Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

11ο ΤΕΥΧΟΣ


ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ... ΜΑ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ


“ΕΓΩ ΦΕΥΓΩ!!! ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ!!!”

Άραγε ….

Ποια είναι η ηθική ή - όποιας άλλης μορφής - υλική ικανοποίηση, ωθεί τον άνθρωπο, τον σύζυγο, τον σύντροφο, τον φίλο και φέρνει τη σχέση του σε ακραίες - και επικίνδυνες ως προς την ισορροπία τους - καταστάσεις, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μια ανθρώπινη σχέση δυόμισι δεκαετιών;

Ποιος εσωτερικός ψυχικός αναβρασμός τον αποδιώχνει από την «εστία» που ζουν και υπάρχουν πρόσωπα χιλιοφιλημένα κι αγαπημένα;

Ποια απωθημένα είναι αυτά που τον κάνουν να νοιώθει πιο άνετα στα κρύα σεντόνια του όποιου φτηνού ή ακριβού ξενοδοχείου, επιδιώκοντας μια επιθυμητή για τον εαυτό του αλλά αμφισβητούμενη για τους άλλος κοινωνική “αναγνώριση” ως προσδοκία ή ως ποθητό αποτέλεσμα;

Τι είναι αυτό που τον αναγκάζει να αυτοαναιρεί τις όποιες αποφάσεις του, δακρύζοντας τηλεφωνώντας σε οικείους και γνωστούς μη παραδεχόμενος ότι φταίει ο ίδιος για το επικοινωνιακό χάσμα που δημιούργησε με τη φυγή του και την απουσία του;

Ίσως …

Είναι η στερημένη παιδικότητά του που ποτέ δε την έζησε όπως ήθελε ή γιατί δεν μπόρεσαν να του την προσφέρουν τα δύσκολα χρόνια του ‘50 και του ‘60;

Είναι ο μικροπρεπής εγωισμός του που δε τον αφήνει να αφιερωθεί σε ανθρώπους, αξίες και αγάπες, μόνο και μόνο για να αποδείξει το : “είμαστε ακόμα ζωντανοί”;

Είναι η ελλιπής κοινωνική μόρφωση που δεν μπόρεσαν να του δώσουν οι χιλιοστερημένοι γονείς τα δύσκολα εκείνα χρόνια ή είναι η ανάγκη μιας ψεύτικης και εγωϊστικής αλλά επιβεβλημένης σήμερα κοινωνικής αποδοχής;

Το αποτέλεσμα …

Αυτό που οδηγεί στην κοινωνική αποξένωση, στην εσωοικογενειακή αντιπαράθεση για την επιδιωκόμενη - αν όχι απαραίτητη - υπερίσχυση του ενός φύλλου εναντίον του άλλου, σε έναν ανελέητο αγώνα για την υποτιθέμενη καταξίωση στο κοινωνικό σύνολο υποβιβάζοντας σκόπιμα τον ή την, σύζυγο, φίλο, εραστή συγγενή, γνωστό και γείτονα.
----------------------------------------------------------


Ανθολογεί περίτεχνα η φύση ιδιοχείρως της εποχής τους στίχους, τρυφερούς αναπαιστικούς πλέκοντας και είρωνες ιαμβικούς επιτρέποντας.

Συνεπής ο χρόνος και σύνθετος.


----------------------------------------------------------

Υπατία η Γεωμετρική - Εν Αλεξανδρεια 370 – 415 μ. Χ.

Θυγατέρα του μαθηματικου και φιλοσόφου Θέωνος.

Γεννήθηκε σέ μιάν εποχή ταραγμένη. Τότε πού ο Ιουδαιοχριστιανισμός θέριευε, εις βάρος του αρχαίου παγανιστικου κόσμου καί των εφεστίων λατρειων και συνηθειων του. Τότε πού οι νεοφώτιστοι καί ρασσοφορεμένοι ζηλωτές, αντιμετώπιζαν τήν επιστημονική ερευνα, τά μαθηματικά, τήν αστρονομία, τήν φιλοσοφία, συλήβδην δέ, τό σύνολο της αρχαιοελληνικης γραμματείας ωσάν αποδιοπομπαίους τράγους, καταδικάζοντάς τα στο πυρ τό εξώτερον.

Η Υπατία αποτέλεσε γιά 15 αιωνες μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως, γυναίκας πανεπιστημόνισσας. Κι επρεπε νά παρέλθουν χρόνοι καί καιροί για να φτάξουμε, στο τρίτο τέταρτο του 19ου, οπου η μαντάμ Κιουρί, με τις εργαστηριακές ερευνές της γιά τις ιονίζουσες ακτινοβολίες και την ραδιενέργεια, απέσπασε τό ενδιαφέρον της διεθνους επιστημονικης κοινότητας. Ειχε την τύχη, ν΄ αποκτήσει σπάνια μόρφωση, σ΄ εποχές που η θέση της γυναίκας, κοινωνικά ηταν υποδεέστερη καί απαξιωτική.

Τα πρωτα γνωστικά της βήματα τα απέκτησε από τις παραδώσεις του πατρός της Θέωνος, κοσμήτορος των βιβλιοθηκων της Αλεξάνδρειας.

Το 392 μ. Χ. βρέθηκε στην Αθηνα , ακουστική στην νεοπλατωνική στοά του Πλούταρχου του νεώτερου και της κόρης του Ασκληπιγένειας, αλλά και του μέγιστου Πρόκλου και του ένθεου Ιεροκλέους. Στην Ρώμη, το χναρι της υπηρξε ανεξίτηλο. Φορωντας τον ενδεή φιλοσοφικό τρίβωνα, εξέπλητε με την χάρι της, την ενάργεια, τ΄ απέριττο κάλλος της και την διδακτική της πληθωρικότητα. Δίδασκε με περισσή μαστοριά κι άλλη τόση σαφήνεια, σε πολυφυλετικά ακροατήρια, την τέτρακτυ. Δηλαδή, μαθηματικά, αστρονομία, φιλοσοφία και μουσική.

Το 398 μ. Χ. επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια. Πολύ σύντομα αναδείχθηκε σε μεγίστη δασκάλα και η θαυμαστή της επίδοση στην γεωμετρία, εξηγει την προσωνυμία : Υπατία η Γεωμετρική.

Το 400, ανέλαβε την εδρα της φιλοσοφίας, διαδεχόμενη τον υπατο των φιλοσόφων νεοπλατωνικό Πλωτινο.

Δίδασκε πέραν πάσης θρησκείας, γιαυτό το ακροατήριό της αποτελειτο, από Εθνικούς, Χριστιανούς, εβραίους, Βουδιστές κι όχι μόνον. Η σπάνια ομορφιά τούτης της υπέροχης γυναίκας, ενσάρκωνε ότι καλύτερο ειχε να επιδείξει ο Ελληνισμός. Η ενασχόλησή της με τακοινά κι η εμμονή της στα νάματα του κλασσικου ιδεώδους, προκάλεσε την μηνιν του Χριστιανικου ιερατείου. Με προτροπή και καθοδήγηση του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύριλλου, το 415, μιάν αποφράδα μέρα της σαρακοστης, αυτοί που χρηστηκαν ενθεοι, ερήμην κάποιου Θεου, ενεργοποίησηαν τους παρακρατικούς τους τραμπούκους. Κάποιον καλόγερο ονόματι Πέτρο και μια συμμορία λιμανίσιων παραβολάνων* πού προσέφεραν τις επαίσχυντες εκδουλεύσεις τους, εναντι πινακίου φακης. Ενθυμούμαστε παρακαλω πολύ, τις παρακρατικές οργανώσεις Χ, ΕΚΟΦ, ΚΑΡΦΙΤΣΑ, κλπ, των δεκαετιων πενηντα κι εξηντα.

Στήσανε λοιπόν παγάνα εξω από το σπίτι της και την κατακρεούργησαν με κοφτερά οστρακα. Την τεμάχισαν ωσάν σφάγιο, με πρωτόφαντο μένος και κατόπιν την κάψανε. Την αποτρόπαια και βάναυση δολοφονία της Υπατίς, ακολουθησαν γενικευμένες σφαγές, δηώσεις και λεηλασίες εις βάρος του ανεξίθρησκου κι Εθνικου κόσμου. Προκάλεσαν δε το κλείσιμο των ακαδημιων του Μουσείου και την καταφυγλη των Ελλήνων Φιλοσόφων στην Αθηνα, υστατο και υστερο προπύργειπ του κλασσικου πνεύματος. (Παραβολάνος : αχθοφόρος.)

Δισολύμπιος

----------------------------------------------------------

Ο ΚΑΤΟΙΚΟΣ, ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΙ Ο… ΕΠΟΙΚΟΣ


Είχανε συναθροιστεί - τελείως αναπάντεχα - άπασες οι Μνήμες στο Ναό της Λήθης, εκεί κοντά στη Γιγωνίδα Άκρα, κι η καθεμιά από ελόγου τους αράδιαζε όλες τις θύμησες, για το «Χώμα» και τον «Άνθρωπο», πούχε από παλιά σχολαστικά συλλέξει, με στόχο για να επιδώσει έπαινο, ή αναθεματισμό να κάνει, στο Νου εκείνον, που σήμα τόλμησε να δώσει, κάποιαν ανύποπτη στιγμή, στο Χείλι ή στο Χέρι, να πράξει το ένα εύκολα ή εύκολα λόγο να πει το άλλο, ό,τι θαρρούσε κόσμιο πως ήτανε ή ό,τι άτοπο επρόκειτο να ξεστομίσει τόνα, ή έργο να διαπράξει τάλλο.

Τις Μνήμες τις επρόσεξε ο Κάτοικος και θέλησε να απομακρυνθεί ευθύς από αυτές και - τελείως αγνοώντας τες - να τις προσπεράσει… Μα και οι Μνήμες επροσέξανε τον Κάτοικο και, καθώς δεν είχανε την ίδια άποψη μ’ εκείνον, ετρέξανε «πάραυτα» όλες μαζί κοντά του, κι αφού τον περικύκλωσαν με τρόπο… στρατιωτικό και τον αιχμαλώτισαν εντέλει, τον έβαλαν κάτω εκεί σε μια γωνιά να κάτσει, για να τον ανακρίνουν.

Εκείνος - κάτοχος βέβαια της υποψίας για το λόγο της ενέργειας ετούτης - αυτοστιγμίς αντέδρασε, προτού καλά-καλά οι Μνήμες μια λέξη να προφέρουν και μίλησε λόγια πολλά για όλους και για όλα… Για εποχές πανάρχαιες, μα και για τα καινούρια χρόνια…Και με τα παρακάτω λόγια του εφάνταζε να θέλει, το δίχως άλλο, να καλύψει μια κατάσταση πολύ-πολύ δυσάρεστη για ελόγου του μονάχα:

-Σαν ποια τάχα κατηγορία μπορείτε να προσάψετε σ’ εμένα, που από αιώνες τώρα έχω για κατοικία μου αυτόν εδώ τον απέραντο τον τόπο, που τα όριά του είναι μέχρις εκεί - μα ίσως και πιο πέρα - όπου η όρασή σας φτάνει; Γιατί λοιπόν τόσο αλόγιστα εσείς από το δρόμο μου με βγάλατε;

Οι Μνήμες, για μια στιγμή μονάχα εκοίταξαν η μια την άλλη με βλέμμα γιομάτο σημασία, μα δεν έβγαλε καμιά τους ούτε άχνα. Κι ο Κάτοικος - αμήχανος σου λέω! - συνέχισε να λέει:

-Και ο Όμηρος στα έπη του για τον τόπο μου έχει γράψει!… Και ο Ηρόδοτος ιστορικά για την περιοχή μου δίνει παινετικές πληροφορίες!…Κι όλοι τους είπαν κι έγραψαν για μένα λόγια πολύ τιμητικά!… Κι όταν η - στάζουσα αίμα - «ημισέληνος», μου είπε να σκύψω το κεφάλι για να με καβαλήσει, εγώ ετοποθέτησα στην πλάτη μου «καρφιά», με το σκοπό αντίσταση να κάνω!… Κι όταν, αργότερα, το Γένος «ξεσηκώθηκε», εγώ κοντά του στάθηκα, για να το βοηθήσω!… Κι όταν η Χώρα μου αντάλλαζε τον Τούρκο με τον Έλληνα, εγώ του ανταλλαγμένου Έλληνα του άπλωσα το χέρι, του έδωκα τόπο να σταθεί - όχι βέβαια πολύ-πολύ κοντά μου(!) - εκεί στις παρυφές των χωραφιών μου και με προθύμια θέλησα να τον φτιάξω σαν κι εμένα, για να μπορέσει να δεχτεί τις συνήθειές μου όλες και την όποια έχω συμπεριφορά μου, ετούτο όμως το απέρριψε ολοσχερώς εκείνος και μου εγύρισε περιφρονητικά την πλάτη!…

-Άααα!… Είπαν τότες όλες από κοινού οι Μνήμες. Να τον φτιάξεις, είπες, σαν κι εσένα!... Και γιατί αυτό, παρακαλώ;

-Γιατί εγώ έχω ιστορία, έχω παρελθόν, έχω παρόν και μέλλον, έχω ήθη, έχω έθιμα και θέλησα - μόνο από φιλότιμο κι από φιλόξενη διάθεση - όλα ετούτα, τα δικά μου αγαθά και προτερήματα, να τα υιοθετήσει, να τα κάνει ολόδικό του κτήμα και να συμβάλλει στην παραγωγή, στα γράμματα, στις τέχνες, για να προκόψει ο τόπος μου, να νοιώσω περηφάνια…

-Άααα!… Ο τόπος σου λοιπόν!… Και η δική σου περηφάνια!... Επρόφεραν όλες ξανά από κοινού οι Μνήμες κι’ ευθύς αναρωτήθηκαν:

«-Ξέρει άραγε ο Κάτοικος τι θα πει Φιλοξενία; Και ξέρει τέλος πάντων, πως εννοούσε ο Ξένιος ο Δίας την υποδοχή του ξένου απ’ τον οικοδεσπότη; Τον έστελνε άραγε, ο φιλόξενος πολίτης, τον φιλοξενούμενό του στις παρυφές του τόπου του ή μήπως τον εκοίμιζε μες στο αρχοντικό του; Ξέρει άραγε ο Κάτοικος ότι ο φιλόξενος πολίτης, πέρα από τροφή και στέγη, παρείχε επιπλέον στο φιλοξενούμενό του και απόλυτη ασφάλεια;»

Ο Κάτοικος ψυλλιάστηκε την έννοια που είχε αυτό το «Άααα», που επρόφεραν ξανά από κοινού οι Μνήμες και πήγε ευθύς τα παραπάνω λόγια του με άλλα λόγια να καλύψει:

-Μα… Τι - τέλος πάντων! - εκείνο είναι, που τόσο πολύ παράξενο σας φαίνεται, πως η συμπεριφορά μου έχει; Ξεχάσατε τον Αργυρό, που δίπλα του ο Θεός τον έχει; Ή το παλικάρι εκείνο - για το Δημόπουλο σας λέω! - που «δούλεψε» σκληρά στους «Μακεδονικούς αγώνες» για τη Μακεδονία όλη; Όλοι αυτοί κι άλλοι πολλοί ακόμα σπουδαίοι συμπολίτες μου, γάλα πολύ από αυτόν εδώ τον τόπο μου εβύζαξαν… Είναι κακό που θέλω να σεβαστεί ο Έποικος όλα μου τα πιστεύω; Εγώ δεν τούδωκα με χέρι απλωμένο «γη και ύδωρ»; Εγώ δεν του επέτρεψα να στήσει την παράγκα του - λυόμενο αυτός το λέει!… Άκου!… - επάνω στο δικό μου χώμα; Εγώ δεν τούδωκα τηλέφωνο για να μιλεί και φως να διώχνει το σκοτάδι; Γιατί λοιπόν με τόση προχειρότητα εσείς με λοιδορείτε;

Ακριβώς εκείνη τη στιγμή ακούστηκε απόμακρος βηματισμός κι όλοι εγύρισαν τα βλέμματά τους προς τα εκεί και είδανε τον Έποικο, αμέριμνος, εκεί κοντά σ’ αυτούς να πλησιάζει κι ο Κάτοικος, που σαν σανίδα τον είδε σωτηρίας, τον κάλεσε ευθύς ακόμα πιο κοντά να πλησιάσει. Κι όταν ο Έποικος ήρθε εκεί σιμά, με αδημονία τον ερώτησε να πει τη γνώμη του πάνω σε τούτα όλα, γιατί φαντάστηκε πως θάπαιρνε το μέρος του εκείνος:

-Ξένε, τι λες για όλ’ αυτά;

Ο Έποικος τότε έσυρε την άκρια του μπαστουνιού του πάνω στην υγραμένη αμμουδιά και σχημάτισε έναν μεγάλο κύκλο, λέγοντας συνάμα:

-Εγώ!… Ετούτο μονάχα λέω!…

-Ετούτο; Ερώτησε ο Κάτοικος. Ετούτο όμως… Τι είναι τελικά;

-Αυτό δεν είναι τίποτ’ άλλο, από ένα τρανό μηδενικό! Τα λόγια σου όλα, που άκουσα να ξεστομίζεις… Ναι. Στο ξαναλέγω: Δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μονάχα ένα τρανό μηδενικό. Γιατί, ο Όμηρος και ο Ηρόδοτος, της χώρας μας κάθε γωνιά - και δίκαια! - επαίνεψαν πολύ… Γιατί - για πες μου, Κάτοικε: Ποιος, αλήθεια, Πατριώτης δεν εστάθηκε αντίθετα στην όλη συμπεριφορά του Τούρκου, «τότε»; Ποια γωνιά της χώρας μας δεν επαναστάτησε; Ποια - έστω και πολύ μικρή κι αν είναι - κοινωνία δεν έχει τα δικά της ήθη κι έθιμα, συνήθειες και συμπεριφορές; Νομίζεις πως εγώ δεν έχω τέτοια; Σου ζήτησα ποτέ έστω κάτι απ’ αυτά να το υιοθετήσεις; Εσύ γιατί μου το ζητάς; Δεν ξέρεις πως, με το αίτημά σου τούτο, βγάζεις απ’ το δικό μου το πετσί την αληθινή ταυτότητά μου; Μα, και ποιος σου είπε, πως εσύ είσ’ ο τέλειος και πως κατάγεσαι από την «Άρια» Φυλή και πως θα πρέπει οπωσδήποτε τη δική μου τη συνείδηση να την σαπουνοποιήσεις; Έχω κι εγώ μια ιστορία… Έχω κι εγώ το Παρελθόν μου… Μα και φιλότιμο… Κι αυτό το έχω… Και προσδοκώ ακράδαντα, μένοντας πάνω σ’ αυτόν εδώ το συγκεκριμένο τόπο, που θα δεχτεί - να είσαι σίγουρος γι’ αυτό!…ΚΑΙ την επίδραση της δικής μου ιδιοσυγκρασίας - σε μέλλον στολισμένο με οιωνούς αισίους, όπου - αν όχι εμείς - μα τα παιδιά μας σίγουρα ρόλο σημαντικό θα παίξουνε μια μέρα και τότε θα δεις, πως θα αλλάξουνε ξάφνου προς το καλύτερο όλα εδώ πέρα!…Μα πάν’ απ’ όλα σήμερα αυτό που θέλω είναι να σου δώσω ό,τι «πρέπον» έχω!… Και να πάρω από σένα ό,τι «πρέπον» έχεις να μου δώσεις!… Και όσον αφορά εκείνο το πολύ βασανισμένο θέμα της φιλοξενίας, θέλω μοναχά αυτό να σου θυμίσω: Αλήθεια, Κάτοικε, πόσοι ανταλλαγμένοι Έλληνες, που ήρθαν - με χίλια φορτωμένοι όνειρα - εδώ πολύ-πολύ κοντά σου, διωγμένοι από την ανήκουστη αγριήλα που έστειλαν επάνω τους τα αποπαίδια του Ατίλλα, δεν έπεσαν άψυχοι πάνω στη γης, εκεί στις παρυφές του τόπου σου, με αίτιο μοναδικό μιας - Άκου! Άκου! - μιας σπουργιάς χωράφι;

Αυτά τα λόγια τα στερνά, ήτανε βαριά!… Πολύ βαριά, θα πω!… Κι ίσως δεν έπρεπε καν να ειπωθούνε, γιατί, τα γεγονότα εκείνα, ανήκουνε σε χρόνους μακρινούς, μα και γιατί αμέσως σαν εχύθηκαν ετούτα στον αγέρα, ο Ουρανός εμαύρισε, εθάμπωσαν τα γύρω και μουσικές με χρώμα λυρικό απλωθήκανε πάνω απ’ τους ευωδιαστούς τους κρίνους της ερήμου και πάνω απ’ τα ανθεκτικά τα αρμυρίκια… Κι όλες οι Μνήμες μονομιάς σηκώθηκαν κι αρχίνισαν να σέρνουνε βηματισμό που ταίριαζε απόλυτα με πανάρχαιο - (Αντιγόνη) - λυπητερό ρυθμό, βγαλμένο - (Ισμήνη) - θαρρείς από - (Ιοκάστη) - Επίδαυρο, φτιάχνοντας συνάμα έναν πολύ σφιχτό κλοιό γύρω από τους δυο ανθρώπους: Και να, ο Κάτοικος εδώ! Και να, απέναντί του ο Ξένος! Κι ετούτοι οι δυο, χωρίς να έχουνε τίποτα ξεχωριστό για να «χωρίσουν» κι αφού η μοίρα τους γράφτηκε πλέον νάναι κοινή, «εντούτοις» ο ένας καχύποπτα τον άλλον βλέπει, δίνοντας το δικαίωμα στον απέραντο Πολιτισμό, που σαν χείμαρρος τα πάντα στον ρουν του παρασέρνει, τον τόπο τους να τον περιφρονεί και να τον προσπερνάει!…

Κι οι Μνήμες όλο μίλαγαν σιγανοτραγουδώντας και τραγούδαγαν σιγανομιλώντας… Κι έπαιρνε άλλοτε η μια το άσμα λέγοντας και άλλοτε η άλλη έπαιρνε το λόγο τραγουδώντας… Κι απ’ όσα άσματα εξεστομίστηκαν κι απ’ όσα λόγια τραγουδήθηκαν απ’ τα αντικειμενικά τα στόματά τους, τα πιο άξια εδώ πονετικά θα αναφέρω… Και να:

-Ο Πρασακκάκης; Ξένος κι αυτός δεν ήτανε; Έτσι, με νοσταλγική φωνή, τραγούδησε λυπητερά μια Μνήμη.

-Ναι… Όπως ήτανε και ο Χρυσάφης Ξένος, εμίλησε μετά μια άλλη.

-Μα ευεργέτησαν πολύ αυτόν εδώ τον τόπο, συμπλήρωσε μια τρίτη.

-Χωρίς ποτέ να έχουν γίνει γνήσιοι… «Επανωμίτες»!!!…

-Και τις ευεργεσίες τους; Τις αναγνώρισε ποτέ ο Κάτοικος;

-!!!…

-Και ο σημερινός ο… Έποικος; Αυτός εδώ ο… Ξένος;

-Ναι!… Διέκοψε εκείνη τη στιγμή απότομα μια Μνήμη. Και ο σημερινός ο… Έποικος; Αυτός εδώ ο… Ξένος; Για λέγε μου να μάθω; Ωφέλησε εντέλει ή έβλαψε αυτόν εδώ τον τόπο του Κατοίκου;

-Έχουμε να συγκρίνουμε μονάχα δυο εικόνες: Πως ήτανε ο τόπος πριν απ’ το εξήντα και πως μεταμορφώθηκε μετά, που ήρθε ο Ξένος.

Και τότες!… Σαν από χορογράφο τέλειο, οι Μνήμες ενωθήκανε όλες μαζί, σε τέλεια χορογραφία, όπως κι’ εκείνες οι φωνές τους και απάγγελναν, σαν σε χορό, με τόνο κατανυκτικό, τα παρακάτω λόγια:

-Την εποχή εκείνη την παλιά - θυμάσαι; - εδώ κι εκεί πρασίνιζαν οι αγριαχλαδιές μονάχα… Τώρα - εκεί που κατοικήθηκε από τον Έποικο ο τόπος - επικρατεί το πράσινο, που πέμπουνε δέντρα κάθε λογής… Κάθε λογής φυτά και άνθη… Που, σαν η άνοιξη επισκεφθεί το μέρος, γιομίζουν οι αιθέρες χιλιάδες αρωματικές οσμές, ανάμεικτες από μυρτιά, αγιόκλημα και πεύκο, και χαίρεσαι να περπατείς στους δρόμους, ή να κάθεσαι σε μια γωνιά, εκεί στην παραλία, ή τα ηλιοβασιλέματα να αγναντεύεις από τη βεραντούλα της… «παράγκας» σου!… Και τότες… Τότες αυτόματα ξεχνάς τη μοναξιά σου, Μετανάστη! που προέρχεται πρωταρχικά από την αφιλόξενη τη συμπεριφορά του μόνιμου Κατοίκου!…

Κι ο Μετανάστης, ο Ξένος, ή ο Έποικος - όπως κι αν θέλεις πες τον - ΞΕΧΝΑΕΙ, που κανείς δε φρόντισε να σημανθούν οι δρόμοι - οι κεντρικοί τουλάχιστον εδώ στην Παραλία - ώστε επιτέλους(!) να συγκρατηθεί των οχημάτων η τρελή τρεχάλα, για να μπορεί ακίνδυνα να περπατεί μέσα σ’ αυτούς… ΞΕΧΝΑΕΙ, που κανείς δε σκέφτηκε να κόψει εκείνα τα κλαδιά των δέντρων, που βγαίνουν απ’ τους πλαϊνούς τους κήπους μέσα στους στενούς τους δρόμους και τους στενεύουν ακόμα πιο πολύ, δυσκολεύοντας έτσι το διάβα του πεζού… ΞΕΧΝΑΕΙ, που κανείς δε φρόντισε για εκείνα τα αδέσποτα ζωάκια, που κάποιοι ασυνείδητοι, αφού «έπαιξαν» μαζί τους όλο το καλοκαίρι, στο τέλος τα άφησαν εδώ, κι εκείνα έρημα, μέσα στη μίζερη τη μοναξιά τους, νηστικά μέσα στην απόλυτη την ασιτία τους και απροστάτευτα μέσα στα κρύα του χειμώνα, αγρίεψαν και με τις υλακές τους απειλούν τον περιπατητή, μα και τρώγονται κυριολεκτικά συναναμεταξύ τους… ΞΕΧΝΑΕΙ, που δε σκέφτηκε κανένας ένα στέγαστρο στο τέρμα να τοποθετήσει και να προτρέψει όλους τους οδηγούς να ανοίγουνε τις πόρτες των λεωφορείων, για να μην ταλαιπωρούνται από τα «καιρικά» οι επιβάτες… ΞΕΧΝΑΕΙ, που δε σκέφτηκε κανένας ότι κι ο Έποικος έχει κι αυτός την αλληλογραφία του, όπως κι ο Κάτοικος εξάλλου, και πως δεν θα πρέπει να δυσκολεύεται για να την παραλάβει… ΞΕΧΝΑΕΙ, πως έχει κι ο Έποικος το ιερό δικαίωμα να νοιώθει ασφαλής. Και όμως!… Αν και στην περιοχή ετούτη κατοικούνε μόνιμα πάνω από πεντακόσιες ψυχές, καμία απόλυτα αρχή δεν ξέρει ΠΟΥ ο καθένας μένει!!! Κι αν κάποιος κινδυνέψει από ληστή; Κι αν κάποιος χρειαστεί ασθενοφόρο; Κι αν κάποιος την Πυροσβεστική καλέσει; Ποια διεύθυνση πρέπει σ’ όλους αυτούς να δώσει;

ΘΥΜΑΤΑΙ όμως οπωσδήποτε, ότι πληρώνει το νερό της ύδρευσης ακριβότερα(!) - τι γλυκιά φιλοξενία! - απ’ τον Επανωμίτη!…

-Να, «φίλε» Κάτοικε - κατά την ταπεινή μου γνώμη - τι θα πει: ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΙΛΟΞΕΝΊΑ!…Να δέχεσαι το Ξένο, όπως τον εαυτό σου!…

Τότε ακριβώς - άγνωστο από πού και από ποιόν - ξεχύθηκε μέσα στο χώρο των ανέμων, ο απόηχος μιας δυνατής φωνής να λέει:

-Ο υ τ ο π ί ε ς!!! Μα… Δεν πειράζει… Εσύ τραγούδαγε, τρελέ!…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΔΑΣ


----------------------------------------------------------

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ

Κάποτε : υπήρχανε παντου πατήματα Ρωμιων, παντου φωνές Ελλήνων !

Ανωνύμου του Ελληνος.


Διαχρονικά, στόν τόπο μας, οι Δημοι κι οι Κοινότητες, εδιοικουντο εκ των αρίστων Δημογερόντων. Γιαυτό ο θεσμός της τοπικης αυτοδιοίκησης είναι υπερδισχιλιετής. Σε χαλεπούς καί δυσοίωνους καιρούς, η σοφία των Γερόντων αυτων διαιώνησε τήν φύτρα μας. Διέσωσε τόν καθ΄ ημας, τρόπον του βίου, η, μέ μιά κουβέντα τήν Ρωμιοσύνη ολάκερη!

Σήμερα, οι σοφοί Δομογέροντες, εκφυλίστηκαν σ΄ ανέραστους καί δυσκοίλιους τοπικούς αρχόντους, μέ μοναδικό τους μέλημα την προβολή, το ρουσφέτι καί το κοντόθωρο συμφέρο. Ωσάν εξωγήινοι εισβολεις λοιπόν, απεμπολουν οποιοδήποτε τοπικό χρωμα, λες κι η αναφορά στις ρίζες αποτελει γιαυτούς, προπατορικόν αμάρτημα, αιδω καί καταισχύνη.

Πως μπορει να ερμηνευθει η εμφύτευση δεκάδων κοκκοφοινίκων παρά θιν αλως, ερήμην της στοιχειώδους αισθητικής καί πατριδογνωσίας, που το κλιμα του τόπου τους ξέρασε. Ποιος θα πληρώσει τιο μάρμαρο, Τις δη, θα λογοδοτήσει; Παρ΄ ολ΄ αυτά αν υπηρχαν ελάχιστες ευαισθησίες καί κάποια ψήγματα αυτογνωσίας ενας περίπατος στις εκβολές του ποταμου, στο «μπεκίρ ρέμμα» αποκαλύπτει ένα μωσαϊκό αυτοφυους καί γηγενους χλωρίδας, π΄ ανθει καί λουλουδίζει πέρα απ΄ οποια Δημοτική παρέμβαση. Εδώ ο παλιός Πανωμίτης θ΄ ανακαλέσει μνημες ιερές καί αγροτικές πρακτικές πού χαθηκαν κι ο νιός θα μείνει εννεός μπρός στο μέγεθος της αγνωστης φυοποικιλίας. Ο αγαθός πεζολάτης λοιπόν αντικρύζει την ασκαμνιά, την αγριοδαμασκηνιά, την αγριελιά, την βατσινιά, την αγκορτζιά, τ΄ αρμυρίκι, τ΄ ασπαλάθια, αγράμπελες διάφορες καί όχι μόνο.

Ορίστε λοιπόν, φιλογενεις Δημογέροντες μιάν ανέξοδη πρόταση πράσινης αναβάθμισης του αιγιαλου, ανα δεικνύωντας παράλληλα την εν πολλοις, αγνωστη γηγενη μας χλωρίδα! Ο πυρηνας του Φαναριου κι η γλωσσα της σύρτης, αποτελουν έναν ανεπανάληπτο τάπητα αυτοφυους πανδαισίας χρωμάτων, σχημάτων κι αρωμάτων. Θωρεις τον καμαρωτό ασφόδελο, το σπερδουκλι, το ταπεινό καί φαρμακευτικό χαμαίμηλο, το κρινάκι, το πελαργόνι, τα΄ ωριοφουντο φλαβουνι……!

Πουναι ωρέ Λεβέντες οι περισσές παιδευτικές ευαισθησίες των δασκάλων; Ξεχωρίζει κάποιος στο βάθος της διδακτικης εμπειρίας, την βιωματική γνωσι. Ορίστε λοιπόν φιλόμουσοι πεπαιδευτές των νέων μας, «πεδίον δόξης λαμπρόν».

Όλα αυτά θα μπορουσαν ν΄ αποτελέσουν αναπτυξιακό μπούσουλα. Το Camping κι η παραλία της Πανωμης, ο ορμος με την τεράστια ιστορική του φόρτιση πού σήμερα χειμάζεται καί βρυκολακιάζει, θα μπορουσαν ν΄ αναστηθουν εφ΄ οσον οργανώναμε ένα μουσειο ενάλιου πλούτου, ισως έναν βοτανολογικό περίπατο, μιάν απόπειρα διάσωσης καί προβολή της μακραίωνης παραδοσιακης αμπελουργίας. Ισως η μετατροπή του αλιευτικου καταφυγίου, σε μαρίνα ελλιμενισμου πολυτελων θαλαμηγων. Ν΄ αναδειχτει το τελωνειο πού το ροκανίζουν καιρικές συνθηκες καί ανθρώπινες σκοπιμότητες, πού εδράζονται στις λογης πολιτειακές αγκυλώσεις καί τις μύριες οσες ανεπάρκειες.

Απαντες κονταροχτυπιόμαστε με πρότυπα αλλογεν΄γ καί ξένα προς τα καθ΄ ημας. Προσουτο αντί του παστουρμα!, ουϊσκυ κι όχι ρακές, ψιλοκομένο αραχνοϋφαντο Σκανδιναβικό σολωμό «σαλμό», εναντι μιας πάμφθηνης παστης σαρδέλας!, χαβιάρι «μπελουγκα» κι όχι ντόπιο λιόκαφτο τοπανιου.

Εκποιήσαμε τον πολιτισμό των γεύσεων.

Την ταπεινή ωστόσο μέγιστη Μεσογειακή δίαιτα!

Δαιμονοποιήσαμε την οσφρηση, αποστειρώνοντας το σύγχρονο νυκοκυριό, από κάθε ειδους μυρουδιά. Να παραπαιει λοιπόν, ενας εξωνημένος Γιάπης η μια αποπροσανατολισμένη Γιάπισα, στην οσμή του σκόρδου, του κρόμμυου, της τσίκνας …της κνίσας, που διαχρονικά αποτελουσε καί αποτελει σπονδή καί νέκυϊα στους προσφιλεις Κεκημοιμένους.

Ελάχιστοι γνωρίζουν τον Ιρλανδό, Jeims Joyes, αναμφισβήτητα ο σπουδαιότερος συγραφέας του 19ου αιωνος. Βαρέθηκε ο ερίφης, τ΄ ατέλειωτα ντουμάνια του νησιου του καί τις ασταμάτητες εριδες των συμπατριωτων του καί ροβόλησε κατά την νοτιά, στο Μεσογειακό φως. Στην Τεργέστη, στο μπακάλικο ενός Ρωμιου σπεντιτόρου εγινε μπακαλόγατος. Μυήθηκε στον Ελληνικόν τρόπο του βίου. Να τρώει λοιπόν : φασόλια, ροβύθια, σκόρδα καί κρομμύδια, να πίνει Γιαννιώτικη γκράπα, ηγουν τσίπουρο ανευ γλυκάνισου καί να ξυγράφει τον «Οδυσσέα». Να μπατάρειι μονόπαντα, ανασηκώνοντας το δεξί μερί του δίνοντας διέξοδο στα παραγώμενα υποξείδια της εδρας!... Κι αποτελει ο Οδυσσέας, κορυφαιο εργο της διεθνους γραμματείας.

Εμεις, στον βωμό ενός ανερμάτιστου, στείρου κι ακατανόητου μιμητισμου, συλήβδην απορρίπτουμε, αισθητική, ακούσματα, γεύσεις καί συνήθειες που ζυμωθηκαν καί μεταπλάστηκαν, μέσα από το λαϊκό θυμικό, ΄δω καί χιλιάδες χρόνους. Αιφνης, χρήζει ψυχολογικης ερμηνείας, τα΄ απωανατολίτικο κιόσκι κάπου στον Ποταμό. Εκτός κι αν εγινε αδελφοποίηση μεταξύ Θιβέτ καί Πανωμης καί στήθηκε τιμης ενεκεν! Κι η Παγόδα, λες καί υπάρχουν Ταοϊστές, τι αισθητική κομίζει; Κι ο τεράστιος φοίνικας σ΄ ένα κεντρικό σοκάκι του χωριου ν΄ ανακαλει πρόσφατες μνημες για τον τρόπο εκτροφής των κουκουλιων!

Συντοπίτες η αδιαφορία κι οι ατυχεις μας επιλογές λαβώνουν κι ακρωτηριάζουν ανεπανόρθωτα την γενέθλια Γη! Εδώ δεν χωρει η αθλια πελατειακή σχέση, δημοτικου αρχοντα καί σταυροδότη. Εδώ χωρουν, οι ικανότητες, οι ευαισθησίες, το ΄ξάστερο πνευμα, το μεράκι κι οι λυσιτελεις προτάσεις.

Των Ελλήνων οι κοινότητες, είναι παρουσες καί ζέουσες. Αποτελουν πλέον θεσμό. Δημιουργήθηκαν απ΄ ερωτικούς ανθρώπους πουθελαν την προκοπή καί προβολή των τόπων τους, όχι μέσα από τις οποιες χρεωκοπημένες πανηγυρτζίδηκες – τουριστικές πρακτικές, αλλά αναδεικνύωντας τους τόπους των με περισσές ευαισθησίες καί πλέριες ρομαντικές διαθέσεις! Το Νυμφαιον, τα΄ Αμπελάκια, τα Ζαγοροχώρια, οι Πηλιορίτικες Κοινότητες, η Ια της Σαντορίνης, το Κοινόν των Λιτοχωριανων, η Μαυρομάτα των Αγράφων, ο Λυχνοστάτης στ΄ ακρωτηρι του Ηρακλείου της Κρήτης.

Εμεις αφεθήκαμε σε κάποια θαλασσινά μπαράκια με την αισθητική των Ινδιάνων της Β. Αμερικης καί κάποια κιόσκια μ΄ εξωνημένη απωανατολίτικη επίνευση.

Δισολύμπιος

----------------------------------------------------------

Πραγματικές προθέσεις και κενή ή κλούβια πραγματικότητα


Πέρασε πλέον αρκετός χρόνος από την ανάληψη της ηγεσίας του δήμου από την τωρινή αρχή, χρόνος αρκετός για να φανούν κάποια έργα μικρά ή μεγάλα στο δήμο μας. Τώρα μπορούμε να κρίνουμε με περισσότερο αντικειμενικό τρόπο και να αξιολογήσουμε τη διαφορά ανάμεσα στις προθέσεις και στις πράξεις της δημοτικής αρχής.

Στις 9 Ιουλίου 2004, έγινε η λογοδοσία – απολογία της νέας δημοτικής αρχής δια στόματος δημάρχου και όλοι περιμέναμε αναφορές γύρω από πραγματικά γεγονότα που ‘’πονούν΄΄ τον τόπο μας. Αντί γι αυτό, ακούσαμε κούφια λόγια, εκθέσεις ιδεών για να γεμίσει ο χρόνος κι παρατηρήσαμε το δήμαρχο να παίζει ΄΄κρυφτούλι΄΄ καλυπτόμενος πίσω από το παρελθόν της προηγούμενης δημοτικής αρχής. Έτσι ακούστηκε ότι δεν γίνονται έργα στο δήμο μας γιατί όλα τα λεφτά – είτε από έσοδα είτε από δάνεια – καταναλώνονται για τοκοχρεολύσια και για παλιά χρέη του δήμου που δημιούργησε η προηγούμενη δημοτική αρχή. Για τον παραπάνω λόγο, η τωρινή δημοτική αρχή έχει μείνει «άφραγκη» και επομένως αφού δεν υπάρχει φράγκο δεν κάνουμε και έργα. Άρα ΄΄νίπτουμε τας χείρας μας΄΄ και τις έχουμε καθαρές πάνω στο γραφείο.

Μας υποσχέθηκε ο δήμαρχος ότι ετοιμάζει τρανταχτά έργα με ορίζοντα οκταετίας. Στο τέλος της οκταετίας, μου φαίνεται, θα τρίβουμε τα μάτια μας τόσο πολύ που θα χρειαστούμε οφθαλμίατρο. Τα έργα – λέει – βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο και θα είμαστε τυχεροί σε σχέση με άλλους δημότες όμορων δήμων γιατί θα μας ζηλεύουν. Τι ακριβώς έχει κατά νου να κάνει η δημοτική αρχή δεν το γνωρίζω αλλά όλοι γνωρίζουμε τι έχει κάνει μέχρι σήμερα.

Στην απολογία – λογοδοσία, ο κ. δήμαρχος αναφέρθηκε με κάθε λεπτομέρεια για το ενδιαφέρον που δείχνει ο δήμος μας στα μέλη του Κ.Α.Π.Η. Μάθαμε πόσα χιλιόμετρα είχαν οι μικρών αποστάσεων εκδρομές και πόσα οι μεγάλων αποστάσεων. Μάθαμε, επίσης, πόσες στάσεις έκαναν τα λεωφορεία που τους μετέφεραν, πόσοι ήταν οι άνδρες και πόσες οι γυναίκες που μετείχαν, σε ποιο εστιατόριο τρώγανε, αλλά και το τι τρώγανε.

Μας ενημέρωσε ο κ. δήμαρχος για τα ποσοστά χοληστερίνης, του ζάχαρου, και τους καρδιακούς ρυθμούς του κάθε υπερήλικα μιας και όπως καυχιόταν, μέσα σε λίγους μήνες, έγιναν κάποιες εκατοντάδες μετρήσεις και εξετάσεις. Υπάρχει μητρώο καταχώρησης των πάντων που έχει σχέση με τις εκδρομές – και όχι μόνο – του Κ.Α.Π.Η. Ζητήστε το έτσι για πλάκα από τη δημοτική αρχή και θα το έχετε δωρεάν.

Αναφέρθηκε ο κ. δήμαρχος και στα έργα που έγιναν για τη νεολαία του δήμου μας. Έτσι μάθαμε ότι υπάρχει μια αίθουσα στο νέο δημοτικό κατάστημα (παλιά ψαράδικα) γεμάτη με ηλεκτρονικούς υπολογιστές και εκεί οι νεολαίοι μπορούν να αξιολογούν τον ελεύθερο χρόνο τους.

Επίσης αναφέρθηκε – κάπως μουδιασμένα είναι η αλήθεια – και στο θέμα ύδρευσης του δημοτικού διαμερίσματος Επανομής. Μάθαμε μάλιστα ότι οι σωληνώσεις αμιάντου που υπάρχουν στο τωρινό δίκτυο δεν είναι επικίνδυνες για καρκινογενέσεις. Αυτό το τελευταίο επιβεβαιώθηκε από τον ίδιο τον δήμαρχο επικαλούμενος την ιατρική του ιδιότητα. Έτσι το μεγάλο πρόβλημα που αφορά την άμεση αντικατάσταση του επικίνδυνου για την υγεία μας δικτύου ύδρευσης του δήμου μας φαίνεται ότι πάει περίπατο. Από επικίνδυνο το δίκτυο, το χαρακτηρίζουμε ακίνδυνο και φεύγει έτσι ένα ψυχοπλάκωμα.

Και για να δείτε πόσο εύκολα λύνονται τα προβλήματα του τόπου μας, σας αναφέρω και το παρακάτω παράδειγμα.

Στις 22 Ιουνίου, ημέρα Τρίτη, στην αίθουσα των δημοτικών συνεδριάσεων συζητήθηκε το θέμα μιας αίτησης που έκαναν κάποιοι κάτοικοι της Επανομής και ζητούσαν την απομάκρυνση της κεραίας κινητής τηλεφωνίας του ΟΤΕ η οποία βρίσκεται μέσα σε κατοικημένη περιοχή. Στην αίτησή τους οι κάτοικοι, αναφέρουν την επικινδυνότητα της κεραίας αυτής με στοιχεία που προκύπτουν από Ευρωπαϊκές και διεθνείς μετρήσεις για την εκπομπή της ακτινοβολίας των κεραιών. Σαν απάντηση στην αίτηση, ακούστηκε μέσα στην αίθουσα από εκπρόσωπο της δημοτικής αρχής ότι μετρήσεις για θέματα κεραιών δεν έχουν γίνει ούτε στην Αμερική. Και αφού δεν ασχολούνται με τέτοια θέματα ούτε οι Αμερικάνοι θα κάτσουμε να ασχολούμαστε εμείς;

Άρα λοιπόν κύριοι συμπολίτες, τα προβλήματα του τόπου μας λύνονται πανεύκολα είτε με την ιατρική συνταγή είτε με την Αμερικάνικη συνταγή.

Για το θέμα του πεζόδρομου στην πλατεία Επανομής υποσχέθηκε η δημοτική αρχή την εφαρμογή ενός δοκιμαστικού το οποίο αφήνω να καταλάβει ο κάθε πολίτης που διασχίζει αυτόν το χώρο. Όποιος καταλάβει κάτι για τον μελλοντικό σχεδιασμό και λειτουργία αυτού του αυτοκινητο-πεζόδρομου ας το εξηγήσει και στους υπόλοιπους δημότες.

Είχε υποσχεθεί στα δημοτικά συμβούλια και σε άλλους χρόνους ανύποπτους, η δημοτική αρχή, ότι θα αξιοποιήσει τις παραλίες που διαθέτει ο δήμος μας έτσι ώστε να γίνουν οι ακτές μας πηγή εσόδων για να γίνει ο δήμος μας οικονομικά εύρωστος. Δεν ξέρω γιατί ο χώρος της δημοτικής πλαζ του Πάλιουρα καθυστέρησε να δημοπρατηθεί και έτσι μέχρι τον Ιούνιο η περιοχή ήταν ένας βιότοπος μάλλον για αναπαραγωγή λύκων γιατί η χλωρίδα ήταν τόσο ανεπτυγμένη που νόμιζε κανείς ότι μέσα υπάρχουν λυκοφωλιές. Έτσι χάθηκαν αρκετά έσοδα από περιόδους εκδρομών και μαζικών μετακινήσεων . φαίνεται ότι η τωρινή δημοτική αρχή προτιμάει τα τραπεζικά δάνεια για να γεμίσει τον δημοτικό κουμπαρά, από την αξιοποίηση των ντόπιων πόρων και το νοικοκύρεμα των δημοτικών δραστηριοτήτων και υπηρεσιών.

Ανάμεσα στα έργα για τα οποία ένοιωσε περηφάνια η δημοτική αρχή είναι και οι γυψοσανίδες που τοποθέτησε στη αίθουσα εκδηλώσεων του Γυμνασίου – Λυκείου. Έτσι τη μία αίθουσα την μετέτρεψε σε τρεις και επομένως το κτιριακό πρόβλημα λύνεται πανεύκολα. Μας έδειξε τον δρόμο η δημοτική αρχή για να αυξήσουμε τα δωμάτια στα σπίτια μας. Όποιος λοιπόν στο σπίτι του δεν διαθέτει δωμάτιο – ξενώνα ή χώρο μπάνιου, αρκεί να τοποθετήσει στο σαλόνι του σπιτιού του γυψοσανίδες και σε δυο ώρες όλα είναι έτοιμα. Το ένα γίνεται τρία. Τα περί νέων αιθουσών και επεκτάσεων ήταν λόγια κουφά.

Το κερασάκι των μέχρι τώρα δημοτικών έργων αποτελούν οι εκδηλώσεις του δήμου μας για την ολυμπιακή φλόγα. Από την τηλεόραση και τον τύπο μάθαμε ότι από τους τόπους πέρασε η Ολυμπιακή φλόγα σκόρπισε χαρά, τραγούδια, κέφι. Οι άνθρωποι στο πέρασμα της διοργάνωσαν γλέντια, πολιτιστικές – τοπικές δραστηριότητες, έδειξαν τη χαρά τους, δάκρυσαν από συγκίνηση, πρόσφεραν τοπικά προϊόντα, το γιόρτασαν περισσότερο και από πανηγύρι. Από την Επανομή πέρασε η φλόγα και δίχασε. Δίχασε τον κόσμο, δίχασε τις σκέψεις, δίχασε τα πάντα. Σκόρπισε τη γκρίνια και έφυγε. Έγινε μάλιστα η αφορμή για παραίτηση δημοτικού συμβούλου.

Κύριοι της δημοτικής αρχής οι σατραπισμοί ανήκουν σε άλλες εποχές. Η δημοκρατία είναι το τωρινό σύστημα στην Ελλάδα. Ενωμένοι οι άνθρωποι μπορούν να προσφέρουν έργο ενώ διχασμένοι μόνο γκρεμίσουν έργα. Αιδώς κύριοι.

ο Επανομίτης
----------------------------------------------------------


ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ …

ΣΤΗΝ ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ

Του Χρ. Παπαχρήστου - Ζωγράφου – Λαογράφου.


Είναι ίσως το πιο πολυσυζητημένο θέμα, ο πεζόδρομος, τα τελευταία χρόνια. Ατελείωτες υποθέσεις, βεβαιότητες, διαπιστώσεις, σιγουριές και πιθανότητες για το πώς θα μπορούσε να αντιστραφεί η κατάσταση της πλατείας, που έγινε κρανίου τόπος, αλλά και τα αναθέματα των επαγγελματιών, οι οποίοι επιρρίπτουν ευθύνες σ’ αυτούς που αποφάσισαν να πεζοδρομήσουν την πλατεία με αποτέλεσμα να πέσει αισθητά ο τζίρος των καταστημάτων. Μερικώς βέβαια ίσως και νάχουν δίκιο, χωρίς ποτέ όμως να έχουν αναζητήσει τα αίτια που έσπρωξαν τους τότε υπεύθυνους να αποφασίσουν για το έργο αυτό. Να αναλογιστούν πώς είχε καταντήσει ετούτος ο τόπος, εφτά χρόνια πριν, με το συγκοινωνιακό χάος και τα παρκαρισμένα από δω κι από κει αυτοκίνητα αλλά και να σκεφτούν πού θα αναγόμασταν σήμερα με κείνα τα δεδομένα. Ποια θα ήταν η εμπορική κίνηση, μιας και τόσο πολύ την νοσταλγούν και στέλνουν τα αναθέματα χωρίς να εμβαθύνουν τα αίτια της πεζοδρόμησης αυτής

Από την άλλη πλευρά όμως, πρέπει να ρωτήσουμε και τους κυρίους Άρχοντες του τόπου : τι έκαναν αυτά τα έξι – εφτά χρόνια ώστε να βοηθήσουν σε μια ομαλή μετάβαση από την τρελοκίνηση στο … ησυχαστήριο, πέρα από την απόφαση «πονάει δόντι, κόψει κεφάλι».

Η σημερινή στήλη θα είναι ένα οδοιπορικό, μέσα από το οποίο θα καταγραφεί, ίσως η αλήθεια, η πραγματικότητα, όσο αυτό είναι βέβαια εφικτό, για όσα εσκεμμένα ή άθελα, καλοπροαίρετα ή μη, χωρίς σκέψη ή σχεδιασμό και χωρίς την γνώμη των επαϊόντων – ας τους πούμε έτσι – αποφάσισαν οι διοικούντες ή μάλλον ο διοικών και άρχισε να προβαίνει σε μια σειρά καταστροφών για … «ένα ωραίο πράγμα» ίσως επειδή έτσι το φανταζόταν. Μια σειρά καταστροφών για τις οποίες δυστυχώς ποτέ δεν κρίθηκε, δεν κατηγορήθηκε και δεν πλήρωσε σε τελική ανάλυση κανένας, για τις όποιες βλακείες σοφίστηκε.

Και δεν μιλάμε μόνο για την πλατεία, αλλά και για άλλα έργα , αποφάσεις, μετατροπές και άσκοπες κατασπαταλήσεις χρημάτων σε, ας τα ονομάσουμε, έργα που είτε άλλαξαν την ροή της ανάπτυξης του τόπου μας προς το χειρότερο, είτε φρενάρισαν μια σταδιακή βελτίωση με προγραμματισμό, για πλατείες, δρόμους, πάρκα, ακτές και οτιδήποτε άλλο. Έργα που είναι δύσκολο ή ακατόρθωτο τώρα πλέον να διορθωθούν, έτσι ώστε να παρουσιάζει το χωριό μας ένα πρόσωπο μιας σύγχρονης πόλης

Ο μικρός τόνος της σάτιρας που περιέχει το άρθρο αυτό, είναι κάτι σαν βάλσαμο για να καταλαγιάσει τον θυμό που κουρνιάζει μέσα στον καθένα μας που γνώρισε κι έζησε μέσα στο «παζάρι». Σε μια σημερινή πλατεία που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί διαφορετικά από ένα τσιμεντένιο αλώνι.

… Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν … η πλατεία, το σαλόνι του χωριού μας, έλαμπε από καθαριότητα, άστραφτε από τα ασβεστωμένα κράσπεδα και δένδρα μα προπαντός έσφυζε από ζωή. Το παζάρι είχε τη δική του ιδιαιτερότητα, ήταν ο τόπος συνάντησης, διασκέδασης, κοινωνικής συναναστροφής, γνωριμίας και θεάματος. Δεκαεφτά καφενεία, ζαχαροπλαστεία, εστιατόρια, μπακάλικα με ουζερί και κάθε λογής κατάστημα, όπου οι κάτοικοι συνευρίσκονταν, συνδιασκέδαζαν και συνέπιναν.

Να κάνουμε μια μικρή αναδρομή στο χθες, έτσι για να θυμηθούν οι παλιότεροι και να μάθουν οι νεότεροι τι είχαμε :

Από Νότο προς Βορρά είχαμε τον Παράδεισο, τον Ρούμπο και τα Βατράχια σαν κέντρα διασκέδασης, τον Μάκη, τον Καρύδα , τον Γιοβάνη (πρώτο παγωτό), την κυρά Μόρφω, τον Μασούρα, τον Ζάχο, τον παππού Γιοβάνη, τον Κουρκούτα, το ΝΕΟΝ, τον Γραμμένη, τον Μιχαλίκο, τον Γιώργη Γραμμένο, τον Γιάννη Βογιατζή, τον Βαγγ. Χριστοφόρη, τον Σταύρο Κόπανο, τον Δημ. Χριστοφόρη και στις παράγκες τον Κόπανο, τον Στέργιο Τσακνάκη, τον Π. Κοκάρη και τέλος τον Πασχ. Μαγγλάρη.

Αυτή η ζωή και η διάταξη επικρατούσε μέχρι το 1957. Τότε χρειάστηκε να γίνει μια γεώτρηση στην Επανωμή για να ενισχυθεί η δεξαμενή. Θεωρήθηκε δε αναγκαίο, η γεώτρηση να γίνει χαμηλά κοντά σε πηγάδι ώστε να βρεθεί σίγουρα νερό. Η πλατεία, που ήταν χαμηλά, χωρίς πολλές σκέψεις επιλέχθηκε για τον σκοπό αυτόν λες και δεν υπήρχαν άλλοι χαμηλοί λάκκοι ή πηγάδια (Μαλίνας, Τρακλά, Αρβανίτικο, Κουτσλιάρικο κ.ά.). έσκαψαν λοιπόν έβαλαν μηχανές και όλοι ήταν «αγνή χαρά» γιατί βρέθηκε νερό!!!

Το 1959 άρχισε το ξήλωμα της παράγκας. Έξω τα ψιλικατζίδικα, έξω τα καφενεία, έξω τα μανάβικα (Ρήγας – Καραγέργος), έξω τα ψαράδικα! Δεν κόβουμε, λένε, και τα πεύκα που είναι ψηλά και άχαρα; Πέντε υπεραιωνόβια πεύκα ξεπατώθηκαν και στη θέση τους φύτεψαν κάτι μεταξύ θάμνου και λιγούστρας, που όπως φαίνεται σήμερα, μετά από πενήντα χρόνια, τράνεψαν δε τράνεψαν καναδυό μέτρα. Βλέποντας όμως ότι άλλαξε η μορφή της πλατείας και έγινε σχεδόν φαλακρή, αποφασίστηκε, στο μέρος της γεώτρησης να χτιστεί ένα «όμορφο» σπιτάκι με πέτρες και …τσιμεντένια σκεπή, έτσι ώστε και τα μηχανήματα να προστατεύονται αλλά και ο τόπος να δείχνει όμορφος. Στο μεταξύ όμως, καθώς τα καφενεία έφευγαν, άλλα λόγω κατεδαφίσεων και άλλα γιατί σιγά – σιγά έκλειναν, σκέφτηκαν για να καλυφτεί το κενό, να κάνουν το σπιτάκι «αναψυκτήριο – καφέ» και έτσι δημιουργήθηκε η πρώτη νότα της Δημοτικής Επιχείρησης που τα πλοκάμια της φτάνουν μέχρι και το σήμερα! Διαπιστώθηκε όμως ότι οι πελάτες τον χειμώνα κρύωναν παρά τα νάιλον που περιτύλιξαν παντού όπως στα θερμοκήπια, κι έτσι έκαναν μια πελώρια παράγκα στη μέση της πλατείας. Στην αντιπολίτευση όμως που δεν άρεσε η παράγκα τότε, το πήρανε «γινάτι – αμανάτι» να γκρεμιστεί η παράγκα. Έτσι ο λαός χωρίστηκε σε … «παραγκολάτρες και παραγκομάχους». Τέσσερα χρόνια κράτησε αυτός ο πόλεμος.

Μέχρι το 1990. Τότε και αφού η αντιπολίτευση κέρδισε τις εκλογές, γκρέμισε σε χρόνο μηδέν το σπιτάκι και την παράγκα. Νέα ήθη, νέες ιδέες «προοδευτικές» και για του λόγου το αληθές η διαμόρφωση της νέας πλατείας ανετέθη να σχεδιαστεί σε …αρχιτέκτονα παρακαλώ!!! Ενώ όμως όλες οι πλατείες του κόσμου είναι ισοπεδινά χαμηλά, ώστε να βλέπεις απέναντι, με πράσινο, ψηλόκορμα δέντρα, παγκάκια και μικρά σιντριβανάκια, το αρχιτεκτονικό σχέδιο (ποιος ξέρει γιατί!) με εκατοντάδες κυβικά τσιμέντο σήκωσε την πλατεία ένα μέτρο και όχι μόνο. Έκανε και χορευτική εξέδρα (άλλο ένα μέτρο ύψος) και από κάτω – όπως έλεγε το σχέδιο – αποθηκάκι 1 ½ μέτρο για… να ξεντύνονται τα χορευτικά. Τέλος, για να ομορφύνουν ακόμα περισσότερο το κεντρικό αυτό περιβάλλον, έσκαψαν, έκτισαν κ έθεσαν σ’ εφαρμογή ένα τσιμεντένιο (με μπλε όμως μπογιά) ποταμάκι για… να θυμίζει στους μετέπειτα, ότι από τον τόπο αυτό κάποτε περνούσε ένα ποτάμι!!!

Το 1995 αποφασίστηκε η πεζοδρόμηση. Μέτρο ανάγκης, μιας και ο δρόμος της πλατείας ήταν αδύνατο ν’ αντέξει άλλο το βάρος της κυκλοφορίας. Εδώ θα πρέπει να τονιστεί και, ίσως είναι αλήθεια πως, αν απαγορεύονταν η διέλευση των λεωφορείων, γεωργικών ελκυστήρων και φορτηγών, με μια κατάλληλη διαμόρφωση του δρόμου, ίσως να μην φτάναμε στη σημερινή κατάσταση. Μια κατάσταση όμως, μη αναστρέψιμη σήμερα ένεκα της απαράδεκτης μελέτης και επίβλεψης που εξεπόνησε το αρχιτεκτονικό γραφείο που ανέθεσε ο Δήμος. Η μελέτη αυτή προέβλεψε πολλές εκατοντάδες κυβικά μπετόν (παλιά μου τέχνη κόσκινο) η δε επίστρωση έγινε με πέτρες ψιλές Ελευθερουπόλεως – λες και κάναμε καμιά αυλή – φιλέτα πωρόλιθου που κομματιάστηκαν ήδη και φιλετάκια μάρμαρα σαν αυτά που βάζουν στα μωσαϊκά δάπεδα! Σαν υποδομή για τα όμβρια ύδατα έβαλαν σωλήνες αποχέτευσης πολυκατοικίας, αφού όχι μόνο τα όμβρια δεν χωράνε στα 30 περίπου φρεάτια αλλά με το… κατάβρεγμα βουλώνουν. Αποτέλεσμα όλου του παραπάνω έργου ήταν να γίνουν οι πέτρες σαν ¨τραχανάς¨ και να γεμίσει το παζάρι λακκούβες, τα δε μάρμαρα και οι πωρόλιθοι απέμειναν κομμάτια και το σημαντικότερο… άρχισε ο κόσμος να σκοντάφτει!! Τέλος σ’ αυτό το τσιμεντένιο χάος ήρθε να προστεθεί ένα πανάκριβο σιντριβάνι που θυμίζει Βικτωριανή αρχιτεκτονική κάπου στην Ινδία ή το Πακιστάν, ογκωδέστατο και σε άσχετο με την πλατεία χώρο.

Αυτή είναι σήμερα η κεντρική πλατεία, το σαλόνι μας. Έτσι το καταντήσαμε και όλοι μας φταίμε με τις απανωτές απερισκεψίες. Σήμερα καλείται η παρούσα Δημοτική Αρχή, που εκλέχτηκε πριν από δυο περίπου χρόνια, με την υπόσχεση διάνοιξης της κυκλοφορίας (λες και τώρα δεν περνούν ή δεν παρκάρουν στον πεζόδρομο αυτοκίνητα) και με σχήματα λόγου μόνο όπως «ΠΙΛΟΤΙΚΗ ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΗ ΜΟΝΟΔΡΟΜΗΣΗ ΗΠΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ» και …τριγιούρ’ι – τριγιούρ’ι από την εκκλησία – λες κι είναι πίτα – προσπαθεί να δώσει τόνο και κίνηση στην αγορά. Μια αγορά χωρίς καφενεία, χωρίς τσιπουράδικα, χωρίς καφετέριες και γενικά χωρίς τόπους συνάντησης και διασκέδασης. Σε μια πλατεία χωρίς πράσινο και παγκάκια, χωρίς δροσιά με τον ήλιο να χτυπάει πάνω στα χιλιάδες κυβικά τσιμέντο και τη ζέστη να βαράει στο …δόξα πατρί.

Μια αγορά που όπως την κατάντησαν, όχι μόνο δεν μπορεί να αποκτήσει ζωή, αλλά χωρίς ισχυρές παρεμβάσεις, οραματισμούς και σωστές ιδέες, ακόμα και τα αδέσποτα που γέμισε ο τόπος, θα …σκυλοβαρεθούν και θα φύγουν!!!


----------------------------------------------------------
Λευκά και γκρίζα πουλιά της θάλασσας και των ανέμων, που αντικρίζουν καθημερινά τη μαγεία των αιθέρων, που απολαμβάνουν την ελευθερία, που παλεύουν για να εξασφαλίσουν την τροφή τους, που κάνουν πτήσεις χαμηλές και ψηλές.

Ένας απ’ αυτούς ζει μέσα μας.


----------------------------------------------------------

ΠΑΡΑΔΗΜΟΤΙΚΑ και όχι μόνο...

Αγανάκτηση

Αγανάκτηση νιώθουν οι Μεσημεριώτες με την αποκαρδιωτική κατάσταση στον τομέα της υδροδότησης. Συνεχείς και απροειδοποίητες διακοπές της υδροδότησης, δείχνουν μια τριτοκοσμική εικόνα (αλήθεια εκείνη η ρημάδα νέα δεξαμενή λειτουργεί;) Νομίζω ότι είναι χρέος της νεοσύστατης Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης Αποχέτευσης να ενημερώσει εγγράφως τους δημότες για την πραγματική κατάσταση: αν λειτουργεί η νέα δεξαμενή, αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα με κάποια γεώτρηση και πότε δημιουργήθηκε αυτό, αν είναι απολύτως αναγκαία η διακοπή υδροδότησης και ποιες ώρες, ποιες λύσεις άμεσες και μακροπρόθεσμες προτείνει. Προς το παρόν, κυριαρχεί η λογική του «καφενείου» και οι φήμες από στόμα σε στόμα.

Αδιαφορία

Τηλεφωνικώς και δια ζώσης αναζήτησε ο Αντιδήμαρχος Επανομής κ. Σικοβάρης τους Προέδρους των Αγροτικών Συνεταιρισμών της Επανομής για να πραγματοποιηθεί ενημερωτική συνάντηση για την ένταξη εκτάσεων στο επιδοτούμενο καθεστώς της βιολογικής καλλιέργειας. Δε βρήκε όμως ανταπόκριση στο κάλεσμα με αποτέλεσμα να χαθεί η ευκαιρία να ενημερωθούν οι αγρότες της περιοχής για το σημαντικό αυτό πρόγραμμα. Τελικά ποιος είναι ο ρόλος των συνεταιρισμών;;

Οι αιτήσεις ήταν μέχρι τις 14 Σεπτεμβρίου…. Σε αναμονή πλέον για την επόμενη προκήρυξη…

Ολυμπιακή Φλόγα

Σε άλλη περίπτωση θα «ξεφωνίζαμε» το Δήμο για την αδυναμία του να πραγματοποιήσει σοβαρές παράλληλες εκδηλώσεις στις 23 Ιουλίου, με την ευκαιρία διέλευσης της Ολυμπιακής Φλόγας από το Δήμο μας. Άλλωστε, πολύ έγκαιρα μέσα από το «Ιδεοδρόμιο» είχαμε επισημάνει την αναγκαιότητα για τη σωστή προετοιμασία για άρτιες παράλληλες εκδηλώσεις. Η αποτυχία του Δήμου όμως επισκιάστηκε από τη συνολική αποτυχία της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων στο θέμα της λαμπαδηδρομίας, αφού το μόνο μέλημά της ήταν η υπερβολική προβολή των χορηγών. Η φλόγα, ήρθε με Santa Fe. Η διάδοση των αξιών του Ολυμπισμού, πήγε περίπατο.

Ολυμπιακής Φλόγας ευτράπελα…

Έντονες επικρίσεις από πολίτες δέχτηκε ο Δήμος για την εμπλοκή του στο ζήτημα της πρότασης εκ μέρους του, δημοτών που θα μετέφεραν την Ολυμπιακή Φλόγα. Μάλιστα, διακινήθηκε ανώνυμη επιστολή που κατηγορούσε ευθέως τη Δημοτική Αρχή για σημαντικές παραλείψεις αλλά κυρίως και για σκοπιμότητα στην επιλογή των προσώπων. Αυτή όμως η νοσηρή κατάσταση με τη διακίνηση ανωνύμων επιστολών (δεν είναι η πρώτη φορά που διακινείται ανώνυμη επιστολή), προσβάλει το θεσμό του Δήμου συνολικά, δείχνει ανανδρία και κυρίως μικροπολιτική σκοπιμότητα με μοναδικό στόχο την προσβολή ατόμων της Δημοτικής Αρχής. Αν κάποιος έχει να καταγγείλει κάποια κίνηση της Δημοτικής Αρχής, να το κάνει ΕΠΩΝΥΜΩΣ. Έτσι, θ’ αποκτήσει υπόσταση η άποψη του και θα μπορεί να κριθεί από τον καθένα, αλλά παράλληλα θα δώσει την ευκαιρία στους θιγόμενους να πουν τη δική τους εκδοχή. Έτσι ορίζεται ο δημοκρατικός διάλογος. Όχι μέσα από χαρακώματα και ύπουλες και κυρίως ύποπτες διαδικασίες.

Παραίτηση

Παραιτήθηκε πικραμένος ο μέχρι πρότινος δημοτικός σύμβουλος κ. Στέργιος Στράβας. Από καφενείο σε καφενείο κηρύττει τους λόγους της διαφωνίας του με τη Δημοτική Αρχή. Οι πολίτες όμως που τον ψήφισαν, απαιτούν να μάθουν με υπεύθυνο τρόπο, γραπτώς δηλαδή, τους λόγους που τον οδήγησαν στην παραίτηση. Τα γραπτά μένουν….

Ακολουθούν κι άλλοι;;

Υπάρχει έντονη φημολογία ότι επίκειται κι άλλη παραίτηση Δημοτικού Συμβούλου από την ομάδα πλειοψηφίας. Σε κάθε περίπτωση, όταν πρόκειται για εκλεγμένα όργανα, η παραίτηση μάλλον δεν είναι λύση παρά αποφυγή επίλυσης προβλημάτων. Ίσως πλέον να ήρθε η ώρα να γίνει ένας σοβαρός και ώριμος διάλογος μεταξύ των μελών της πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου και να δουν ποια είναι τα προβλήματά τους στις μεταξύ τους σχέσεις και πού βρίσκονται τα κοινά σημεία. Για το καλό του Δήμου, είναι σημαντική η επίλυση τέτοιων ζητημάτων, ώστε απερίσπαστη η Δημοτική Αρχή ν’ ασχολείται με τη διαχείριση και το σχεδιασμό ζητημάτων που άπτονται των αναγκών του. Μερικοί μάλιστα Δημοτικοί Σύμβουλοι, διαμαρτύρονται και εκφράζονται δημοσίως στα καφενεία ότι δεν είναι δυνατόν να ασχολούνται με το Δήμο και να μην πληρώνονται κι άλλοι να πληρώνονται! Θα πρέπει κάποιος να τους πει ότι η προσφορά στα κοινά είναι ανιδιοτελής. Ευτυχώς όμως, υπάρχουν πρόσωπα της Δημοτικής Αρχής που αποδεικνύουν έμπρακτα την ανιδιοτέλειά τους, σε τέτοιο βαθμό που φτάνει στο να βάλουν το χέρι στην τσέπη τους ή να έχουν απώλεια εισοδημάτων από την εργασία τους. Έτσι είναι όμως τα μεγαλεία…

Εξαντλείται ο χρόνος

Ο χρόνος περνά γρήγορα κι έφτασε πλέον η στιγμή οι δημότες να δουν έργα από τη Δημοτική Αρχή. Θα πρέπει να δώσει τον καλύτερο εαυτό της για να καλύψει το χαμένο έδαφος. Ίσως να είναι σκόπιμο να υλοποιηθεί ένα Αναπτυξιακό Συνέδριο, όπου όλοι οι τοπικοί φορείς θα καταθέσουν τις απόψεις τους, ώστε η Δημοτική Αρχή να πάρει ιδέες για το πώς μπορεί να οδηγήσει στο μέλλον αυτόν τον τόπο.

του Χάρη Αμμανατίδη

----------------------------------------------------------
η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΦΛΟΓΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΟΜΗ

Με πολύ μεγάλη συμμετοχή, ενθουσιασμό και υπερηφάνεια οι κάτοικοι της Επανωμής «συν γυναιξί και τέκνοις» υποδεχθήκαμε την ΦΛΟΓΑ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ 2004.

Ο κόσμος της Επανωμής, στην καυτή μέρα της 23ης Ιουλίου στις 12 το καταμεσήμερο, υποδεχθήκαμε με μεγάλη συγκίνηση την άφιξη της Φλόγας στην πλατεία της Επανωμής από τον 1ο λαμπαδηδρόμο Ντόκα Πασχάλη καθηγητή Σωματικής Αγωγής.

Οι κάτοικοι έδωσαν το παρόν στην στολισμένη πλατεία και τους ντυμένους με εθνικά χρώματα δρόμους, ανταποκρινόμενοι στις πολυήμερες ανακοινώσεις και καλέσματα του Δήμου. Ιδιαίτερο χρώμα στην εκδήλωση έδωσαν τα παιδιά κουνώντας τις σημαίες τους και με τα φύλα ελιάς που κρατούσαν στα μικρά τους χέρια έραιναν τους λαμπαδηδρόμους.

Στις 11.55 ακριβώς, έγινε η ΑΦΗ της Φλόγας στην είσοδο της πόλης μας από Ηράκλεια και πέρασε στα χέρια των νεανίδων και νέων λαμπαδηδρόμων μας. Στις 12.05, ο λαμπαδηδρόμος Πασχάλης Ντόκας ανάβει τη δάδα του μπροστά σ’ ένα από τα μεγαλύτερα σύμβολά της πόλης μας, την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Η συγκίνηση μεγάλη, δάκρυα τιμής και υπερηφάνειας έβλεπες στα μάτια των δρομέων που με γρήγορο βήμα κατευθυνόταν προς το κεντρικό σημείο της πλατείας όπου υπήρχε ο βωμός. Δύσκολα περιγράφεται ο ενθουσιασμός του κόσμου αντικρίζοντας την πολυταξιδεμένη Φλόγα.

Στις 12.09 η φλόγα ανάβει τον βωμό της Επανωμής και μετά από μια σεμνή και σύντομη τελετή, αλλάζει χέρια και αναχωρεί μεσα σε ζητοκραυγές και χειροκροτήματα, για τις υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας και να καταλήξει στις 13 Αυγούστου στο Ολυμπιακό Στάδιο των Αθηνών.

Δεν μένει παρά να ευχηθούμε ΕΙΡΗΝΗ στον ΚΟΣΜΟ, ΥΓΕΙΑ σε όλους τους ΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ και περισσότερες ΝΙΚΕΣ στους ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΘΛΗΤΕΣ.


ΦΛΟΓΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ που έρχεσαι

από την ΟΛΥΜΠΙΑ

φώτισε ΝΟΥ και την ΚΑΡΔΙΑ

να βρουν την ΕΥΤΥΧΙΑ

φώτισε ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ

η ΦΛΟΓΑ να ΜΗ ΣΒΗΣΕΙ

Ν’ ΑΓΑΠΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

σ’ ΑΝΑΤΟΛΗ και ΔΥΣΗ

Ν’ ανάψει ΦΛΟΓΑ ΙΕΡΗ

ΦΛΟΓΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ

για να ΖΕΣΤΑΝΕΙ τις καρδιές

σ’ όλη την ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ

Άρωμα ΕΛΙΑΣ να σκορπιστεί

του ΗΛΙΟΥ η ΛΑΜΠΙΔΑ

να ΚΑΤΕΥΝΑΣΟΥΝ οι καρδιές

να γεννηθεί ΕΛΠΙΔΑ.

Χρήστος Ερινέλης – Φωτογράφος.


----------------------------------------------------------

Ομιλία του Δημ. Συμβ. Θ. ΜΠΑΛΑΣΑ

Λογοδοσία του Δημάρχου.- 9/7/2004.

Συνδημότες και Συνδημότισσες.

Θεωρώ δεδομένο ότι κάθε υποψήφιος Δήμαρχος και σύμβουλοι αποφασίζουν να ασχοληθούν με τα κοινά, προκειμένου να διορθώσουν τα κακώς κείμενα της προηγούμενης διοίκησης και να εφαρμόσουν μια πιο σύγχρονη πολιτική διαχείρισης, διοίκησης και λειτουργίας του Δήμου.

Τα παραπάνω πιστεύω ότι ισχύουν και για την παρούσα δημοτική αρχή. Άλλο όμως οι προθέσεις κι άλλο το αποτέλεσμα.

Η διοίκηση της παρούσης δημοτικής αρχής δεν μπορεί να υπερηφανευτεί ότι έδωσε νέα πνοή στα δημοτικά δρώμενα του Δήμου μας, ούτε ότι εφάρμοσε νέες ιδέες και πρακτικές στη διοίκηση του Δήμου. Αυτό έγινε αντιληπτό πολύ γρήγορα από τους δημότες του Δήμου μας και σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως. Αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του τρόπου διοίκησης και διαχείρισης της προηγούμενης δημοτικής αρχής, η οποία καταδικάστηκε από τους δημότες μας που αποφάσισαν να την καταψηφίσουν.

Φίλες και φίλοι. Δε θα επεκταθώ περισσότερο σε γενικότητες και θα προχωρήσω αμέσως στα επιμέρους θέματα.

1ο. Πρόσκληση του Δημάρχου για τη λογοδοσία.

Πέραν της υποχρέωσης που έχει ο Δήμαρχος από το νόμο, να λογοδοτήσει δηλαδή ενώπιον των δημοτών για τα πεπραγμένα της δημοτικής αρχής, ο απολογισμός αποτελεί κορυφαία πράξη της Δημοκρατίας για να κρίνει η λαϊκή βάση εάν η μέχρι τώρα θητεία του Δημάρχου θεωρείται πετυχημένη ή όχι ώστε να αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Στα πλαίσια αυτά θεωρώ ότι η πρόσκληση αυτή είναι ετεροχρονισμένη όσον αφορά την ενημέρωση των δημοτών σχετικά με την κατάσταση του Δήμου (οικονομική, διαχειριστική κ.λ.π.) που παρέλαβε ο νυν δήμαρχος από τον απελθόντα. Ήταν κοινή απαίτηση όλων των δημοτών να ενημερωθούν σχετικά με το οικονομικό άνοιγμα του Δήμου που παρέλαβε η νυν δημοτική αρχή. Η σημερινή ενημέρωση δυο χρόνια μετά, θεωρείται ξεπερασμένη και κατά την άποψή μου οφείλεται σε λόγους τακτικής προκειμένου ο νυν Δήμαρχος να καλύψει την απραξία των δυο ετών που πέρασαν. Θεωρώ ότι η ενημέρωση αυτή έπρεπε να γίνει τουλάχιστον το πρώτο τρίμηνο της θητείας του.

2ο Οικονομική κατάσταση – Λειτουργία του Δήμου.

Όσον αφορά την οικονομική κατάσταση του Δήμου, η τωρινή δημοτική αρχή παρέλαβε πραγματικό χρέος 900.000.000 δρχ. από την προηγούμενη διοίκηση (τραπεζικά δάνεια, ανεξόφλητα εντάλματα και τιμολόγια και χρέος της Δημοτικής επιχείρησης).

Αντί λοιπόν να εφαρμόσει μια πολιτική νοικοκυρέματος των οικονομικών και περιορισμού των ελαστικών δαπανών, προκειμένου να μειωθεί το άνοιγμα του Δήμου ακολούθησε τον εύκολο δρόμο, αυτόν της δανειοδότησης. Μέσα σε διάστημα 2 περίπου ετών, πήρε δάνεια 500.000.000 και πλέον δρχ. με αποτέλεσμα το οικονομικό άνοιγμα του Δήμου να αυξάνεται.

Έτσι φτάσαμε στο σημείο η μηνιαία επιχορήγηση του Δήμου από το κράτος που ανέρχεται σε 62.000 ευρώ, να μην επαρκεί για την κάλυψη των παγίων εξόδων του Δήμου αφού 20.000 ευρώ απαιτούνται για τη μισθοδοσία των μονίμων υπαλλήλων και τα υπόλοιπα απαιτούνται για την κάλυψη των τραπεζικών δόσεων. Με δεδομένη λοιπόν την αδυναμία της δημοτικής αρχής να αυξήσει τα έσοδα του Δήμου, αναρωτιέμαι για το πώς θα λειτουργήσει την επόμενη διετία αφού όπως είπα, τα μηνιαία έσοδα από την κρατική επιχορήγηση είναι υποθηκευμένα;

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε ένα δημοτικό συμβούλιο, αναφερόμενος στο Δήμαρχο τον ρώτησα : ¨Δήμαρχε, πού οδηγείτε τον Δήμο μας οικονομικά;¨ και μου απάντησε ότι έχουμε περιθώριο ακόμη 4 – 5.000 ευρώ.

Φίλες και φίλοι, έτσι λοιπόν λειτουργεί σήμερα ο Δήμος μας κι όπως πάνε τα πράγματα, οδηγούμαστε σε οικονομική καταστροφή.

3ο. Διαφάνεια στη λειτουργία του Δήμου.

Ένας από τους λόγους που καταψηφίστηκε η προηγούμενη δημοτική αρχή ήταν η έλλειψη διαφάνειας στις ενέργειές της.

Ο κόσμος του Δήμου μας είχε την απαίτηση από την τωρινή διοίκηση να τηρήσει την δέσμευσή της για πλήρη διαφάνεια. Όμως τα γεγονότα και οι πράξεις κάθε άλλο παρά δικαιώνουν και τους πλέον αισιόδοξους.

Προκειμένου να δικαιολογήσω τα παραπάνω, θέλω να αναφέρω μερικά παραδείγματα :

Α) Συνεχίζεται η πρακτική της προηγούμενης δημ. αρχής όσον αφορά την ανάθεση διάφορων μικροέργων με τη μέθοδο της κατάτμησης και της απ’ ευθείας ανάθεσης. Με τον τρόπο αυτό, ανατίθεται η κατασκευή και εκτέλεση έργων χωρίς να επιτυγχάνεται η μείωση του κόστους κατασκευής με αποτέλεσμα την επιπλέον επιβάρυνση των οικονομικών του Δήμου μας.

Β) Η ανάπλαση της περιοχής Πάλιουρα γίνεται χωρίς απόφαση δημ. συμβουλίου, με άγνωστο κόστος κατασκευής, χωρίς εξασφάλιση πόρων και χωρίς μελέτη. Το ίδιο ακριβώς και στην περιοχή Ποταμός (ο δρόμος με την κροκάλα).

Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν προκηρύχθηκε ούτε ένας μειοδοτικός διαγωνισμός για οποιοδήποτε έργο και προμήθεια.

Γ) Πραγματοποιήθηκαν προσλήψεις με συμβάσεις έργου ή χρόνου από την καταχρεωμένη Δημ. επιχείρηση, χωρίς να είναι απαραίτητες, εξαργυρώνοντας προεκλογικά γραμμάτια του Δήμαρχου.

Δ) Το τελευταίο τετράμηνο, τυχαία έπεσε στην αντίληψή μου, κατά τον έλεγχο λογαριασμών κινητής τηλεφωνίας για 15 κινητά τηλέφωνα, ύψους 1.200.000 δρχ. τα τηλέφωνα αυτά όπως καταλαβαίνετε δεν χρησιμοποιούνται μόνο για τις υπηρεσιακές ανάγκες των κατόχων αλλά και για προσωπική χρήση, αδιαφορώντας για το κόστος.

Θα μπορούσα να αναφέρω δεκάδες άλλες περιπτώσεις αδιαφάνειας και κατασπατάλησης των οικονομικών του Δήμου μας.

4ο. Προγραμματισμός και εκτέλεση έργων.

Μετά την παρέλευση 2 χρόνων, φάνηκε πλέον καθαρά ότι η σημερινή δημ. αρχή, διεκδίκησε την διοίκηση του Δήμου μας χωρίς να έχει στόχους και χωρίς να έχει προγραμματίσει ένα σχέδιο δράσης όσον αφορά την εκτέλεση έργων που τόσο ανάγκη έχει ο τόπος μας.

Α) Δρόμος Περαίας – Επανωμής : Δεν έγινε καμία ενέργεια για την ολοκλήρωση του δρόμου Περαίας – Επανωμής και δεν έγινε καμία προσπάθεια να εξασφαλιστούν από τη Νομαρχία πόροι. Μάλιστα, κατά την επίσκεψη του Νομάρχη στα εγκαίνια των Αργυρίων, όχι μόνο δεν αποσπάστηκε καμία υπόσχεση, αλλά ο Νομάρχης εξήγγειλε τη συνέχιση της διαπλάτυνσης του δρόμου Μηχανιώνας – Περαίας, λες και βρισκόταν στο Δήμο Περαίας και όχι στο Δήμο Επανωμής.

Β) Σχολική στέγη : Για την επέκταση και κατασκευή αιθουσών του Γυμνασίου – Λυκείου, υπάρχει απόφαση του προηγούμενου Νομαρχιακού συμβουλίου για την εκτέλεση του έργου. Στο τεχνικό πρόγραμμα της Νομαρχίας για το έργο αυτό εγκρίθηκε πίστωση 30.000 ευρώ. Ουδέποτε έγινε προσπάθεια να αυξηθεί και να εξασφαλισθεί αυτό το ποσό ώστε να απομακρυνθεί ο κίνδυνος διπλής βάρδιας των μαθητών που πλέον είναι ορατός.

Γ) Περιφερειακά Υπηρεσιακά Προγράμματα : Αποδείχθηκε η αδυναμία του Δήμου να συντάξει μελέτες για την κατασκευή έργων υποδομής και να εξασφαλίσει κονδύλια από το Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, τη στιγμή που άλλοι Δήμοι έχουν εξασφαλίσει μεγάλα ποσά από το πρόγραμμα αυτό. Μία και μοναδική μελέτη που υποβλήθηκε για την κατασκευή Παιδικού Σταθμού, απορρίφθηκε λόγω υπέρογκου προϋπολογισμού.

Δ) Περιφερειακό Πρόγραμμα Μερικής Απασχόλησης : Ο Δήμος δε φρόντισε ούτε και από αυτό το πρόγραμμα να εξασφαλίσει χρηματοδότηση ώστε να εξασφαλιστούν θέσεις εργασίας σε άνεργους συμπολίτες μας, πράγμα που το εκμεταλλεύτηκαν όλοι οι Δήμοι της Θεσσαλονίκης, προσφέροντας εργασία έστω και ορισμένου χρόνου.

Ε) Β΄ και Γ΄ Ζώνη : Ως γνωστόν οι διαδικασίες ολοκληρώθηκαν και ξεπεράστηκαν οι όποιες δυσκολίες ανέκυψαν, πλην όμως ο Δήμος αδυνατεί να εκτελέσει όλα εκείνα τα έργα που είναι απαραίτητα (διάνοιξη δρόμων, ύδρευση, ηλεκτροδότηση) ώστε οι κάτοχοι των οικοπέδων να μπορούν να χτίσουν.

ΣΤ) Ελλάδα 2004 : Από το πρόγραμμα αυτό – από τα 336.000.000 δρχ. που εγκρίθηκαν για τον Δήμο μας – μόνο τα 46.000.000 δρχ. εγκρίθηκαν από το δημ. συμβούλιο για την κατασκευή μικρού γηπέδου ποδοσφαίρου, ενώ για το υπόλοιπο εγκριθέν ποσόν δεν υποβλήθηκαν μελέτες και βέβαια τα χρήματα αυτά θεωρούνται χαμένα γιατί το πρόγραμμα βρίσκεται στο τέλος του.

5. Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και αποχέτευσης.

Η σύσταση της παραπάνω δημ. επιχείρησης, τη στιγμή που δεν υπάρχει αποχέτευση και η ύδρευση θα μπορούσε να ενταχθεί στην άλλη επιχείρηση, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι έγινε για να τακτοποιηθούν στις θέσεις προέδρου και αντιπροέδρου δημ. σύμβουλοι οι οποίοι εκλέχθηκαν υποτίθεται για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο Δήμο από μεράκι και ενδιαφέρον για την πρόοδο του τόπου.

6. Δημοτικό Διαμέρισμα Μεσημερίου.

Εδώ δεν χρειάζονται λόγια γιατί απλούστατα δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον και το Δ.Δ. αφέθηκε στη μοίρα του λες και πρόκειται για Διαμέρισμα άλλου Δήμου.

Κυρίες και κύριοι. Θα μπορούσε κανείς να πει πολλά για την ανυπαρξία της Δημοτικής Αρχής η οποία προεκλογικά καλλιέργησε προσδοκίες, εξαπατώντας τους δημότες – ψηφοφόρους, υφαρπάζοντας την ψήφο του. Ένα θα πω μόνο προς τη Δημοτική Αρχή : ¨κύριοι, βγείτε από τον λήθαργό σας και ασκείστε σωστή διοίκηση, ώστε να παρουσιάσετε κάποιο έργο, για να μην έχουμε ακόμα μια χαμένη τετραετία.

Σας ευχαριστώ.

----------------------------------------------------------

Μια σύντομη αναφορά

για το πως έγινε η εισβολή στην ΚΥΠΡΟ

Σάββατο 20 Ιουλίου 1974.

Οι πραξικοπηματίες της Αθήνας (Ιωαννίδης) είχαν φροντίσει ήδη από τις 15 Ιουλίου, με την προσφιλή σ΄ αυτούς πραξικοπηματική μέθοδο, να διώξουν τον Μακάριο και να τοποθετήσουν κατόπιν υπόδειξης των Αμερικανών (Κίσσιγκερ), Πρόεδρο της Κύπρου τον Σαμψών υποστηριζόμενο από την ΕΟΚΑ Β΄. Η επιλογή αυτή δεν ήταν καθόλου τυχαία αφού ο Σαμψών ήταν το πλέον κατάλληλο πρόσωπο για να προκαλέσει μια επέμβαση της Τουρκίας στην Κύπρο, χωρίς να προκαλέσει ταυτόχρονα διεθνείς αντιδράσεις.

Οι προθέσεις των Τούρκων ήταν γνωστές και ολοφάνερες από την προηγούμενη μέρα, την Παρασκευή. Κι όμως ούτε στην Κύπρο ούτε στην Ελλάδα δεν έγινε απολύτως καμία στρατιωτική ή άλλη ενέργεια αντιμετώπισης του επερχόμενου κινδύνου. Όταν τα ραντάρ της Εθνικής Φρουράς έδειξαν τον Τουρκικό στόλο να πλέει με κατεύθυνση τις ακτές της Κερύνειας, το ΓΕΕΦ επικοινώνησε με την Αθήνα κι έδωσε την πληροφορία. Το Ελληνικό Πεντάγωνο όμως τους απάντησε : - Μην ανησυχείτε, κάνουν ασκήσεις και επίδειξη δυνάμεων. Έχουμε διαβεβαιώσεις πως δεν θα επιχειρήσουν απολύτως οτιδήποτε…

Έτσι οι πραξικοπηματίες πήγαν για ύπνο. Κανένα προληπτικό μέτρο δεν πάρθηκε. Κι οι Τούρκοι μπήκαν στην Κύπρο σχεδόν ανενόχλητοι!

· Τα παράκτια οχυρά και τα πολυβολεία ήταν άδεια!

· Οι τορπιλάκατοι ήταν δεμένες στα μουράγια και τα πληρώματά τους κοιμόταν!

· Τα άρματα φρουρούσαν ακόμα τα ερείπια του Προεδρικού Μεγάρου, ενώ άλλα βρισκόταν παρκαρισμένα στα στρατόπεδά τους!

· Το πυροβολικό και τα αντιαεροπορικά κοιμόταν κι αυτά!

Έτσι τα χαράματα του Σαββάτου 20 Ιουλίου 1974, όταν άρχισε η εισβολή, δεν υπήρξε καμία αντίδραση. Οι Τούρκοι αλεξιπτωτιστές έπεσαν ανενόχλητοι στις Χαμίτ Μάνδρες, στο Κιόνελι και στην Λευκωσία. Οι Τούρκοι στρατιώτες αποβιβάστηκαν έξω από την Κερύνεια και δημιούργησαν προγεφύρωμα κι αυτοί ανενόχλητοι.

Μόνο ύστερα από ώρες, η Εθνική Φρουρά μπόρεσε να αντιδράσει σπασμωδικά και χωρίς κανένα επιτελικό σχέδιο. Έτσι, κάτω από σφοδρό αεροπορικό βομβαρδισμό, μπόρεσαν να βγουν από τα στρατόπεδά τους και να ψάξουν να βρουν θέσεις. Και τα αντιαεροπορικά, και το πυροβολικό, και οι τορπιλάκατοι, (βγήκε μία από το λιμάνι της Κερύνειας και βυθίστηκε αμέσως ενώ οι υπόλοιπες είχαν αχρηστευτεί ήδη από την Τουρκική αεροπορία) και το πεζικό.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα:

· Τα στρατόπεδα της Αθαλάσσας βομβαρδίστηκαν με ¨Ναπάλμ¨ και πολυβολήθηκαν χωρίς να αντιδράσουν.

· Μέρα μεσημέρι στάλθηκαν ενισχύσεις προς την Κερύνεια, με φάλαγγα στρατιωτικών οχημάτων, που βομβαρδίστηκε από την Τουρκική αεροπορία και διαλύθηκε, με τρομακτικές απώλειες.

· Μόνο το μεθεπόμενο βράδυ αποφασίστηκε να σταλούν άνδρες του μηχανικού για να ναρκοθετήσουν την περιοχή του Καραβά και της Λαπήθου. Δεν επέστρεψε κανένας.

· Το αεροδρόμιο της Λευκωσίας βομβαρδίστηκε και αχρηστεύτηκε – παρά την αυτοθυσία που έδειξαν οι μόλις λίγων ημερών φαντάροι της ΕΛ.ΔΥ.Κ. (μεταξύ αυτών και Επανωμίτες) που κρατούσαν τον θύλακα εκείνο – μαζί με τα αεροπλάνα των Κυπριακών αερογραμών που είχαν βάλει στους διάδρομους για να εμποδίσουν πιθανή προσγείωση του εχθρού.

· Στον Άγιο Παύλο της Λευκωσίας δόθηκαν στους έφεδρους που έφτασαν εκεί, τουφέκια ¨΄Ενφιλντ¨ και σφαίρες από ¨Μάουζερ¨!

· Και φτάνουμε σε μια άλλη μεγάλη τραγωδία. Σε μια αποστολή ηρωική για το σύνολο του ξένου τύπου τότε, για πολλούς δε αποστολή αυτοκτονίας. Κυριακή βράδυ 21 Ιουλίου προς 22. Όταν η Ελλάδα αποφάσισε να στείλει βοήθεια από καταδρομείς με 15 μεταγωγικά τύπου ¨Νοράτλας¨, κάποιοι είχαν την φαεινή ιδέα να μην ειδοποιήσουν τους Κύπριους για να μην ληφθούν τα σήματα και από τον εχθρό. Έτσι, φτάνοντας τα αεροπλάνα έξω από τη Λευκωσία και πετώντας πολύ χαμηλά για να μην γίνουν στόχος των εχθρικών αντιαεροπορικών, άρχισαν να δέχονται πυρά από την Εθνική Φρουρά που φυσικά δεν ήξερε ότι ήταν Ελληνικά. Αποτέλεσμα να καταρριφθεί το ένα ¨Νοράτλας¨ με 32 νεκρούς από τους 33 καταδρομείς. Ο μοναδικός που επέζησε, σοβαρά τραυματισμένος βέβαια, πρόλαβε και πήδηξε από την ανοιχτή πόρτα εκμεταλευόμενος το πολύ χαμηλό ύψος της πτήσης. Άλλα τρια αεροπλάνα έπαθαν σοβαρές ζημιές κι ανατινάχτηκαν αργότερα κρινόμενα μη επισκευάσιμα. Την επόμενη μέρα στάλθηκε, από τον διοικητή των Βρετανικών δυνάμεων Κύπρου, σήμα στην Ελλάδα που έλεγε ¨αν επαναληφθούν τέτοιου είδους πτήσεις, θα αναχαιτιστούν από την Βρετανική αεροπορία¨ Άλλη μια απόδειξη για την Βρετανική συμπαιγνία στο όλο εγχείρημα.

· (Σημειώνεται εδώ ότι καί σ’ αυτήν την αποστολή, μέσα στα χτυπημένα ¨Νοράτλας¨, μετείχε συνδημότης μας γιατρός που έδωσε τις πρώτες βοήθειες σε αρκετούς τραυματίες τις τραγικές εκείνες ώρες).

Αφήνουμε λοιπόν το φιάσκο της επιστράτευσης, αφήνουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησε το Κυπριακό ραδιόφωνο (το οποίο, ενώ οι Τούρκοι βομβάρδιζαν, αυτό μετέδιδε την πρωινή προσευχή και έκανε αναφορά στον άγιο που γιόρταζε), αφήνουμε τα παραπλανητικά ανακοινωθέντα που συνέβαλλαν στην τεράστια αύξηση των θυμάτων μεταξύ του απληροφόρητου άμαχου πληθυσμού, αφήνουμε και τον μεγάλο αριθμό των ΕΟΚΑβητατζήδων που συγκεντρώθηκαν στο όρος Τρόοδος με όλο τον οπλισμό τους, αντί να βρεθούν στην πρώτη γραμμή.

Κρατάμε τους 200.000 πρόσφυγες που διώχθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από τα σπίτια, τα χωριά, τις πόλεις τους. Τους 6.000 νεκρούς περίπου. Τους 2.000 αγνοούμενους που μέχρι και σήμερα δε ξέρουμε τι απέγιναν. Το 38% του Κυπριακού εδάφους που βρίσκεται υπό Τουρκική κατοχή (δεν είναι τυχαίο ότι εκεί βρίσκονται το 70% των πλουτοπαραγωγικών πηγών, το μεγαλύτερο λιμάνι, οι κύριες τουριστικές περιοχές, οι πιο εύφορες πεδιάδες, οι σημαντικότεροι αρχαιολογικοί χώροι, και οι καλύτερες παραλίες).

Κρατάμε, την αυτοθυσία που έδειξαν οι Έλληνες στρατιώτες της ΕΛ.ΔΥ.Κ. πληρώνοντας μεγάλο τίμημα βέβαια σε απώλειες ανθρώπινων ζωών. Μια αυτοθυσία που ακόμα και σήμερα την αναγνωρίζουν οι Κύπριοι λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ¨αν δεν υπήρχε η ΕΛ.ΔΥ.Κ. τότε, δεν θα υπήρχε Κυπριακή Δημοκρατία σήμερα¨.

Επίσης κρατάμε τα δάκρυα των περήφανων αγωνιστών του ΄74, που μετά από τριάντα χρόνια, πενηντάρηδες πλέον, κρατούν την υπόσχεση που έδωσαν τότε και συνεχίζουν να πηγαίνουν στην Κύπρο για να αποτίσουν φόρο τιμής στους συναδέλφους που έδωσαν τη ζωή τους και το αίμα τους για το πολύπαθο νησί.----------------------------------------------------------

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΛΥΠΤΗ ΠΑΥΛΟ ΒΡΕΛΛΗ

(Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας –κέρινα ομοιώματα)

Γεννήθηκε στα Γιάννενα, 25 Μάρτη του 1923. Σπούδασε στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία, και στο τμήμα γλυπτικής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (1949-1954), με πρακτικό και θεωρητικό πτυχίο. Παρακολούθησε μαθήματα της τέχνης και της τεχνικής της χαλκογλυπτικής στη Φλωρεντία, και ψηφοθεσίας στη Ραβένα. Ως γλύπτης και συντηρητής, δούλεψε στο Μουσείο Ακρόπολης και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, οργάνωσε το τμήμα αναπαραγωγής κλασικών έργων (με δύο δικά του διπλώματα ευρεσιτεχνίας). Έλαβε μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στο εσωτερικό και εξωτερικό. Σε ατομική του έκθεση (Λονδίνο 1972)παρουσίασε τη δουλειά του με θέμα «αναμνήσεις από την Τανάγρα», και «κινητική γλυπτική». Έργα του (προτομές και συνθέσεις)υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού, καθώς και στην Πινακοθήκη Ιωαννίνων. Έργα του δε (από πέτρα και μάρμαρο)υπάρχουν στο λεκανοπέδιο της πόλης μας.

Το 1960, δημιούργησε στους Μουζακαίους (και διατήρησε μέχρι το 1980)μονάδα αναπαραγωγής κεραμικών προτομών των μεγαλύτερων προσωπικοτήτων της αρχαίας Ελλάδας-Περικλής, Ασπασίας, Αλέξανδρου, Σοφοκλή, Ευρυπίδη, Αισχύλου, Θουκυδίδη, Σωκράτη, Ιπποκράτη, Σαπφούς…. . (Για τα 50 ξεχωριστά μοντέλα που φιλοτέχνησε – για τον παραπάνω σκοπό – συμβουλεύτηκε τα αντίστοιχα κλασικά εκθέματα των Μουσείων της Ελλάδας και του Εξωτερικού).

Μελέτησε ιδιαίτερα τη λαϊκή τέχνη και παράδοση και αρχιτεκτονική της Ηπείρου. Από το 1973-81, έκανε στους Μουζακαίους το «Μουσείο Προεπανάστασης 1611-1821» (με κέρινα ομοιώματα)ενώ υπηρετούσε ως καθηγητής Τεχνικών (από το 1958) στα Γιάννενα, ή ήταν απεσπασμένος (1971-1977) στην έδρα της Ιστορίας της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, όπου δίδασκε τα Σύγχρονα Ρεύματα Τέχνης. Μέχρι τότε κυκλοφόρησε πέντε ποιητικές συλλογές και τον οδηγό του Μουσείου.

‘Όταν συνταξιοδοτήθηκε, με το βαθμό του γυμνασιάρχη (1981) έψαξε για μεγαλύτερο (απ’ αυτό των Μουζακαίων) χώρο, προκειμένου να δημιουργήσει νέο – μεγαλύτερο - μουσείο με κέρινα ομοιώματα. Βρήκε και αγόρασε 17 στρέμματα στη θέση Πλαγούλια - Καταβόθρα της κοινότητας Μπιζανίου, το Φλεβάρη του 1983.

Έκανε σύναξη ηρώων, σε κτίριο αστικής φρουριακής αρχιτεκτονικής της ενδοχώρας της Ηπείρου του 18ου αιώνα. Δούλεψε ως αρχιτέκτονας και ως κτίστης, ως τεχνίτης και ειδικευμένος εργάτης, ως εργολάβος και ιδιοκτήτης, ως ιστορικός και ως ερευνητής, ως γλύπτης και ζωγράφος, ως λαοδόμος και πολεοδόμος, ως ενδυματολόγος, …. . ως υμνητής της ελληνικής ψυχής.

Με 37 διαδεχόμενες γλυπτικές συνθέσεις και με 150 κέρινα ομοιώματα σε φυσικό μέγεθος, μέσα σε όγκο 2500 m3 κατάφερε την προσέγγιση 2500 χρόνων Ελληνικού Πνεύματος. Με το έργο του, δόθηκαν τιμητικές διακρίσεις από :

Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας (1981), Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία Ελλάδας (1982), Φυσιολατρικό Σύνδεσμο Πατρών (1984), Τοπική ‘Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (1991), Δήμο Ιωαννιτών Άγιος Γεώργιος (1992), Ροταριανό Όμιλο Ιωαννίνων (1993), VIIIη Μεραρχία (1993), Αναπτυξιακό Σύνδεσμο 13ης Γεωργ. Ενότητας Ν. Ιωαννίνων (1993).

Στις τιμητικές διακρίσεις πρέπει να συμπεριληφθεί και η απόφαση – παλιών μαθητών και φίλων του – για ίδρυση (1987) συλλόγου με την επωνυμία «ΦΙΛΟΙ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΒΡΕΛΛΗ», η συμβολή του οποίου υπήρξε ουσιαστική στο δύσκολο τούτο δρόμο της δημιουργίας του έργου του.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΡΤΑΛΙΟΣ


Ο ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ

Ο Κώστας Χατζής γεννήθηκε στη Λιβαδειά το 1936. Ο παππούς του υπήρξε μεγάλος λαϊκός κλαρινετίστας, αλλά και ο πατέρας του έπαιζε πολύ καλό σαντούρι, γι αυτό και ο ίδιος δεν άργησε να ακολουθήσει τα βήματα της οικογένειάς του. Από τα δεκάξι του κιόλας χρόνια ακολουθούσε τον πατέρα του και τραγουδούσε σε γάμους και σε βαφτίσια και σε κάθε εκδήλωση, που ήταν απαραίτητη η δημοτική κυρίως μουσική.

Αυθεντικός εκφραστής της τσιγγάνικης κουλτούρας, γνώστης βαθύς της ενδιαφέρουσας ιστορίας της φυλής του, τραγουδάει για μας με την κιθάρα του, μας ξεναγεί στις προσωπικές μουσικές αναζητήσεις του. Μας ταξιδεύει στα καραβάνια των τσιγγάνων, συμμετέχοντας στις γιορτές και στα πανηγύρια τους, ακολουθώντας τα μονοπάτια της νομαδικής ζωής τους.

Το 1957, και μετά από πενταετή περιπλάνηση στην επαρχία πηγαίνει στην Αθήνα άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Τότε αρχίζει μια από τις πιο δύσκολες και σκληρές περιόδους της ζωής του. Τυχαία περιστατικά τον οδηγούν σε γνωριμίες με τον Μίμη Πλέσσα και αργότερα με τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Σταύρο Ξαρχάκο και τον Μάνο Χατζιδάκι, που ο καθένας τους προσπαθεί να κάνει κάτι γι’ αυτόν τον ιδιόρρυθμο καλλιτέχνη.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΡΤΑΛΙΟΣ


ΒΙΟΛΙ (Ιστορία της Ελληνικής μουσικής)

Το βιολί στη σημερινή του μορφή κυριαρχεί στον κόσμο της μουσικής περισσότερο από 400 χρόνια. Προέρχεται από ένα αραβικό μονόχορδο όργανο το rebec που παιζόταν με δοξάρι και ήρθε στην Ευρώπη γύρω στον 7ο αιώνα. Μετά τον 10ο αιώνα πλουτίζεται με τρεις χορδές (σαν τις σημερινές λύρες) και τον 15ο αιώνα γίνεται τετράχορδο στη σημερινή του μορφή.

Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχαν μουσικά όργανα που παίζονταν με δοξάρι, οι Ινδοί όμως υποστηρίζουν πως ένας βασιλιάς της Κεϋλάνης, ο Ravana, είχε ανακαλύψει ένα όργανο παρόμοιο με το βιολί, πριν πέντε χιλιάδες χρόνια το Ραβάναστρο.

Το βιολί από πολύ νωρίς υιοθετήθηκε από τον Ελληνικό λαό που το θεώρησε βασιλιά των οργάνων. Ήταν τόση η επιβολή του, που κατόρθωσε να εκτοπίσει όχι μόνο τη λύρα αλλά και τ’ άλλα έγχορδα και να ταυτίζεται τ’ όνομά του με όλα τα όργανα.

Λέγεται π.χ. «πάμε στα βιολιά» εννοώντας ολόκληρο το συγκρότημα, το γλέντι, το χορό.

Το όργανο έχει διαθοθεί σ’ όλη την Ελλάδα όπου υπάρχουν πολύ σημαντικοί δεξιοτέχνες, αλλά θεωρείται το κατεξοχήν αντιπροσωπευτικό όργανο της νησιωτικής μας δημοτικής μουσικής.

Στοιχεία για το όργανο έχω πάρει από τις «ΠΑΠΑΔΑΣ - ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ»

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΡΤΑΛΙΟΣ


ΚΡΟΤΑΛΑ

Μύθος τα θέλει δύο ξύλινες πλάκες φτιαγμένες από του Ηφαίστου τα χέρια.

Σπλαχνίστηκε η Αθηνά τον Ηρακλή, και του άφησε στις χούφτες όπλο και βοήθημα, τον άθλο να τελειώσει που ο Ευρυσθέας πρόσταξε στον ήρωα.

΄Ήχο σαν κρώξιμο σιδηρόραμφου πουλιού χάραξαν, ίδιο θαρρείς με του Άρη τις σαρκοβόρες όρνιθες της Στυμφαλίας τον τρόμο…

Κτύπησε μια και δυο τα κρόταλα ο Ηρακλής, κι οι όρνιθες οι μοχθηρές ξυπνήσαν, φανερώθηκαν…Το τόξο άρπαξε ο ήρωας, κι ο άθλος Επευτέχθη…

Η ιστορία κατοπινά, τα θέλει από σατύρους και μαινάδες να (ηχούν) ορχούνται σε γιορτινές ημέρες στου Διόνυσου τις λατρευτικές στιγμές…

Κρόταλα του μύθου τα παιδιά, της ιστορίας ήχος, έρχονται από την αιώνια ψυχή της Ελλάδας, και δίνουν ρυθμό για άλλη μια φορά, στου σήμερα τη δημιουργική μουσική παρουσία…

Ο Προκόπης κουβαλούσε μαζί του δύο Πατρίδες κι είχε τον τρόπο να τις φέρνει και τις δύο κοντά. Να τις βλέπεις ν’ αγκαλιάζονται τα πρωινά στην Times Square. Εκεί στην καρδιά της Νέας Υόρκης με τους μουσικούς του δρόμου να σιγοντάρουν τον ρυθμό της πόλης, έκλεινε τα μάτια και με τη φαντασία του ένωνε τον ρυθμό της καρδιάς και της ΕΛΛΑΔΑΣ του με τον ρυθμό της άλλης του Πατρίδας. Κι ήταν γνωστός ο Προκόπης σ’ όλους. Κι όλοι τον περίμεναν τον Έλληνα να τους σφίξει το χέρι, να τους πει καλημέρα, να σύρει τον χορό και να τους παρασύρει στο πανηγύρι της ζωής.

Ζωντανεύουν από το 1997 και έπειτα, στα χέρια των Π. Κούρτη, Α. Παπά, Β. Καρίπη, σε ένα σμίξιμο της μουσικής παράδοσης της Ελλάδας με τους ήχους του σήμερα…

«Είναι όμορφος, γαλάζιος ο ουρανός. Τα χέρια υψώνω, ψηλά να φτάσω ν’ αντικρύσω τον Θεό μου, τον εαυτό μου να βρω και να τον αγαπήσω πιότερο. Όλους εκείνους που χάραξαν τη ψυχή και του μυαλού μου τους οδηγούς μου να συναντήσω. Θέλω και μια αγκαλιά λουλούδια από τους κήπους της καρδιάς μου απλόχερα να τους προσφέρω για όλα όσα μας χάρισαν».

Βαγγέλης Καρίπης

----------------------------------------------------------

Βιβλιοπροτάσεις από τον Γιώργο Μαυρόπουλο

Τίτλος: Ο κόσμος της Σοφίας

Συγγραφέας: Jostein Gaarder - Εκδόσεις: ΛΙΒΑΝΗ

Η ιστορία του ανθρώπου είναι η ιστορία της σκέψης. Ύστερα από χιλιάδες χρόνια μύθων, φαντασίας, ανθρωπόμορφων θεοτήτων και φιλοσοφίας, ο άνθρωπος ανακαλύπτει ξανά την ανάγκη της γνώσης μέσα από την προσέγγιση της αγάπης και του βαθύτερου προσδιορισμού του εαυτού του.

Ένα μυθιστόρημα με ήρωες δύο διαφορετικές κοπέλες και έναν ανώνυμο επιστολογράφο. Ένα βιβλίο μυστηρίου. Ένα μυθιστόρημα σκέψης, γνώσης, πνεύματος, απόλαυσης, περιπέτειας. Και πάνω απ’ όλα η ιστορία της φιλοσοφίας από την αρχή ως της εξέλιξής της μέχρι σήμερα.


Τίτλος: Ραφαήλ Σταυριώτης

Συγγραφέας: Δημήτριος Σ. Παπαδόπουλος - Εκδόσεις: ΛΙΒΑΝΗ

Τα ταραγμένα χρόνια της εποχής των σταυροφοριών, τα οποία εγκυμονούν την παρακμή της βυζαντινής αυτοκρατορίας, αποτελούν το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο εκτυλίσσεται η ζωή του Έλληνα, από την Τραπεζούντα του πόντου, Ραφαήλ Σταυριώτη. Ο ήρωας, μέσα από την προσωπική του περιπλάνηση στο ιστορικό και φιλοσοφικό χώρο του βυζαντίου, της Ανατολής και του Αγίου Όρους, μέσα από τα πάθη και τα παθήματα του, εκφράζει μοναδικά την ελευθερία του ελληνικού πνεύματος και την εναγώνια αναζήτηση της αλήθειας, η οποία χαρακτηρίζει κάθε ευγενική ψυχή.


----------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ : ΚΙΤΣ

Τι ακριβώς είναι κιτς; Μήπως πρόκειται για μια παρεξηγημένη λέξη; Ετυμολογικά βρήκα ότι προέρχεται από τη γερμανική ιδιωματική έκφραση kitshen, που σημαίνει βάφω, αλείφω, πασαλείβω, ξαναμαζεύω (σκουπίδια). Στην τέχνη, το επίθετο κιτς, είχε χρησιμοποιηθεί γι το χαρακτηρισμό του ευτελούς, του φτηνού, του κακόγουστου. Προσδιορίζει όμως και ένα σύγχρονο και αναγνωρισμένο καλλιτεχνικό ρεύμα με εκπρόσωπους σε όλο το δυτικό κόσμο. Τα πράγματα λοιπόν δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται και όταν μιλά κάποιος σήμερα για ¨κιτς¨, καλό είναι να το λαμβάνει αυτό υπ΄ όψη του. Από την άλλη είναι σαφές ότι η λέξη αυτή, είναι στενά συνδεδεμένη με την έννοια αισθητική και εδώ αρχίζουν τα επικίνδυνα. Ποιος από εμάς είναι σε θέση να κρίνει τι είναι καλόγουστο και τι κακόγουστο χωρίς να κινδυνεύει ο ίδιος να παράγει κιτς; Και ακόμη περισσότερο, όταν αυτό δεν είναι μια διαχρονική έννοια, όταν όσα αποτελούσαν κάποτε κιτς, σήμερα θεωρούνται απλώς ξεπερασμένα και μας προκαλούν απλώς νοσταλγία και τρυφερότητα (όπως ο τσεβρές που κάποτε στόλιζε το ράδιο και αργότερα την τηλεόραση ή τα πορσελάνινα αγαλματάκια του μπουφέ κλπ).

Αν δε μπορούμε λοιπόν να κρίνουμε τι είναι κιτς με καθαρά αισθητικά κριτήρια, μας βοηθά στο να καταφύγουμε σε άλλες έννοιες όπως είναι π.χ. η ηθική. Και η ηθική με την αισθητική, είναι χωρίς αμφιβολία έννοιες στενά συνδεδεμένες. Αν θέλουμε έτσι πραγματικά να ορίσουμε το κακόγουστο, οφείλουμε να ανατρέξουμε στην υπόσταση και τα κίνητρα εκείνου που το παράγει. π.χ., η εικόνα του εσταυρωμένου δεν είναι φυσικά από μόνη της κακόγουστη με την έννοια που δίνουμε στη λέξη κιτς στην καθομιλουμένη, μετατρέπεται σε τάδε όμως, όταν χρησιμοποιείται ή μάλλον όταν γίνεται κατάχρησή της ως συμβόλου ή ως επίγειας εξουσίας (συνέβη επανειλημμένα τον τελευταίο καιρό στη χώρα μας).

Και μιας και μιλάμε για εξουσία, θα την αναγνώριζα ως υπέρτατη πηγή κιτς (με την κακή έννοια).

Το κιτς που παράγει η εξουσία, αντικατοπτρίζεται συχνά στην αισθητική της πολιτικής και των πολιτικών, ενός συγκεκριμένου είδους πολιτικής και πολιτικών , για τους οποίους η δημαγωγία και ο λαϊκισμός αποτελούν τα κύρια όπλα τους.

Ο Δ. Ραπτόπουλος στο ¨Αντί¨ το 1984, επικαλούμενος τον Κορνήλιο Καστοριάδη, έλεγε σαφέστατα ότι ο θρίαμβος του κιτς – που αναγορεύεται επίσημα σε λογοτεχνία, τέχνη και κουλτούρα, - άρχισε με την επικράτεια του ναζισμού και του σταλινισμού, ταυτόχρονα σχεδόν τη δεκαετία του ΄30 και εδραιώθηκε στον υπαρκτό σοσιαλισμό. Τα απομεινάρια αυτών των ολοκληρωτικών καθεστώτων, τα ¨γευόμαστε¨ δυστυχώς καθημερινά και στην Ελλάδα, με το κιτς που παράγει ο εθνικισμός αλλά και εκείνοι που επανέφεραν στην επικαιρότητα το γνωστό σύνθημα της δικτατορίας ¨Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών¨.

Και πρόκειται για τις πλέον αναγνωρίσιμες μορφές κιτς, στις μέρες μας, με την έννοια που έχει αποκτήσει αυτή η λέξη στην καθομιλουμένη.
του Χρήστου Χριστοφόρη
----------------------------------------------------------
Σου γράφω λίγο βιαστικά, το τρένο περιμένει.

Ξέχασα, φεύγοντας, δυο-τρία πράγματα εκεί, αν θέλεις πρόσεχέ τα.

Στο μπαλκονάκι έξω, θα το δεις, στη δεύτερη γλαστρούλα, έχω φυτέψει ένα πλατύ χαμόγελο, αν θυμάμαι. Μην το ξεχνάς και πότιζέ το, αν θες, έστω και πότε πότε.

Το αριστερό παράθυρο το άφησα μισάνοιχτο. Είδα από κει τον ουρανό μια μέρα βρώμικο, Μουντζούρη και θλιμμένο. Για πες το και στους γείτονες, να δείτε τι θα γίνει, μη σας θυμώσει κάποτε κι άντε να βρείτε άκρη...

Τι άλλο; Α, ναι, σε μια κρεμάστρα, θα το δεις, άφησα μια ελπίδα. Μην τη ξεχνάς, ξεσκόνιζέ την πιό συχνά, γιατί λερώνει εύκολα με τόση σκόνη γύρω...

fax του Στ. Απέργη στο "Γεωτρόπιο" της "Ε"
----------------------------------------------------------

Στον απόηχο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004

Ανήκω στην ομάδα των ανθρώπων που χάρηκαν ιδιαίτερα το 1997 για την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 από τη χώρα μας. Η παγκόσμια γιορτή του αθλητισμού είναι ένα γεγονός που μ’ ενθουσιάζει, ιδιαίτερα όταν αυτή γίνεται στην Ελλάδα, τον τόπο που γέννησε το θεσμό αυτό. Το θεσμό της ειρήνης, της παγκόσμιας εκεχειρίας, το θεσμό που προάγει την ευγενή άμιλλα και τον πολιτισμό. Ενθουσιάστηκα με τις εξαγγελίες από την πολιτική ηγεσία του τόπου για την υλοποίηση της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, την υλοποίηση του προγράμματος «Ελλάδα 2004» σ’ όλη την επικράτεια, την αποκέντρωση των Αγώνων με την πραγματοποίηση αθλητικών γεγονότων σε άλλες 4 πόλεις (Βόλος, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Πάτρα) πέραν της Αθήνας. Δήλωσα εθελοντής των Ολυμπιακών Αγώνων, γιατί πιστεύω ακράδαντα στον εθελοντισμό και στις αξίες του ως συστατικό στοιχείο μιας πολιτισμένης και ευημερούσας κοινωνίας. Χαιρόμουν ακόμη και για την Αθήνα, που οι κάτοικοί της επιτέλους θ’ αποκτούσαν σύγχρονες υποδομές για να πηγαίνουν πιο γρήγορα στις δουλειές τους, να έχουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Χαιρόμουν για το γεγονός ότι βάλαμε τον πήχυ ψηλά, σε όλα τα επίπεδα: θέλαμε τις περισσότερες και τις καλύτερες εγκαταστάσεις, θέλαμε να διαδώσουμε τις αξίες και τα ιδανικά του Ολυμπισμού σε όλον τον πλανήτη, να ήμαστε οι καλύτεροι παντού, να πάρουμε τα περισσότερα μετάλλια. Αυτός ο μαξιμαλισμός μ’ εξιτάρει, μ’ αρέσει, γιατί κινητοποιούνται εσωτερικές δυνάμεις πολύ ισχυρές που δεν ξέρεις πού θα σε βγάλουν.

Ας φτάσουμε όμως στο δια ταύτα, για να δούμε τα αποτελέσματα του σχεδιασμού και να δούμε πού έφτασε ο ενθουσιασμός μου αλλά πολύ περισσότερο οι καταστάσεις σχετικά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες:

Α. Η Πολιτιστική Ολυμπιάδα υλοποιήθηκε (2000-2004), αλλά όχι στο σύνολό της. Δεν έφτασε σ΄όλη την επικράτεια όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός, απλώς χρησιμοποιήθηκε ως «όχημα» για να τα κονομήσουν αυτοί που τα κονομούσαν και πριν το 2000.

Β. Το μεγαλύτερο ποσοστό του προγράμματος «Ελλάδα 2004» σε πανελλαδικό επίπεδο, πήρε παράταση για την ολοκλήρωσή του το 2007 (πολύ αμφιβάλλω...)

Γ. Η αποκέντρωση των Αγώνων υλοποιήθηκε, χωρίς όμως να υπάρχουν υποστηρικτικοί μηχανισμοί για να μείνει «προίκα» στις επαρχιακές ολυμπιακές πόλεις πέραν των γηπέδων που κατασκευάστηκαν ή ανακαινίστηκαν (π.χ. οδικά έργα, αναβάθμιση εικόνας των πόλεων, εκστρατείες για την τουριστική προβολή)

Δ. Τελικά δεν παρουσιάστηκα στις στρατιές των εθελοντών, διότι στις αρχές του 2001 σε εκδήλωση της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα για τον εθελοντισμό, είδα από κοντά την αντιμετώπιση των εθελοντών από τους «άρχοντες» και την ελίτ της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, αλλά και το γεγονός ότι οι τελευταίοι για τις υπηρεσίες του για τους αγώνες του 2004 θα πληρωνόντουσαν με διόλου ευκαταφρόνητα χρήματα.

Ε. Η Αθήνα απέκτησε ένα εκπληκτικό σύνολο αθλητικών και συγκοινωνιακών υποδομών, που την κάνουν μια σύγχρονη πρωτεύουσα. «Ξέχασε» όμως ν’ αποκτήσει πράσινο. Αντίθετα, με βεγγαλικά και πυροτεχνήματα καταστράφηκε τμήμα του λιγοστού χώρου πρασίνου. Άραγε αν τη φωτιά δεν την έβαζε η Γιάννα και την έβαζα εγώ, θα με τιμούσαν (όπως τη Γιάννα) με το Ολυμπιακό Παράσημο;

Στ. Το Ολυμπιακό Στάδιο απέκτησε μία στέγη «έμβλημα»: τη στέγη Καλατράβα. Η υπερβολή σ’ όλο της το μεγαλείο;;;; Οι απόψεις διίστανται. Προσωπικά, δε συμφωνώ μ’ αυτή την άποψη. Πρόκειται για μία εκπληκτική στέγη που αποτελεί πλέον παγκόσμιο σημείο αναφοράς, ένα σύγχρονο κατασκεύασμα που θ’ αποτελέσει διαχρονικά μνημείο της πρωτεύουσας.

Ζ. Η μεταφορά της φλόγας σε όλα τα κράτη της γης, ήταν μια πρωτοποριακή ιδέα για τη μεταφορά των αξιών και των ιδανικών του Ολυμπισμού σε όλο τον κόσμο. Όμως, κάπου στην πορεία στράβωσε το πράγμα... Στις 23 Ιουλίου που πέρασε η φλόγα και από το Μεσημέρι, διέκοψα τις διακοπές μου για να βρίσκομαι στο χωριό μου και να ζήσω τη μοναδική ιστορική στιγμή: να δω να περνούν με ταχύτητα καμιά 100 αστυνομικοί, να περνά η SAMSUNG και τα ωραία κορίτσια πάνω στο φορτηγό της, να χειροκροτά ο κόσμος τις δίμετρες κούκλες της Coca- Cola, να περνά με ιλιγγιώδη ταχύτητα το Santa Fe της Houndai με τη Φλόγα πάνω σ’ αυτό. Και τα ιδανικά; Οι αξίες του Ολυμπισμού; Κάπου χάθηκαν στο μακρινό ανά τον πλανήτη ταξίδι.

Η. Η ιστορία των «Τζέκου - Κεντέρη – Θάνου» μ’ απογοήτευσε παντελώς. Η φαρμακοδιέγερση είναι κατακριτέα, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Είτε πρόκειται για έλληνες αθλητές, είτε για ξένους. Ίσως βέβαια ν’ αποτελέσει την ευκαιρία για να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να γίνει η «κάθαρση» του ελληνικού αθλητισμού.

Θ. Και το κόστος; Στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό… Ευθύνες για το τεράστιο κόστος υπάρχουν στη διαλλακτικότητα των ελληνικών αρχών στην πίεση των αμερικάνων - κυρίως - που με στημένα ρεπορτάζ και δημοσιεύματα εφημερίδων, έδιναν τη χειρότερη εικόνα για τη χώρα μας στον τομέα της ασφάλειας. Οπότε ακολουθήσαμε τις «οδηγίες» τους και αγοράσαμε πανάκριβα συστήματα ασφαλείας, με αποτέλεσμα την εκτόξευση του κόστους των Αγώνων σε δυσθεώρητα ύψη.

- Θέλω να θυμάμαι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 γιατί δημιουργήθηκε μια πολύ καλή εικόνα στο εξωτερικό για τη χώρα μου, που θα έχει σημαντικά οφέλη στον τομέα του τουρισμού ειδικά, αλλά και σε άλλους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας.

- Δε θέλω να θυμάμαι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 γιατί η εικόνα της χώρας μου αμαυρώθηκε από την ιστορία με τη φαρμακοδιέγερση των «Κεντέρη – Θάνου».

- Θέλω να θυμάμαι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 γιατί πολλοί αθλητές της χώρας μου κέρδισαν τις πρώτες θέσεις, ιδιαίτερα σε αθλήματα μη δημοφιλή για εμάς, συμβάλλοντας μ’ αυτόν τον τρόπο στη διάδοση «άγνωστων» αθλημάτων.

- Δε θέλω να θυμάμαι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 γιατί υπήρξε Έλληνας (;) πρωταθλητής που δεν ήξερε να κάνει την καθιερωμένη δήλωση για τα επινίκια στα ελληνικά.

- Θέλω να θυμάμαι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, διότι υλοποιήθηκαν πολλές αθλητικές εγκαταστάσεις κι άλλες υποδομές στη χώρα μου.

- Δε θέλω να θυμάμαι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, γιατί σχεδόν όλες οι αθλητικές εγκαταστάσεις και υποδομές, δημιουργήθηκαν στην Αθήνα (τη νύφη όμως θα τη πληρώσουμε όλοι μας...)

- Θέλω να θυμάμαι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, γιατί οι τελετές έναρξης και λήξης ήταν υπέροχες, έχοντας μέσα τους με θαυμάσιο τρόπο το ελληνικό στοιχείο, από το χθες και την παράδοση μέχρι το αύριο και την ελπίδα.

- Δε θέλω να θυμάμαι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, διότι βαρέθηκα να βλέπω τη «φτιασιδωμένη» φάτσα της υποψηφίας Προέδρου της Δημοκρατίας.

Στο δια ταύτα: Παρ’ όλες τις ελλείψεις και τα προβλήματα, άξιζε τον κόπο η διοργάνωση των Αγώνων του 2004; Κατά τη γνώμη μου ΝΑΙ. Τα οφέλη για τη χώρα μας και τον κάθε πολίτη ξεχωριστά, θα φανούν στο μέλλον. Θα υπάρξουν οφέλη στον τομέα του τουρισμού και των υπηρεσιών γενικότερα, αναμένεται αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης, αύξηση της παραγωγικότητας, οπότε καλύτερο εισόδημα για όλους (ελπίζουμε…). Διοργανώσαμε κατά τεκμήριο τους καλύτερους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αναμένουμε να εισπράξουμε και τα οφέλη. Όσο πιο σύντομα, τόσο πιο καλά. Προς το παρόν;; Αναμένουμε αυξήσεις….. στη φορολογία.

----------------------------------------------------------


γλώσσα: μυώδες, ευκίνητο όργανο στη στοματική κοιλότητα που χρησιμεύει για την αίσθηση της γεύσης και την άρθρωση των φθόγγων και υποβοηθεί τη μάσηση και κατάποση των τροφών | το σύνολο των λέξεων και φράσεων που χρησιμοποιεί ένας λαός ή μια ομάδα ανθρώπων για να συνεννοείται γραπτά ή προφορικά.

Ας μιλήσουμε για το δεύτερο. Όπως ξέρουμε - ή όπως υποπτευόμαστε - είναι αδύνατη, προς το παρόν, η άμεση επικοινωνία δύο ζωντανών οργανισμών. Η επικοινωνία όμως, όπως μας υπενθυμίζει ο αμείλικτος νόμος της εξέλιξης, δίνει ένα τρομερό πλεονέκτημα επιβίωσης-διαβίωσης στα όντα που την επιτυγχάνουν. Όλα τα ομοειδή ζώα έχουν καταφέρει να επιτύχουν έναν έμμεσο βαθμό επικοινωνίας. Ο άνθρωπος, στην κορυφή όλων αυτών, κατέχει κι ένα σύστημα φωνητικών χορδών που του παρέχει τη δυνατότητα άρθρωσης λόγου. Συγκεκριμένα, «το συνδυασμό μονάδων χωρίς νόημα (των ήχων), έτσι ώστε να δημιουργούνται μονάδες με νόημα (λέξεις)». Με μία λέξη γλώσσα.

Ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα μετασχηματισμού της σκέψης του σε λόγο μέσω της επιλογής λέξεων-συμβόλων. Η γλώσσα είναι το σύνολο των κοινά αποδεκτών κανόνων. Αποδεκτών απ' το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο μέσα στο οποίο σκέπτεται και δρα ο κάθε άνθρωπος. Πόσο όμως πετυχημένος είναι αυτός ο μετασχηματισμός; Πόσο «αξιόπιστη» είναι αυτή η έμμεση επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων;

Πολλά τα ερωτήματα, λίγες οι απαντήσεις. Η γλώσσα είναι μια διέξοδος στην προσπάθεια να δώσουμε μία εικόνα της ολογραμμικής σκέψης μας. Κατά προσέγγιση εικόνα. Εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε αξιόπιστα να γνωρίζουμε τι ακριβώς συμβαίνει μες το μυαλό μας. Κι αφού η επικοινωνία με άλλους ανθρώπους είναι η ταυτοποίηση της ύπαρξης μας, θα λέγαμε ότι υπάρχουμε μέσα απ' τη γλώσσα. Σταματήστε λίγο να διαβάζεται το παρόν κείμενο και προσπαθήστε να σκεφτείτε κάτι χωρίς να χρησιμοποιήσετε τα σύμβολα-λέξεις και τους κανόνες της μητρικής σας γλώσσας. Αργά ή γρήγορα (αργά;;) θα διαπιστώσετε ότι είναι πρακτικά αδύνατον. Ώστε λοιπόν η σκέψη μας περιορίζεται απ' τη γλώσσα; Ή, αν όχι η σκέψη μας, η επικοινωνία μας; Αφού υπάρχουμε μέσα απ' τη γλώσσα, δεν μπορούμε να πούμε τίποτα έξω απ' αυτή!

Αυτή βέβαια είναι η μισή αλήθεια. Όπως συχνά μας επισημαίνουν οι γλωσσολόγοι, «η γλώσσα ως σύστημα επικοινωνίας των χρηστών της, θεωρείται απολύτως αυτάρκης για την κοινωνία που την μιλά». Οι διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις γλώσσες μας το αποδεικνύουν. Οι Εσκιμώοι έχουν πλείστες λέξεις για την ποικιλία και την μορφή του χιονιού. Ομοίως οι ιταλοί για τη μουσική και τα ζυμαρικά, οι γάλλοι για τη μόδα, την κουζίνα και τη διπλωματία, οι Έλληνες (βλ. αρχαίοι) για τη φιλοσοφία και την ιατρική.

Ο λόγος είναι απλός. Η γλώσσα δημιουργήθηκε απ' την ανάγκη των ανθρώπων για αμεσότερη επικοινωνία, κι όχι τ' αντίστροφο. Αν νιώσουμε την ανάγκη να εκφράσουμε μια σκέψη, ένα συναίσθημα, και διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις, που δίκην συμβόλων θα μετασχηματίσουν τις έννοιες που έχουμε στο μυαλό μας, τότε θα τις επινοήσουμε!

Νομίζω ότι είναι περιττό να τονίσω (τότε γιατί το λες;) ότι η παραπάνω διαδικασία γίνεται συλλογικά (και μάλλον ασυνείδητα) κι όχι από ένα άτομο. Τα σύμβολα χρειάζεται να είναι κοινώς αποδεκτά. Διαφορετικά δεν εξυπηρετούν το σκοπό τους, ήτοι την επικοινωνία.


----------------------------------------------------------

4η Ιουλίου – ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Μέθυσε όλος ο απανταχού Ελληνισμός. Ζαλίστηκε η Ευρώπη, ολόκληρη η υφήλιος, όλος ο κόσμος απ’ τον γαλανόλευκο θρίαμβο, που σάρωσε, που έκανε το θαύμα, που ανέβηκε στην κορυφή του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Σήκωσε το κύπελλο του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Έβαψε μπλε το τιμημένο και πολυπόθητο τρόπαιο.

Η «κούπα» ανήκει στην Ελλάδα. Η χαρά δε μπορεί να περιγραφεί με λόγια.


Το ξημέρωμα της 5ης Ιουλίου 2004 δεν περιγράφεται. Βρήκε όλους τους Έλληνες να πανηγυρίζουν, να κλαίνε από χαρά, να μεθούν από τη ΝΙΚΗ. Μια μεγάλη γιορτή που μας ένωσε όλους. Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, σε κάθε πόλη και χωριό, όλοι ξεχύθηκαν στους δρόμους χωρίς να μπορούν να συγκρατήσουν τη χαρά τους για την τεράστια επιτυχία της Εθνικής μας ομάδας.

Όλη η χώρα πλημμύρισε από κόσμο που ξεχύθηκε στους δρόμους και τραγουδούσε τον Εθνικό μας Ύμνο. Σ’ αυτή τη γιορτή του Ελληνικού ποδοσφαίρου δεν ξεχώριζες φύλο δεν ξεχώριζες ηλικία. Έβλεπες άνδρες, γυναίκες, γονείς με τα παιδιά τους στους ώμους και ηλικιωμένους, να παίρνουν δρόμους με τις σημαίες. Άλλοι από τα μπαλκόνια να φωνάζουν ρυθμικά : “ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΕΥΡΩΠΗΣ”.

Όσοι Έλληνες βρέθηκαν στην Πορτογαλία, πανηγύρισαν τα μεγάλα επιτεύγματα της Εθνικής και έζησαν το θρίαμβό της από κοντά. Μιας ΕΘΝΙΚΗΣ που έκανε το όνειρο πράξη.

Ας παραδειγματιστούν οι ομάδες μας από το ήθος και το δυναμισμό των παιδιών αυτών.

Αντώνη Νικοπολίτη, Κώστα Χαλκιά, Τραϊανέ Δέλλα, Μιχάλη Καψή, Γ. ΣεΙταρίδη, Τάκη Φύσσα, Θοδωρή Ζαγοράκη, Άγγελε Μπασινά Κώστα Κατσουράνη, Σταύρο Γιαννακόπουλο, Γ. Καραγκούνη, Ζήση Βρύζα, Άγγελε Χαριστέα, Ντέμη Νικολαϊδη, Βασίλη Τσιάρτα, Στέλιο Βενετίδη Γιάννη Γκούμα Δημήτρη Παπαδόπουλε, Βασίλη Λάκη, Γιώργο Γεωργιάδη, Παντελή Καφέ, Φάνη Κατεριαννάκη, Νίκο Νταμπίζα και Ότο Ρεχάγκελ σας ευχαριστούμε που μας κάνατε να νοιώσουμε περήφανοι.

Θωμάς Πάτσου.


----------------------------------------------------------

9η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΝΕΩΝ άρδας 2003
22 - 27 Ιουλίου - ΚΑΣΤΑΝΙΕΣ ΕΒΡΟΥ

Διοργάνωση : ΔΗΜΟΣ ΒΥΣΣΑΣ
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΚΑΣΤΑΝΙΩΝ
Με την υποστήριξη της Νομαρχίας Έβρου.

Νάμαστε πάλι στον γνώριμο χώρο του Άρδα. Κατασκηνωτές εν δράσει με τα πορτοκαλί τους βραχιολάκια (ένδειξη αναγνώρισης) στήνουν τις σκηνές τους, οριοθετούν το χώρο τους με κουτάκια μπύρας, κουβαλούν τα ξύλα για την ολονύκτια πυρά τους.
Ανεβασμένα τα decibel, ενοχλούνται κάπως οι ¨μεγαλύτεροι¨ και αλλάζουν πορεία προς τη δυτική όχθη. Καφεδάκι, μπυρίτσα και ραστώνη. Εφημερίδες, περιοδικά και Εβρίτικο τσίπουρο με καβουρμά μεζέ στο μεγάλο καφενείο δίπλα στο ποτάμι. Απέναντι, ο παλιός ποταμόδρομος που ενώνει και χωρίζει τις Καστανιές με τα Μαράσια.
Στην ανατολική όχθη, μέσα στην πυκνή βλάστηση με τις ιτιές και τις αργυρόλευκες, βρίσκουν κρυψώνα οι μοναχικοί. Άλλοι, ψαρεύουν γουλιανούς στα φράγματα και τους επιδεικνύουν στους υπόλοιπους.
Η συμμετοχή μεγάλη και φέτος από εκθέτες :
* Η WWF δίνει οδηγίες για το τι πρέπει να γνωρίζουμε και πώς να προστατέψουμε το δάσος.
* Το διαπολισμικό θεραπευτικό πρόγραμμα Αν. Μακεδονίας και Θράκης, ¨ΚΙΒΩΤΟΣ¨.
* Το ΚΕΘΕΑ 2003. αποδέκτες και δραστηριότητες υπηρεσιών.
* Γιατροί του Κόσμου. Έντυπο υλικό με οδηγίες για συμμετοχή πολιτών στην προσπάθειά τους.
* Το ¨Βοήθεια στο Σπίτι¨ από την Κοινωνική υπηρεσία Δήμου Βύσσας.
Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται με την πολύπλευρη υποστήριξη των φαντάρων της 16ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Πεζικού.
Παρά τα πρωινά μπουρινάκια, οι εκδηλώσεις – συναυλίες πραγματοποιούνται κανονικά. Μεγάλη η συμμετοχή του κόσμου στην μεγάλη κεντρική σκηνή και στη σκηνή της νησίδας.
Μουσικοί και τραγουδιστές έδωσαν ότι καλύτερο είχαν να δώσουν. Πως θα μπορούσε άραγε να είναι διαφορετικά με τους :
Αρβανιτάκη, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Γεράσιμο Ανδρεάτο, Γιάννη Κότσιρα και πολλούς ακόμα από την παραδοσιακή μας σκηνή, όπως ο Θρακιώτης Παπάζογλου και άλλοι.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους διοργανωτές αυτής της γιορτής, με την ευχή να συνεχίσουν το πολιτιστικό έργο τους. Εμείς πάντα θα είμαστε μαζί τους.
Αντώνης Παρταλιός
----------------------------------------------------

"ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ"

Δίμηνη κατάθεση

λόγου, αντιλόγου, σκέψεων, ανησυχιών και προβληματισμών.

Θέματα : περιβάλλον, παιδεία, πολιτισμός, ιστορία, τέχνη,

Ελληνισμός…. και όχι μόνο.

Η παρούσα εκδοτική προσπάθεια είναι μια απο τις δραστηριότητες του υπό

ίδρυση Σωματείου :"Ιδεοδρόμιον"

Υπεύθυνος έκδοσης : Γιώργος Σφυρής

ηλεκτρονική διεύθυνση : sfiris1@otenet.gr

Τηλέφωνο και τηλεoμοιότυπο (Fax) : 23920 44287

για άρθρα, προτάσεις, παρατηρήσεις, κακίες, συνδρομές και διαφημίσεις

(σημ.: Δε δεχόμαστε μυνήσεις)

Σημείωση : τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν

μόνο την άποψη του υπογράφοντα.

Μόνιμοι Συνεργάτες :

1) Γιάννης Μπονοβόλιας 2) Αντώνης Παρταλιός 3) Στέλιος Σατραζάνης

5) Χρήστος Χριστοφόρης 6) Γιώργος Μαρδάς 7) Θωμάς Πάτσου

8) Χρήστος Παπαχρήστος
Επιμέλεια κειμένων : Αγγέλη Φρειδερίκη (εκπαιδευτικός)