανάκτηση. Δεν φωτίζουμε τίποτα με τον αφορισμό ότι οι «πολιτικοί» είναι περισσότερο καθυστερημένοι από τους επαγγελματίες. Πιο διαφωτιστικό θα ήταν να διερωτηθούμε με ποιόν τρόπο αλλά και για ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ασχολείται με τα κοινά κανείς σήμερα. Συχνές, σχεδόν κανόνας, οι μεταμορφώσεις των χαρακτήρων, η αλλοτρίωση της ανθρώπινης λογικής, ευθυκρισίας, οξυδέρκειας από τη σαγήνη της εξουσίας. Άνθρωποι άκρας ευφυΐας, εξαιρετικής καλλιέργειας, καταξιωμένοι στον κοινωνικό στίβο να γοητεύονται τυφλά και στρατεύονται να υπηρετούν αρχηγούς ριζικά διαφορετικού ποιοτικού επιπέδου, ανθρώπους απαίδευτους, χυδαιολόγους διεκπεραιωτές συμφερόντων, ατάλαντους συμπλεγματικούς που εκκρίνουν μικροψυχία και προσωπική εκδίκηση αν δεχθούν κριτική ακόμα και στενότατων συνεργατών τους.

Για χάρη αυτής της σαγήνης που ασκεί η εξουσία, αυτοευνουχίζονται αληθινά ικανοί, και η ασυνείδητη σκοτεινή της ενέργεια ξάνει να μεσουρανούν προϊόντα συγκυριών, αετονύχηδες της παρασκηνιακής καπατσοσύνης.

Θολό το τοπίο αλλά όχι υποχρεωτικός ο συμβιβασμός με τη θολούρα. Και στον έρωτα διαπλέκονται σκοτεινές ασυνείδητες ορμές. Όμως ο έρωτας παραμένει το κατ’ εξοχήν πεδίο πραγμάτωσης της αλήθειας του ανθρώπου, το κορυφαίο άθλημα για την υπαρκτική πληρότητα που είναι η ζωή ως σχέση, αυθυπέρβαση και αυτοπροσφορά. Κάποιο αμυδρό ανάλογο ισχύει και για την πολιτική, μόνο που στους καιρούς μας η αναλογία είναι ολότελα ξεχασμένη καθώς η παρακμή της κοινωνίας των σχέσεων και ο εγωισμός παρατείνονται και καταπίνουν συνεχώς γενιές.

Οι αφορισμοί βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε την κατεπείγουσα ανάγκη αλλαγής της στάσης μας απέναντι στην πολιτική. Πρόκειται για την εξουσία που διαχειρίζεται τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας αύριο. Και είναι σκέτη αυτοκτονία να εμπιστευόμαστε αυτήν την εξουσία σε ανθρώπους ανέραστους, δημαγωγούς, ψυχικά ελαττωματικούς.

Δυστυχώς όμως κάθε θεσμική αλλαγή του τρόπου πρόσβασης στον πολιτικό στίβο, εξαρτάται αποκλειστικά από τους ίδιους τους επαγγελματίες της πολιτικής. Επομένως, μόνο στη δική τους αυτοπροαίρετη μετάλλαξη μπορούμε να ελπίζουμε.

Δηλαδή μόνο στο ΘΑΥΜΑ.

Χριστοφόρης Ε. Χρήστος.

------------------------------------------------------

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ


Για άλλη μια χρονιά πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η τριήμερη εκδρομή των Δημοτικών Σχολείων μας στην Αθήνα. Η εκδρομή αυτή έγινε στα πλαίσια της επίσκεψης των Δημοτικών Σχολείων στη « Βουλή των Ελλήνων », ένα γεγονός που τα τελευταία χρόνια βρίσκει όλο και περισσότερους αποδέκτες.

Η εκδρομή αυτή ήταν από κοινού προγραμματισμένη, δηλαδή συμμετείχαν και τα τρία Δημοτικά της Επανομής. Σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να τονίσουμε τη σπουδαιότητα του γεγονότος αυτού, γιατί είναι φαινόμενο αρκετά σπάνιο σύμφωνα με την ελληνική πραγματικότητα όπου επικρατεί η προσωπική προβολή και το « διαίρει και βασίλευε ».

Την Παρασκευή 28-05-2004 μαζεύτηκε ο κόσμος στις 6:30 π.μ στην πλατεία της Επανομής κι αφού τηρήθηκε το γνωστό ακαδημαϊκό τέταρτο (η καθυστέρηση 15 λεπτών) ξεκίνησαν τα λεωφορεία με προορισμό την Αθήνα.

Η διαδρομή δεν κούρασε καθόλου διότι το κλίμα ήταν καλό, όλος ο κόσμος ήταν θετικά προδιαθετιμένος κι έτσι δεν παρατηρήθηκε τίποτε άλλο εκτός από γέλια και χαρούμενα πρόσωπα. Ύστερα από 3 στάσεις ( έξω από την Κατερίνη, Τέμπη και Λαμία) φτάσαμε στις 4:30 μ.μ στην Αθήνα.

Πρώτος σταθμός ήταν το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, όπου συμμετείχαμε στο πρόγραμμα Σύγχρονοι Ολυμπιακοί αγώνες. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες 10 μαθητών η καθεμιά και εκ περιτροπής παρακολουθούσαν ντοκιμαντέρ, έπαιζαν στους υπολογιστές, έβλεπαν εκθέσεις από προηγούμενες Ολυμπιάδες και γενικότερα ενημερώνονταν για την ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων. Αποκορύφωμα όλων ήταν ο χώρος της εικονικής πραγματικότητας. Όλοι ταξιδέψαμε στην αρχαία Ολυμπία και στο στάδιό της, είδαμε και νιώσαμε κυριολεκτικά τι θα πει να είσαι Έλληνας.

Στη συνέχεια πήγαμε στο ξενοδοχείο President όπου ο καθένας εκμεταλλεύτηκε το λίγο ελεύθερο χρόνο που είχε στη διάθεση του γιατί η μέρα δεν είχε τελειώσει αλλά θα έκλεινε με μια βραδινή βόλτα στα στενά στο Ψειρή και στο Μοναστηράκι.

Φτάσαμε αισίως στο πρωινό του Σαββάτου. Η μέρα δεν θα ήταν εύκολη. Το καταλάβαμε όλοι από το πρωινό εγερτήριο. 6:30 π.μ και όλοι πίστεψαν ότι πρόκειται για μια κακόγουστη φάρσα που έστησε κάποιος από τους συνοδούς!!!!! Η αποζημίωση όμως δεν άργησε να φανεί. Ήταν το καταπληκτικό πρωινό που μας περίμενε στην τραπεζαρία. Από βούτυρο με μαρμελάδα μέχρι αυγά με μπέικον κι από καφέ φίλτρου μέχρι χυμό πορτοκαλιού. Έτσι όλοι ξεκινήσαμε τελικά τη μέρα μας με άλλη διάθεση.

Επιβιβαστήκαμε στα λεωφορεία και ύστερα από μια σύντομη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας φτάσαμε στον επόμενο σταθμό που ήταν η Ακρόπολη. Ότι και να πει κανείς για το χώρο αυτό θα είναι λίγο. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Τον Παρθενώνα; Το Ερεχθείο; Το Ηρώδειο; Το ναό του Ήφαιστου; Οι Καρυάτιδες; Το Μουσείο της Ακρόπολης; Και και και και………. Τα λόγια είναι περιττά και δεν μπορούν να περιγράψουν τη μαγεία και τα συναισθήματα που νιώσαμε.

Επόμενος προορισμός ήταν το Μουσείο Μπενάκη όπου με τη βοήθεια δύο ξεναγών, που μας ξενάγησαν και στο χώρο της Ακρόπολης, «περπατήσαμε» μαζί με τους ήρωες της επανάστασης στα πεδία μάχης και στα λημέρια τους. Είδαμε από κοντά τα βραβεία Νόμπελ των μεγάλων ποιητών μας Γ. Σεφέρη, Ο. Ελύτη, το βραβείο Λένιν του Γ. Ρίτσου καθώς και πάρα πολλές Βυζαντινές εικόνες και άλλα πολλά.

Φαγητό στη συνέχεια στον Πειραιά και συγκεκριμένα στο Μικρολίμανο και λίγη ελεύθερη ώρα για καμιά βόλτα αλλά οι περισσότεροι έβλεπαν την ώρα της επιστροφής στο ξενοδοχείο για να πάνε για ύπνο έτσι ώστε να είναι φρέσκοι για την νυχτερινή εξόρμηση. Όπως και έγινε. Όλοι έπεσαν σαν τα κοτόπουλα στο κρεβάτι, ακόμα και παιδιά που είχαν χρόνια να κοιμηθούν το μεσημέρι.

Το απόγευμα ξεκούραστοι μπήκαμε στο ΜETRO με προορισμό το Λυκαβηττό. Αφού περπατήσαμε μια μικρή διαδρομή και ανεβήκαμε τα 196 σκαλιά μέχρι το τελεφερίκ ανεβήκαμε μ’ αυτό στο λόφο του Λυκαβηττού και θαυμάσαμε την Αθήνα από ψηλά αλλά αυτή τη φορά νύχτα.

Αξίζει να σημειωθεί η έκπληξη που επιφυλάξαμε σε ένα νιόπαντρο ζευγάρι που μόλις είχε τελέσει τους γάμους του στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται στο λόφο. Ύστερα από ένα θερμό χειροκρότημα τραγουδήσαμε όλοι μαζί το γνωστό άσμα « Σήμερα γάμος γίνεται……» και όπως καταλαβαίνεται έγινε χαμός, Η συγκίνηση του ζευγαριού ήταν φανερή.

Τρελό ξεφάντωμα και γλέντι ακολούθησε στη συνέχεια σε κέντρο στην Πλάκα όπου δείξαμε και τις χορευτικές μας ικανότητες κυρίως οι μικροί μας μαθητές κλέβοντας για άλλη μια φορά την παράσταση.

Κυριακή πρωί και λίγο περισσότερος ύπνος φυσικά δεν έβλαψε κανέναν. Αφού φάγαμε πρωινό και αφήσαμε το ξενοδοχείο ταξιδέψαμε σε άλλη διάσταση και σε άλλους πλανήτες στο γνωστό σε όλους πλανητάριο. Ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Φυσικά η εκδρομή έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο, με την ξενάγηση στη Βουλή των Ελλήνων. Καθίσαμε στα έδρανα των Βουλευτών και νιώσαμε για λίγο εκλεκτοί.

Είδαμε ακόμα μια έκθεση με θέμα: « 140 χρόνια Επτάνησα ». Να μην παραλείψουμε και τις φωτογραφήσεις μας στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη μαζί με τους τσολιάδες όπου μείναμε έκπληκτοι από την αλλαγή φρουράς που παρακολουθήσαμε.

Παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής κράτησε ο καθένας από μας, όλο αυτό το πέρασμα από την Αρχαία Ελλάδα ως την Ελλάδα του αύριο, βαθιά χαραγμένο στη μνήμη του και κουβάλησε μαζί του εκτός από ένα σωρό φωτογραφίες κι ένα σωρό από διδάγματα των αρχαίων μας προγόνων για ένα καλύτερο αύριο χτισμένο στα γερά θεμέλια της ιστορίας μας. ΓΙΑΤΙ ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ.

Νίκος Ορφανουδάκης - Δάσκαλος ΣΤ 1 Τάξης 1ου Δημ. Σχολείου Επανομής


------------------------------------------------------

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ - Ένας και μοναδικός

Υπάρχουν μερικές περιπτώσεις τραγουδοποιών που από την πρώτη στιγμή της καριέρας τους ξεχωρίζουν από το σύνολο με άνεση και δικαίως. Σε αυτή την κατηγορία σαφώς κατατάσσεται και ο Σωκράτης Μάλαμας, του οποίου η εμπνευσμένη δημιουργία αμέσως άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές των περισσότερων από εμάς ενώ, όσοι έχουν παρακολουθήσει τις ζωντανές εμφανίσεις του εκστασιασμένοι αναρωτιούνται πως γίνεται και αυτός ο σεμνός τύπος με την ακουστική κιθάρα στο χέρι, με τον κάθε στίχο που προσφέρει, η χαρακτηριστική φωνή του να περιγράφει τα βαθύτερα των συναισθημάτων που έχουμε νιώσει κάποια στιγμή όλοι μας.

ΤΟ ΜΕΛΩΔΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ…

Όλα ξεκίνησαν το Σεπτέμβριο του 1970 όταν ο Σωκράτης γιόρτασε τα 13α του γενέθλια και πήρε για δώρο μια κιθάρα από τον πατέρα του. Έκτοτε ξεκίνησε μια προσπάθεια να ανακαλύψει μυστικές εισόδους στο βασίλειο των ήχων, ασχολούμενος με το μουσικό όργανο. Ως φυσική συνέχεια ήρθαν οι σπουδές στο Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης , η ολοκλήρωσή τους στο Ωδείο της Στουτγάρδης, καθώς και η μαθητεία του δίπλα σε μεγάλους κιθαρωδούς, όπως ο Νότης Μαυρούδης, και ο Βαγγέλης Ασημακόπουλος. Αργότερα, γίνεται και ο ίδιος καθηγητής κιθάρας, αφότου τελειώσει τη θητεία του στο στρατό. Είναι πλέον έτοιμος να ανοίξει τα μελωδικά φτερά της δημιουργίας του, κάτι που πραγματοποιεί το 1989 με το δισκογραφικό του ντεμπούτο που είχε τίτλο ‘’Ασπρόμαυρες ιστορίες ’’, μετά από την αντίστοιχη παρότρυνση του Νίκου Παπάζογλου που τον είχε ακούσει να παίζει σε κάποια από τις ζωντανές σκηνές της πόλης, ενώ αργότερα τον πήρε για κιθαρίστα στο συγκρότημά του. Η πρώτη του δουλειά χάραξε νέους δρόμους στη μουσική, κάτι που συνέχισε να συμβαίνει και με όσες επακολούθησαν, ενώ χαρακτηριστικό παραμένει το γεγονός ότι η δυσκολία των ενασχολούμενων με τη μουσική να τον κατατάξουν σε κάποιο από τα υπάρχοντα μουσικά είδη, ήταν μια από τις βασικές αιτίες για να αρχίσει να διαμορφώνεται το έδαφος για τον ερχομό αυτού του είδους που σήμερα ονομάζουμε ‘’έντεχνο’’ και άκρας αποδοχής από το κοινό.

...ΚΑΙ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΣΗΜΕΡΑ

Ο τραγουδοποιός, ο οποίος ζει μόνιμα πλέον στην πόλη μας, την οποία και θεωρεί ως πηγή έμπνευσης του, εξερεύνησε με ανοιχτό μυαλό διάφορους μουσικούς τόπους όχι πάντα μόνος, αλλά και μέσα από διάφορες συνεργασίες με πολλούς και ενδιαφέροντες καλλιτέχνες, όπως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και ο Νίκος Ξυδάκης. Συνδύασε το rock με το λαϊκό, ενώ σε όλα αυτά προσέθετε πάντα τη δική του προσωπική κιθαριστική καταγραφή, μέσα από ‘’γεμίσματα’’ που ακούγονται χαρακτηριστικά σε κάθε τραγούδι. Στην τελευταία του δισκογραφική δουλειά με τίτλο ‘’Ένα’’ πραγματοποιεί μια ουσιαστική αποδόμηση της μουσικής του, αφού πλέον τραγουδά μόνο με την κιθάρα του συνοδεία στα περισσότερα κομμάτια. Έτσι θα μας παρουσιαστεί και στη σειρά των ζωντανών εμφανίσεων που θα ακολουθήσουν, ώστε να νιώσουμε ότι είμαστε όλοι μαζί μια καλή παρέα.

Αντώνης Παρταλιός.

------------------------------------------------------

ΜΑΚΡΙΝΑ ΞΑΔΕΛΦΙΑ

Τολμήσαμε να παραδεχθούμε μεταξύ μας τη δύναμη μιας ανεξήγητης επιμονής που σε αναγκάζει να πετάς για λίγο πάνω από τα όνειρα ανάμεσα στον απόηχο από τις γιορτές τα πανηγύρια, τις ροκ συναυλίες και να προσγειώνεσαι απότομα μέσα σε χαρτιά από στιχάκια γεμάτο και μελωδίες…

Ενώσαμε τις εμμονές μας, είδαμε ότι ενώ ήταν πολύ διαφορετικές, είχαν μια βαθιά μακρινή συγγένεια. Ήταν Μακρινά Ξαδέρφια.

Τα Μακρινά Ξαδέρφια είναι και έπαιξαν :

Κώστας Ασημάκης, βιολί, πιάνο, φωνητικά - Σπύρος Καβαλιεράτος, κιθάρα κλασική. ακουστική, αναγεννησιακό λαούτο, αναγεννησιακό φλάουτο με ράμφος, μαντολίνο - Θοδωρής Κουέλης, κοντραμπάσο, τσέλο - Θοδωρής Κοτονιάς, νέι, κρουστά - Ανδρέας Ανδρεασάτος, ακορντεόν στο 12 (διέκοψε τη δράση του το 2000)

Μια παραγωγή του Μικρού Ήρωα για την Sony Music - Επιμέλεια παραγωγής, Άγγελος Σφακιανάκης

Ενορχήστρωση, Μακρινά Ξαδέρφια - Ηχογράφηση, Γιώργος Κορρές, Βαγγέλης Καλαράς, Studio + ΕΝΑ

Αντώνης Παρταλιός

------------------------------------------------------

ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΚΙΘΑΡΑ - Είδος : έγχορδο νυκτό

Η ηλεκτρική κιθάρα δεν έχει ηχείο αλλά χρησιμοποιεί ηλεκτρομαγνήτες που μετατρέπουν τους παλμούς των χορδών σε ηλεκτρικό σήμα. Το κυρίως σώμα μπορεί να είναι συμπαγές «solid body» ή με μικρό ηχείο «hollow body». Έχει δύο η περισσότερους μαγνήτες με ρυθμιστικά έντασης και τονικότητας. Πολλές φορές υπάρχει ειδικός μοχλός, που χρησιμοποιείται για βιμπράτο.

Η εταιρία Rickenbacker κατασκεύασε το 1931 την πρώτη ηλεκτροακουστική κιθάρα με κάψα. Ακολούθησε η Gibson το 1935 με το πρώτο «σκάφος»(hollow body) την φημισμένη ES150 που χρησιμοποιούσε τους μαγνήτες « Charlie Christian”. Αυτός ο τύπος κιθάρας είναι ακόμη δημοφιλής στην Τζαζ. Αντίθετα στην ροκ μουσική οι μεγαλύτερες εντάσεις δημιουργούσαν μικροφωνισμούς λόγω της ύπαρξης του αντηχείου. Έτσι το 1948 η εταιρία Fender κατασκεύασε την πρώτη κιθάρα με συμπαγές σώμα, την Telecaster. H Gibson απάντησε με το μοντέλο «Les Paul» χρησιμοποιώντας το όνομα γνωστού κιθαρίστα της εποχής που συμμετείχε ενεργά στους πειραματισμούς της εταιρίας. Το 1954 η Fender κατασκεύασε ένα μοντέλο με τρεις μαγνήτες και με λεβιέ βιμπράντο, την περίφημη Stratocaster. Τέλος, στην δεκαετία του ’50, η Gibson εισήγαγε την σειρά 300 που είχε λεπτότερο αντηχείο και έτσι ήταν λιγότερη ευαίσθητη στους μικροφωνισμούς. Άλλες κατασκευαστικές εταιρίες :Wal, Ibanez, Jackson.

Η ηλεκτρική κιθάρα κατέχει πολύ σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της μοντέρνας μουσικής του 20ου αιώνα. Ο ενισχυμένος ήχος και η δυνατότητα χρήσης εφφέ την καθιστά κυρίαρχο όργανο σε όλα τα είδη μοντέρνας μουσικής.

Τζαζ : Joe Pass, Larry Corryel, John McLaughlin,

Ροκ : Jimmy Hendrix, Carlos Santana, Rory Gallaher, Steve Vai, Satriani,

Μπλουζ : B. B. King, Stevie Ray Vaughan

Η ηλεκτρική κιθάρα χρησιμοποιήθηκε και από συνθέτες όπως ο George Crumb και ο Frank Martin, σε έργα έντεχνης μουσικής.

Στις περισσότερες περιπτώσεις παίζεται με πέννα και σπάνια με δάκτυλα. Οι μουσικοί των Μπλουζ συνηθίζουν να παίζουν με τον αντίχειρα.

Αρκετοί αριστερόχειρες μουσικοί των Μπλουζ, αν και κρατούν την κιθάρα με το μπράτσο προς τα δεξιά, διατηρούν τις χορδές, όπως είναι τοποθετημένες για έναν δεξιόχειρα μουσικό.

Αστέρης Παρταλιός

------------------------------------------------------

ΑΞΙΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ

Δεν υπάρχουν λέξεις για να επιβραβεύσουν το μεγάλο έργο της πλήρους αποκατάστασης (αρχική μορφή) του ιστορικού ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Επανωμή. Οι ευχαριστίες μας – μαζί με τα συγχαρητήρια – είναι πολλές για την ομάδα που σκέφτηκε, εργάστηκε και υλοποίησε με μεράκι και προπάντων γνώση το έργο της αποπεράτωσης της εξωτερικής μορφής της εκκλησίας.

Από τον παπά – κατά κύριο λόγο – μέχρι τον επίτροπο και από τους δωρητές μέχρι και τον τελευταίο εργάτη που συνέβαλλε σ’ αυτό το θαυμάσιο έργο, εμείς λέμε ένα μεγάλο ΕΥΓΕ και μάλιστα με πολύ εκτίμηση.

Στη μικρή ή μεγάλη ιστορία του τόπου μας, οι πρωτεργάτες θα αναγράφονται και θα μείνουν στις σελίδες εκείνες των ανθρώπων που διαφύλαξαν, διατήρησαν και κατέγραψαν κάθε κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Μέσα από το «Ιδεοδρόμιο», θα ψέγουμε πάντα κάθε ΑΣΧΕΤΟ διαχειριστή οποιασδήποτε εξουσίας που με ξεροκεφαλιά και ετσιθελισμό καταστρέφει και αλλοιώνει για … «ένα ωραίο πράμα» ότι κληρονομήσαμε και που αποδυκνείει τη μεγάλη μας Ιστορία, τη μεγάλη μας Λαογραφία.

Ευχόμαστε όμως το παράδειγμα των πρωτοστατούντων της εκκλησίας, να το μιμηθούν κι άλλοι ώστε επί τέλους να μείνει και κάτι που να θυμίζει την όμορφη όψη της Επανωμής και το ότι αυτός ο τόπος δε χτίστηκε χτές!!!

Από το Ιδεοδρόμιο, Χρήστος Παπαχρήστος & Γιώργος Σφυρής

------------------------------------------------------

10 Ιουνίου 2004, ώρα 11.35πμ

Πληροφορήθηκα το θάνατο του Ray Charles απ’ το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου γυρίζοντας από τη Θεσσαλονίκη στο Πλαγιάρι.

Για πρώτη φορά άκουσα τον Ray Charles με το μικρό μου τρανζιστοράκι μάρκας … Sankyo, μέσα από παράσιτα και παρεμβολές, από τον Ρ/Σ της αμερικάνικής βάσης στη Νέα Μάκρη. Ήταν το 1964-65 και τραγουδούσε το “I got a woman”. Δεν θυμάμαι αν μπόρεσα να συγκρατήσω το όνομα του καλλιτέχνη, αλλά σίγουρα η χροιά της φωνής του εντυπώθηκε αμέσως στο μυαλό μου και ενίσχυσε την επιρροή που ήδη είχε η αφροαμερικάνικη μουσική στις προτιμήσεις μου. Έτσι μπορούσα εύκολα να τον αναγνωρίζω σαν φωνή στο “Whatd I say”, στο “Hit the road jack”, το “Unchain my heart” και άλλα που μεταδίδονταν συνεχώς από τον «αμερικάνικο» σταθμό και σπανιότερα από τους ελληνικούς..

Τον Ray Charles φρόντιζε να μου τον θυμίζει τα τελευταία χρόνια ο φίλος μου Κώστας Χαλαστάνης χαρίζοντάς μου συχνά ηχογραφήσεις από την πλούσια δισκοθήκη του. Αξίζει να αναφέρω μάλιστα ένα επεισόδιο που έγινε πριν από αρκετά χρόνια στο παλιό δισκάδικο ΑΝΩ ΚΑΤΩ RECORDS, όταν ο Κώστας αγόρασε ένα άλμπουμ με πέντε LP του Ray Charles παίρνοντάς το κυριολεκτικά με διαφορά δευτερολέπτων μέσα από τα χέρια του σπουδαίου Θεσσαλονικιού πιανίστα Σάκη Παπαδημητρίου .

Τον Ray Charles τον θυμήθηκα πριν από λίγες βδομάδες βλέποντας στο βίντεο την ταινία BLUES BROTHERS, ικανοποιώντας μια παλιότερη υπόσχεση στην κόρη μου, όπου είχε έναν μικρό ρόλο ενός εμπόρου μεταχειρισμένων μουσικών οργάνων και τραγουδούσε παίζοντας στο Fender Rhodes το κεφάτο “Shake a tailfeather” καθισμένος δίπλα στον αξέχαστο John Belushi.

Για την ιστορία, ο Ray Charles Robinson γεννήθηκε το 1930 στο Albany της Georgia. Σε ηλικία έξη ετών τυφλώθηκε από γλαύκωμα. Από πολύ μικρή ηλικία έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη μουσική και έτσι άρχισε μαθήματα πιάνου στην σχολή τυφλών του St. Augustine. Στα δεκαεπτά του χρόνια, ενώ είχαν πεθάνει και οι δύο γονείς του, ήταν ήδη ένας αναγνωρισμένος επαγγελματίας μουσικός παίζοντας το ίδιο καλά πιάνο και άλτο σαξόφωνο και καλύπτοντας κάθε είδος μουσικής από το μπλούζ, το γκόσπελ, το swing, και τα διάφορα είδη της μουσικής country .

Στα 1948 μετακόμισε στο Seattle όπου τελειοποίησε τις επιδόσεις του στη jazz και άρχισε να πειραματίζεται πάνω στη σύνδεση μπλουζ και γκόσπελ. Την εποχή αυτή καθιέρωσε ως καλλιτεχνικό του όνομα το Ray Charles, κόβοντας το οικογενειακό επώνυμο Robinson για να μην τον συγχέουν με τον παγκόσμιο πρωταθλητή πυγμαχίας της εποχής τον Sugar Ray Robinson. Τα αποτελέσματα των πειραματισμών του δημοσιοποιήθηκαν το 1955 με την εγγραφή στην εταιρεία Atlantic της σύνθεσης «I got a woman». Το κομμάτι αυτό υπήρξε ένα εκπληκτικό μίγμα μπλουζ και γκόσπελ και 4-5 χρόνια αργότερα καταγράφτηκε ως ιδιαίτερο μουσικό είδος με το όνομα soul music. Σύμφωνα με τον Graham Vulliamy, στο βιβλίο του ΤΖΑΖ & ΜΠΛΟΥΖ, η σύνθεση αυτή ανέτρεψε τις προηγούμενες ενορχηστρωτικές αντιλήψεις βάζοντας τα χάλκινα πνευστά και τα σαξόφωνα δίπλα στην παραδοσιακή χορωδία του γκόσπελ, ενώ συγχρόνως ο ίδιος ο Ray τραγουδούσε με επαναλαμβανόμενες φράσεις και κραυγές δημιουργώντας έτσι ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα. Η ανάμιξη θρησκευτικής μουσικής και μπλουζ τρομοκράτησε τους συντηρητικούς μαύρους μουσικούς που θεωρούσαν το μπλουζ, με τα ερωτικά του θέματα, ως μουσική του διαβόλου. Έτσι, ο Ray Charles μόνος του δημιούργησε τη μαύρη μουσική του τότε μέλλοντος, τη μουσική σόουλ, στην οποία διέπρεψαν κορυφαίοι καλλιτέχνες όπως ο Otis Redding, η Aretha Franklin, o James Brown, o Wilson Picket και άλλοι. Η επιρροή του Ray Charles αναγνωρίζεται επίσης και στα ιδιώματα κορυφαίων μουσικών της τζαζ όπως ο Charles Mingus, o Cannonball Adderley ,ο Art Blakey, ο Horace Silver και πολλοί άλλοι, ενώ μουσικολογικά επηρέασε το κυρίαρχο ρεύμα της τζαζ της περιόδου 1955-65 που έγινε γνωστό ως Hard Bop.

Εκτός από τις μεγάλες εμπορικές του επιτυχίες που σάρωναν κυριολεκτικά τα charts

μέχρι το 1965 (Georgia on my mind, Drown in my own tears, Swannee river rock, I can’t stop loving you, You don’t know me, You are my sunshine, Take these chains from my heart, Busted, Crying time, Here we go again κλπ} ο Ray Charles έκανε και μερικούς μνημειώδεις δίσκους τζαζ όπως το Soul Brothers με τον Milt Jackson και το The Genius of Ray Charles με την ορχήστρα του Count Basie.

Ο Ray Charles υπήρξε χρήστης ναρκωτικών από τα 16 του. Το 1966 υπήρξε ένα έτος καμπή για τη ζωή του. Κατηγορήθηκε τότε για κατοχή ηρωίνης και μαριχουάνας και καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε ετών με αναστολή. Το γεγονός αυτό του έδωσε τη δύναμη να απεξαρτηθεί, αφού πέρασε ένα διάστημα σε κλινική της Καλιφόρνιας.

Μετά το 1966 η πρωτότυπη συνθετική του δουλειά παρουσίασε κάμψη, συνέχισε όμως να παρουσιάζει μεγαλοφυείς διασκευές και ενορχηστρώσεις και να κάνει συγκλονιστικές συναυλίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ το τραγούδι Georgia on my mind δεν είναι δική του σύνθεση, μετά τη διασκευή που εκείνος έκανε ανακηρύχθηκε σε επίσημο τραγούδι της πολιτείας Georgia.

Ο Ray Charles στα 58 χρόνια της καριέρας του πήρε αμέτρητα κορυφαία βραβεία και διακρίσεις.

Πριν πεθάνει εγκαινίασε το ίδρυμα Ray Charles Robinson Performing Arts Centre στο κολέγιο Morehead στην Ατλάντα και τελείωσε ένα άλμπουμ με τίτλο Genius Loves Company μαζί με τους B.B.King, Bonnie Raitt, Gladys Knight, Johnny Mathis, James Taylor και άλλους που αναμένεται να κυκλοφορήσει στα τέλη Αυγούστου.

Είχε 11 παιδιά, 20 εγγόνια και 5 δισέγγονα.

Πέθανε την Πέμπτη 10 Ιουνίου 2004 στις 11.35 π.μ. στο σπίτι του στην Καλιφόρνια από καρκίνο του ήπατος.

Τάσος Αναστόπουλος

------------------------------------------------------
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ

Χαίρομαι τα παιδιά μας που λειτουργούν άδολα, ελεύθερα, με ευθύτητα και απλότητα, χωρίς ίχνος υποκρισίας. Οι σχέσεις τους άμεσες και αληθινές. Με ενθουσιασμό και με συναίσθημα. Με αποστροφή σε ενέργειες των μεγάλων που υποκρίνονται, που “το παίζουν” σπουδαίοι (ψώνια, αποκαλούν τους δήθεν και τελειώνουν την κουβέντα τους. = εύστοχοι).

Ξέρουν και ξεχωρίζουν το γνήσιο από το κίβδηλο, τη δημοκρατία από το φασισμό, την ευγένεια ψυχής και την καλοσύνη από υποκριτικές συμπεριφορές και ελιγμούς υστερόβουλους, τους αϊτούς από τα ερπετά.

Χαίρομαι όταν εμάς τους “μεγάλους” μας διορθώνουν.

Ας προσέξουμε λοιπόν να μην οξειδύσουμε και περιχαρακώσουμε αυτές τις όμορφες ψυχές των παιδιών μας, που είναι το μέλλον της κοινωνίας μας. Γιατί υπάρχει αυτός ο κίνδυνος, αφού αιωρείται στους μεγάλους βαριάς μορφής ίωση υποκρισίας – υποκρισίας στην οποία κάποιοι ασφυκτιούν και αγανακτούν, και υποκρισία στην οποία κάποιοι χαίρονται. Όπως και νάχει η υποκρισία φέρει τα βαριά συμπτώματα μιζέριας και δυστυχίας.

Ας επιτρέψουμε εδώ στα νιάτα να μας φορέσουν “γυαλιά” για να πούμε και οι μεγάλοι τα πράγματα με το όνομά τους.

Φρειδερίκη Αγγέλη.

------------------------------------------------------

Μια μικρή εξομολόγηση… για τα μεταλλαγμένα.

Με την ευκαιρία της κουβέντας που γίνεται σχετικά με τα μεταλλαγμένα, πιάνω για μια ακόμα φορά τον εαυτό μου να στέκει επιφυλακτικός απέναντι στα επιστημονικά επιχειρήματα. Υπάρχουν τρεις λόγοι γι αυτό. Κατ’ αρχάς φαίνεται να αντιδρώ όπως οι χωρικοί στις κραυγές του βοσκού έναντι του λύκου – επιδρομέα, οπότε και δεν εμπιστεύομαι τους κατ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα κινδυνολογούντες οικολόγους. Ύστερα, συμβαίνει ως βιολόγος που ασχολείται με ερευνητικά πεδία άλλα από εκείνα της μοριακής βιολογίας, να δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω τα εκατέρωθεν προβαλλόμενα επιστημονικά τεκμήρια (να πω εδώ ότι έχω ακούσει καθ’ όλα έγκυρους συναδέλφους να διαπληκτίζονται υποστηρίζοντας διαμετρικά αντίθετες απόψεις). Το τρίτο και τελευταίο είναι ότι ως επιστήμονας που – ελπίζω ότι – αναστοχάζεται πάνω στις προϋποθέσεις και τους όρους της ίδιας του της δουλειάς συμβαίνει να είμαι της γνώμης ότι το επιστημονικό είναι το χειρότερο πολιτικό επιχείρημα που μπορεί να επιστρατεύσει κανείς.

Φυσικά θα συμφωνήσω με όλους εκείνους που μιλούν για επιστημονικές αβεβαιότητες και επικαλούνται την αρχή της προφύλαξης. Θα πω όμως ότι θεωρώ τη σχετική επιχειρηματολογία αναποτελεσματική, αφού οι υποστηρικτές της γενετικής μηχανικής θα μπορούσαν δυνάμει να προβάλλουν πειστικά αντεπιχειρήματα και να την αποδυναμώσουν.

Αντίθετα, μου φαίνονται αποτελεσματικότερα – σχεδόν ακαταμάχητα – εκείνα τα επιχειρήματα που οδηγούν την κουβέντα στο έδαφος της πολιτικής. Μιλώ εδώ για θέσεις όπως εκείνη που υποστηρίζει ότι εισαγωγή της γενετικής μηχανικής στη γεωργία σημαίνει μεταλλαγμένους σπόρους ελεγχόμενους από μερικές, ελάχιστες πολυεθνικές. Για να προσθέσουν ότι τούτες οι πολυεθνικές δεν είναι φιλανθρωπικές εταιρίες. Υποστηρίζουν ακόμα ότι η φύτευση των μεταλλαγμένων σπόρων και η περαιτέρω καλλιέργεια των φυτών απαιτεί τη χρήση ειδικών θρεπτικών, ζιζανιοκτόνων, μυκητοκτόνων, εντομοκτόνων, αυξητικών ορμονών κ.λ.π. Αποτελεί κοντολογίς εξειδικευμένες καλλιεργητικές τεχνικές που επίσης ελέγχονται από μη φιλανθρωπικές πολυεθνικές. Υποστηρίζουν με άλλα λόγια ότι πολιτικά η χρήση της γενετικής μηχανικής στη γεωργία σημαίνει την αύξηση των κεφαλαιακών εισροών και την ίδια ώρα σημαίνει την ακύρωση του ελεύθερου αγρότη – του νοικοκύρη στο χωράφι του – και τη μετατροπή του σε εξαρτώμενο από πολυεθνικές προλετάριο.

Μου λένε όλα τούτα ότι η εντατικοποίηση του ανταγωνισμού που επιβάλλει η γενετική μηχανική πρόκειται να καταστρέψει τελείως τον κοινωνικό ιστό σε πάμπολλες κοινωνίες και να στοιβάξει ελεύθερη αλλά κοινωνικά ευτελή εργατική δύναμη στις χώρες του βορρά. Είναι, νομίζω, αρκετά όλα τούτα ώστε να εναντιώσουν καθένα ταγμένο στο χώρο της αριστεράς.

Τέλος, με πείθουν κι εκείνοι που κάνουν λόγο για αβεβαιότητα της παραγωγής και κυρίως της εμπορικής αξίας των προϊόντων. Και με πείθουν ακόμα πιο πολύ όσοι διαφωνούν με το νέο πολιτιστικό πρότυπο που τείνει να εγκαθιδρυθεί και που σπάζει οριστικά τους όποιους απ’ ευθείας δεσμούς μπορούσα να διατηρώ με τους παραγωγούς, ενώ αντίθετα με καθιστά απρόσωπο καταναλωτή αλλότριων εμπορευμάτων στο έλεος μιας αγοράς που ελέγχεται από τις περιώνυμες πολυεθνικές της αγοράς τροφίμων. Τούτο το τελευταίο έρχεται να αγγίξει την οικολογική μου ευαισθησία που πηγάζει από την ανάγκη να ζω εν ειρήνη με πράγματα γύρω μου που τα νοιώθω οικεία. Όλα τούτα μαζί λοιπόν συγκροτούν έναν καλό και προπάντων πολιτικό λόγο που ως οικοαριστερό με κάνει να στέκω απέναντι στη Μονσάντο, τη Ντυπόν και τις άλλες αξιοκατάρατες αδελφές.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΟΥ καθηγητής Οικολογίας Α.Π.Θ.

(αναδημοσίευση από το ένθετο «δαίμων της Οικολογίας»)


------------------------------------------------------

Γενέσεως υπολογιστών το ανάγνωσμα

Μια μικρή περίληψη της δημιουργίας, της εξέλιξης και της πορείας των Η/Υ είναι η εξής:


ΕΝ ΑΡΧΗ εποίησεν ο Θεός τον Ουρανόν και την Γην. Η δε Γη ήτο άμορφος και έρημος και σκότος περιεπλάνατο επί του προσώπου της αβύσσου, Και πνεύμα Θεού εφέρετο επί της επιφανείας των υδάτων. Και είπεν Κύριος ο Θεός: Γεννηθήτω το μηδέν και εγένετο το μηδέν.

Και είδεν ο Θεός ότι το μηδέν καλόν εστί.

Και διεχώρισεν ο Θεός το μηδέν από το ένα και τα αποκάλεσε bit,

Και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα πρώτη.

Και είπεν ο Θεός: Θέσωμεν το μηδέν και το ένα εν σειρά των οκτώ και δημιουργήσωμεν το byte, και εγένετω ούτω.

Και εδημιούργησεν Κύριος ο Θεός εξ αυτών τας λοιπάς πληροφορίας, ήτοι τα Kbyte, Mbyte, GigaByte και επόμενα,

Και είδεν Κύριος ο Θεός ότι ταύτα πάντα καλά εισίν.

Και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα δευτέρα.

Και είπεν ο Θεός: Δι' αυτών των μονάδων πληροφορίας δημιουργηθήτωσαν προγράμματα και κατόπιν αυτών συστήματα, τα και λειτουργικά επονομαζόμενα.

Και εγένετο ούτω.

Και εδημιούργησεν Κύριος ο Θεός τα Unixοειδή λειτουργικά συστήματα,

Και είδεν Κύριος ο Θεός ότι ταύτα πάντα καλά εισίν.

Και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα τρίτη.

Και είπεν ο Θεός: Γεννηθήτω το Linux εν τω μέσω των λοιπών Unixοειδών λειτουργικών συστημάτων,

Και διαχωρισθήτωσαν τα καλά λειτουργικά συστήματα των κακών.

Και εγένετω ούτω,

Και εκάλεσεν ο Θεός το Linux ως GNU Linux,

Και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα τετάρτη.

Και είδεν ο Θεός ότι πάντα α εδημιούργησεν καλά εισίν και ηυλόγησεν αυτά.

Είδεν, δε, ότι έδει υπάρχει τις διαχειριζόμενος αυτά, ότι εις πρόβατα απολωλότα ομοίαζον.

Και είπε ο Θεός, δημιουργήσωμεν User καθ' εικόνα ημών και κατ΄ ομοίωσιν

Και ας εξουσιάζει ούτος επί των λειτουργικών συστημάτων και επί πάσης της Γης, κατά το είδος αυτού.

Και είδεν ο Θεός ότι καλόν ήτο.

Και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα πέμπτη.

Και πάλιν δεν είπεν ο Κύριος ο Θεός: Ουκ εστίν καλόν να είναι ο User μόνος.

Θέλω δώσει αυτώ βοηθόν όμοιον, αλλ' ολίγον καλύτερον αυτού, ίνα συνδράμει αυτόν εν ταις δυσκολίαις.

Και επέβαλεν Κύριος ο Θεός έκστασιν επί του User και εκοιμήθη αυτός ύπνον βαθύν,

Και έλαβε κώδικα εκ της πλευράς αυτού και ενεπλούτισε τον κώδικα του παραληφθέντος,

Και ούτω εδημιούργησεν Κύριος ο Θεός τον Programmer.

Και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα έκτη.

Και ηυλόγησεν αυτούς Κύριος ο Θεός και είπεν αυτοίς: Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσατε παν πρόγραμμα και παν λειτουργικόν σύστημα, και εξουσιάζετε επί των ισχυρών υπολογιστήρων, οικιακών τε και δημοσίων, φέροντες ούτω ισχυράς και χρήσιμους εφαρμογάς επί της Γης. Ησαν δεν αμφότεροι παντί αρχάριοι, εν τε τω χειρισμώ των προγραμμάτων και εν τω προγραμματισμώ. Παρά ταύτα, εώρακεν ο Θεός πάντα όσα εποίησεν, και ιδού ήσαν άπαντα καλά λίαν.

Και εφύτευσεν ο Θεός ψηφιακόν Παράδεισον εις Ανατολάς, την και Εδέμ αποκαλούμενην, και έθεσεν εν αυτώ User και Programmer ίνα εργάζωνται επί των λειτουργικών συστημάτων και φυλάττουσιν αυτά και εφαρμόζουσιν αυτά κατά τας εντολάς Του.

Και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα εβδόμη.

Εκέκραξεν δε στεντορεία τη φωνή Κύριος ο Θεός τον User και τον Programmer, λέγων αυτοίς: Από παντός λειτουργικού συστήματος ελεύθερα θέλετε δοκιμάζειν, των δε Παραθύρων του Bill μηδέποτε δοκιμάσει. Καθ' ην γαρ ημέραν δοκιμάσετε τα Παράθυρα, θέλετε εξαπαντός αποθανείν.

Ο Bill, όμως, ήτο φρονιμότερος κατά την πανουργίαν πάντων των δημιουργημάτων, α Κύριος ο Θεός εποίησεν.

Και είπεν ο Bill προς τον Programmer : Αλήθεια εστί ότι Κύριος ο Θεός σας είπε εξ όλων των λειτουργικών όπως δοκιμάσετε, πλην των Παραθύρων, των και της Χιλιετίας αποκαλούμενων;

Και είπε ο Programmer προς τον Bill: Όντως πονηρέ, δυνάμεθα όπως δοκιμάσωμεν εξ όλων των FreeBSD, NetBSD, OpenBSD, Linux, NextSTEP, πλην των Παραθύρων σου, είτε της Χιλιετίας είτε άλλων, διότι από εκείνην την ημέραν και μετά θα αποθάνωμεν.

Και υπέλαβεν εκ νέου ο παμπόνηρος Bill προς τον Programmer: Δεν θέλετε βεβαίως αποθανείν, αλλ' ηξεύρει ο Κύριος ότι καθ' ην ημέραν δοκιμάσετε των Παραθύρων μου θέλουσιν ανεωχθεί οι οφθαλμοί σας και θέλετε αναβαθμισθείτε ως Administrators, γίγνωσκοντες ούτως το καλόν εκ του κακού;

Και είδεν ο Programmer ότι τα Παράθυρα εφαίνοντο τέλεια κατά την όψιν, ευφάνταστα κατά το design και ελκυστικά εις την χρήσιν, ως δίδοντα γνώσιν. Και εγκατέστησεν τα Παράθυρα επί τω εν του ψηφιακού Παραδείσου κεντρικώ Server.

Επλησιάσεν ο User αρχίσας και αυτός όπως εγκαθιστά Οδηγούς ποικίλους επί των Παραθύρων, έτι αυξάνων τον όγκον και την δυστοκίαν αυτών. Και ηνεώχθησαν οι οφθαλμοί αμφότερων και εθαύμασαν, πλην όμως ουχί επί μακρόν, δίοτι αίφνης κατέρρευσεν το του Παραδείσου δίκτυον.

Και ήρχισον τότε κλαυθμούς και οδυρμούς, αναζητούντες απεγνωσμένως Service Packs. Και ήκουσαν τότε την φωνήν Κυρίου του Θεού αυτών, περιπατούντος εν τω Παραδείσω προς το δειλινόν, και εκρύφθησαν User τε και Programmer από προσώπου Κυρίου του Θεού, εν μέσω των του Παραδείσου υπολογιστήρων. Εκάλεσεν δε Κύριος ο Θεός τον User και είπεν αυτώ: Πού είσαι ;

Ο δε είπε Κυρίω τω Θεώ: Την φωνήν σου ήκουσα Κύριε εν τω Παραδείσω και έτρεξα να κρυφθώ, διότι εφοβήθην, επειδή κατέρρευσεν το δίκτυον. Και έιπεν αυτώ ο Θεός: Και πού ηξεύρεις ότι κατέρρευσεν το δίκτυον; Πώς είναι δυνατόν να κατέρρευσεν το δίκτυον μετά των εν αυτώ εγκατεστημένων Unixοειδών λειτουργικών συστημάτων; ΄Η μήπως εγκατέστησές τι εκ του απηγορευμένου λειτουργικού συστήματος του Bill;

Και απεκρίθη ο User: Ο Programmer τον οποίον μου έδωσες να είναι μετ' εμού, αυτός εκείνος έλαβε εκ του Bill μια distribution Παραθύρων ΜΕ και ούτω εγκαταστήσαμεν αυτά, διότι ήσαν αρεστά εις τους οφθαλμούς μας Κύριε, ως δίδοντα γνώσιν!

Και είπεν ο Θεός τω Programmer: Άφρων! Τι ήτο αυτό ο εποίησες;

Κλαυθμηρίζων δε ο Programmer είπεν τω Κυρίω: Ο όφις ο Bill με εξηπάτησε, λέγων ότι τούτο εστί σταθερότερον λειτουργικόν σύστημα των άλλων και ότι ουδέποτε χρήζει επανεκκινήσεως εις Server, βασιζόμενος ο πανούργος εις Παράθυρα.

Και είπεν Κύριος ο Θεός προς τον όφιν τον διοπτροφόρον: Επειδή εποίησες τούτο, επικατάρατος να είσαι μεταξύ πασών των εταιρειών, και ζαχαρώδη προϊόντα ριφθήσονται κατ' εσού εις τας περιοδείας σου ανά την Γην, και είτε θέλεις διασπασθεί εις δύο εις τρία και εις τέσσερα, και έχθραν θέλω στήσει μεταξύ εσού και των Κριτών και των κυβερνήσεων. Προς δε τον User είπεν ο Κύριος ο Θεός: Θέλω μεγάλως υπερπληθύνει τας λύπας και τους πόνους σου, κατά το Administrating υπό τα Παράθυρα. Με λύπας δε θέλεις διορθώνει τα δίκτυα και άπαντα τα εις τα λειτουργικά του Bill βασιζόμενα προγράμματα.

Προς δε τον Programmer είπεν: Επειδή υπήκουσας εις τον λόγον του User και συμμετείχες εις την των Παραθύρων εγκατάστασιν, την οποία προσέταξα εις σε, λέγων μη στήσαι αυτά, κατηραμένοι να είναι οι προσωπικοί υπολογιστήρες εξ' αιτίας σου, και με λύπας θέλεις "απεντομώσει" τα εκ του όφεως του διοπτροφόρου προερχόμενα προγράμματα.

Έκτοκτε δε και ως σήμερον, με λύπας, πόνους, οιμωγάς και κατάρας, οι απόγονοι του Programmer και του User συνεχίζουσιν τας εργασίας των επί των υπολογιστήρων, του όφεος συλλέγοντος πλούτον, τιμάς και δόξαν.

Δημήτρης Κανούλας : φοιτητής Μηχανικών Η-Υ & Πληροφορικής

------------------------------------------------------

Οι εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο και η οικολογία

Το Ευρωκοινοβούλιο είναι το μόνο όργανο στην Ε.Ε ( Ευρωπαϊκή Ένωση) που αντιπροσωπεύει άμεσα τους πολίτες των χωρών μελών. Εγκρίνει (ή απορρίπτει;) μαζί με το Συμβούλιο, τα προτεινόμενα από την επιτροπή (comission) νομοσχέδια, τα οποία όταν οριστικοποιηθούν θα πρέπει να ενσωματωθούν στις εθνικές νομοθεσίες. Άρα δεν μπορούμε να πούμε, ότι η λειτουργία του δεν έχει αντίκτυπο στην καθημερινή μας ζωή.

Ποια πολιτική όμως διαμορφώνεται στην Ε.Ε για το περιβάλλον;

Στα προηγούμενα χρόνια , τότε που ο παγκόσμιος νεοφιλευθερισμός δεν είχε ακόμη αποκτήσει την σημερινή σκληρή του μορφή, ο ρόλος της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας ,σε θέματα περιβάλλοντος ήταν θετικός, πιστεύουμε, τουλάχιστον για τα Ελληνικά δεδομένα. Η Ελλάδα που διακρινόταν για έλλειψη περιβαλλοντικής πολιτικής, αναγκάστηκε να ενσωματώσει στην Εθνική νομοθεσία κανονισμούς και οδηγίες σημαντικές για την προστασία του περιβάλλοντος και την ποιότητα ζωής. Άλλο αν υστερούσαμε και υστερούμε στον έλεγχο υλοποίησης και η ενσωμάτωση των οδηγιών γίνεται με μεγάλη καθυστέρηση, με βασικό παράδειγμα τις οδηγίες διαχείρισης των σκουπιδιών και των νερών (2000/60).

Οι Βόρειες χώρες αντίθετα, ειδικά οι σκανδιναβικές, όταν έγιναν μέλη , βρέθηκαν μπροστά σε ένα δίλημμα, καθώς η εθνική τους νομοθεσία ήταν αρχικά πιο αυστηρή από αυτή της Ε.Ε. Το δίλημμα ήταν να διατηρήσουν τις εθνικές τους προδιαγραφές (είχαν τη δυνατότητα) ή να αμβλύνουν τις οικολογικές τους ευαισθησίες , ώστε τα προϊόντα τους να είναι περισσότερο ανταγωνίσιμα στην Ευρωπαϊκή και ντόπια αγορά; Μάλλον θα υπερίσχυσε το δεύτερο.

Η σημερινή νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα οδηγεί την Ε.Ε , σε επικίνδυνη ανοχή και οπισθοδρόμηση. Κωμωδία παίχθηκε πρόσφατα στην Ε.Ε ( Ελευθεροτυπία 20-5-04) στο θέμα των μεταλλαγμένων.Η Επιτροπή ενέκρινε για πρώτη φορά από το 1999, την εισαγωγή στα κράτη μέλη μεταλλαγμένου καλαμποκιού. Υπό την πίεση λοιπόν του ΠΟΕ ( παγκόσμιου οργανισμού εμπορίου) μπήκε τέρμα στο moratorium που ίσχυε για πέντε χρόνια.

Η οικονομίστικη ιδεολογία της ανάπτυξης άρχισε να διαπερνά τους πάντες, από τα επιτελεία αποφάσεων της Ε.Ε μέχρι τις εθνικές κυβερνήσεις, την πλειοψηφία των κομμάτων, ως τους απλούς ψηφοφόρους που το δείχνουν με τις επιλογές τους στις εκλογές.

Δυστυχώς το οικολογικό κίνημα, που θα μπορούσε να είναι αρκετά αποτελεσματικό με τη δράση του, θεωρούνταν μέχρι πρόσφατα ,ακόμη και στους κόλπους της αριστεράς, ένα κίνημα γραφικών ομάδων. Αυτό βόλευε. Ενώ πρόκειται για ένα κίνημα, κοινωνικό και βαθύτατα πολιτικό, που μπορεί να διαδραματίσει και τώρα πολύ σημαντικό ρόλο ευαισθητοποιώντας τη βάση και πιέζοντας τα κέντρα αποφάσεων. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Όσο πιο σκληρός γίνεται ο διεθνής ανταγωνισμός τόσο περισσότερες θα είναι και οι πιέσεις προς όλες τις κατευθύνσεις. Το περιβάλλον στο οποίο ζούμε θα υφίσταται όλο και μεγαλύτερη υποβάθμιση.

Τα περιβαλλοντικά προβλήματα σαν διεθνή που είναι, απαιτούν ανάληψη ευθύνης από όλους μας. Απαιτούν ενημέρωση, υπεύθυνες επιλογές, εγρήγορση, συνεργασίες σε εθνικό, Ευρωπαϊκό, αλλά και παγκόσμιο επίπεδο. Οι εκάστοτε εκλογές εθνικές, ευρωπαϊκές, αποτελούν μικρές σχετικά μάχες στο δύσκολο, διαρκή αγώνα για τη σωτηρία του πλανήτη της ίδιας της ζωής μας.

Σ. Βασιλειάδου - Εκπαιδευτικός. Φυσικός –DEA διαχ. περιβάλλοντος


------------------------------------------------------

------------------------------------------------------
Ο ΜΠΙΝΤΕΣ (του Μάριου Χάκα)

ΕΙΧΑΜΕ ΦΑΓΩΘΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ χωρίς να το πάρουμε είδηση. Εκείνη η λουξ τουαλέτα με τον ιππόκαμπο στα πλακάκια οικόσημο, μια πάπια και γύρω παπάκια κύκνους και παραδείσια ψάρια, νιπτήρα, λεκάνη, μπανιέρα, μπιντές, παραμπιντές, όλα απαστράπτοντα, είχανε παίξει το ρόλο τους ύπουλα, σκάψανε μέσα βαθιά μας τερμίτες, όπως το σαράκι το ξύλο, και τώρα νοιώθαμε κούφιοι.

Θυμάμαι όταν ήρθα από την επαρχία για πρώτη φορά στην Αθήνα και νοίκιασα ένα δωμάτιο χωρίς καμπινέ. Υπήρχε βέβαια ένας πρόχειρος στην αυλή αλλά έπρεπε να κατέβεις μια κατασκότεινη ξύλινη σκάλα που έτριζε και σήκωνε τον κόσμο στο πόδι. Ένα βράδυ που έβρεχε και μ΄ έπιασε μεσάνυχτα κόψιμο, τάκανα σε μια εφημερίδα κι αφού τα πακετάρισα ωραία, ως και κορδελάκι με φιόγκο τους έβαλα, πηγαίνοντας πρωί πρωί στη δουλειά, τ΄ άφησα στη μέση του δρόμου. Θα θυμόσαστε βέβαια πόσα τέτοια πακέτα συναντούσε τότε κανείς στους δρόμους. Μερικοί το κλοτσούσαν για να μαντέψουν το περιεχόμενο. Λέγεται πως κάποιος το πήγε την αστυνομία χωρίς να το ανοίξει και ζητούσε εύρετρα. Ε, ένα τέτοιο πακέτο είχα φτιάξει κι εγώ και τώρα που το θυμάμαι μετά τόσα χρόνια μου έρχονται γέλια.

Εκείνον τον καιρό ήμουν ένας κεφάτος άνθρωπος με λίγες ανάγκες. Ξυριζόμουν μόνο δυο φορές τη βδομάδα, όποτε είχα ραντεβού στο βουναλάκι με μια κοπέλα που όλο βιαζόταν να γυρίσει σπίτι. Όλο σκαστή ήταν και είχε αυστηρό αδερφό με νοοτροπία σιτσιλιάνου. Την παντρεύτηκα κι εγώ. Τι να έκανα; Παρά να τρώει μπερντάχι κάθε φορά που αργούσε. Άλλωστε, αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου, έτσι τουλάχιστον λέγεται. Πάντως μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, βρέθηκα με όλα τα κουμπιά μου γερά. Είναι κι αυτό ένα όφελος, είναι κι αυτό μια ασφάλεια. Τι σιδερωμένα πουκάμισα τον πρώτο καιρό, τι καθαρές αλλαξιές, γυαλισμένα παπούτσια, στο καντίνι που λένε. Είχε και δικό της σπιτάκι, ένα μονό δωμάτιο, αλλά μεγάλη αυλή, και σιγά σιγά με τις οικονομίες μας, χτίσαμε κουζίνα κι άλλα δωμάτια. Γενικά προοδέψαμε. Πήραμε ψυγείο, πλυντήριο κι η ζωή γινόταν όλο και πιο άνετη. Μόνο στον καμπινέ καθυστερήσαμε. Στο βάθος της αυλής, μέσα σε μια παραγκούλα, ήταν μια τούρκικη λεκάνη που με ανάγκαζε κάθε πρωί να κάθομαι στο κότσι, αν κι αυτό ήταν μια καλή άσκηση όπως δε συνήθιζα να κάνω γυμναστική. Στην παραγκούλα υπήρχε κι ένα τενεκεδένιο βρυσάκι που το γέμιζα κάθε πρωί και πλενόμουν. Μπάνιο στη σκάφη. Το Σαββατόβραδο άρχιζε η περιπέτεια. Μ΄ έχωνε η γυναίκα μου στη σκάφη κι έτριβε μέχρι γδάρσιμο. Ας είναι.

Συνέχιζα να προοδεύω. Βοηθός λογιστού ακόμα ξεχρέωνα την κρεβατοκάμαρα, βαρύ έπιπλο με κομοδινάκια κι απάνω αμπαζούρ, σιέλ στο δικό μου, ροζ στης κυράς. Έπειτα έγινα κανονικός λογιστής, τότε που πήραμε κι εκείνο το οικοπεδάκι με δόσεις. Φυτέψαμε μάλιστα και δυο τρία δέντρα που πήγαινα στις αρχές, μετά από επιμονή της γυναίκας μου, κάθε Κυριακή και τα πότιζα. Κατόπιν ξεράθηκαν κι αυτά, πολλές οι δουλειές, αρχιλογιστής πια, γερός ο μιστός και σε λίγα χρόνια ήταν το σπίτι κομπλέ, πλην τουαλέτας. Έμενε σαν επιστέγασμα μιας προσπάθειας είκοσι χρόνων. «Κάποτε θάρθει και της τουαλέτας η ώρα», έλεγα στη γυναίκα μου που μου γκρίνιαζε συνεχώς. Παραπονιόταν πως έρχεται κανένας επισκέπτης, θέλει να πάει προς νερού του και της πέφτουνε τα μούτρα της. Κι άλλωστε, τι ήτανε πια ο καμπινές εδώ που φτάσαμε; Η ουρά του γαϊδάρου. Κι όπως όλα τα πράγματα που σιάχνονται μια φορά στη ζωή μας βάζουμε τα δυνατά μας να γίνουν όσο το δυνατόν πιο πολύ μερακλίδικα, έτσι και στην τουαλέτα πήρα όλα τα μέτρα μου για να σιάξω κάτι το ωραίον: Έβαλα πλακάκια πανάκριβα που σχημάτιζαν ένα παράξενο σύνολο με παραστάσεις διάφορες έτσι που να νοιώθω ευχάριστα σε τούτο το χώρο, όλα τα απαραίτητα είδη υγιεινής, φυσικά και μπιντέ. Τα άλλα είδη δε με πειράξανε. Κομμάτια να γίνει. Έχουν μια χρησιμότητα κι ύστερα στην ηλικία που βρισκόμαστε τώρα ας απολαύσουμε και μεις κάτι. Μόνο ο μπιντές μου την έδωσε και πήρε η μπάλα και τ΄ άλλα. Ο μπιντές. Γιατί όπως είμαι δυσκοίλιος και τον είχα μπροστά μου για ώρα, μου φάνηκε να με κοροϊδεύει με κείνο το μακρουλό πρόσωπό του, το ‘να μάτι μπλε τ’ άλλο κόκκινο, τριγωνικά πάνω στο μέτωπο και πεταμένα ίδια βατράχου, το στόμα του καταβόθρα που ρουφούσε τα πάντα με κείνον τον ξαφνικό ρόγχο τελειώνοντας το νερό, σα να μουρμούριζε : Είδες πώς σε κατάντησα; Θυμάσαι όταν πρωτόρθες από το χωριό τι λεβέντης που ήσουνα; Πώς έμπλεξες, κακομοίρη μου, έτσι, μια ζωή – ένα σπίτι; Εγώ είμαι το βραβείο μετά από είκοσι χρόνια δουλειά. Για να πλένεσαι από κάτω. Είδες πού σε έφερα;

Με είχανε βάλει στο ζυγό είκοσι ολόκληρα χρόνια με τη θέλησή μου (αυτό είναι το χειρότερο), για να καταλήξω εδώ μπροστά σε μια σειρά άχρηστα πράγματα, κατά τη γνώμη μου, ή που κι αν είναι χρήσιμα, π’ ανάθεμά τα, δεν αξίζουν όσο αυτή η υπόθεση που λέγεται ζωή και νιάτα. Τα καλύτερα χρόνια τα σπατάλησα σαν το μερμήγκι κουβαλώντας και σιάχνοντας αυτό το κολόσπιτο, οικοδομώντας τελικά αυτόν τον μπιντέ, είκοσι χρόνια μου κατάπιε η καταβόθρα του, κι εγώ τώρα έχω μείνει στυμμένο λεμόνι, σταφιδιασμένο πρόσωπο, για έναν μπιντέ

Με τέτοιες σκέψεις τράβηξα το καζανάκι και μετά πήγα στο παράθυρο να αναπνεύσω λιγάκι, να ακούσω τον ήχο της πόλης. Από παντού ερχόταν ένας παράξενος θόρυβος. Δεν ήταν ο γνωστός θόρυβος απ’ τα’ αυτοκίνητα. Άλλου είδους αυτός: ένα επίμονο πλατς-πλατς σκέπαζε κάθε άλλη βοή. Έστησα αυτί και κατάλαβα. Όλο το λεκανοπέδιο της Αττικής είχε μεταβληθεί σ’ έναν απέραντο μπιντέ κι είχαμε καθίσει όλοι επάνω και πλενόμασταν, πλενόμασταν, πλενόμασταν, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες καζανάκια χύνοντας καταρράκτες νερού, χαιρετούσαν την πρόοδό μας.

------------------------------------------------------

ΒΙΒΛΙΟ

Τίτλος: «Δημοκρατία σε τιμή ευκαιρίας»

Συγγραφέας: Γκρεγκ Πάλαστ - Εκδότης: Σύγχρονοι ορίζοντες

Η παγκοσμιοποίηση αφορά το ελεύθερο εμπόριο και την παροχή βοήθειας στους φτωχούς. Οι μεγάλες επιχειρήσεις είναι μια ευεργετική δύναμη. Ο υποψήφιος με τις περισσότερες ψήφους κερδίζει τις εκλογές.

Ωραία και καλά όλα τα παραπάνω αλλά ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας. Και ο Γκρεγκ Πάλαστ, ένας από τους μεγαλύτερους ρεπόρτερ στον κόσμο, έχει βρει τα έγγραφα που το αποδεικνύουν, αφιερώνοντας τα τελευταία πέντε χρόνια στην ανακάλυψη των όσων πραγματικά συμβαίνουν στην πολιτική και τα μεγάλα επιχειρηματικά κέντρα Βρετανίας και Αμερικής. Το βιβλίο αυτό αποκαλύπτει πώς ο Τζωρτζ Μπους έκλεψε τη προεδρία, πώς οι Νέοι Εργατικοί εκπορνεύτηκαν στο επιχειρηματικό κεφάλαιο, και πως μια συμμαχία διαμεσολαβητών, κακοποιών και ηλίθιων ακαδημαϊκών έχουν κάνει τον κόσμο ασφαλή για το διεθνές κεφάλαιο και τελείως ανασφαλή για τους ανθρώπους, συνθέτοντας σε ένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα όλα όσα ξέρετε ή νομίζετε ότι ξέρετε.

Τίτλος: «Γράμματα των παιδιών στο Θεό»

Συγκέντρωση επιλογή: Eric MasrshalStuart Hample

Εκδόσεις ΘΥΜΑΡΙ

Πολλοί δεν πίστεψαν ότι αυτά τα γράμματα τα έγραψαν παιδιά. Ίσως γιατί δεν φαντάζονταν ότι τα παιδιά διαθέτουν τόσο χιούμορ. Δεν φαντάζονταν ότι τα παιδιά μπορούν να γνωρίζουν τόσο καλά το στόχο και να είναι τόσο ευθύβολα. Ποιος θα περίμενε από ένα πιτσιρίκι αυτή τη φιλοσοφική απορία: «Αγαπητέ Θεέ. Αν ζούμε μετά τον θάνατό μας, τότε γιατί να πεθαίνουμε;»

Η ειλικρίνεια, η απλότητα και η εντιμότητα της παιδικής σκέψης μπορούν να είναι ένα ενδιαφέρον ερέθισμα για γονείς και δασκάλους. Τα «γράμματα των παιδιών στο θεό» είναι ένα μικρό ταξίδι στον παράδεισο της παιδικότητας.


------------------------------------------------------


Δεν υπάρχει θάλασσα πλέον γι αυτό το τρεχαντήρι. Κι ας είναι δίπλα του. Τέλεψε το πάθος κι η αγάπη του καπετάνιου που κάποτε αντιμετώπιζαν αντάμα φουρτούνες και απολάμβαναν μπονάτσες. Ίσως μαζί με το κουφάρι, παραιτήθηκε κι αυτός απ’ τη ζωή. Η γη υποδέχεται, όπως πάντα, την παραίτηση της ανθρώπινης δημιουργίας. Λυπημένο υπόλοιπο – λείψανο, πεταμένο έξω απ’ τον φυσικό του χώρο, σαν αυτή να είναι η μοίρα του. Ίσως κι έτσι νάναι. Έτσι γίνεται πάντα. Αφήνουμε πίσω μας εκείνα που μας συντάραξαν, εκείνα που μας βοήθησαν να διευρύνουμε το νου μας, να καλύψουμε τις ανάγκες μας.

Ευτυχώς όμως δεν είναι το κάθε τι αυτό που φαίνεται. Γιατί η σκουριά κι η αρμύρα δημιουργούν μια αναζωογονητική πνοή για την πνευματουργή μας όραση. Κι επειδή όλα έχουν ένα τέλος, μια κατάληξη, ας αφήσουμε τη γη να τα’ αγκαλιάσει επειδή αυτή ξέρει να αφομοιώνει και να εντάσσει στον κύκλο ζωής κάτι που ποτέ δε χάνεται πραγματικά. Χάνεται μόνο ο σεβασμός μας κι η αγάπη μας γι’ αυτά τα λυπημένα απομεινάρια , τα λείψανα της ζωής, αυτά που πεταμένα έξω από τον φυσικό τους χώρο είναι σαν να καταλαβαίνουν ότι αυτή είναι η μοίρα τους (μας).

------------------------------------------------------

Φαξ προς αναγνώστη

Το "Ιδεοδρόμιο" δεν είναι τέλειο. Και ούτε προσπαθεί να γίνει. Του αρκεί να είναι αυτό πού είναι. Κι είναι και πιό συναρπαστικό έτσι. Σαν τη φύση. Που είναι πανέμορφη – όχι όμως τέλεια. Που είναι τόσο συναρπαστική που όσο την ανακαλύπτεις τόσο πιο ανεξερεύνητη είναι. Που όσο τη γνωρίζεις τόσο πιο λίγα ξέρεις.
Μακριά λοιπόν από το "Ιδεοδρόμιο" η τελειότητα. Και μάλιστα σήμερα πού γίνεται – μόλις - 10 τευχών. Και που με το σφρίγος της ενηλικίωσής του, τάζει περισσότερη ομορφιά, γνώση και . . . προσπάθεια. Έτσι μ’ αυτή τη γοητευτική πυξίδα που ταξιδεύει απ’ την αρχή, λέμε στο "Ιδεοδρόμιο" να τα χιλιάσει.

------------------------------------------------------


Με την ευκαιρία της έκδοσης και του δέκατου τεύχους, θα θέλαμε να κάνουμε μια μίνι αναδρομή στα άρθρα που γράφτηκαν στα προηγούμενα τεύχη, δίκην ευχαριστηρίου στους μέχρι τώρα συνεργάτες, μόνιμους ή προσωρινούς.

1ο Τεύχος (Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2003).

Τυφλά σημεία : «I»

Με λένε εξέγερση : «I»

Ανατολικά της Θεσσαλονίκης του Θεολόγου Γάνου.

Περί Αμερικής – αρετής και τινών άλλων του Στέλιου Σατραζάνη

Ελληνική γεωργία – ένα μείζον εθνικό πρόβλημα : του Βασίλη Μαυροσκά

Προτάσεις για Βιβλίο, Μουσική, Σινεμά : του Α. Παρταλιού

Επιφυλλίδες & χρονογραφήματα : του Δισολύμπιου

Εμείς χρειαζόμαστε τη φύση κι όχι η φύση εμάς : Κρουσίδα Γη.

2ο Τεύχος (Μάρτιος 2003)

Ευαισθησίες : «I»

Πόλεμο και πολιτική : του Στέλιου Σατραζάνη

Σκέψεις στο μέτρο των δυνατοτήτων μου : του Χρήστου Χριστοφόρη

Ο τραγέλαφος, οι τουλουμπατζήδες κι ο πολύβιος η συνδικάλα : του Δισολύμπιου

Προτάσεις για Βιβλίο, Μουσική, Σινεμά : του Α. Παρταλιού

Αφιέρωμα στην συγγραφέα - λογοτέχνιδα Ελένη Αποστολίδου

Παρατηρήσεις για το πρώτο τεύχος από τους : Χάρη Αποστολίδη, Χρήστο Παπαχρήστο, Ρίτσα Τζέκου, Θανάση Νιώτη.

Το Φανάρι : του Θοδωρή Τζίνα

Λίγα λόγια που περπατάνε σε ελληνικούς δρόμους : του Επανομίτη

Παγκράτιον το παράλιον : Δισολύμπιου

3ο Τεύχος (Απρίλιος 2003)

Η ιεροτελεστία της Άνοιξης ; «I»

Μια πέτρα σε στάσιμα νερά : του Στέλιου Σατραζάνη

Η αδυναμία των «δήθεν» : της Φρειδερίκης Αγγέλη

Οι εν χρω κεκαρμένοι & τα’ άγανο του γερω Γληγόρη : του Δισολύμπιου

Η ενημέρωση και ο κίνδυνος αποπροσανατολισμού : Θεολόγου Γάνου.

Η Έξοδος του Μεσολογγίου : του Νίκου Δεβλέτογλου

Ξεκινώντας στο Λύκειο : του Θεόφιλου Μάρτζου

Εκπαιδευτική πολιτική στη Γαλλία για τους μειονοτικούς πληθυσμούς : της σοφίας Βασιλειάδου

Στην είσοδο του 20ου αιώνα – έλλογες αναδρομές : του Στέλιου Σατραζάνη

Προτάσεις για Βιβλίο, Μουσική, Σινεμά : του Α. Παρταλιού

Αφιέρωμα στην φωτογράφο Κατερίνα Οικονομίδου : «I»

«I». Τι είναι, σε ποιους αρέσει, τι ενοχλεί : του Βασίλη Μαυροσκά

Για την Ρίτσα Τζέκου : του αναγνώστη Ζαχαρία Σινάκου

Θάνατος – Ανάσταση : του Χρήστου Χριστοφόρη

Καυτές νεροκουβέντες : του Επανομίτη

Ελπίδες του κόσμου : «I»

4ο Τεύχος 9Ιούνιος 2003)

Καλή επιτυχία : «I»

Εάλω η Πόλις : του Στέλιου Σατραζάνη

Πολίτες εν δράσει : του Χάρη Αμμανατίδη

Αντι-Παρα-Επι-Θέσεις : του Θανάση Σαράφη

Ο διάττοντας και η ευχή : του Γιώργου Μαρδά

Ο Αι-Γιώργης, ένα ωραίο πράγμα, η αποκατάσταση : του Χρήστου Παπαχρήστου

Πρόταση ανάπτυξης του τουριστικού τομέα στην Επανομή : του Θανάση Χριστοφόρη

Εκ των περί αστρολογίαν θεωρείσθω : του Δισολύμπιου

Δουλειές του ποδαριού : του Επανομίτη

Η εκτόνωση μιας καταπιεσμένης εφηβείας : «I»

Αφιέρωμα στον ζωγράφο Κώστα Καράνο

Προτάσεις για Βιβλίο, Μουσική, Σινεμά : του Α. Παρταλιού

Τι είναι λάθος : του Σταύρου Καραγκιόζη

Βαμβάκι η σταδιακή απαξίωση ενός εθνικού προϊόντος : του Βασίλη Μαυροσκά

Άνθρωπος και περιβάλλον : του Επανομίτη

Προβληματισμοί και προτάσεις της περιβαλλοντικής κίνησης Κρουσίδα Γη

Έκκληση για προστασία του υδροβιότοπου Επανομής :

5ο Τεύχος (Αύγουστος 2003)

Αλίμενοι στοχασμοί : «I»

Φωτορεπορτάζ από Σαμοθράκη : «I»

Υπάρχει χώρος για δημιουργία νέας Αριστεράς; : του Πέτρου Παπακωνσταντίνου - αναδημοσίευση από την Καθημερινή

Και οι μύγδονες; Τι απέγιναν; : του Γιώργου Μαρδά

Ήθελε μονάχα έξη : του Γιώργου Μαρδά

Οφθαλμαπάτες και όχι μόνο : του Στέλιου Σατραζάνη

Το παλαιό τοπωνύμιο Ζουμπάτ : «I»

Εκτός συστήματος και εντός αδρανείας : του Περικλή Κοροβέση από το Indymedia

Το ιατρείον μικρών ζώων. Ήγουν η νιότη : του Δισολύμπιου

Μια σειρά καταστροφών : του Χρήστου Παπαχρήστου

Μέθοδος εκπίκρανσης των πράσινων ελιών : του Επανομίτη

Αφιέρωμα για το θάνατο του Α. Σαμαράκη : «I»

Αφιέρωμα στην συγγραφέα και φωτογράφο Ελένη Μπεντίλλα Κακαράτσου : «I»

Φωτορεπορτάζ από τις συναυλίες Ζερβουδάκη, Νάμα, Φέλιξ στην πλαζ Ζέφυρος

Οι μπερμπερίνοι, οι μπαμπουίνοι κι οι τσιμτσίδες οδηγοί : Δισολύμπιος, «I»

Έλλειμμα στρατηγικής, οράματος ή γνώσεων; : του Χάρη Αμμανατίδη

Δημοτική εφημερίδα Επανομής. Ένας προσωπικός μηχανισμός προβολής του δημάρχου : του Χάρη Αμμανατίδη

Τα νέα των συλλόγων και φορέων του Δήμου μας : «I»

Προτάσεις για Βιβλίο, Μουσική, Σινεμά : του Α. Παρταλιού

Στον απόηχο του Άρδα : του Α. Παρταλιού

Οδοιπορικό ειρήνης και φιλίας : της Σοφίας Βασιλειάδου

Πως φτάσαμε μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή : «I»

Παρατηρήσεις για το «I» : του αναγνώστη Ζαχαρία Σινάκου

6ο Τεύχος (Σεπτέμβρης – Οκτώβρης 2003)

Ωδή στο Σεπτέμβρη : «I»

Αρχαιολογικά ευρήματα Επανωμής : του Χρήστου Παπαχρήστου

Ιστορική μνήμη ή λήθη της ιστορίας; : του Στέλιου Σατραζάνη

Εκλογές και διαφθορά : «I»

Στον τόπο μας γιε μου, ή αγριεύεις ή αγιάζεις. : του Δισολύμπιου

Το στιβαρό το χέρι : του Γιώργου Μαρδά.

Είμαστε οι πρώτες σταγόνες της βροχής … πριν την καταιγίδα : «I» και Indymedia

Αφιέρωμα στο θάνατο του Ηλία Πετρόπουλου : «I»

Αφιέρωμα στο ζωγράφο Κιγιτζή Χρήστο : «I»

Τα νέα των συλλόγων και φορέων του Δήμου μας : «I»

Θετικά, αρνητικά, σοβαρά, αστεία : του Επανομίτη

Παραδημοτικά Επανομής – Μεσημερίου : του Χάρη Αμμανατίδη

Προτάσεις για Λογοτεχνία, Ποίηση, Μουσική : του Α. Παρταλιού

Ζαπατίστας. Συναυλία αλληλεγγύης : «I»

Ορθοδοξία – Ελληνισμός : του Χρήστου Χριστοφόρη

Ψαράδες : του Θωμά Πάτσου

Αφιέρωμα στον Σωτήριο Χρηστίδη : Δισολύμπιος - «I»

7ο Τεύχος (Νοέμβρης – Δεκέμβρης 2003)

Χριστούγεννα : «I»

Μητέρα – τέκνα. Μια μυστηριακή επαναλαμβανόμενη σχέση : του Στέλιου Σατραζάνη

Καλά είμαστε κι έτσι : «I»

Η στάση των κομμάτων στ γεγονότα του Πολυτεχνείου : «I» και Indymedia

Ζει άραγε το Πολυτεχνείο; : το τρίτο μάτι

Η δίκη και η εκτέλεση των έξι(15/11/1922) : «I»

Ο Αι-Νικόλας της Σύρτης : του Δισολύμπιου

Χριστούγεννα 2003. Παράδοση ή καταναλωτισμός; : του Χρήστου Παπαχρήστου

Ολοκληρωμένη πληροφόρηση για την ανάπτυξη του τόπου μας. – Παρεμβάσεις : του Χάρη Αμμανατίδη

Πανωμή! Η γενέθλια πόλις : του Δισολύμπιου

Αφιέρωμα στον Θανάση Παπακωνσταντίνου : του Α. Παρταλιού

Ενημέρωση και κριτική στο μνημόνιο συνεργασίας του Δήμου μας με τα ΕΤΑ : του Θανάση Σαράφη

Προτάσεις για Μουσική, βιβλίο, σινεμά : του Α. Παρταλιού

Goodbye Lennin και να θυμάσαι μην πας ποτέ μόνος σου στο ταχυδρομείο : Βάλια Φουστανά, Στέργιος Υψηλός

Είμαστε μεγάλα παιδιά για να πιστεύουμε στον Αι-Βασίλη : Νίκος Κρικώνης

Κοινωνικός ρατσισμός 1 : Ελένη Καρατάσου

Κοινωνικός ρατσισμός 2 : Κρουσίδα Γη

Τα νέα των συλλόγων και φορέων του Δήμου μας : «I»

Σχετικά με το μπλουζ : του Τάσου Αναστόπουλου

Σ’ έναν άγριο πλανήτη, η μόνη σωτηρία είναι η άγρια ζωή που χάνεται : «I»

8ο Τεύχος (Γενάρης – Φλεβάρης 2004)

Κατάρα … το 2003 : «I».

Οι Έωλοι Εκσυγχρονιστές : του Δισολύμπιου

Μετέχοντες και μη της ημετέρας παιδείας : Του Στέλιου Σατραζάνη.

Η πρώτη επέτειος και ο …πολίτης : του Γιώργου Μαρδά.

Καλό ταξίδι παπα – Γιώργη : «I».

Είμαι ένας νομοταγής πολίτης : του Γιώργου Μαρδά.

Τα επαγγέλματά μας τότε και τώρα : του Χρήστου Παπαχρήστου

Για μια νέα δδημοτική παρέμβαση : Α. Πλουμής, Λ. Αμμανατίδου, Σ. Πασχαλίδης.

Επιπολαιότητα κι ανευθυνότητα μαζί : του Επανομίτη.

Σχόλια… : του Χάρη Αμμανατίδη.

Χρηματοδοτήσεις από το Γ’ ΚΠΣ : Χάρης Αμμανατίδης.

Προτάσεις για Μουσική, βιβλίο, μουσικούς : του Α. Παρταλιού (Άπαντα - Λευτέρης Παπαδόπουλος, Το μέσα μου βουνό – Ζερβουδάκης, Λιάκος, Το Νταούλι)

Αφιέρωμα στον Ross Daly : του Α. Παρταλιού.

Βιβλιοπρόταση : του Γ. Μαυρόπουλου (Τα χρόνια του σιδήρου – Τζ Κούτσι)

44ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου : της αργυρής Μαγγλάρη.

Σελίδα Αναγνωστών : Χρ. Ερινέλης – Θωμάς Πάτσου.

Ποιος να το έλεγε : του Θοδωρή Τζίνα.

Αξιοποίηση προστατευμένης περιοχής ή …. : του Χάρη Αμμανατίδη.

Σχετικά με τη νέα τουριστική Ελλάδα : του Τάσου Αναστόπουλου.

«Αγάπη για τον τόπο μας» ένας χρόνος μετά : του Χάρη Αμμανατίδη.

Η στάση σιωπής που ξεκουφαίνει : Του Χρήστου Χριστοφόρη.

9ο Τεύχος (Μάρτης - Απρίλης 2004)

Γιγωνίς Άκρα : «I».

Αφιέρωμα στον Αλέκο Παναγούλη : «I».

Πάσα επιστήμη χωριζομένη αρετής, πανουργία φαίνεται : του Στέλιου Σατραζάνη.

Νίκος Μπελος, η εκτέλεσή του : «I».

Ο Γιουβάν Νταής : του Δισολύμπιου.

Παραδοσιακές συνταγές στο Μεσημέρι : του Χάρη Αμμανατίδη.

Αν… Δεν… Ίσως… : του Χρήστου Παπαχρήστου.

Ο …Δον Κιχώτης : του Γιώργου Μαρδά.

Πάλι τα ίδια : του Χάρη Αμμανατίδη.

Προτάσεις για CD, Μουσικά όργανα, βιβλία, μουσικούς : του Α. Παρταλιού. (Παύλος Σιδηρόπουλος, Λατέρνα)

Αφιέρωμα στο συγκρότημα Ενδελέχεια : του Αστέρη Παρταλιού.

Εις μνήμην Τζων Μπελούτσι : του Τάσου Αναστόπουλου.

Βιβλιοπροτάσεις : του Γιώργου Μαυρόπουλου.

Αστέρια στο βυθό είναι κρυμμένα : του Δημήτρη Κανούλα.

Η ρύπανση του πόσιμου νερού από φυτοφάρμακα : του Επανομίτη.

22 Μαρτίου, παγκόσμια ημέρα νερού : της Σοφίας Βασιλειάδου.

Μικρό λεξικό των Ολυμπιακών Αγώνων : «I».

Η βία και η επιθετικότητα στα σχολεία : της Σοφίας Βασιλειάδου.

Για την Ολυμπιακή Φλόγα : Χρήστος Ερινέλης.